VI SA/Wa 86/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] kwietnia 2008 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S. P. (dalej jako skarżący) pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na fakt skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. za czyn określony w art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, licząc wartość jednej stawki na kwotę 10 zł. Organ ustalił, iż w dniu zdarzenia skarżący został zatrzymany do kontroli drogowej, a przeprowadzone badanie wykazało, że kierował pojazdem stanie nietrzeźwości (0,35 mg/ dm3 i 0,46 mg/ dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu). Organ I instancji uznał, iż fakt skazania strony za wyżej wymienione przestępstwo w pełni pozwala na zakwalifikowanie jej do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i decyzją z dnia [...] maja 2008 r. cofnął jej pozwolenie na broń palną myśliwską, przyjmując jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji p. S. P. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na uchybienia proceduralne oraz formułując wytyczne co do okoliczności, które organ ten winien wyjaśnić w toku postępowania uzupełniającego. W szczególności organ II instancji polecił przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność zachowania się strony w czasie kontroli wskazując, iż notatka urzędowa sporządzona przez policjantów nie może zastąpić dowodu z przesłuchania w charakterze świadków. Mając na uwadze treść decyzji organu II instancji przeprowadzono postępowanie uzupełniające oraz przesłuchano funkcjonariuszy biorących udział w kontroli drogowej, w wyniku której stwierdzono, ze strona kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości przekroczyła dozwoloną prędkość o 26 km. Z protokołów przesłuchania wynika, że skarżący będąc przewożony do Stacji Pogotowia Ratunkowego nie chciał wyjść z radiowozu, dlatego też zastosowano wobec niego siłę fizyczną. Po przeprowadzonym badaniu przewieziono skarżącego do Komendy Powiatowej Policji w [...] i wówczas zachował się arogancko. Decyzją z [...] września 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zmianami) a także art. 268a k.p.a. ponownie cofnął stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że do czynów powodujących obawę użycia broni należy zaliczyć m. in. te przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, a takim jest czyn z art. 178a § 1 k.k. Organy Policji ustalając tę okoliczność jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (w jego wyniku traci życie lub staje się inwalidami tysiące osób) oraz nagminność (stanowi ono bowiem plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu - sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki. np śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie mienia. W sprawie organ przyjął, iż obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż strona popełniła właśnie taki czyn. Organ zauważył przy tym, iż w myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości, zaś strona znacznie przekroczyła ten próg. Zdaniem organu strona wykazała się więc nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, a zatem takimi cechami charakteru, które podważają wiarygodność osoby dysponującej tak istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego narzędziem, jakim jest broń palna i które wykluczają możliwość posiadania prawa do broni. Od tej decyzji S. P. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, bowiem w jego ocenie nie ma związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem, a zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdził także, że brak konfliktu z prawem, pomijając przedmiotowe skazanie oraz ukaranie za wykroczenie w ruchu drogowym, a także pozytywna jego postawa tak społeczna, jak i myśliwego uzasadniają domniemanie, że będzie przestrzegał porządku prawnego, a szczególności nie użyje posiadanej broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto skarżący zakwestionował ustalenia organu I instancji dotyczące jego zachowania w podczas kontroli drogowej, w szczególności co do tego, iż nie stosował się do poleceń funkcjonariuszy Policji, oraz że zachowywał się arogancko po przewiezieniu do jednostki Policji. Wyjaśnił, że w tym czasie był zestresowany zaistniałą sytuacją i nie od razu zareagował na polecenia kontrolujących go policjantów. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem, stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu II instancji nie można zgodzić się z zawartym w odwołaniu stanowiskiem strony, że w sprawie dokonano błędnej interpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, bowiem bezsprzecznym jest fakt skazania za czyn z art. 178a § 1 k.k. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy świadczy, że skarżącego można zaliczyć do osób wzbudzających uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego ponieważ organy Policji ustalając tę okoliczność wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Organu odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż strona popełniła właśnie taki czyn. W konsekwencji skarżący utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zasadne są zatem wnioski organu I instancji, że strona, decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także tym dobrom chronionym prawem. Zatem jej czyn pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń jej zachować. Organ II instancji dodatkowo podkreślił, że z informacji uzyskanej z Komendy Powiatowej Policji w [...] skarżący został ukarany przez Sąd Rejonowy w [...] karą grzywny w wysokości 200 zł za popełnienie wykroczenia z art. 97 k.w. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że w tym samym dniu skarżący oprócz popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. dopuścił się wykroczenia z art. 97 kw. (naruszenie innych - niż określone wart. 84-96a k.w. - przepisów o ruchu drogowym, tj. przekroczenie pojazdem mechanicznym dozwolonej prędkości). Oceniając zeznania policjantów, którzy przeprowadzali kontrolę drogową, w kontekście stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu, organ uznał, że wyjaśnienia strony są niewiarygodne i nie poparte żadnym dowodem. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zarówno skazanie strony za przestępstwo z art. 178a § k.k., jak i fakt jej ukarania za wykroczenie z art. 97 k.w., także jej negatywne zachowanie bezpośrednio po popełnieniu tych czynów dają dodatkową podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru S. P. oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę użycia broni, niezależnie od pozytywnych opinii z koła łowieckiego oraz wywiadu środowiskowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności ; 1) przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i uniemożliwienia tym samym skarżącemu udowodnienia braku negatywnego zachowania się skarżącego podczas jego zatrzymania w dniu [...] grudnia 2007 roku oraz poprzez brak dokonania przez organ administracji publicznej oceny całokształtu materiału dowodowego dla udowodnienia lekceważącego stosunku do porządku publicznego skarżącego, 2) naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni treści art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na przyjęciu, iż istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organy Policji nie wskazały na czym miałoby polegać "aroganckie" zachowanie się skarżącego podczas zatrzymania w dniu [...] grudnia 2007 roku. Organ II instancji nie ustosunkował się do przytoczonych w odwołaniu twierdzeń skarżącego uznając je za bezpodstawne, mimo że skarżący uczestniczył w przesłuchaniu funkcjonariuszy, którzy go wcześniej zatrzymali. Skarżący powoływał się w odwołaniu na notatki służbowe dzielnicowego C. sporządzone podczas przesłuchania dwójki funkcjonariuszy, którzy dokonali zatrzymania skarżącego. Skoro ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji co do faktu zatrzymania skarżącego zostały zakwestionowane w odwołaniu wskazywały zarazem (wbrew opinii zawartej w decyzji ostatecznej) dowód potwierdzający te okoliczności, organ II instancji mógł na zasadzie art.138 § 2 k.p.a. przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Nieskorzystanie przez organ II instancji z art. 138 § 2 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego, doprowadziło do niepełnego zebrania materiału dowodowego i naruszenia tym samym art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego o jego właściwej postawie w odniesieniu do porządku publicznego świadczą między innymi pozytywne opinie z Koła Łowieckiego "[...]" w [...] oraz z miejsca zamieszkania. Ponadto skarżący nigdy wcześniej nie wszedł w konflikt z prawem, a zatem wniosek, jakoby był on osoba lekceważącą porządek publiczny jest bezpodstawny. Przeciwko skarżącemu nie toczyło się żadne postępowanie związane z rzekomym jego negatywnym zachowaniem w trakcie zatrzymania. a w szczególności przeciwko skarżącemu nie prowadzono postępowania o czyny z art. 222 i nast. k.k., ani też o czyn z art. 65 § 2 k.k.. Pozostaje to w sprzeczności z dowodami w postaci notatek służbowych, na które powołuje się organ administracji. Tym samym organ administracji wykracza rażąco poza zasady swobodnej oceny dowodów. Powołując się na orzecznictwo strona skarżąca podnosi, że każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności(por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2005 r. , sygn. akt VI SA/Wa 709/05). W przedmiotowej sprawie nie dokonano stosownej oceny całokształtu okoliczności, które winny wpłynąć na ocenę, czy dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego organy administracji publicznej nie tylko nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, ale wyszły z błędnego założenia, że w stosunku do każdej osoby skazanej prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178a k.k. istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w stanie nietrzeźwości, w związku z czym zostają spełnione przesłanki wskazane art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organy administracji publicznej nie wzięły pod uwagę faktu, iż skarżący popełniając czyn z art. 178a k.k. przekroczył dozwolony próg stężenia alkoholu we krwi o 0,21 mg/1dm3, na co jednak zwrócił uwagę w wyroku z dnia [...] stycznia 2008 r. Sąd Rejonowy w [...] skazując skarżącego jedynie na karę grzywny, a nie karę pozbawienia wolności. W związku z orzeczeniem Sądu, który przyjął, iż minimalna sankcja przewidziana za popełnienie czynu z art. 178a k.k. będzie wystarczającą dla skarżącego, i że jego jednorazowe naganne zachowanie miało charakter incydentalny, należy także przyjąć, że popełniony przez skarżącego występek charakteryzował się niskim stopniem winy oraz niskim stopniem szkodliwości społecznej czynu. W konsekwencji przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, w której organ administracji publicznej w oparciu o przepis o konstrukcji uznania administracyjnego dokonał "surowszej" oceny osoby skarżącego niż Sąd w postępowaniu karnym. Skarżący wskazał, że cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską jako długoletniego członkiem koła łowieckiego jest dolegliwością większą niż orzeczona przez Sąd kara grzywny w wysokości 1200 złotych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Podkreślił, iż skarżący brał udział w przesłuchaniu świadków – policjantów, a zatem mógł zadawać im pytania, czego nie uczynił. W tej sytuacji, wbrew zarzutom skargi okoliczność, negatywnego zachowania się strony w trakcie kontroli została udowodniona zgodnie z art. 81 k.p.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Niezależnie od powyższego trzeba zauważyć, że ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy Policji ustawy o broni i amunicji. Bezsporna w sprawie była okoliczność, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. został skazany za czyn określony w art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, licząc wartość jednej stawki na kwotę 10 zł. Co prawda wyżej opisane przestępstwo nie jest zaliczane przez kodeks karny do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wyszczególnionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji niemniej jednak okoliczność ta (fakt popełnienia przestępstwa) co do zasady świadczy na niekorzyść skarżącego. Dodatkowo skarżący został skazany za czyn z art. 97 k.w. za przekroczenie dozwolonej prędkości o 26 km/h. Wypada zaznaczyć, iż w sprawie nie ulega wątpliwości fakt prowadzenia przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu strona popełniając tego rodzaju czyn stwarzała zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zatem pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX Kodeksu karnego, tj. życia i zdrowia. Wbrew twierdzeniom skarżącego katalog przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, także popełnienie innego, nie wymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Trafne jest zatem stanowisko organu, że dopuszczenie się przez skarżącego popełnienia innych przestępstw może rodzić uzasadnioną obawę, że skarżący skorzysta z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zauważyć też należy, że ustawodawca nie związał faktu skazania lub oskarżenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Nie stanowi zatem przeszkody do cofnięcia pozwolenia na broń okoliczność, iż czyny te nie miały żadnego związku z posiadaną bronią palną myśliwską. Powyższa konstatacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., III SA 1173/01) Nieobojętna dla oceny organu jest okoliczność, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę. Taką ograniczoną kontrolę miał nad swoim zachowaniem skarżący, decydując o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości.Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym niż broń palna. Niewątpliwie trzeba podzielić stanowisko organów Policji, że skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa, zaś od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia wniosek, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących błędnej oceny materiały dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Skarżący w odwołaniu sam przyznał, iż jego zachowanie podczas kontroli było wywołane stresem. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych, które podważałyby prawdziwość zeznań funkcjonariuszy Policji. Powoływanie się na " notatki służbowe dzielnicowego C. sporządzone podczas przesłuchania dwójki funkcjonariuszy, którzy dokonali zatrzymania skarżącego" jest bezprzedmiotowe bowiem takich dokumentów nie ma w aktach sprawy. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W tej sytuacji chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak również pozostaje w zgodzie z podstawowym celem ustawy nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako bezzasadną.