VI SA/Wa 884/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w T. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: Minister Sportu i Turystyki postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 144 i art. 61 a K.p.a. oraz art. 15 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Klubu Sportowego [...] S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie Ministra Sportu i Turystyki Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Sportu i Turystyki Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: ([...]) w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową (ekstraligą [...]). Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: 1. Minister Sportu i Turystyki, dalej: również Minister, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o sporcie i art. 104 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Polskiego Związku [...] z dnia [...] listopada 2012 r. postanowił wyrazić zgodę na zawarcie umowy ustalającej zasady funkcjonowania ligi zawodowej zatytułowanej "umowa o zarzadzanie ligą zawodową określająca podział kompetencji w zakresie prowadzenia rozgrywek o Drużynowe Mistrzostwa Polski na [...]", zawieranej pomiędzy Polskim Związkiem [...] a spółką zarządzającą ligą zawodową, czyli Ekstraligą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. 2. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Klub Sportowy [...] S.A. (nazywany dalej: "skarżącym"), złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2012r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową (ekstraligą [...]) z dnia [...] października 2012 r. Skarżący powołał się na rażące naruszenie prawa polegające na wyrażeniu zgody na zawarcie rażąco niezgodnej z prawem umowy, której postanowienia przewidują przekazanie przez Polski Związek [...] na rzecz Ekstraligi [...] Sp. z o.o. kompetencji do orzekania w pierwszej instancji w sprawach dyscyplinarnych dotyczących rozgrywek Ekstraligi [...], co w świetle art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie powinno być zarezerwowane do wyłącznej kompetencji Polskiego Związku [...]. 3. Minister Sportu i Turystyki postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. na podstawie art. 61a k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2012 r., stwierdzając, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Polskiego Związku [...] tylko ten podmiot miał przymiot strony i tylko ten polski związek sportowy mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2012 r. 4. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2013 r., zarzucając naruszenie art. 61a w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące stwierdzeniem, że krąg podmiotów legitymowanych do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie może wykraczać poza krąg podmiotów, które były stronami zaskarżonej decyzji. Skarżący zauważył, że odmowa przyznania mu przymiotu strony możliwa byłaby tylko w sytuacji, w której organ wykazałby, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie dotyczy żadnego interesu prawnego lub obowiązku skarżącego. Organ powyższej kwestii nie wyjaśnił skutkiem czego kwestionowane postanowienie powinno być uchylone w całości. 5. W wyniku rozpatrzenia zarzutów wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sportu i Turystyki wydał postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Minister Sportu i Turystyki odwołując się do treści art. 28 k.p.a. podkreślił, że o interesie prawnym wnioskodawcy decyduje norma prawa materialnego, w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy o sporcie: art. 13 i art. 15 ustawy. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W postępowaniu nadzorczym, czyli o stwierdzenie nieważności decyzji, ten kto brał udział i był stroną postępowania zwykłego, które zakończyło się wydaniem decyzji, ma interes prawny, żeby być stroną w postępowaniu nadzorczym. Nie jest wykluczone aby w tym postępowaniu nadzorczym wystąpił również inny podmiot w charakterze strony, który nie był stroną postępowania zwykłego, jednak przy założeniu istnienia jego interesu prawnego. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie posiada interesu prawnego przyznającego mu przymiot strony w świetle art. 28 k.p.a.. Nie jest on legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową (ekstraligą [...]) zakończone decyzją Nr [...] Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2012 r. zostało wszczęte na wniosek Polskiego Związku [...]. Stronami przedmiotowej umowy a zarazem stronami postępowania zakończonego ww. decyzją był Polski Związek [...] z siedzibą w [...] i Ekstraliga [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Umowa ustalająca zasady funkcjonowania ligi zawodowej (zawierana między polskim związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej) zapewnić powinna m.in. realizację praw polskiego związku sportowego określonych w art.13 ustawy o sporcie oraz zgodnie z art. 15 ust. 5 cyt. ustawy - jego udział w przychodach związanych z zarządzaniem ligą zawodową. Zatem tylko właściwy polski związek sportowy może być uznany za stronę postępowania w przedmiocie wyrażenia zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej na zawarcie umowy regulującej zasady funkcjonowania ligi zawodowej. Minister podkreślił, że od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym określony podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Żądanie skarżącego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. oparte było jedynie na interesie faktycznym w sprawie znajdującym odzwierciedlenie w treści orzeczenia dyscyplinarnego mającego wpływ na udział w rozgrywkach ekstraligi [...]. 6. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] stycznia 2014 r., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61a w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1- 6 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów w związku z nieuzasadnionym przyjęciem, że postępowanie nie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku strony, podczas gdy rozstrzygnięcie kwestii prawidłowości decyzji Ministra, zatwierdzającej umowę o zarzadzanie ligą, na podstawie której scedowano na spółkę Ekstraliga [...] Sp. z o. o. uprawnienia w zakresie wydawania regulacji dyscyplinarnych oraz egzekwowania ich przestrzegania, dotyczy niewątpliwie sfery interesów prawnych oraz obowiązków Spółki, na którą nałożono szereg kar i środków dyscyplinarnych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na nieuprawnione zawężenie wykładni art. 28 k.p.a. przez Ministra Sportu i Turystyki, podczas gdy zgodnie z cyt. przepisem postępowanie wcale nie musi rozstrzygać o interesie prawnym lub obowiązku, a jedynie go dotyczyć, zaś związek pomiędzy postępowaniem a interesem prawnym lub obowiązkiem nie musi być bezpośredni. W ocenie skarżącego, art. 28 k.p.a. wymaga jedynie, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Nie było zatem w sprawie podstaw aby badać stopień hipotetycznego wpływu wyniku postępowania na sytuację prawną podmiotu. W równym stopniu postępowanie dotyczyć może obowiązków prawnych. Skarżący powołując się na treść przepisów ustawy o sporcie: art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 13 ust. 1 oraz art. 15 wyjaśnił, że jako klub sportowy, chcąc brać udział we współzawodnictwie w ramach rozgrywek ligowych o Drużynowe Mistrzostwo Polski, zmuszony jest do zrzeszenia się w ramach Polskiego Związku [...] oraz uczestnictwa w lidze zawodowej, a więc do akceptowania wszystkich przepisów regulujących zasady tego współzawodnictwa, szczególnie zasad funkcjonowania ligi. To zaś oznacza, że przepisy sportowe, organizacyjne i dyscyplinarne, związane z udziałem w rozgrywkach ligowych, bezpośrednio regulują jego sytuację prawną, wpływając w istotny sposób na jego prawa i obowiązki. Skoro zasady funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umowie zawartej pomiędzy polskim związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową, zaś na zawarcie takiej umowy konieczna jest zgoda Ministra Sportu i Turystyki, wyrażona w formie decyzji, to niewątpliwie fakt zawarcia stosownej umowy oraz weryfikacja i akceptacja jej poszczególnych zapisów przez tegoż Ministra stanowią czynności, które kształtują prawa i obowiązki klubu sportowego uczestniczącego w rozgrywkach ligowych, w tym wypadku skarżącego. Ponieważ jednak kluby nie uczestniczą w zawieraniu umowy pomiędzy związkiem a spółką zarządzającą ligą, to jedyną możliwością ich udziału w procedurze dotyczącej ich interesów prawnych i obowiązków jest uczestnictwo na zasadach stron w etapie tej procedury, który przybiera formę postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji przez Ministra Sportu i Turystyki w sprawie zgody na zawarcie konkretnej umowy. Jeżeli bowiem ustawodawca zdecydował się już, aby część tej procedury podlegała regulacjom postępowania administracyjnego, to przepisy -regulujące zasady tego postępowania, w tym dotyczące uczestnictwa stron, powinny znaleźć zastosowanie w pełnym, a nie jedynie wybranym wymiarze. W związku z powyższym, postępowanie mające na celu akceptację przez Ministra zapisów umowy o zarządzanie ligą zawodową, które to zapisy w sposób bezpośredni kształtują prawa i obowiązki uczestników rozgrywek ligowych - klubów sportowych, dotyczy wątpliwie ich interesów prawnych i obowiązków. W takim samym zakresie dotyczy tych interesów prawnych i obowiązków postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wyrażającej zgodę na zawarcie niezgodnych z prawem postanowień umownych kształtujących sytuację prawną klubów sportowych w zakresie zasad uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w ramach rozgrywek ligowych. Skarżący, uzasadniając istnienie po jego stronie interesu prawnego, powołał się również na regulacje dyscyplinarne dotyczące bezpośrednich jego obowiązków, stanowiące materialną podstawę orzekania o jego odpowiedzialności. 7. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 8. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. uczestnik postępowania – Polski Związek [...] – złożył replikę na skargę z dnia [...] lutego 2014 r., wnosząc o jej oddalenie. Uczestnik postępowania podkreślił, że skarżący nie wskazał żadnej podstawy materialnoprawnej przesądzającej o przysługującym mu interesie prawnym, uprawniającym do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji. Za bezpodstawne uznał również twierdzenia skarżącego, że jedyną możliwością udziału klubów w procedurze dotyczącej ich interesów prawnych i obowiązków jest uczestnictwo na zasadach stron w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji przez Ministra Sportu i Turystyki w sprawie zgody na zawarcie konkretnej umowy o zarzadzanie ligą zawodową. Uczestnik postępowania zauważył, że to ustawodawca zdecydował, że stronami postępowania dotyczącego wydania decyzji przewidzianej w art. 15 ust. 6 ustawy o sporcie są polski związek sportowy i spółka kapitałowa zarządzająca ligą zawodową. To między tymi podmiotami dochodzi do nawiązania stosunku prawnego na skutek zawarcia umowy o zarzadzanie ligą zawodową. Ustawodawca, decydując się na poddanie tego etapu procedury zawierania umowy o zarzadzanie ligą zawodową regulacjom postępowania administracyjnego zdecydował zarazem o ograniczeniu kręgu podmiotów uczestniczących w tym postępowaniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister nie naruszył przepisów prawa. 4. Istotą przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej jest ustalenie, czy Skarżącemu przysługuje status strony legitymowanej do zgłoszenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (stosownie do art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a.). Skarżący tylko wówczas miałby taki status, gdyby decyzja dotyczyła jego interesu prawnego lub obowiązku. Skarżący upatruje przysługiwania mu tego rodzaju interesu prawnego w tym, że na podstawie zawartej przez PZ[...] i spółkę Ekstraliga [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] umowy z dnia [...] października 2012 r. o zarządzanie ligą zawodową - Ekstraligą [...] - określającej podział kompetencji w zakresie prowadzenia rozgrywek Drużynowe Mistrzostwo Polski na [...] (określanej dalej jako: "Umowa"), wyżej wymieniona spółka uzyskała kompetencje do wydawania orzeczeń dyscyplinarnych i wydała kilka tego rodzaju rozstrzygnięć w stosunku m.in. do Skarżącego. Skarżący wywodzi, iż zgodnie z brzmieniem art. 28 K.p.a., postępowanie administracyjne nie musi rozstrzygać o interesie prawnym lub obowiązku, a jedynie go dotyczyć oraz, że związek pomiędzy tym postępowaniem a interesem prawnym lub obowiązkiem nie musi być bezpośredni. W ocenie Sądu z powyższym nie sposób się zgodzić, chociażby w świetle tożsamości zakresu pojęciowego wspomnianych wyżej pojęć. Nie ma znaczącej różnicy w kwestii rozumienia ww. pojęć w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne "rozstrzyga o interesie prawnym" w porównaniu do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne "dotyczy interesu prawnego". Organ właściwie zinterpretował treść art. 28 K.p.a., rozumiejąc, iż "rozstrzyganie" o interesie prawnym to taka sytuacja, gdy dane postępowanie tego interesu prawnego strony "dotyczy". W ocenie Sądu Skarżący wykazuje jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny, ze względu na sytuację, w której znalazł się na skutek orzeczenia dyscyplinarnego, co jednak pozostaje bez znaczeniu dla praw i obowiązków strony na skutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z sytuacją prawną Skarżącego, który pretendował do statusu strony. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialno prawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest więc legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości (zob. szerzej A. Wróbel, (w) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 28 K.p.a., LEX 2014). Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 3 sierpnia 2000 r., sygn. akt.: I SA 565/99, iż "interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. lub obowiązek może wypływać nie tylko z konkretnego przepisu powołanego jako podstawa materialno prawna rozstrzygnięcia, ale i z przepisów regulujących prawa i obowiązki osób, których to prawa i obowiązki zderzają się z prawami i obowiązkami podmiotów, których uprawnienia wynikają, zastosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego". W ocenie składu orzekającego z powyższego nie można jednak wywodzić, iż adekwatne stanowisko można przypisać prawom i obowiązkom stron wynikających z czynności prawnej zaistniałej w spornej sprawie, tj. z Umowy zawartej pomiędzy Polskim Związkiem [...], a spółką Ekstraliga [...] Sp. z o.o. dotyczącej zarządzania ligą zawodową, określającą podział kompetencji w zakresie prowadzenia rozgrywek o drużynowe mistrzostwo Polski na [...] z [...] października 2012 r. 5. W ocenie Sądu zarzut Skarżącego, iż Organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie dostrzega, iż aby uznać określony podmiot za stronę postępowania nie jest konieczne aby postępowanie dotyczyło tylko interesu prawnego tego podmiotu, ale także jego obowiązków prawnych, należało uznać za bezzasadny. Organ w toku postępowania, mając na względzie treść art. 28 K.p.a., zbadał zarówno istnienie interesu prawnego jak i obowiązku po stronie Skarżącego. Zasadnie uznał, że z treści orzeczenia dyscyplinarnego, wynikają określone dla Skarżącego obowiązki przesądzające jedynie o jego interesie faktycznym w tym postępowaniu, a nie interesie prawnym. Źródłem obowiązków dotyczących Skarżącego jest orzeczenie dyscyplinarne, a nie norma materialno-prawna. Regulacje dyscyplinarne stanowią podstawę orzekania o kwestiach związanych z odpowiedzialnością dyscyplinarną, jednak nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji przedmiotowe regulacje dyscyplinarne nie przesądzają w wymiarze generalnym o istnieniu interesu prawnego Skarżącego dającego mu przymiot strony w postępowaniu zarówno dotyczącym wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową, jak również w postępowaniu badającym prawidłowość decyzji Organu zatwierdzającej umowę o zarządzanie ligą, którą to Ekstraliga [...] Sp. z o.o. przyznano uprawnienia w zakresie wydawania regulacji dyscyplinarnych oraz egzekwowania obowiązków Skarżącego. Powyższe świadczy o tym, iż Skarżący nie miałby interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny we wszczęciu, czy udziale w ww. postępowaniu. 6. Zgodnie z obiektywną teorią strony postępowania administracyjnego, przeważającą w doktrynie i orzecznictwie, pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 K.p.a., a następnie pozostałe przepisy tego kodeksu, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku obywateli. Interes prawny jest bowiem kategorią normatywną, mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny to jest więc interes którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego, a to z tego względu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, idąc za poglądami doktryny, że: "Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji" (zob. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 6 lutego 2014 r., VI SA/Wa 2525/13). Skoro interes prawny nie może być ewentualny, to także zarzut Skarżącego, która może być ukarana dyscyplinarnie jedynie potencjalnie, nie jest zasadny. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych, poza już przywołanymi orzeczeniami między innymi w wyroku NSA z 7 czerwca 2013, I OSK 22226/12, czy też WSA w Łodzi z 5 czerwca 2013, III SA/Łd 26/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie jest spełniona przesłanka zaistnienia interesu prawnego strony Skarżącej w rozumieniu art. 28 K.p.a. Skoro uznaje się, że Interesu prawnego nie można wywodzić z decyzji administracyjnej, lecz jedynie z przepisów prawa materialnego (wyrok WSA we Wrocławiu z 26 września 2013, II SA/Wr 383/13), to nie jest zasadne także wywodzenie interesu prawnego z orzeczenie dyscyplinarnego, tak jak próbuje czynić to Skarżący. 7. W ocenie Sądu na uwagę zasługuje również argumentacja uczestnika postępowania Polskiego Związku [...] przedstawiona w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. (replika na skargę z dnia [...] lutego 2014 r. gdzie wnosi o jej oddalenie), który podnosi, że rozpatrując, czy klubowi sportowemu uczestniczącemu w rozgrywkach Ekstraligi [...] przysługuje status strony postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową, wydanej na podstawie art. 15 ust. 6 u.s. (takiej jak Decyzja dotycząca zgody na zawarcie Umowy przez PZ[...] i spółkę Ekstraliga [...] Sp. z o.o.), jak również status strony postępowania dotyczącego wydania tego rodzaju decyzji, należy także uwzględnić szczególny charakter tych rozgrywek ligowych. Uczestnik podnosi, że jak każde rozgrywki ligowe charakteryzują się one cyklicznością i zmiennością uczestników - po każdym sezonie następują bowiem awanse i spadki do niższej klasy rozgrywkowej. W rezultacie krąg potencjalnych uczestników tego rodzaju współzawodnictwa sportowego, organizowanego w formie rozgrywek ligowych, jest w zasadzie nieograniczony. Obejmuje on m.in. wszystkie, nie tylko istniejące, ale i mogące powstać w przyszłości kluby sportowe, które będąc członkami PZ[...] (zob. art. 8 ustawy o sporcie), będą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym o tytuł Drużynowego Mistrza Polski na [...], (poczynając od najniższej klasy rozgrywkowej aż do rozgrywek Ekstraligi [...]; udział w tej rywalizacji i zdobycie tytułu jest przy tym podstawowym celem sportowym każdego klubu [...]). Każdy taki klub w drodze awansu sportowego może stać się uczestnikiem Ekstraligi [...] i w konsekwencji będą go obowiązywać zasady uzgodnione przez PZ[...] i spółkę Ekstraliga [...] Sp. z o.o. (lub jakąkolwiek inną spółkę kapitałową, której PZ[...] powierzyłby zarządzanie ligą zawodową - zob. art. 15 ust. 4 i 5ustawy o sporcie ) w umowie o zarządzanie ligą zawodową (zatwierdzonej przez Ministra). W tym kontekście - przyjmując całkowicie błędną argumentacje Skarżącego - należałoby uznać, że z uwagi na istnienie interesu prawnego każdy taki (zarówno już istniejący, jak i utworzony w przyszłości) klub [...], który stanie się (lub choćby potencjalnie może się stać w przyszłości) uczestnikiem rozgrywek Ekstraligi [...] byłby uprawniony do udziału w postępowaniu dotyczącym wydania przez Ministra decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową, jak również zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności tego rodzaju decyzji Ministra. Sąd zgadza się z oceną uczestnika, że powyższa sytuacja nie może jednak mieć miejsca, ponieważ prowadziłaby do przyznania uprawnienia do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym wydania takiej decyzji oraz składania wniosków o stwierdzenie jej nieważności zupełnie nowym podmiotom, za każdym razem, gdy zmieni się skład uczestników Ekstraligi [...]. Każdy klub awansujący do tych rozgrywek automatycznie uzyskiwałby interes prawny i stawał się potencjalną stroną postępowania w przedmiocie wydania lub stwierdzenia nieważności tego rodzaju decyzji (która jest ostateczna i wiążąca), zwłaszcza w przypadku wydania w stosunku do niego rozstrzygnięcia dyscyplinarnego. Z drugiej strony, przyjmując nietrafne rozumowanie Skarżącego, odnoszące się do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji Ministra w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie konkretnej umowy o zarządzanie ligą zawodową należałoby konsekwentnie przyjąć, że w takim postępowaniu mogą uczestniczyć tylko te kluby sportowe, które uczestniczą w lidze zawodowej w chwili zawierania konkretnej umowy (a więc już nie te, które dopiero później uzyskają awans sportowy do najwyższej klasy rozgrywkowej). Wskazuje to na niespójność argumentacji Skarżącego i bezzasadność powyższego zarzutu Skargi. 8. W ocenie Sądu nie jest zasadne stanowisko prowadzące do uznania słuszności przyznania przymiotu strony podmiotowi hipotetycznie wykazującemu się jedynie interesem faktycznym w postępowaniu. Zdarzenia przyszłe, które należy zaliczyć do kategorii zdarzeń niepewnych, nie mogą stanowić o istnieniu interesu prawnego, a jedynie o interesie faktycznym, którego posiadanie nie prowadzi do posiadania uprawnień strony. Odnośnie zarzutu Skarżącego, iż Organ dokonując negatywnej oceny kwestii dotyczącej istnienia interesu i obowiązku prawnego Skarżącego, dokonał zawężonej wykładni art. 28 K.p.a., należy wskazać, iż Organ, odmawiając Wnioskodawcy przymiotu strony w tym postępowaniu, nie prowadził postępowania co do meritum, zatem nie zajmował stanowiska w kwestii zasadności podnoszonych przez Wnioskodawcę zarzutów dotyczących postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą przedmiotową umowę. O odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zadecydowały przesłanki z przepisu art. 28 K.p.a., które Organ brał pod uwagę z urzędu w dacie wszczęcia postępowania dotyczącego wyrażenia zgody na zatwierdzenie ww. umowy. 9. W konsekwencji w ocenie Sądu, nie można utożsamiać samego faktu uczestnictwa w rozgrywkach ligi zawodowej, której zasady organizacyjne wynikają częściowo z umowy o zarządzanie takimi rozgrywkami (zob. art. 15 ust. 5 ustawy o sporcie), z automatycznym przysługiwaniem klubowi sportowemu statusu strony postępowania w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową, a w rezultacie również uprawnienia do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności takiej decyzji administracyjnej. Krąg stron postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji, o której mowa w art 15 ust 6 ustawy o sporcie jest klarownie i precyzyjnie określony przez obowiązujące przepisy - obejmuje on wyłącznie właściwy polski związek sportowy (w przedmiotowej sprawie - PZ[...]) oraz spółkę kapitałową, która ma zarządzać ligą zawodową (w przedmiotowej sprawie - spółkę Ekstraliga [...] Sp. z o.o.). Rzecz jasna może dojść do sytuacji, w których stroną postępowania nieważnościowego jest podmiot, który wprawdzie nie był stroną w postępowaniu zwykłym, jednak ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do bycia stroną w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok WSA w Krakowie, II SA/Kr 359/13). Nie mniej jednak, w powyższej sprawie Skarżący nie wykazał przesłanki interesu prawnego bycia stroną i wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Sportu i Turystyki Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: ([...]) w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o zarządzanie ligą zawodową (ekstraligą [...]), a świadczą o tym m.in. jak już sąd wykazywał ewentualność orzeczenia kary dyscyplinarnej i wywodzenie jej z orzeczenie dyscyplinarnego, tak jak próbuje czynić to Skarżący. 10. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.