VI SA/Wa 864/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. Spółka Akcyjna w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w B. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wykluczenia na okres dwunastu miesięcy papierów wartościowych spółki z obrotu na rynku regulowanym i nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm.- dalej ustawa o nadzorze) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ust. 5 , ust. 10 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, nazywanej dalej "ustawą o ofercie publicznej"), po rozpoznaniu wniosku T. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w B. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymała w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2010 r. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; W dniu [...] listopada 2009 r. raportem bieżącym nr [...] Spółka poinformowała, iż w dniu [...] listopada 2009 r. otrzymała postanowienie Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] Gospodarczy o otwarciu z datą [...] listopada 2009 r. o godzinie [...].00 postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku T. Sąd wyznaczył sędziego komisarza oraz syndyka masy upadłościowej D. W. Jednakże postanowienie to zostało uchylone przez sąd drugiej instancji w związku z zażaleniem zarządu Spółki. W dniu [...] maja 2010 r. Sąd Rejonowy w B. Wydział [...] Gospodarczy ponownie ogłosił upadłość T. Od tego postanowienia Spółka złożyła zażalenie, które to zażalenie zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w B. w dniu w dniu [...] listopada 2010 r. Jednocześnie kolejnymi pismami Syndyk poinformował KNF o opóźnieniach w terminach publikacji raportów okresowych za czwarty kwartał 2009 r. raportu rocznego za 2009 r., raportu za pierwszy kwartał 2010 r. raportu półrocznego za 2010 r. oraz odpowiednio raportów skonsolidowanych. Jako przyczynę zmian publikacji tych raportów Syndyk wskazał trwające postępowanie upadłościowe Spółki i działania wynikające z przepisów Prawa upadłościowego, w tym konieczność sporządzenia szczegółowej i rzetelnej analizy finansowej. W dniu [...] sierpnia 2010 r. postanowieniem Komisji Nadzoru Finansowego, zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne wobec spółki T. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w B. w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej wobec podejrzenia naruszenia przez Spółkę art. 56 ustawy o ofercie publicznej w związku z wypełnianiem przez nią obowiązków informacyjnych. W piśmie z dnia [...] września 2010 r. Syndyk poinformował, iż w związku z nierzetelnym sporządzaniem sprawozdań finansowych opublikowanych przez zarząd Spółki przed ogłoszeniem jej upadłości, także tych badanych przez biegłych rewidentów, w dniu [...] maja 2010 r. zostało złożone do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz w dniu [...] czerwca 2010 r. poinformowana została Krajowa Izba Biegłych Rewidentów. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Komisja Nadzoru Finansowego wykluczyła na okres 12 miesięcy papiery wartościowe T. z obrotu na rynku regulowanym w związku ze stwierdzeniem, iż T. naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej poprzez nie przekazanie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości: – raportu kwartalnego oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za czwarty kwartał 2009 r. – raportu rocznego oraz skonsolidowanego raportu rocznego za 2009 r. – raportu kwartalnego oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za pierwszy kwartał 2010 r. – raportu półrocznego i skonsolidowanego raportu półrocznego za pierwsze półrocze 2010 r. (pkt I decyzji), oraz nałożyła na T. karę pieniężną w wysokości 50 000 zł w związku ze stwierdzeniem, iż Spółka naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej poprzez nie przekazanie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do wiadomości publicznej informacji poufnej o złożeniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz powiadomieniu Krajowej Izby Biegłych Rewidentów w zakresie braku rzetelności i prawdziwości danych finansowych zawartych w sprawozdaniach finansowych opublikowanych przez Spółkę przed ogłoszeniem upadłości odnoszących się w szczególności do kilkukrotnego zawyżenia wyniku finansowego wskazanego w sprawozdaniu finansowym sporządzonym przez Zarząd Spółki na dzień 30 września 2009 r. ( pkt II decyzji), Ponadto Komisja postanowiła o przekazaniu do publicznej wiadomości treści decyzji oraz w tym zakresie nadała decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt II i pkt IV decyzji). Następnie w dniu [...] listopada 2010 r. zostały opublikowane następujące raporty okresowe; – Raport roczny za 2009 r. zawierający sprawozdanie finansowe na dzień 29 listopada 2009 r. oraz list syndyka, – Raport roczny za 2009 r. zawierający sprawozdanie finansowe za okres od 30 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. oraz list syndyka, – Raport kwartalny Q 1/2010 zawierający sprawozdanie finansowe za okres od l stycznia 20 10r. do 31 marca 2010 r. oraz list syndyka, – Raport półroczny P 2010 zawierający sprawozdanie finansowe za półrocze 2010 r. oraz list syndyka. List syndyka załączony do ww. raportów stwierdzał, iż w związku z decyzją KNF z [...] października 2010 r. Syndyk zdecydował się podać do publicznej wiadomości ww. dokumenty. Syndyk wyjaśnił, że brak realizacji obowiązku określonego w art. 56 ustawy o ofercie publicznej wynikał ze stwierdzonych nieprawidłowości w sprawozdawczości finansowej Spółki w latach poprzednich. Dodatkowo Syndyk poinformował, iż sprawozdania skonsolidowane nie zostały sporządzone z uwagi na brak właściwych danych ze spółek zależnych tj. S. S.A. z siedzibą w K. (S.) oraz M. Ltd z siedzibą w N. na C. W toku postępowania administracyjnego wskazując przyczyny nie przekazania raportów Syndyk wyjaśnił, iż "rachunek zysków i strat wykazał stratę w wysokości aż 207 160 000 zł, co oznaczało, że jest to strata prawie siedmiokrotnie wyższa niż wskazana przez Zarząd upadłej Spółki za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do 30 września 2009 r." (stosownie do raportu okresowego za trzeci kwartał 2009 r. opublikowanego w dniu [...] listopada 2009 r. strata netto Spółki wynosiła 31 244 000 zł). Jednocześnie Syndyk podkreślił, iż "tak ogromne różnice tylko w niewielkim stopniu były wynikiem 3-miesięcznej różnicy w okresie sprawozdawczym, lecz niemal w całości wynikały z konieczności weryfikacji zafałszowanych danych bilansowych, którymi posługiwał się Zarząd upadłej spółki oraz ze stwierdzeniem braków w stanie majątkowym Spółki". Syndyk wskazał, iż z uwagi na stwierdzoną skalę i zakres nieprawidłowości jakich mógł dopuścić się Zarząd upadłej Spółki, aby przekazać do publicznej wiadomości raporty okresowe Spółki konieczne jest zbadanie sprawozdań finansowych przez biegłego rewidenta. Natomiast przyczyną nie przekazania raportów skonsolidowanych był brak bieżących danych spółek zależnych, tj. S. oraz M. Zarząd S. oraz pełnomocnik M. zostali wezwani do przekazania przedmiotowych sprawozdań w dniu [...] lutego 2010 r., lecz wezwania te pozostały bez odpowiedzi. Jednocześnie w prawem przewidzianym terminie Spółka reprezentowana przez Syndyka Masy Upadłości D. W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. W ocenie skarżącej wykluczając papiery wartościowe T. z obrotu na rynku regulowanym na okres 12 miesięcy Komisja nie uwzględniła, iż naruszenie przepisów prawa polegające na nie opublikowaniu w terminie raportów okresowych nie było zawinione przez Syndyka masy upadłościowej, który nie miał możliwości sporządzenia i przekazania w pełni rzetelnych i prawdziwych danych finansowych i z tej przyczyny, w ocenie Spółki, uzasadniony jest zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Odnosząc się do rozstrzygnięcia dotyczącego nałożenia na Spółkę kary pieniężnej skarżąca podniosła, iż zostało ono wydane z naruszeniem art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej. Nie ma bowiem podstaw prawnych pogląd, iż syndyk masy upadłości, który skierował wyżej wskazane zawiadomienie do organów ścigania oraz do Krajowej Izby Biegłych Rewidentów był osobiście zobligowany do zawiadomienia o tym fakcie Komisji, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz podania tej informacji do publicznej wiadomości jako informacji poufnej. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej do przekazywania informacji poufnych zobowiązany jest emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym tj., podmiot emitujący papiery wartościowe we własnym imieniu. Ustawa o ofercie publicznej nie nakłada na syndyka obowiązku publikacji informacji poufnych jak również dyspozycja art. 169 Prawa upadłościowego i naprawczego nie obejmuje swoim zakresem przekazywania informacji poufnych. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy KNF dokonała jeszcze raz analizy materiału dowodowego oraz podjęła dalsze czynności dowodowe zmierzające do uzupełnienia tego materiału. Przesłuchano D. W. - Syndyka masy upadłości oraz S. W. - Zastępcę Syndyka masy upadłości, którzy udzielili szczegółowych informacji na temat sytuacji finansowej T. i podjętych działań. Poinformowali, iż środki zgromadzone w depozycie sądowym zostały wydane przez komornika do dyspozycji Spółki. Jednakże środki te są dalece niewystarczające w stosunku do długów masy upadłości, które przekroczyły 2 mln zł. Syndycy zwrócili na brak prawomocności postanowienia o ogłoszeniu upadłości oraz związany z tym brak dostępu do środków finansowanych Spółki. Powyższe okoliczności pozbawiły Syndyków możliwości korzystania z opinii ekspertów w zakresie zweryfikowania wyceny składników majątkowych zakwestionowanych przez zarząd w zażaleniu. Nie mogli oni też, ze względów finansowych poddać weryfikacji biegłego rewidenta sporządzonych sprawozdań finansowych T. Organy upadłej Spółki, tj. Zarząd i Rada Nadzorcza nie współpracowały z Syndykiem. Mimo wezwania sądu Zarząd T. nie złożył oświadczenia o wydaniu syndykowi majątku, dokumentacji i korespondencji. Zarząd nie odniósł się również do wątpliwości Syndyków w zakresie składników majątku oraz kompletności dokumentacji realizowanych projektów. W związku z powyższym Syndycy mieli wątpliwości, czy poczynione przez nich ustalenia w zakresie składników majątku Spółki są kompletne. Syndycy tłumaczyli, że nie chcieli opublikować informacji, które nie były potwierdzone ani przez biegłego rewidenta, ani przez zarząd. Syndycy poinformowali, iż w dniu [...] stycznia 2011 r. wystąpili do Rady Nadzorczej Spółki o wyznaczenie biegłego rewidenta do zbadania sprawozdań finansowych T. Ponadto Syndycy wnieśli o załączenie do materiału dowodowego prowadzonego postępowania administracyjnego postanowienia Krajowego Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie zamknięcia postępowania wyjaśniającego i wszczęciu dochodzenia dyscyplinarnego w sprawie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez biegłego rewidenta J. S. w związku z wydaniem opinii z badania sprawozdania finansowego Spółki za rok 2008 oraz z przeglądu półrocznego sprawozdania finansowego Spółki za pierwsze półrocze 2009 r. z naruszeniem przepisów prawa. Syndycy wyjaśnili, że brak zgłoszenia wynika z obawy przed odpowiedzialnością z art. 241 k.k. Cytując przepisy ustawy o ofercie publicznej (art.56 ust. 2 pkt 1 ustawy) oraz powołując się na definicję informacji poufnej zawartą w art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538), dalej: "ustawa o obrocie", oraz dokonując analizy przedstawionego stanu faktycznego i prawnego KNF podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i stwierdziła, iż T. był obowiązany wykonać ciążące na nim obowiązki przekazania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji okresowych w postaci raportów opisanych w sentencji decyzji z [...] października 2010 r. we wskazanych terminach, czego jednak nie uczynił. Z drugiej strony organ uznał, że złożone przez Syndyka raporty nie zawierają kompletu dokumentów wymaganych przepisami Rozporządzenia z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259, nazywanego dalej "rozporządzeniem"). Organ podkreślił, iż raporty okresowe zawierające między innymi sprawozdania finansowe, są dla inwestorów jedynym źródłem wiarygodnych danych na temat kondycji finansowej spółki. Postępowanie T. spowodowało, iż inwestorzy od dnia [...] listopada 2009 r., tj. od opublikowania sprawozdania finansowego za trzeci kwartał 2009 r. byli pozbawieni dostępu do danych finansowych Spółki i bazowali przez niespełna rok na danych finansowych zamieszczonych w sprawozdaniach finansowych publikowanych przez zarząd T. przed ogłoszeniem upadłości, co do których występuje podejrzenie w zakresie braku ich rzetelności i prawdziwości. Nawet po publikowaniu niekompletnych raportów okresowych przez Spółkę, jak wskazał Syndyk w związku z decyzją Komisji, inwestorzy nadal są pozbawieniu kompletnych oraz zweryfikowanych przez biegłego rewidenta danych finansowych. Dodatkowo występujący w imieniu T. Syndycy nie byli w stanie określić kiedy Spółka będzie w stanie prawidłowo wykonać nałożone na nią jako spółkę publiczną obowiązki informacyjne. Odnosząc się do kwestii nie przekazania informacji poufnej o złożeniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz powiadomieniu Krajowej Izby Biegłych Rewidentów , w ocenie Komisji, działanie to spełniało warunki określone w art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie. Wskazana informacja dotyczyła bowiem bezpośrednio Spółki, tj. jej sprawozdań finansowych opublikowanych przed ogłoszeniem upadłości Spółki. Warunek precyzyjności w tym przypadku został również bezwzględnie spełniony, gdyż informacja dotyczyła faktów obiektywnych, co do wystąpienia których nie istnieją żadne wątpliwości, tj. złożenia przez Syndyka masy upadłościowej Spółki zawiadomienia o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa oraz zawiadomieniu Krajowej Izby Biegłych Rewidentów w związku z nieprawidłowościami w sprawozdaniach finansowych. Wątpliwości Syndyka odnośnie rzetelności i prawdziwości sprawozdań finansowych sporządzanych przez Zarząd Spółki zostały zmaterializowane w postaci zawiadomień złożonych do prokuratury oraz Krajowej Izby Biegłych Rewidentów. KNF wyjaśniła, że informacja poufna to taka informacja, która mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w sposób istotny wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych. Ustalenie, czy inwestorzy braliby tę informację pod uwagę przy podejmowaniu decyzji winno być dokonywane ex ante przy uwzględnieniu racjonalnych reakcji inwestorów na podobne informacje. Informacja o złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz powiadomienia Krajowej Izby Biegłych Rewidentów w zakresie braku prawdziwości i rzetelności danych finansowych zawartych w sprawozdaniach finansowych opublikowanych przez Spółkę przed ogłoszeniem jej upadłości, stanowi z całą pewnością informację o znacznym ciężarze gatunkowym, która nie pozostały bez wpływu na cenę akcji. Inwestorzy Spółki nie posiadając aktualnych informacji na temat sytuacji finansowej Spółki podejmowali decyzje inwestycyjne między innymi w oparciu o dane finansowe, co do których istnieją uzasadnione wątpliwości w zakresie ich rzetelności i prawdziwości. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KNF podzieliła stanowisko, że sankcja nakładana na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej jest nakładana na podstawie tzw. uznania administracyjnego. Jednak podkreślono, iż Komisja w wyborze swego działania nie jest w pełni swobodna. Swobodę Komisji w zakresie wyboru sankcji nakładanej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej ogranicza również art. 7 i art. 8 k.p.a., tj. zasada prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywateli. Rozpatrując przedmiotową sprawę w tym kontekście organ nadzoru wziął pod uwagę przede wszystkim interes społeczny, tj. w przedmiotowej sprawie interes innych uczestników obrotu oraz wagę i cel przepisów, które przez działanie T. zostały naruszone. KNF wskazała, iż uregulowania dotyczące obowiązków informacyjnych, a w szczególności raportów okresowych, które są dla uczestników rynku podstawowym źródłem informacji o kondycji finansowej Spółki, należą do grupy przepisów, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na której oparty jest publiczny obrót papierami wartościowymi - zasady transparentności rynku. W myśl tej zasady inwestorzy i emitenci obowiązani są do informowania pozostałych uczestników rynku między innymi o wynikach finansowych emitenta, które mają podstawowy wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych i podejmowane przez nich decyzje inwestycyjne. Niewykonywanie obowiązków informacyjnych przez spółki publiczne godzi zaś w tę zasadę i pozbawia akcjonariuszy i inwestorów równego dostępu do aktualnej i rzetelnej informacji o emitencie, w tym o jego akcjonariacie. Analizując zarzuty Syndyka dotyczące braku winy oraz czasowego zablokowania środków pieniężnych wymaganych do realizacji obowiązku przedstawiania rzetelnych danych finansowych organ doszedł do wniosku, że przyczyny takiego stanu rzeczy pozostają bez znaczenia dla obiektywnej sytuacji, czyli funkcjonowania w obrocie na rynku regulowanym papierów wartościowych spółki publicznej nie wypełniającej lub wypełniającej nieprawidłowo podstawowe obowiązki informacyjne. Taka sytuacja jest niedopuszczalna i uzasadnia zdaniem Komisji podjęcie środków mających na celu jej zapobieżenie, tj. zastosowanie sankcji administracyjnej polegającej na wykluczaniu papierów wartościowych T. z obrotu na rynku regulowanym na okres 12 miesięcy. Ustosunkowując się do zarzutu strony pominięcia kwestii braku zawinienia syndyka KNF wskazała, że postępowanie administracyjne toczyło się wobec Spółki w związku z niewypełnieniem przez nią obowiązków informacyjnych. Ponadto organ wyjaśnił, że samym kara administracyjna nie jest wyłącznie represją za naruszenie prawa, ale przede wszystkim stanowi środek przymusu, który ma służyć zapewnieniu wykonywania obowiązków nałożonych przez obowiązujące przepisy prawa (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt P 9/08, Lex Nr 569543). Z uwagi na powyższe okoliczności poza zakresem postępowania administracyjnego pozostaje kwestia zawinienia danego podmiotu. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 2206/08). Odpowiedzialność ta ma bowiem charakter obiektywny. Dlatego też ocenie organu nadzoru nie podlegała kwestia zaniedbań obowiązków po stronie Syndyka masy upadłościowej. Decyzja w przedmiocie wykluczenia papierów wartościowych T. z obrotu na rynku regulowanym oraz nałożenia kary pieniężnej była skierowana do Spółki i to działania oraz zaniechania Spółki zostały ocenione negatywnie i sankcjonowane przez organ nadzoru. Syndyk natomiast był jedynie osobą, zobowiązaną do wykonania tych obowiązków w imieniu Spółki, zgodnie z art. 169 Prawa upadłościowego i naprawczego. Natomiast zawinienie oraz rzetelność w wykonywaniu obowiązków syndyka nie wpływa na ustalony stan faktyczny sprawy i stwierdzenia obiektywnego naruszenia przepisów prawa przez samą spółkę. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1 KNF stwierdziła, że argumentacja skarżącej należy uznać za błędną i pozbawiona oparcia w przepisach prawa. Co prawda organ zgodził się ze Spółką, iż do przekazywania informacji poufnych zobowiązany jest emitent papierów wartościowych lecz emitentem papierów wartościowych emitującym papiery wartościowe we własnym imieniu w niniejszym przypadku jest spółka publiczna T. w upadłości likwidacyjnej. W toku przedmiotowego postępowania administracyjnego ustalono, iż wyżej określona informacja nie została przekazana do spółki prowadzącej rynek regulowany oraz do wiadomości publicznej. W związku z powyższym Komisja nałożyła na Spółkę karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. Dla przedmiotowej sprawy nie mają znaczenia rozważania dotyczące obowiązków Syndyka w zakresie przekazywania informacji poufnej, gdyż kara za nie przekazanie tej informacji została nałożona na Spółkę, a nie na Syndyka. Organ podkreślił, że syndyk od dnia ogłoszenia upadłości dysponuje majątkiem Spółki, w tym infrastrukturą oraz zapleczem personalnym niezbędnym do przygotowania i przekazania do wiadomości publicznej informacji poufnej. Organ uznał, iż wbrew stawianym zarzutom samo zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nie zawiera w sobie informacji pewnych, lecz jedynie takie, które uprawdopodobniają fakt popełnienia przestępstwa a nie przesądzają, że przestępstwo zostało popełnione. Zdaniem Komisji na podstawie przepisu art. 241 k.k. został wprowadzony zakaz rozpowszechniania informacji z postępowania przygotowawczego. Błędna jest zatem teza, iż złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa stanowi element postępowania przygotowawczego, a w konsekwencji, iż działający w imieniu Spółki Syndycy mogli obawiać się odpowiedzialności karnej na podstawie art. 241 k.k. Komisja pokreśliła, że nie przekazanie tej informacji do wiadomości publicznej mogło spowodować szkodę po stronie inwestorów, wobec braku jakichkolwiek informacji na temat sytuacji finansowej Spółki od listopada 2009 r. oraz z powodu ogłoszenia upadłości. Odnosząc się do katalogu enumeratywnie określonych w art. 96 ustawy o ofercie publicznej sankcji związanych z naruszaniem przez Spółkę przepisów prawa Komisja zdecydowała, że sankcją adekwatną do stwierdzonych w toku niniejszego postępowania administracyjnego naruszeń dotyczących publikacji raportów okresowych jest terminowe wykluczenie papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym. Kara pieniężna w ocenie Komisji za wyżej określone naruszenia, stanowiłaby karę nieadekwatną do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości odnoszących się do raportów okresowych. Stąd też Komisja zdecydowała się na zastosowanie bardziej uciążliwej sankcji administracyjnej jaką jest terminowe wykluczenie papierów wartościowych z obrotu. Wymierzając powyższą karę Komisja miała na uwadze fakt, że terminowe oraz prawidłowe przekazywanie informacji okresowych dotyczących sytuacji finansowej spółki publicznej stanowi jeden z najważniejszych i podstawowych obowiązków spółki publicznej, mających na celu ochronę inwestorów na rynku kapitałowym i jednocześnie świadczy o transparentności sytuacji finansowej spółki. Ponadto w toku postępowania ustalono, iż Spółka nie ma możliwości faktycznych prawidłowego wypełniania obowiązków informacyjnych dotyczących skonsolidowanych raportów okresowych. Natomiast przeprowadzenie przez biegłego rewidenta badania jednostkowego oraz sprawozdania rocznego oraz półrocznego jest procesem długotrwałym i nie jest możliwe określenie kiedy wszystkie dokumenty składające się na te raporty zostaną przygotowane. Natomiast nałożona kara pieniężna w wysokości 50 000 zł za naruszenie przepisów prawa, stanowi jedynie 5% ustawowego zagrożenia, jest adekwatna do wagi stwierdzonego w toku niniejszego postępowania naruszenia. Zdaniem KNF nie przekazywanie do publicznej wiadomości informacji poufnej w terminie przepisanym przez prawo potencjalnie powoduje uszczerbek po stronie inwestorów nabywających lub zbywających akcje w okresie, w którym powinna nastąpić publikacja informacji poufnej, bowiem cena akcji nie uwzględnia wówczas danej informacji poufnej, a więc może odbiegać od realnej wartości. Powyższe ma szczególne znaczenie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, należy bowiem podkreślić, iż zgodnie ze sprawozdaniem finansowym sporządzonym przez Syndyka na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości Spółka wykazała stratę w wysokości 207 160 000 zł. Stosownie natomiast do ostatniego sprawozdania finansowego sporządzanego przez zarząd T. na dzień 30 września 2009 r. strata wynosiła 31 244 000 zł. Strata stwierdzona przez Syndyka była więc siedmiokrotnie wyższa od straty wykazanej przez zarząd Spółki. Dokonując miarkowania nałożonej kary pieniężnej Komisja wzięła pod uwagę trudną sytuację finansową Spółki oraz fakt pozostawania przez Spółkę w upadłości likwidacyjnej. Jak już wyżej wskazano sprawozdanie finansowe na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości wskazuje stratę netto Spółki w wysokości 207 160 000 zł. Zaś strata netto za trzy kwartały 2010 r. wskazana w sprawozdaniu finansowym za trzeci kwartał 2010 r. została określona w wysokości 1 867 000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Syndyk Masy Upadłości T. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w B. wniósł o uchylenie decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2011 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła; -naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej przez błędne przyjęcie, że interes społeczny rozumiany jako interes innych uczestników obrotu uzasadnia wykluczenie Spółki z obrotu regulowanego na okres 12 miesięcy w związku z niewykonywaniem obowiązków informacyjnych prowadzącym do pozbawienia akcjonariuszy i inwestorów równego dostępu do aktualnej i rzetelnej informacji o emitencie , w tym o jego akcjonariacie, - naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej w związku z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi przez przyjęcie , że syndyk masy upadłości który skierował zawiadomienia do organów ścigania oraz do Krajowej Izby Biegłych Rewidentów o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz przewinienia dyscyplinarnego był osobiście zobligowany do zawiadomienia o tym fakcie Komisji, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz podania tej informacji do publicznej wiadomości jako informacji poufnej a także poprzez przyjęcie, że w/w informacje były informacjami poufnymi w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Zdaniem strony skarżącej sam obiektywny fakt nie przekazania informacji okresowych w postaci raportów wskazanych przez organ w decyzji nie powinien rozstrzygać o zastosowaniu tej sankcji nawet przy uwzględnieniu słusznych interesów innych uczestników obrotu. Skarżąca podtrzymała zarzut ,że sankcja czasowego wykluczenia z obrotu na rynku regulowanym została zastosowana z naruszeniem art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej w związku z art. 7 k.p.a. gdyż nie tylko nie zostało uwzględnione że niewykonanie w/w obowiązków sprawozdawczych nie jest zawinione przez Syndyka, który nie miał możliwości sporządzenia i przekazania w pełni rzetelnych i prawdziwych danych finansowych za w/w okresy lecz nadto błędnie zdefiniowano interes akcjonariuszy i inwestorów którzy w równym stopniu są pozbawieni aktualnej i rzetelnej informacji o emitencie. Z tej to przyczyny zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zdaniem skarżącej Komisja nietrafnie oceniła argumenty dotyczące przyczyn i uwarunkowań niewykonania obowiązku określonego w art. 56 ustawy o ofercie publicznej. Szczególna sytuacji prawna spółki jako emitenta tj. pozostawanie od dnia [...] listopada 2009 r. w stanie upadłości likwidacyjnej połączona z zastaną przez Syndyka niezwykle trudną sytuacją finansową Spółki uniemożliwiała wypełnienie obowiązków sprawozdawczych przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych. Ponadto stwierdzone przez Syndyka nieprawidłowości w sprawozdawczości finansowej Spółki w latach poprzednich miały bezprecedensowy charakter i rozmiar powodując, że bez niezwykle czasochłonnych i kosztownych badań z udziałem rzeczoznawców i biegłych rewidentów niemożliwe było zweryfikowanie danych dotyczących stanu finansowego i majątkowego Spółki. Z uwagi na zasadę ciągłości bilansowej nie było możliwe sporządzanie poprawnych bieżących sprawozdań finansowych bez uprzedniego zweryfikowania sprawozdań finansowych za poprzednie okresy co do których wiadomo, że zawierają nieprawdzie dane. Należało przy tym mieć na uwadze ,że ostateczne zweryfikowanie prawidłowości wstępnych ustaleń Syndyka wymagało poddania tych ustaleń badaniom przeprowadzonym przez uprawnionego biegłego rewidenta w oparciu o ponowne opinie rzeczoznawców właściwych do spraw wyceny poszczególnych składników majątkowych upadłej Spółki, co do których zarząd upadłej Spółki utrzymywał i utrzymuje, że ich wartość jest wielokrotnie wyższa niż przyjęta przez Syndyka. Strona zaznaczyła, że od czasu uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu upadłości ( co nastąpiło dopiero z dniem [...] listopada 2010r.) syndyk nie miał dostępu do środków finansowych upadłego (zajętych przez komorników sądowych) i przez to nie był w stanie sfinansować wycen i opinii niezbędnych do ostatecznego zweryfikowania sprawozdań finansowych. W związku z tymi obiektywnymi przeszkodami Syndyk wstrzymał się z opublikowaniem treści nie zweryfikowanych ostatecznie raportów, gdyż nie dysponował pełną wiedzą pozwalającą na dokładne i poparte przez biegłego rewidenta oraz rzeczoznawców określenie wartości składników majątkowych upadłej Spółki w szczególności zaś wartości tzw. zobrazowań, kwestionowanej przez zarząd. Komisja pominęła też argument ,że celem badania sprawozdania finansowego jest wyrażenie przez biegłego rewidenta pisemnej opinii wraz z raportem o tym czy sprawozdanie finansowe jest prawidłowe i rzetelne i jasno przedstawia sytuację majątkową i finansową badanej jednostki (art. 65 ust. 1 ustawy o rachunkowości) wobec stwierdzonej skali i zakresu nieprawidłowości jakich dopuścił się zarząd upadłej Spółki zlecenie takiego badania było konieczne i warunkowało możliwość przekazania do publicznej wiadomości tak zweryfikowanych raportów finansowych. Zweryfikowane przez syndyka we własnym zakresie sprawozdanie za okres przed ogłoszeniem upadłości wobec bezprecedensowej skali i charakteru zafałszowań dotychczasowych sprawozdań, bez poddania go badaniu przez uprawnionego biegłego rewidenta w oparciu o ponowne opinie rzeczoznawców właściwych do spraw wyceny poszczególnych składników majątkowych upadłej spółki, nie mogło pretendować do miana rzetelnego i jasnego sprawozdania wymaganego przepisem art. 65 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Jednocześnie zlecenie odpowiednich wycen oraz sporządzenia opinii wymagało dysponowania odpowiednimi środkami finansowymi, których Syndyk został pozbawiany w związku z uchyleniem postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. o ogłoszeniu upadłości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Spowodowało to podjęcie przez komorników sądowych postępowań egzekucyjnych przeciwko spółce w tym między innymi doprowadziło do kolejnych zajęć egzekucyjnych rachunków bankowych upadłej spółki. Te zajęcia egzekucyjne pozbawiły syndyka możliwości dysponowania środkami finansowymi upadłego i w konsekwencji syndyk nie miał możliwości finansowych zlecenia wykonania odpowiednich badań, opinii i sprawozdań rzeczoznawcom i biegłemu rewidentowi Wbrew stanowisku Komisji w/w okoliczności mają znaczenie dla oceny zasadności zastosowania obu sankcji nie jest bowiem obojętne kiedy i z czyjej winy Spółka została doprowadzona do sytuacji w której wykonanie obowiązków sprawozdawczych stało się obiektywnie niewykonalne dla podmiotu sprawującego aktualnie zarząd majątku upadłej spółki. Nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł w zostało wydane z naruszeniem art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej nie ma bowiem podstaw prawnych pogląd ,że syndyk masy upadłości który skierował wyżej wymienione zawiadomienia do organów ścigania oraz do Krajowej Izby Biegłych Rewidentów był osobiście zobligowany do zawiadomienia o tym fakcie Komisji, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz podania tej informacji do publicznej wiadomości jako informacji poufnej. Błędny jest także pogląd ,że w/w informacje były informacjami poufnymi w rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o obrocie instrumentami finansowymi. Skarżąca powtórzyła argument, że przepisy art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej oraz art. 169 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.- Prawo upadłościowe i naprawcze oraz rozporządzenia Ministra Finansów nie obejmują obowiązkiem sprawozdawczym przekazywania informacji o złożeniu zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz o powiadomieniu Krajowej Izby Biegłych Rewidentów o nieprawidłowym wykonywania obowiązków przez biegłego rewidenta. Syndyk masy upadłości wykonuje jedynie te uprawnienia i obowiązki upadłego podmiotu, które zostały wyraźnie wymienione w przepisach rangi ustawowej. Na gruncie obowiązującego prawa syndyk nie jest organem upadłego lecz jest organem postępowania upadłościowego działającym z mocy własnego prawa i w swoim imieniu. Nie na zatem podstaw do utożsamiania pojęcia emitent z syndykiem masy upadłości ani też do przypisywania syndykowi wszystkich obowiązków emitenta. Prawa i obowiązki syndyka nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej skoro będąc organem publicznoprawnym syndyk może działać tylko i wyłącznie w granicach kompetencji przyznanych mu przez ustawodawcę. Upadła spółka posiada swój organ zarządzający jakim jest zarząd i to ten organ właściwy jest do wykonania obowiązków które z mocy przepisów ustawowych nie zostały nałożone na syndyka masy upadłości. Z faktu posiadania przez syndyka wiedzy o złożeniu w/w zawiadomień a ściślej z faktu dokonania przez syndyka w/w zawiadomień nie wynika obowiązek syndyka przekazywania informacji dotyczących tych zawiadomień. Błędna jest ocena organu nadzoru, iż informacja o złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz powiadomieniu Krajowej Izby Biegłych Rewidentów była informacją zawierającą wszystkie ustawowe cechy informacji poufnej w rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o obrocie instrumentami finansowymi ( Dz. U. Nr 183 , poz. 1538). Nieuprawniona jest w szczególności teza ,że w/w informacje zawierały element precyzyjności skoro ich immanentną cechą było istnienie podejrzenia popełnienia przestępstwa oraz przewinienia dyscyplinarnego a nie do syndyka lecz do organów ścigania oraz organów samorządu zawodowego należy weryfikacja zasadności takich podejrzeń. Komisja Nadzoru Finansowego w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że ani ustawa o ofercie publicznej, ani rozporządzenie nie wymieniają rodzaju informacji poufnych podlegających upublicznieniu. Informacja poufna podawana jest do publicznej wiadomości w następstwie dokonanej wyłącznie przez emitenta oceny (kwalifikacji) charakteru informacji z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Natomiast do pojęcia "sprawozdawczość", którym posługuje się art. 169 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego należy stosować wykładnię językową, która wskazuje, że w zakresie tego pojęcia mieści się także przekazanie na rynek informacji o skierowaniu do odpowiednich organów zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Informacja tego rodzaju spełniała również kryterium precyzyjności, bo dotyczyła okoliczności, które wystąpiły, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwiał dokonanie oceny potencjalnego ich wpływu na cenę akcji emitenta. Nie ma więc znaczenia że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa jest jedynie "podejrzeniem" jego popełnienia. Pomimo więc tego, że ostateczna ocena czynów opisanych w zawiadomieniu jest odsunięta w czasie i dokonywana przez inny organ, informacja o skierowaniu zawiadomienia była informacją precyzyjną w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.). Oceniając sprawę w świetle powyższych przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie stan faktyczny był bezsporny w tym sensie, iż skarżąca nie kwestionowała, że raporty i sprawozdania wymienione w sentencji decyzji nie zostały sporządzone w ustawowym terminie. Jednocześnie strona wskazywała, że niewykonanie obowiązku składania tych informacji nie było zawinione przez Syndyka. Zdaniem strony skarżącej sam obiektywny fakt nie przekazania informacji okresowych w postaci raportów wskazanych przez organ w decyzji nie powinien rozstrzygać o zastosowaniu sankcji nawet przy uwzględnieniu słusznych interesów innych uczestników obrotu. Po drugie materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był m.in. przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, w brzmieniu mającym zastosowanie do przedmiotowej sprawy. Stanowi on, że gdy emitent lub wprowadzający nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa w m.in. w art. 56 tej ustawy, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Z kolei przepis art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, w tym przekazywania do publicznej wiadomości informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie oraz informacji bieżących i okresowych. Według definicji zawartej w 154 ust. 1 ww. ustawy o obrocie informacją poufną jest określona w sposób precyzyjny informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja: 1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych; 2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora; 3) w odniesieniu do osób zajmujących się wykonywaniem dyspozycji dotyczących instrumentów finansowych, ma charakter informacji poufnej, również wtedy gdy została przekazana tej osobie przez inwestora lub inną osobę mającą wiedzę o takich dyspozycjach, i dotyczy składanych przez inwestora dyspozycji nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, przy spełnieniu przesłanek określonych w pkt 1 i 2. Po trzecie, normy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie należą do grupy przepisów zawartych w prawie regulującym publiczny obrót papierami wartościowymi, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót – zasady transparencji (przejrzystości) rynku. W myśl tej zasady uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają zatem dwa podstawowe wymogi: informowanie rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta jest kardynalna z tego powodu, że rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów wartościowych. Treść informacji wpływać może na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami – jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (vide: "Prawo papierów wartościowych" pod red. prof. S. Włodyki, Seria: Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 1018 i nast.). Ustosunkowując się zatem do zarzutu naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej Sąd uznał, że nie jest on zasadny. Mianowicie, stosownie do art.169 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn; Dz. U. Nr 175, poz. 1361 z późn. zm.) syndyk lub zarządca wykonuje obowiązki sprawozdawcze, jakie ciążyłyby na upadłym. Co do obowiązków sprawozdawczych syndyka to obejmują one także sprawozdania finansowe składane na podstawie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 z późn. zm.); są to sprawozdania składające się z bilansu, rachunku zysków i strat, informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowych informacji i objaśnień, zaś w razie upadłości emitenta, którego papiery wartościowe są przedmiotem ubiegania się o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub dopuszczone do obrotu na tym rynku, składanie informacji stosownie do art. 56 ustawy o ofercie publicznej. Sąd podziela stanowisko KNF, iż kwestia winy syndyka co do wykonania obowiązków sprawozdawczych pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Trafnie organ uznał, że kara czasowego wykluczenia akcji z obrotu giełdowego za nie złożenie wymaganych prawem raportów okresowych musi być nałożona na Spółkę jako emitenta bowiem to postępowanie władz Spółki w okresie przed ogłoszeniem upadłości, w szczególności fakt prowadzenia nierzetelnej księgowości było bezpośrednią przyczyną niewykonania obowiązków informacyjnych przez syndyka po ogłoszeniu upadłości. Ma rację organ stwierdzając raporty okresowe zawierające między innymi sprawozdania finansowe, są dla inwestorów jedynym źródłem wiarygodnych danych na temat kondycji finansowej spółki. Postępowanie T. spowodowało, iż inwestorzy od dnia [...] listopada 2009 r., tj. od opublikowania sprawozdania finansowego za trzeci kwartał 2009 r. byli pozbawieni dostępu do danych finansowych Spółki i bazowali przez niespełna rok na danych finansowych zamieszczonych w sprawozdaniach finansowych publikowanych przez zarząd T. przed ogłoszeniem upadłości, co do których występuje podejrzenie w zakresie braku ich rzetelności i prawdziwości. Jak wykazało postępowanie upadłościowe wykazywana przez Spółkę strata była siedem niższa od ustalonej przez Syndyka. Podejrzenie to zostało potwierdzone przez złożenie przez Syndyka zawiadomienia do prokuratury oraz do Krajowej Izby Biegłych Rewidentów. W tym stanie rzeczy analizowanie postępowania syndyka pod kątem jego winy co do wykonania obowiązków sprawozdawczych emitenta po ogłoszeniu upadłości było w istocie bezprzedmiotowe. Sąd podziela stanowisko organu, iż kara wykluczenia papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym oraz kara pieniężna wymienione w art. 96 ustawy o ofercie publicznej są karami administracyjnymi, zatem mają charakter obiektywny i mogą być nałożone na emitenta po ogłoszeniu jego upadłości bez względu na przyczyny powstania opóźnienia w wykonaniu przez syndyka obowiązków sprawozdawczych. W ocenie Sądu strona nie może tez podnosić skutecznie zarzutu naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej w związku z art. 154 ustawy o obrocie. W tym zakresie strona wywodziła, iż nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł w było błędne gdyż syndyk masy upadłości nie był osobiście zobligowany do przekazania informacji o swoim wystąpieniu do organów ścigania oraz do Krajowej Izby Biegłych Rewidentów. Ponadto, zdaniem strony, informacje te były informacjami poufnymi w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie, zaś przekazanie ich do wiadomości publicznej mogło narazić syndyka na odpowiedzialność karną z art. 241 k.k. Analizując ten zarzut Sąd uznał go za niezasadny. Z akt sprawy wynika, że Syndyk masy upadłości dopiero w piśmie z dnia [...] września 2010 r. poinformował, iż w związku z nierzetelnym sporządzaniem sprawozdań finansowych opublikowanych przez zarząd Spółki przed ogłoszeniem jej upadłości, także tych badanych przez biegłych rewidentów, w dniu [...] maja 2010 r. zostało złożone do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz w dniu [...] czerwca 2010 r. poinformowana została Krajowa Izba Biegłych Rewidentów. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organu, że powyższe informacje mogą być uznane za informacje poufne w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Przede wszystkim organ dokonał właściwej analizy wpływu tych zdarzeń na cenę akcji, zwłaszcza w sytuacji, gdy wymagane prawem raporty i sprawozdania nie były od daty ogłoszenia upadłości sporządzane na bieżąco, zaś ostatni raport przed ogłoszeniem upadłości Spółki z listopada 2009 r. opierał się na nierzetelnych danych. Jak już wyżej wspomniano informacja jest jednym z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami – jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa. Nie ma też racji skarżąca twierdząc, że informacja ta nie spełniała wymogu precyzyjności, o którym mowa w art. 154 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że dokonane zawiadomienia organów ścigania oraz organów samorządu zawodowego biegłych rewidentów odpowiadają pojęciu precyzyjności w tym sensie, iż jej przedmiotem było podejrzenie dokonania określonych naruszeń prawa przez wskazane, konkretne osoby. Jednocześnie słuszny jest pogląd organu, iż do przekazania tych informacji był władny syndyk masy upadłości, który działał w imieniu spółki oraz był w posiadaniu informacji poufnej bowiem to syndyk od daty ogłoszenia upadłości reprezentuje upadłego. Stosownie bowiem do treści art. 160 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk, zarządca oraz nadzorca sądowy dokonują czynności na rachunek upadłego, lecz w imieniu własnym. Masa upadłości aż do jej likwidacji stanowi własność upadłego. Ogłoszenie upadłości nie pozbawia upadłego tego prawa. Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca w sprawach dotyczących masy upadłości działają więc jako zastępcy pośredni. Dotyczy to wszelkich czynności prawnych, w tym także czynności zobowiązaniowych (por. Feliks Zedler, Komentarz do art. 160 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, stan prawny 2010.10.01). W tym względzie należy też wyjaśnić, że z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci legitymację do występowania w sprawach dotyczących masy, pozostaje natomiast stroną w znaczeniu materialnoprawnym, jako podmiot stosunku prawnego, z którego wyniknął spór. Brak legitymacji formalnej upadłego nie jest równoznaczny z brakiem po jego stronie zdolności prawnej, tj. zdolności bycia podmiotem praw i obowiązków. Skutki ogłoszenia upadłości dotyczą sfery jego zdolności do czynności prawnych. Zgodnie z art. 144 prawa upadłościowego i naprawczego postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka i przeciw niemu. Postępowania sądowe syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym (por. wyrok Sadu Najwyższego Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt III CSK 244/08). W tym zakresie Sąd zauważa, że z chwilą ogłoszenia upadłości Spółka nie utraciła statusu emitenta w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy ofercie publicznej. T. nadal mógł być uważany za podmiot emitujący papiery wartościowe. Nie można również uwzględnić argumentów strony skarżącej odnośnie ewentualnej możliwości narażenia się syndyka na odpowiedzialność karną z art. 241 k.k za ujawnienie opisanych wyżej informacji. W myśl art. 241 §1 k.k. kto bez zezwolenia rozpowszechnia publicznie wiadomości z postępowania przygotowawczego, zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Zgodnie z §2 tego art. tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia publicznie wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności. W literaturze podkreśla się, że art. 241 § 1 k.k. chroni realizację zadań postępowania przygotowawczego (śledztwa lub dochodzenia), która może być zagrożona w wypadku nieuprawnionego ujawnienia wiadomości z tego postępowania (np. może to ułatwić zatarcie śladów przestępstwa, uzgadnianie wersji zeznań lub wyjaśnień itp.). Karalne jest jedynie nieuprawnione, publiczne rozpowszechnianie wiadomości z postępowania przygotowawczego, tzn. w środkach masowego komunikowania (prasie, radio, telewizji), lub w taki sposób, że wiadomości te mogą dotrzeć do szerszego, bliżej nieokreślonego kręgu osób (Andrzej Marek, Komentarz do art. 241 kodeksu karnego, stan prawny 2010.03.01.). Należy zaznaczyć, iż samo złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nie wszczyna postępowania przygotowawczego , zaś powołany przepis art. 241 k.k. sankcjonuje jedynie ujawnienie wiadomości poufnej w sytuacji, gdy postępowanie karne zostało już wszczęte. Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, jak również dokonał właściwej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa. Niewątpliwie ustawodawca w art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych posłużył się konstrukcją uznania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 429/07, Lex nr 480207). Jednakże, wbrew zarzutom strony, organ nie dopuścił się sugerowanego w skardze przekroczenia granic uznania administracyjnego zarówno co do kwalifikacji prawnej popełnionych czynów, jak również rodzaju i wysokości kar nałożonych na T. Zdaniem Sądu KNF zasadnie uznała, iż naruszenie obowiązków informacyjnych miało miejsce, oraz że w zaistniałej sytuacji wykluczenie papierów wartościowych T. z obrotu na rynku regulowanym na okres 12 miesięcy stanowiło właściwy środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości oraz sytuacji finansowej emitenta. Wymierzając karę pieniężną we wskazanej wysokości KNF wzięła pod uwagę również sytuację finansową Spółki. Z przesłuchania syndyków oraz sporządzonych raportów wynika, iż strata stwierdzona przez Syndyka była siedmiokrotnie wyższa od straty wykazanej przez zarząd Spółki. Dokonując miarkowania nałożonej kary pieniężnej Komisja wzięła pod uwagę trudną sytuację finansową Spółki oraz fakt pozostawania przez Spółkę w upadłości likwidacyjnej. Sprawozdanie finansowe na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości wskazywało stratę netto Spółki w wysokości 207 160 000 zł. Zaś strata netto za trzy kwartały 2010 r. wskazana w sprawozdaniu finansowym za trzeci kwartał 2010 r. została określona w wysokości 1 867 000 zł. W związku z tym nałożoną karę należy uznać za niewygórowaną i adekwatną do stwierdzonego uchybienia. Jednocześnie oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie prawa nie narusza, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.