VI SA/Wa 826/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi "F." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach oddala skargę Decyzją Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 24 ust. 1 i art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu [...] sierpnia 2006 r. przez F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., odmówiono przedłużenia Spółce F. zezwolenia na prowadzenie salonu w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu przypomniano, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach udziela się na okres 6 lat. Podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa powyżej, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Wniosek o przedłużenie zezwolenia składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu (art. 36 ust. 3 i 4 ustawy). Wniosek taki F. Sp. z o.o. złożyła. W toku przedmiotowego postępowania, jak również przez cały ubiegły rok do Ministerstwa Finansów wpływały informacje o nadzorowanym przez Prokuraturę Apelacyjną w B. śledztwie (sygn. [...]) przeciwko p. S. J. i innym podejrzanym o przestępstwa z art. 282 § 1 k.k. i innym osobom związanym z działalnością firmy F. Sp. z o.o. Zgodnie z brzmieniem art. 27b ustawy o grach i zakładach wzajemnych zezwolenie na zmianę w strukturze kapitału zakładowego spółki prowadzącej działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych nie jest wydawane jeżeli udziałowcami spółek dysponującymi udziałami, których wartość przekracza jedną setną kapitału spółki lub członkami zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej takich spółek są osoby fizyczne, prawne lub spółki nieposiadające osobowości prawnej, co do których istnieją uzasadnione zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Organ uzyskał informację z Prokuratury Apelacyjnej II Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w B., iż jednym z wątków śledztwa związanego z działalnością Spółki F. prowadzonego w Prokuraturze Apelacyjnej w B. jest wątek dotyczący naruszenia przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Działania Zarządu Centralnego Biura Śledczego oraz organów prokuratury miały związek z właściwym wyliczeniem zobowiązań podatkowych wobec osób związanych z firmą F., jak i stanowiły również element działań organów odpowiedzialnych za utrzymanie bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, wobec podmiotów zagrażających porządkowi prawnemu. Informacje o toczących się postępowaniach karnych wobec osób związanych z wnioskodawcą organ uzyskiwał również od strony. W szczególności w dniu [...] marca 2006 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo firmy F. informujące o zmianie składu Zarządu i postawieniu zarzutu z art. 233 k.k. p. J. P. - byłemu prezesowi Spółki F. Zgodnie z przedstawionym organowi odpisem z KRS osoba ta pełniła w dacie złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonie gry w P. funkcję prezesa Zarządu udziałowca wnioskodawcy firmy J. Sp. z o.o. z siedzibą w O. Minister Finansów mając na uwadze szczególny charakter działalności polegającej na prowadzeniu gier i zakładów wzajemnych, który znajduje potwierdzenie w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych, rozpatrując wniosek spółki będącej spółką osób fizycznych i prawnych, zgodnie z art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy bada również, czy osoby fizyczne - udziałowcy spółki oraz członkowie zarządu i rady nadzorczej, posiadają nienaganną opinię. Należy podkreślić, że art. 33 ust. 1 ww. ustawy nie stanowi, że o nienaganności opinii osób wymienionych w tym przepisie można mówić jedynie w sytuacji, gdy te osoby nie są karane za przestępstwa z winy umyślnej. Ustawodawca posługuje się bowiem klauzulą ogólną "nienaganną opinią", a z użytego w tym przepisie sformułowania "w szczególności" wynika, iż przedstawienie zaświadczenia o braku karalności z winy umyślnej jest jedną lecz nie jedyną przesłanką posiadania nienagannej opinii. Stąd też Minister Finansów w trakcie postępowania administracyjnego mógł brać pod uwagę także inne elementy składające się na określenie "nienagannej opinii", w szczególności fakt prowadzenia postępowań karnych wobec osób będących członkami władz spółki posiadającej zezwolenie Ministra Finansów. Zgodnie z przedłożonym aktualnym odpisem z KRS udziałowcem Spółki F. Sp. z o.o. jest J. Sp. z o.o. z siedzibą w O. Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r., uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie udzielenia zgody na zmianę w strukturze kapitału Sp. z o.o. F. z siedzibą w R. wobec zaistnienia podstaw do uchylenia decyzji określonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz odmawiającą udzielenia zgody na podwyższenie kapitału zakładowego Spółki F. o kwotę [...] złotych w drodze utworzenia [...] udziałów po [...] złotych każdy i objęcia ich przez nowego wspólnika Sp. z o.o. J. z siedzibą w O. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2006r. oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. organ wskazał m.in. iż uzyskał informacje z Izby Skarbowej w O. o prowadzonych postępowaniach w stosunku do wspólników J. Sp. z o.o. - udziałowca Spółki F., o czym Spółka była informowana. Z materiałów tych wynikało, iż zarówno w stosunku do p. S. J. jak i p. M. J. - wspólników J. Sp. z o.o., prowadzone są postępowania podatkowe dotyczące podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów. Ponadto, zgodnie z informacją uzyskaną z Izby Skarbowej w O., udziałowcy Spółki E. – kolejnego wspólnika J. Sp. z o.o., p. J. A. i p. M. L., nie posiadali wystarczającego kapitału pochodzącego z legalnych źródeł, pozwalającego na pokrycie udziałów w w/w Spółce, która jest udziałowcem wnioskodawcy. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w O. poinformował organ, iż w/w postępowania podatkowe zostały zakończone decyzjami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] grudnia 2005 r. - dla p. S. J. w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2000 r. w wysokości [...] zł. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] listopada 2005 r., ustalającą dla p. M. J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów za 1999r. w wysokości [...] zł. Minister Finansów stwierdził, iż strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, że środki finansowe związane z objęciem nowoutworzonych udziałów w Spółce "F." pochodziły z legalnych źródeł. Co więcej, ustalenia organów podatkowych dokonane wspólnie z organami Policji i prokuratury dowodzą, iż środki pieniężne będące w dyspozycji wspólników Spółki "J." Sp. z o.o. pochodzą z nieujawnionych źródeł przychodów. Spółka F. Sp. z o.o. złożyła w dniu [...] sierpnia 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wymienione decyzje. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2006r. ogłoszonym w dniu 27 listopada 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1695/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki F. Tym samym Sąd podzielił pogląd Ministra Finansów, iż legalność środków przeznaczonych na objęcie udziałów w Spółce prowadzącej działalność w zakresie gier na automatach jest zasadniczą kwestią, gdyż dopuszczenie sytuacji aby na rynku gier i zakładów wzajemnych funkcjonowały podmioty, które nie udokumentowały legalności źródeł pochodzenia kapitału jest sprzeczne z polityką Państwa, które poprzez wprowadzenie konkretnych środków prawnych - pragnie przeciwdziałać wprowadzeniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących ze źródeł nielegalnych lub nieujawnionych (ustawa z dnia 16 listopada 2000 r., Dz.U z 2003 r. Nr 153, poz. 1505, z późn. zm.). Gdyby ratio legis ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych była chęć dopuszczenia do działalności spółek o nieudokumentowanym kapitale zakładowym z pewnością nie pojawiłby się przepis art. 27a w/w ustawy. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych wraz z przepisami wykonawczymi stanowi regulację szczególnej działalności związanej z organizowaniem i urządzaniem hazardu. Działalność ta nie może być prowadzona z uszczerbkiem dla społeczeństwa. Chodzi tu bowiem o obszar, który - z jednej strony - jest działalnością niezwykle rentowną, ale z drugiej strony może stać się i staje się często źródłem wielu zjawisk patologicznych. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 1999 r. (sygn. akt II SA 453/99) podkreślił, że interes publiczny wymaga aby urządzanie najróżniejszego rodzaju hazardu było ograniczane i kontrolowane. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła zainteresowana Spółka zarzucając wydanej decyzji: 1. naruszenie przepisu art. 24 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez odmowę przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w P. przy ul. [...], w okolicznościach faktycznych w jakich odmowa przedłużenia zezwolenia nie jest uzasadniona. 2. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia: a) przepisu art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegającą na dokonaniu rozstrzygnięcia w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny, b) przepisu art. 107 § 1 w zw. z § 3 tego przepisu, polegającą na uzasadnieniu zaskarżanej decyzji w sposób nie odpowiadający ustawowemu wzorcowi. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty Spółka wniosła o zmianę zaskarżanej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. poprzez jej uchylenie w całości i wydanie decyzji w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w P. zgodnie z wnioskiem Spółki, alternatywnie - o zmianę zaskarżanej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. poprzez jej uchylenie w całości i wydanie decyzji w przedmiocie warunkowego przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w P., w razie uznania, że wydanie decyzji bezwarunkowej zgodnie z żądaniem Spółki nie jest dopuszczalne w świetle przepisów ustawy o grach. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r. nie odpowiada prawu. W ocenie Spółki została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, jak również z naruszeniem przepisów postępowania. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że "W toku przedmiotowego postępowania, jak również przez cały ubiegły rok do Ministerstwa Finansów wpływały informacje o nadzorowanym przez Prokuraturę Apelacyjną w B. śledztwie (...) przeciwko S.J. i innym podejrzanym o przestępstwa z art. 282 § 1 k.k. i innym osobom związanym z działalnością firmy F. sp. z o.o. Zdaniem Spółki powyższe jest bez znaczenia w sprawie. W szczególności nie uzasadnia w świetle przepisów ustawy o grach odmowy przedłużenia zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez Spółkę. Po pierwsze, wymaga przypomnienia, że o przedłużenie zezwolenia wystąpiła Spółka, a nie p. S. J., czy też inne osoby, o których mowa w powołanym powyżej fragmencie uzasadnienia zaskarżanej decyzji. Po wtóre, zgodnie z treścią wpisów dokonywanych przez właściwy sąd w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w którym wpisana jest Spółka, p. S. J. nie figuruje jako wspólnik Spółki. Niezależnie od powyższego, organ poza informacyjnym wskazaniem o określonych działaniach podejmowanych wobec p. S. J. i "(...) innych podejrzanych (...)" nie precyzuje związku między ubieganiem się przez Spółkę o przedłużenie zezwolenia a podnoszonymi przez organ okolicznościami w kontekście ewentualnego naruszenia przepisów ustawy o grach stanowiących o przedłużeniu zezwolenia na prowadzenie gier na automatach. Powyższe odnosi się także do dalszych konstatacji organu w zakresie działań podejmowanych, przez wskazane w zaskarżanej decyzji organy w związku z "(...) właściwym wyliczeniem zobowiązań podatkowych wobec osób związanych z firmą F. (...)". Organ nie wskazuje na charakter związku rzeczonych osób ze Spółką, jak również wynikających z tego konsekwencji na gruncie ustawy o grach. Taki sposób przedstawiania ustaleń dokonanych w zakresie stanu faktycznego w jakim organ administracji realizuje swoje władztwo administracyjne, daleki jest od ustawowego wzorca. Nie służy pogłębianiu zaufania strony do organu administracji publicznej, jak też nie służy pogłębianiu świadomości i kultury prawnej obywateli, tj. nie realizuje jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego ( art. 8 k.p.a.). Zdaniem Spółki, odnoszenie się organu do okoliczności wiążących się z osobą p. J. P. jest formą nadużycia ze strony organu. Zaznaczyć należy, że organ w treści uzasadnienia decyzji z [...] stycznia 2007 r. stwierdza, że J. P. jest byłym prezesem Spółki, a w dacie złożenia wniosku przez Spółkę "(...) pełnił funkcję prezesa Zarządu udziałowca wnioskodawcy firmy J. Sp. z o.o. z siedzibą w O." Konsekwentnie okoliczności dotyczące jego osoby pozostają bez związku z postępowaniem o przedłużenie zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez Spółkę. Powyższe nie zmienia powołany przez organ przepis art. 33 ust. 1 ustawy o grach, albowiem w zakresie podmiotowym tego przepisu mieszczą się jedynie: - osoby fizyczne będące wspólnikami spółki prowadzącej działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, przedstawiające sobą jedną setną kapitału; - osoby fizyczne będące członkami władz (zarządu, rady nadzorczej) spółki ubiegającej się o zezwolenie; - osoby fizyczne zarządzające podmiotem lub reprezentujące podmiot ubiegający się o zezwolenie na urządzanie loterii fantowych i gry bingo fantowe. Bez wątpienia p. J.P.: - nie był wspólnikiem Spółki, stąd też nie mógł być wspólnikiem Spółki przedstawiającym sobą jedną setną kapitału; - nie był członkiem władz Spółki (zarządu, rady nadzorczej) ergo nie zarządzał podmiotem lub reprezentujące podmiot ubiegający się o zezwolenie na urządzanie loterii fantowych i gry bingo fantowe - Spółka nie ubiegała się o zezwolenie na urządzanie loterii fantowych i gry bingo fantowe, lecz o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Konsekwentnie okoliczności wskazywane przez organ, a odnoszące się do p. J. P. są bez znaczenia dla sprawy, tak samo jak wskazywany przez organ przepis art. 33 ust. 1 ustawy o grach. Wywód organu odnośnie rozumienia klauzuli ogólnej "nienaganna opinia" może mieć jedynie wymiar poznawczy, jakkolwiek tezy w nim przedstawione są trudne do zaakceptowania. Na marginesie potwierdzeniem wadliwości ustaleń dokonanych przez organ w zakresie stanu faktycznego jest stwierdzenie, że "Minister Finansów w trakcie postępowania administracyjnego mógł brać pod uwagę także inne elementy składające się na określenie "nienagannej opinii", w szczególności fakt prowadzenia postępowań karnych wobec osób będących członkami władz spółki posiadającej zezwolenie Ministra Finansów.". Podkreślenia wymaga, że organ nie wymienia rzeczonych (...) osób będących członkami władz spółki posiadającej zezwolenie Ministra Finansów" wobec których prowadzone były (są?) postępowania karne (a co zdaniem organu jest faktem), poprzestając na użyciu pojęcia zbiorowego. W ocenie Spółki takie działanie organu administracji publicznej jest niedopuszczalne albowiem w ten sposób organ uniemożliwił Spółce podjęcie polemiki w tym zakresie i zweryfikowanie prawidłowości tez stawianych przez organ. Niezrozumiałe dla Spółki jest również odwoływanie się organu do przepisów stanowiących o zezwoleniu na zmianę w strukturze kapitału zakładowego spółki prowadzącej działalności podlegającą przepisom ustawy o grach. Spółka wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2006 r. wystąpiła o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, a nie o zgodę na zmianę w strukturze kapitału. Niezależnie od powyższego Spółka pragnie podkreślić, że powołany przepis art. 27b ustawy o grach nie uzasadnia odmowy przedłużenia zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez Spółkę. Hipoteza tego przepisu nie znajduje realizacji w stanie faktycznym w jakim Spółka wnioskowała o przedłużenie zezwolenia. Zarówno w stosunku do założycieli Spółki, jak i jej obecnych udziałowców nie mogą być zgłaszane jakiekolwiek zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Wskazywanie przez organ na okoliczności dotyczące J. sp. z o.o. i dowodzenie tezy o braku prawnej dopuszczalności przedłużenia zezwolenia, jest w ocenie Spółki działaniem godzącym w zasadę pogłębiania zaufania strony do organów Państwa. Spółka nie kwestionuje tego, że decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. organ uchylił swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie zezwolenia na zmianę struktury kapitału Spółki (w drodze podwyższenia kapitału zakładowego i objęcia udziałów w tym kapitale przez J. sp. z o.o.) i odmówił zgody na zmianę struktury kapitału. Spółka nie kwestionuje również tego, że wyrokiem z dnia 24 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki. Spółka jednakże pragnie podkreślić, że w jej ocenie w/w okoliczności nie uzasadniają odmowy przedłużenia zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez Spółkę. Analizując treść uzasadnienia nie można pominąć tego, że zasadniczym podwodem, dla którego organ odmówił przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach są okoliczności dotyczące J. sp. z o.o. i jej udziałowców. Świadczy o tym chociażby konstatacja organu, zgodnie z którą "(...) strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, że środki finansowe związane z objęciem nowoutworzonych udziałów (...) pochodziły z legalnych źródeł. Co więcej, ustalenia organów podatkowych dokonane wspólnie z organami Policji i prokuratury dowodzą, iż środki pieniężne będące w dyspozycji wspólników Spółki J. Sp. z o.o. pochodzą z nieujawnionych źródeł przychodów.". Jest to o tyle istotne, że organ wskazując na to, że zgodnie z "(...) aktualnym odpisem KRS udziałowcem Spółki F. Sp. z o.o. jest J. Sp. z o.o. (...)" rozstrzyga w przedmiocie wniosku Spółki uwzględniając okoliczności, na które Spółka nie ma żadnego wpływu. Innymi słowy, w ocenie Spółki zasadniczym powodem, dla którego wniosek Spółki z dnia [...] sierpnia 2006 r. został załatwiony odmownie jest okoliczność, że J. sp. o.o. pozostaje udziałowcem Spółki. Abstrahując od zasadności ustaleń dokonanych w zakresie pochodzenia kapitału J. sp. z o.o. należy wskazać, że w świetle obowiązujących przepisów prawa Spółka nie ma prawnych możliwości dochodzenia od swojego udziałowca rozporządzenia kapitałem (posiadanymi udziałami) w taki sposób aby udziałowiec ten wystąpił ze Spółki. Teza Spółki znajduje potwierdzenie w treści orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2001 r. (sygn. akt II SA 1563/00). Konsekwentnie, organ uwzględniając nakazy prawne wynikające z treści przepisu art. 7 i art. 8 k.p.a. nie jest uprawniony do wyciągania wobec Spółki negatywnych konsekwencji (w postaci odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach) z okoliczności, na które Spółka nie ma jakiegokolwiek wpływu. W ocenie Spółki, organ dążąc do załatwienia przedmiotowej sprawy w sposób uwzględniający słuszny interes Spółki, jak również zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa, nie był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółki, organ uznając, że z uwagi na wskazane przez niego okoliczności dotyczące J. sp. z o.o. bezwarunkowe przedłużenie zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez Spółkę nie jest w świetle przepisów ustawy o grach dopuszczalne, powinien dokonać warunkowego przedłużenia zezwolenia. Prawna dopuszczalność warunkowego udzielania zezwolenia na prowadzenie działalności podlegającej przepisom ustawy o grach nie budzi zastrzeżeń (vide wyrok NSA z dnia 3 września 2001 r., sygn. akt II SA 1563/00). Konsekwentnie, dopuszczalność warunkowego przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności podlegającej przepisom ustawy o grach nie powinna również budzić zastrzeżeń. Decyzja w przedmiocie warunkowego przedłużenia zezwolenia mogłaby być uznana za rozstrzygnięcie uwzględniające ważny interes Spółki oraz akcentowany przez organ interes społeczny. Niezależnie od uwag przedstawionych powyżej, zdaniem Spółki zaskarżana decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 w związku z § 3 k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu definiującego niezbędne elementy decyzji, jednym z nich jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnianiu faktycznym organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne winno natomiast obejmować wyjaśnienie podstawy prawnej. Zdaniem Spółki, zaskarżana decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, które odpowiadałoby ustawowemu wzorcowi. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nazbyt lakoniczne, a przy tym brak w nim zupełnego odniesienia się do szeregu istotnych z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, okoliczności sprawy. Organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się jedynie do gramatycznego brzmienia art. 27b ust. 1 ustawy o grach, przywołał przepis art. 33 ust. 1 tejże ustawy, przy czym w podstawie prawnej nie wymienił przepisu art. 27b ust. 1 ustawy o grach pomimo, że z treści uzasadnienia wynika, że regulacja ta była podstawą podjętego rozstrzygnięcia. W przekonaniu Spółki wskazane powyżej okoliczności czynią zasadnym zarzut odnośnie naruszenia przepisu art. 107 § 1 w związku z § 3 k.p.a. Za takim stanowiskiem przemawia utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 14 grudnia 1999 r. (sygn. akt III SA 1756/99) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Brak podania w uzasadnieniu decyzji (orzeczeniu) motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji niezawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia". Podobnie w orzeczeniu z dnia 20 listopada 2001 r.(sygn. akt II SA/Lu 629/00), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji winno być dokonane w sposób czytelny, nie tylko dla organu odwoławczego lub sądu, ale również dla strony postępowania jako bezpośredniego adresata decyzji. Podobnie w wyroku z dnia 25 czerwca 1999 r. (sygn. akt III SA 7760/98). Również w doktrynie brak jest wątpliwości co do tego, że uzasadnienie prawne polega na wyjaśnieniu podstaw prawnych decyzji, z uwagi na co powinno zawierać objaśnienie wykładni zastosowanych przepisów prawnych, znaczenia poszczególnych słów i pojęć użytych w tych przepisach. Zaskarżana decyzja nie zawiera w/w elementów, w szczególności nie zawiera objaśnienia wykładni zastosowanych przez Ministra Finansów przepisów prawa uzasadniających w jego ocenie odmowę przedłużenia zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez Spółkę. Spółka pragnie wskazać, że w świetle orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2000 r. (sygn. akt V SA 2278/99) ogólnikowe sformułowania zamieszczone w uzasadnieniu decyzji stanowią także naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. Decyzją Ministra Finansów z dnia [...] marca 2007 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez pełnomocnika Spółki z o.o. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowiono utrzymać w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r., odmawiającą Spółce z o.o. F. zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji, po obszernym przedstawieniu i przeanalizowaniu stanu sprawy Minister Finansów stwierdził, co następuje. Materiały dowodowe przedmiotowej sprawy nie dają podstawy do potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia wskazanych w odwołaniu Spółki z o.o. F. przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz przepisów postępowania. W związku z tym Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. odmawiające Spółce z o.o. F. przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w P. przy ul. [...]. Podkreślić należy, że w w/w decyzji Minister Finansów, po wnikliwym zbadaniu sprawy, zawarł szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne dokonanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał okoliczności faktyczne, będące podstawą ustalenia stanu faktycznego, w oparciu o który zastosowany został odpowiedni stan prawny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji — wbrew twierdzeniom Strony — organ wyczerpująco wskazał motywy jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do argumentów Spółki podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślono, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Minister Finansów wykazał, że uzyskaniu przez stronę wnioskowanego przedłużenia zezwolenia sprzeciwiają się uregulowania art. 27b ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z którymi zezwolenie w przedmiotowym zakresie nie jest wydawane, jeżeli udziałowcami spółki dysponującymi udziałami, których wartość przekracza jedną setną kapitału spółki lub członkami rady nadzorczej, lub komisji rewizyjnej takich spółek są osoby fizyczne, prawne lub spółki nieposiadające osobowości prawnej, co do których istnieją uzasadnione zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. W wyniku analizy zebranych materiałów dotyczących w/w Spółki i jej wspólników, w tym dokumentów przedłożonych przez stronę oraz wyjaśnień i informacji złożonych przez organa podatkowe i prokuraturę, Minister Finansów stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że Spółka F. wykazała legalność źródeł pochodzenia kapitału oraz, że osoby fizyczne wskazane w art. 33 ustawy o grach i zakładach wzajemnych posiadają nienaganną opinię. Minister Finansów mając na uwadze szczególny charakter działalności polegającej na prowadzeniu gier i zakładów wzajemnych, który znajduje potwierdzenie w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, rozpatrując przedmiotowe odwołanie stwierdził, w wyniku analizy materiałów dowodowych, że strona nie udokumentowała, że kapitał wnioskodawcy pochodzi z legalnych źródeł, a tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 27a pkt 1 powołanej ustawy. Należy podkreślić, że z przychodami z nieujawnionych źródeł mamy do czynienia wówczas, gdy podatnik, mimo takiego obowiązku, nie informuje urzędu skarbowego o istnieniu określonego źródła przychodów, bądź też gdy podatnik wprawdzie informuje o źródłach swoich przychodów, ale prowadzony przez niego styl życia i dokonywane wydatki nie znajdują odzwierciedlenia w danych zawartych w deklaracjach. Tym samym działania te skutkują unikaniem lub uchylaniem się od płacenia podatku, a więc są sprzeczne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 948/96, stwierdził, że opodatkowanie przychodów ze źródeł nieujawnionych wykorzystane może zostać w celu objęcia chociażby częściowym opodatkowaniem ludzi osiągających nielegalne dochody, w szczególności prowadzących działalność gospodarczą w tak zwanej szarej strefie, często powiązanej w taki lub inny sposób z działalnością przestępczą. W związku z powyższym ponownie należy wskazać, że strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, iż środki finansowe Spółki J., która jest udziałowcem Spółki F. z siedzibą w W., pochodziły z legalnych źródeł. Z utrwalonego orzecznictwa NSA (np. wyrok z 20 maja 1999 r., sygn. akt III SA 6991/97, wyrok z 7 kwietnia 1999 r., sygn. akt. I SA/GCU01/97) wynika, że na podatniku ciąży obowiązek wykazania źródeł przychodu, posiadanych wcześniej zasobów majątkowych, uzasadniających poniesione w danym roku wydatki. W wyroku z dnia 20 lutego 2003 r., sygn. I SA/Łd 1148/2001, natomiast Sąd stwierdził, że na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia pokrycia wartości, które stanowić mogą podstawę opodatkowania w zakresie nieujawnionych źródeł przychodów. Spółka wprawdzie wskazała, że p. M. J. i p. S.J. nie są już udziałowcami Spółki J., lecz środki pochodzące z ich majątku nadal funkcjonują w Spółce F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. poprzez akt darowizny na rzecz udziałowców Spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w O. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy dowodzi, że strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, że środki pieniężne będące w dyspozycji wspólnika, tj. Spółki z o.o. J. pochodzą z ujawnionych źródeł przychodów. Podkreślić należy, że legalność źródeł pochodzenia kapitału Spółki ubiegającej się o możliwość prowadzenia działalności objętej rygorami ustawy o grach i zakładach wzajemnych jest zasadniczą kwestią. Dopuszczenie bowiem sytuacji aby na rynku gier i zakładów wzajemnych funkcjonowały podmioty, które nie udokumentowały legalności źródeł pochodzenia kapitału jest sprzeczne z polityką Państwa, które poprzez wprowadzenie konkretnych środków prawnych obowiązane jest przeciwdziałać wprowadzeniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących ze źródeł nielegalnych lub nieujawnionych (ustawa z dnia 16 listopada 2000 r., Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1505, z późn. zm.). Gdyby ratio legis ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych była chęć dopuszczenia do działalności spółek o nieudokumentowanym kapitale zakładowym z pewnością nie pojawiłby się przepis art. 27a w/w ustawy. Stanowisko Ministra Finansów w tym zakresie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 listopada 2006 r., ogłoszonym w dniu 27 listopada 2006 r. (sygn. VI SA/Wa 1695/06), którym oddalił skargę F. Spółki z o.o. złożoną w dniu [...] sierpnia 2006r. do WSA na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...]. Biorąc powyższe pod uwagę Minister Finansów stwierdza, że zarzut odwołania dotyczący braku związku pomiędzy osobą p. S. J. i osobą p. J. P. a Spółką z o.o. F. nie zasługuje na uwzględnienie. Podobnie nie jest możliwe uznanie zarzutu odnoszącego się do "prawnych możliwości dochodzenia od swojego udziałowca rozporządzenia kapitałem (posiadanymi udziałami) w taki sposób, aby udziałowiec ten wystąpił ze spółki." Argument ten był również podnoszony w postępowaniu wznowieniowym w przedmiocie uchylenia decyzji wyrażającej zgodę na objęcie udziałów przez Spółkę J. w Spółce F. i w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok sygn. akt 1695/06 z dnia 24 listopada 2006 r.) nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd podzielił stanowisko organu administracji, iż "powstanie skutków umów zawieranych przez Strony" nie należy do kompetencji organów administracji i nie stanowi okoliczności w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia zezwolenia. Odnosząc się do poruszonej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestii udzielenia Spółce warunkowego przedłużenia zezwolenia, należy stwierdzić, że przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie przewidują takiego sposobu zakończenia postępowania. W związku z powyższym nie jest możliwe wydanie takiej decyzji. W ocenie Ministra Finansów nie znajduje uzasadnienia także zarzut odwołania dotyczący naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślono, że działanie na podstawie przepisów prawa oznacza, że w procesie stosowania prawa decyzje organów administracji publicznej powinny mieć podstawę wyłącznie w ustawie. Organy administracji działają w granicach obowiązującego prawa, które wyznaczają ustawy oraz wydane na ich podstawie przepisy wykonawcze. W sprawie objętej odwołaniem Minister Finansów działał na podstawie przepisów prawa, które wskazał w podstawie prawnej wydanej decyzji. Przed wydaniem skarżonej decyzji organ podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji objętej odwołaniem. Na każdym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego Minister Finansów zapewniał stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, w szczególności pełnomocnik Spółki mógł w dniu [...] lutego 2007 r. zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. Z czynności tej został sporządzony stosowny protokół. Należy również podkreślić, iż w wyroku z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1695/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż w szczególności kiedy mamy do czynienia z podmiotem wykonującym tak wrażliwą działalność gospodarczą jak gry hazardowe, nie można odrywać pochodzenia kapitału zakładowego spółki wykonującej tę działalność lub przystępującą do takiej działalności, od pochodzenia środków jej wspólników, za które nabywają oni udziały w spółce. Demokratyczne państwo o gospodarce rynkowej, podstawę swojej działalności czerpie z podatków, a te pochodzą z kolei z wykazywanych przez podatników źródeł przychodów. Ukrywanie przez podatników dochodów i źródeł ich pochodzenia jest niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia interesu ogółu. Natomiast funkcjonowanie takich środków w spółkach prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych można uznać za zagrożenie dla gospodarki narodowej z punktu widzenia porządku publicznego, a niekiedy także ze względu na bezpieczeństwo państwa. Reasumując, w ocenie Ministra Finansów zaskarżone rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności, co sugeruje strona. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wniosek w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w przedmiotowym zakresie musi zawierać wskazanie źródeł pochodzenia środków na nabycie akcji (udziałów) oraz odpowiednie dokumenty potwierdzające legalność tych środków. Podkreślić należy, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania legalności źródeł dochodów, zaś organ dokonuje tylko ich oceny, uznając je za wystarczające bądź nie. Niedopuszczalne jest w tym zakresie domniemanie legalności tych źródeł. Charakteru tych środków nie zmieniają późniejsze operacje dokonywane na nich, a mianowicie umowy darowizny na rzecz obecnych udziałowców oraz fakt uiszczenia od nich stosownego podatku. Nieuprawnionym w przedmiotowej sprawie byłoby zatem przyjęcie założenia, iż przedmiot badania legalności źródeł pochodzenia kapitału Spółki F., powinien zostać zawężony jedynie do obecnych udziałowców Spółki oraz do wskazania sposobu w jaki objęli oni przedmiotowe udziały. Podkreślić należy, że podnoszona przez Stronę okoliczność, iż p. M. i S. małż. J. przestali być wspólnikami Spółki J., w ocenie Sądu, nie zmienia faktu, że środki pochodzące z nieujawnionych źródeł przychodu tych osób nadal funkcjonują obecnie już w Spółce F., skutkiem ich wprowadzenia przez Spółkę J. Reasumując, stan faktyczny ustalony na podstawie zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, w tym również dokumentów przedłożonych przez stronę, wskazuje jednoznacznie, że nie jest możliwe udzielenie Spółce z o.o. F. decyzji przedłużającej zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach zgodnie z wnioskiem. Bardzo obszerną (17 str.) skargę na decyzję Ministra Finansów złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Spółki F. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie wadliwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 27b ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez odmowę udzielenia przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w P. przy u. [...], w związku z wadliwą wykładnią i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 27b pkt 1 i art. 33 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, 2. naruszenie przepisów postępowania: a) które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 w związku z § 13 k.p.a., poprzez wadliwość ustaleń faktycznych, brak wyjaśnienia przesłanek podjętej decyzji i jej odpowiedniego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, b) przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r., na mocy której Minister Finansów odmówił skarżącemu przedłużenia zezwolenia na prowadzenia salonu gier na automatach w P. przy. ul. [...], wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższymi zarzutami, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odrębnych częściach skargi przedstawiono dotychczasowe postępowanie w sprawie, naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 27b ust. 1 pkt 1 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a także przepisów postępowania, tj. naruszenia przepisu art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 1 w związku z § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu. Odnosząc się do kwestii naruszenia prawa materialnego skarżący przedstawił swoją dotychczasową argumentację dodając, iż w jego ocenie nie może budzić wątpliwości to, że postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności podlegającej regulacjom ustawy o grach, nie jest tożsame z postępowaniem w przedmiocie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności podlegającej ustawie o grach, jak również nie jest postępowaniem w przedmiocie udzielenia zgody na zmiany w strukturze kapitału. Ustawa o grach jest regulacją ingerującą w konstytucyjną zasadę swobody działalności gospodarczej. Z tego też względu jej przepisy nie mogą być interpretowane przy wykładni rozszerzającej. Wobec tego, że zarówno przepis art. 27b ust. 1 ustawy o grach, jak i pozostałe przepisy ustawy nie stanowią o tym, że podstawą prawną odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności, o której mowa w ustawie o grach, może być przepis art. 27b ust. 1 ustawy o grach należy stwierdzić, że zastosowanie powołanego przepisu przez organ w przedmiotowej sprawie jest bezpodstawne. Według skarżącego przepis art. 27b ustawy o grach nie uzasadnia odmowy przedłużenia zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez Skarżącego. Hipoteza tego przepisu nie znajduje realizacji w stanie faktycznym w jakim skarżący wnioskował o przedłużenie zezwolenia. Zakres podmiotowy tego przepisu obejmuje jedynie wspólników i członków organów spółki prowadzącej działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych. Oczywiste więc jest, że przepis ten nie ma zastosowania w stosunku do podmiotów, które nie są wspólnikami i członkami organów takiej spółki. Odnosząc się natomiast do zarzutów proceduralnych należy stwierdzić, że w skardze strona powtórzyła wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wymienione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do których Minister Finansów odniósł się w decyzji z dnia [...] marca 2007 r. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi w całości. Odnosząc się do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu bezzasadność zastosowania w toku postępowania prowadzonego w sprawie o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier przepisu art. 27b Minister stwierdził, że postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności jest prowadzone na podstawie wniosku określonego w art. 32 ust. 1, który wskazuje zawartość wniosku o udzielenie zezwolenia. Należy zatem przyjąć, że postępowanie winno być w obu przypadkach prowadzone analogicznie, albowiem wynikiem postępowania w obu przypadkach jest uzyskanie zezwolenia; nowego bądź kolejnego. Ustawa ponadto nie określa informacji zawartych w zezwoleniu "przedłużanym", a przepis art. 35 ust. 1 stosuje się zarówno w przypadku udzielania zezwolenia, jak i w przypadku przedłużania go. Istotne jest natomiast, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych wprowadza regulacją art. 3 bezwzględną zasadę, zgodnie z którą "Urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, nakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie." Nie ulega zatem kwestii, że choć ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. nie zawiera regulacji we wskazanym zakresie, to jednak właśnie z uwagi na jednoznaczne, niebudzące wątpliwości brzmienie art. 3 tej ustawy, jak i pozostałe regulacje szczegółowe, nie jest prawnie dopuszczalne pominięcie przez organ w prowadzonym postępowaniu, warunków wprowadzonych przepisem art. 27b. Ponadto Minister odpowiedzi na skargę odniósł się ponownie do kwestii zasadności odmowy przedłużenia przedmiotowego zezwolenia z uwagi na osobę p. S. J. oraz p. J. P., a oceniając przedłożoną przez stronę informację o zmianie na stanowisku Prezesa J. Sp. z o.o., którą to funkcję pełni obecnie p. E. S., wyjaśnił, że w toku czynności sprawdzających wobec osób wchodzących w skład organów w/w Spółki ustalono w oparciu o informację Komendy Głównej Policji, że informacje dotyczące p. E. S. znajdują się w materiałach procesowych jednostek Policji. Jednakże, z uwagi na fakt, iż pismo powyższe opatrzone jest klauzulą "zastrzeżone", jego treść nie może zostać przytoczona. Niemniej jednak, jak wynika z uzyskanej odpowiedzi, zawiera ono treści mające istotne znaczenie dla oceny "nienagannej opinii" p. E. S., członka rady nadzorczej Spółki z o.o. F., a obecnie Prezesa Spółki J. W wyniku analizy zebranych materiałów dotyczących w/w Spółki i jej wspólników, w tym dokumentów przedłożonych przez stronę oraz wyjaśnień i informacji złożonych przez organa podatkowe i prokuraturę, Minister Finansów stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że Spółka F. z siedzibą w W. wykazała legalność źródeł pochodzenia kapitału oraz że osoby fizyczne wskazane w art. 33 ustawy o grach i zakładach wzajemnych posiadają nienaganną opinię. Nadto Minister Finansów powołując się na szczególny charakter działalności polegającej na prowadzeniu gier i zakładów wzajemnych stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż kapitał wnioskodawcy pochodzi z legalnych źródeł, a tym samym został spełniony warunek określony w art. 27a pkt 1 ww. ustawy. Minister odwołał się nadto ponownie do pojęcia przychodów z nieujawnionych źródeł i ponownie wskazał, że strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, iż środki finansowe Spółki J., która jest udziałowcem Spółki F. z siedzibą w W., pochodziły z legalnych źródeł. Poza tym w odpowiedzi na skargę powtórzono w znacznej części argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając m.in., że Spółka wprawdzie wskazała, że p. M.J. i p. S. J. nie są już udziałowcami Spółki J. lecz środki pochodzące z ich majątku nadal funkcjonują w Spółce F. poprzez akt darowizny na rzecz udziałowców Spółki "F." Sp. z o.o. z siedzibą w O. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy dowodzi, że strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, że środki pieniężne będące w dyspozycji wspólnika tj. Spółki z o.o. J. pochodzą z ujawnionych źródeł przychodów. Biorąc powyższe pod uwagę Minister Finansów stwierdził, że zarzut skargi dotyczący braku związku pomiędzy osobą p. S. J. i osobą p. J. P. a Spółką z o.o. F. nie zasługuje na uwzględnienie. Minister podzielił zdanie skarżącego, iż wskazany przez organ w zaskarżonej decyzji przepis art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, jednak z treści sentencji oraz z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że decyzja dotyczy postępowania w sprawie o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gry w P. Zdaniem Ministra Finansów również zarzut naruszenia przepisów postępowania jest całkowicie bezzasadny, co zostało szczegółowo udokumentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Ministra Finansów, całość zarzutów podniesionych przez stronę w skardze jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast decyzja odmawiająca Spółce przedłużenia zezwolenia jest w pełni uzasadniona. Potwierdzają to przepisy regulujące warunki urządzania i prowadzenia działalności objętej rygorami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2007 r., którą utrzymano w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r., odmawiającą Spółce z o.o. F. z siedzibą w W. przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu w P. przy ul. [...]. Skarżąca Spółka podniosła wobec tej decyzji – we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 24 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, oraz następujących przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a.; w obu przypadkach zarzuty naruszenia w/w przepisów łączono z oparciem zaskarżonego rozstrzygnięcia o wadliwie ustalony stan faktyczny. Natomiast w skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 27b ust. 1 w związku z art. 27b pkt 1 i art. 33 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 w związku z § 13 k.p.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto stwierdzono, że w toku postępowania w sprawie naruszono konstytucyjną zasadę swobody działalności gospodarczej (statuowaną w art. 22 Konstytucji RP) poprzez jej rozszerzającą wykładnię, związaną z przyjętą przez Ministra Finansów interpretacją przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Podstawowy problem w sprawie sprowadza się do kwestii tożsamości dwóch postępowań: postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie gier na automatach oraz postępowania w sprawie przedłużenia takiego pozwolenia, a także – zasadności badania w tym drugim postępowaniu, dotyczącym przedłużenia pozwolenia na prowadzenie gier na automatach, legalności pochodzenia kapitału podmiotu ubiegającego się o takie pozwolenie oraz warunków jakie muszą być przy tym spełnione. Na wstępie należy odnieść się do wyrażonego pośrednio i dopiero w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 22 Konstytucji RP "ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny." Jedną z takich ustaw jest właśnie ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ingerująca – w ocenie skarżącego – we wspomnianą zasadę i z tego względu niedopuszczająca wykładni rozszerzającej. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że art. 3 wspomnianej ustawy stanowi wprost, iż "urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie." Oznacza to m.in., że urządzanie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier podlega tylko przepisom wspomnianej ustawy i może być prowadzone tylko na zasadach w niej określonych. Trzeba też pamiętać, że przepisy Konstytucji RP stanowią wyodrębnioną całość i powinny być rozpatrywane we wzajemnym związku. W szczególności odnosząc się do zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej przez niewłaściwą interpretację określonych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy mieć na uwadze treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W myśl tego przepisu "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw." W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie mają znaczenie względy związane ze zdrowiem i moralnością publiczną, a nawet – jak podnosi Minister – z ochroną porządku publicznego. W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach. Jego wniosek został oceniony w aspekcie obowiązujących przepisów prawa, to jest ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W sprawie wydano decyzję odmowną przede wszystkim ze względu na niemożność wykazania przez podmiot ubiegający się o przedłużenie zezwolenia legalnością źródeł pochodzenia kapitału. Wykazania legalności źródeł kapitału przy wydawaniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach wymagają przepisy ustawy. W tej sytuacji za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej, wyrażony w art. 22 Konstytucji RP, gdyż skarżący nie spełnił podstawowych ustawowych wymagań do wydania takiego zezwolenia. Potrzeba ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami hazardu sprawia, że działalność gospodarcza w tym zakresie powinna być prowadzona jedynie przez wiarygodne i rzetelne podmioty. Założenie to, z woli ustawodawcy, realizowane jest poprzez narzucenie ustawą o grach i zakładach wzajemnych określonych wymagań wobec podmiotów, które chciałyby prowadzić działalność w tym zakresie. Wymagania te dotyczą w szczególności finansowej wiarygodności przedsiębiorcy, przejawiającej się między innymi w legalnym pochodzeniu kapitału, przeznaczonego na prowadzenie tej działalności. Niespełnienie tych wymagań skutkuje z założenia odmową wydania pozwolenia, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Wolność gospodarcza stanowi tzw. prawo podmiotowe o charakterze "negatywnym". W zakresie prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się więc zasadę, że wszystko co nie jest zakazane jest dozwolone. Konstytucyjna zasada wolności działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, ograniczenie jej jest więc dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji). Pełna, niczym nieograniczona swoboda działalności gospodarczej we wszelkich dziedzinach zagrażać by mogła wartościom, o których mowa w powołanym wyżej art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dlatego też, począwszy od ustawy z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, ustawodawca, wprowadzając generalną zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej, określał jednocześnie te dziedziny aktywności, w których podjęcie działalności wymagało koncesji, czy też - jak na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) - zezwolenia. Samo ograniczenie zasady wolności gospodarczej w postaci wymagania uzyskania koncesji czy zezwolenia na jej prowadzenie jest zatem uznane za konstytucyjnie dopuszczalne, o ile wprowadzone zostało z uwagi na ważny interes publiczny. Dopuszczalność ograniczenia wolności gospodarczej rozpatrywać też należy z punktu widzenia zasady proporcjonalności, a więc ze względu na ochronę innych wartości konstytucyjnych, a w szczególności bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej oraz wolności i praw innych osób. Te bowiem wartości dookreślają ogólniejsze pojęcie interesu publicznego. Odwołanie się do kategorii interesu publicznego w art. 22 Konstytucji nie oznacza więc pozostawienia ustawodawcy swobody w określaniu rodzaju chronionego interesu. Przy ustaleniu jego zawartości muszą być brane pod uwagę inne regulacje konstytucyjne, a także hierarchia wartości wynikająca z koncepcji demokratycznego państwa prawnego. Niewątpliwie do kategorii "interesu publicznego" zaliczyć należy te wartości, które są wskazywane w art. 31 ust. 2 Konstytucji, w tym też ochronę wolności i praw innych osób (por. wyrok TK z 10 października 2001 r., sygn. K 28/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 212). Konkludując należy uznać, że zarówno koncesjonowanie działalności gospodarczej polegającej na wydawaniu zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, jak i uprawnienia Ministra Finansów z tym związane nie naruszają zasady wyrażonej w art. 22 Konstytucji RP. W szczególności nie można mówić o takim ograniczeniu w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się do podstawowych kwestii prawnych związanych z rozpatrywaną sprawą trzeba najpierw zauważyć, iż skarżący podkreślał, że F. Spółka z o.o. z siedziba w W. wystąpiła o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, a nie o zgodę na zmianę w strukturze kapitału. W ocenie skarżącego postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności podlegającej regulacjom ustawy o grach, nie jest tożsame z postępowaniem w przedmiocie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności podlegającej ustawie o grach, jak również nie jest postępowaniem w przedmiocie udzielenia zgody na zmiany w strukturze kapitału. W związku z tym stwierdził, że zastosowanie przez organ przepisu art. 27b ust. 1 (w związku z art. 33 ust. 1) ustawy o grach i zakładach wzajemnych w przedmiotowej sprawie jest bezpodstawne. Odmienne zdanie ma w tej kwestii Minister Finansów, zdaniem którego postępowanie w obu przypadkach, tzn. postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie gier na automatach oraz postępowania w sprawie przedłużenia takiego pozwolenia, winno być prowadzone analogicznie, w tym samym trybie, albowiem wynikiem postępowania w obu przypadkach jest uzyskanie zezwolenia; nowego bądź kolejnego. Ustawa ponadto nie określa informacji zawartych w zezwoleniu "przedłużanym", a przepis art. 35 ust. 1 stosuje się zarówno w przypadku udzielania zezwolenia, jak i w przypadku przedłużania go. Pogląd ten, zdaniem Ministra Finansów, znajduje podstawę w art. 3 powołanej ustawy, który wprowadza bezwzględną zasadę wyłączności przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z którą urządzanie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier podlega tylko przepisom wspomnianej ustawy i może być prowadzone tylko na zasadach w niej określonych. W ocenie Ministra Finansów niekwestyjne jest, że choć powołana wyżej ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych nie zawiera regulacji dotyczącej przedłużania zezwoleń, to jednak przede wszystkim, z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 3 tej ustawy, nie jest prawnie dopuszczalne pominięcie przez organ w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu warunków przewidzianych w przepisie art. 27b ustawy. Na tle przedstawionej różnicy poglądów należy stwierdzić, że powołana wyżej ustawa rzeczywiście nie reguluje – jako odrębnej kwestii – zasad i trybu przedłużania zezwoleń na prowadzenie gier na automatach, więcej – w ogóle na prowadzenie wszelkich gier, o których w niej mowa. Jednocześnie w art. 36 ust. 1 ustawy stwierdza się, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat. Z kolei z ust. 3 tego przepisu jednoznacznie wynika, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Oznacza to, że ustawa przewiduje samą możliwość przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymienionych gier, natomiast nie określa zasad i trybu takiego przedłużenia. Ponadto, jak stwierdził Minister Finansów, ustawa nie reguluje odrębnie treści zezwolenia "przedłużanego", co według niego oznacza, że przepis art. 35 ust. 1 ustawy, określający treść (zakres) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier, stosuje się zarówno w przypadku udzielania zezwolenia po raz pierwszy, jak i w przypadku przedłużania go. Nie ma argumentów przemawiających za traktowaniem przedłużenia zezwolenia na prowadzenie gier, o których tutaj mowa, jako swoistej decyzji "automatycznej", wydawanej przez organ związany poprzednio wydanym zezwoleniem. Z żadnego przepisu ustawy nie wynika, że udzielenie zezwolenia po raz pierwszy zobowiązuje organ koncesyjny do jego przedłużenia. Przeciwnie, zezwolenie obejmuje tak długi okres, że w czasie jego obowiązywania istotnym zmianom mogą ulec zarówno cechy podmiotu, który je uzyskał, jak i warunki prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Nadto szczególny rodzaj tej działalności, podlegającej specjalnej regulacji, której wyłączność statuuje powołany wcześniej art. 3 ustawy, przemawia za uznaniem, że na gruncie jej przepisów zarówno wydanie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach, jak i przedłużenie takiego zezwolenia może być dokonane w jednym, tym samym trybie i na tych samych zasadach określonych w ustawie. Zezwolenie "przedłużane" wydaje się zatem tak samo jak zezwolenie nowe, wydawane po raz pierwszy. Trafnie zatem stwierdził Minister Finansów, że postępowanie w obu przypadkach, tzn. postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie gier na automatach oraz postępowania w sprawie przedłużenia takiego pozwolenia, winno być prowadzone analogicznie, w tym samym trybie, albowiem wynikiem postępowania w obu przypadkach jest uzyskanie zezwolenia, nowego bądź kolejnego. Konsekwencją przedstawionego wyżej poglądu jest uznanie, iż w postępowaniu w sprawie przedłużenia pozwolenia na prowadzenie gier na automatach mają zastosowanie przepisy ustawy regulujące wydanie pozwolenia na prowadzenie takich gier, co m.in. oznacza, że mają tu również zastosowanie przepisy nakazujące wykazanie legalności źródeł pochodzenia kapitału przez podmioty ubiegające się o takie pozwolenie, a w szczególności art. 27a pkt 1, art. 27 b ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 1 ( w szczególności pkt 3), art. 33 oraz art. 35 ust. 1 (w szczególności pkt 2). Na podstawie tych przepisów organ koncesyjny ma prawo badać zarówno legalność źródeł kapitału podmiot ubiegającego się o zezwolenie, jak i opinię o osobach fizycznych będących wspólnikami spółki prowadzącej działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, przedstawiających sobą jedną setną kapitału, oraz o osobach fizycznych będących członkami władz (zarządu, rady nadzorczej) spółki ubiegającej się o zezwolenie, a także o osobach fizycznych zarządzających podmiotem lub reprezentujących podmiot ubiegający się o zezwolenie. Osoby takie muszą w szczególności przedstawić zaświadczenie, że nie były skazane prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W toku działalności gospodarczej, w tym również polegającej na urządzaniu i prowadzeniu gier na automatach, powstają różnorodne powiązania kapitałowe. W każdym jednak przypadku, niezależnie od liczby ogniw pośrednich, warunkiem jest, aby cały kapitał podmiotu ubiegającego się o zezwolenie bądź o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach miał legalne źródła. Fakt ten powinien uwiarygodnić i przekonywująco wykazać podmiot ubiegający się o zezwolenie bądź o jego przedłużenie, w stosunku do wszystkich swoich udziałowców; do zadań organu koncesyjnego należy w tej sytuacji dokonanie oceny przedstawionych materiałów. Domniemanie legalności źródeł kapitału podmiotu ubiegającego się o zezwolenie na prowadzenie gier bądź jego przedłużenie jest niedopuszczalne Według Sądu, który podziela w tym zakresie ocenę Ministra Finansów, F. Spółka z o.o. z siedzibą w W. nie wykazała w sposób przekonywujący legalności źródeł pochodzenia swojego kapitału, a tym samym nie spełniła warunków umożliwiających ubieganie się o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu na automatach w P. przy ul. [...]. Nielegalności środków, którymi dysponowała Spółka m.in. w wyniku wpłat udziałów przez M. i S. małż. J., Spółki z o.o. J. i innych nie zmieniają późniejsze operacje dokonywane na nich, a mianowicie umowy darowizny na rzecz obecnych udziałowców oraz fakt uiszczenia od nich stosownego podatku. Nieuprawnione w rozpatrywanej sprawie byłoby zatem założenie, iż przedmiot badania legalności źródeł pochodzenia kapitału Spółki F. powinien zostać zawężony jedynie do obecnych udziałowców Spółki oraz do wskazania sposobu w jaki objęli oni przedmiotowe udziały. Trzeba przy tym wskazać, że podmioty, które nabyły udziały należące pierwotnie do małż. J., nabyły tylko i wyłącznie udziały i związane z nimi prawa, nie zaś konkretne składniki mienia spółki. Stanowi to również potwierdzenie ustaleń organu co do tego, że w spółce funkcjonują środki ekonomiczne, których źródło pochodzenia nie może być uznane za legalne. Za trafny należy także uznać pogląd organu koncesyjnego, że pojęcie nienagannej opinii, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, nie może sprowadzać się do przedstawienia przez odpowiednie osoby zaświadczenia, że nie były skazane prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Jak wykazało zresztą postępowanie, wobec niektórych z tych osób istnieją uzasadnione zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, co w świetle art. 27b ust. 1 pkt 1 wyklucza samoistnie możliwość wydania (a również – przedłużenia) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach. W świetle poczynionych ustaleń zarzuty naruszenia wymienionych wyżej przepisów postępowania, sprowadzające się do stwierdzenia wadliwości ustaleń faktycznych oraz braku wyjaśnienia przesłanek zaskarżonej decyzji i jej odpowiedniego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, nie są – w ocenie Sądu uzasadnione; w szczególności, mimo twierdzenia strony skarżącej, nie mogły mieć one istotnego wpływu na wynik sprawy. Zarzuty procesowe zostały zgłoszone wyraźnie jako towarzyszące zarzutom naruszenia prawa materialnego – jego wykładni, a w szczególności ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, związanych z oceną legalności źródeł kapitału Spółki F. Te zaś, zgodnie z oceną Sądu, zostały dokonane przez Ministra Finansów z zachowaniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 k.p.a. Reasumując - zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zarzut naruszenia prawa materialnego, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale. Organy orzekające w sprawie w przeprowadzonym postępowaniu podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zebrany materiał dowodowy rozpatrzyły zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 77 k.p.a.. Zebrany przez nie materiał dowodowy, dostarczony przez stronę, jak i prokuraturę oraz organy podatkowe, był wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych. Między ustaleniami faktycznymi a powołaną podstawą prawną decyzji istnieje wzajemna spójność. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.