VI SA/Wa 893/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "organ") z [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD" lub "organ I instancji") z [...] czerwca 2020 r. o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. (dalej; "skarżąca" lub "spółka") kary pieniężnej w wysokości 15 000 (słownie: piętnaście tysięcy złotych). Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm., dalej: "Prd"), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 470, dalej: "u.d.p."), § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust 1 pkt 4 lit. b) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., dalej: "Rozporządzenie"). Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznych. W dniu 3 grudnia 2019 r. dokonano kontroli drogowej na odcinku drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] sześcioosobowego pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i czteroosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował I.G. który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem czołgu (ładunek niepodzielny) w imieniu skarżącej. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...] z 3 grudnia 2019 r. Pismem z 9 grudnia 2019 r. [...]WITD zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w spawie naruszenia przez skarżącą przepisów ustawy Prd, tj. brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Ponadto spółka została wezwana do przedstawienia wszelkich dokumentów czy wyjaśnień, które mogłyby przemawiać za umorzeniem prowadzonego postępowania administracyjnego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 140aa ust. 4 Prd umowy, zlecenia przewozowego lub innego dokumentu na podstawie, którego wykonywano kontrolowany przewóz drogowy a także umowy na wykonanie pilotażu kontrolowanego zespołu pojazdów. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o udostępnienie instrukcji wagi samochodowej wykorzystanej w pomiarze wraz z dokumentami potwierdzającymi jej dopuszczenie do wykorzystania w procedurze kontrolnej. Dnia 8 stycznia 2020 r. niniejsze dokumenty zostały udostępnione skarżącej. Dnia 25 marca 2020 r. zawiadomiono skarżącą o zakończeniu postępowania. W dniu [...] czerwca 2020 r. [...]WITD wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych na spółkę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie dopuszczalnej normy: - nacisk na pierwszej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 14,44 %), - nacisk na drugiej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,15 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,15 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 12,77 %), - nacisk na trzeciej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 14,44 %), - nacisk na czwartej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,35 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,35 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15 %), - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 61,10 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 21,10 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 52,75 %). Skarżąca legitymowała się w dniu kontroli zezwoleniem GDDKiA kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie od 6 maja 2019 r. do 6 maja 2021 r. Organ I instancji wskazał, że okazane zezwolenie nie uprawniało do realizacji przewozu, ponieważ masa całkowita pojazdu członowego przekraczała dopuszczalną wartość 60 t dla zezwolenia kategorii VI. [...]WITD stwierdził zatem, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy wykonywano przewóz drogowy ładunku niepodzielnego pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII, o której mowa w załączniku 1 do Prd. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. GITD decyzją z [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję [...]WITD z [...] czerwca 2020 r. Organ całkowicie podzielił stanowisko [...]WITD przedstawione w zaskarżonej decyzji i podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Organ podkreślił, że w jego opinii organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 6, 7, 8 oraz 77 k.p.a., podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Skargę na decyzję GITD wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 140 aa ust. 1 Prd, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy skarżący dysponował ważnym zezwoleniem kategorii VI, a także naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 140abc pkt. 3 ust. C w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1; art. 64ea oraz art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł poprzez błędne uznanie, że maksymalna dopuszczalna, przewidziana przepisami prawa masa całkowita środka transportu to 40 ton, podczas gdy pojazd posiadał ważne zezwolenie dopuszczające prawem masę całkowita środka transportu 60 ton; ponieważ skarżący dysponował ważnym zezwoleniem kategorii VI, a tym samym rzeczywista masa całkowita towaru tj. 61,5 tony przekraczała dopuszczalną wartość mniej niż 20%, co winno skutkować orzeczeniem kary w wysokości 2.000 zł oraz naruszanie art. 4 pkt 25 u.d.p. poprzez odwołanie do art. 2 pkt 35a Prd poprzez jego niezastosowanie, który definiuje pojazd nienormatywny jako pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 77 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 189k § 1, 2 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w części wniosku skarżącej o rozłożenie kary administracyjnej na raty poprzez zaniechanie wezwania skarżącej do przedstawienia jakichkolwiek dokumentów wskazujących na sytuacje spółki, gdy nie jest wyłączone zastosowanie przepisów o rozłożeniu kary pieniężnej na raty. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji jej poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zapis art 64ea Prd w związku z art. 140ab, ust 1 pkt 3 abc Prd wydaje się być niekonstytucyjny i sprzeczny z art. 32 Konstytucji RP ponieważ zawsze dyskryminuje nie tylko skarżącą, ale także każdy inny podmiot, wykonujący przewóz w zakresie wykupionego zezwolenia kategorii VI, który niejako "normatywuje" przewóz w dozwolonej wadze do 60 t, zaś w przypadku nawet 1,8 % przekroczenia parametrów zezwolenia w zakresie wagi towaru, przy niekonstytucyjnym zastosowaniu miernika - wagi 40 t (uznawanym przepisami jako normatywny), skutkuje, iż zawsze przekroczenia będą wyższe niż 50%, co zawsze skutkuje naliczaniem kary w wysokości 15.000 zł. Zdaniem skarżącej organ uchylił się od rozpoznania jej wniosku o rozłożenie kary administracyjnej na raty, bowiem po złożeniu wniosku o rozłożenie kary pieniężnej na raty, skarżąca nie została wezwana do przedłożenia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających jej trudną sytuacje finansową ani ekonomiczną. W toku postępowania organ w ogóle nie zbadał sytuacji majątkowej spółki, i nie wezwał o jej wykazanie. Nadto skarżąca wskazała, że przez ostatni rok pojazd był wyłączony z eksploatacji gospodarczej przez ponad 112 dni w roku - będąc w naprawie. Skarżąca nie mogła wówczas prowadzić działalności gospodarczej, co skutkowało stratą gospodarczą na wyniku za rok 2020 i aktualnie, zatem wniosek o rozłożenia na raty był i jest zasadny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie skarżąca w skardze wniosła o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, a organ w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Stąd zasadne było procedowanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Skarga okazała się bezzasadna. Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na grupie osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m, a także dopuszczalnej masy całkowitej ("DMC") sześcioosiowego pojazdu członowego. Naruszenia strona dokonała 3 grudnia 2019 r. Tego dnia dokonano kontroli drogowej na odcinku drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] sześcioosobowego pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i czteroosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował I.G., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem czołgu (ładunek niepodzielny) w imieniu skarżącej. W toku kontroli ustalono naruszenie dopuszczalnych norm: - nacisk na pierwszej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 14,44 %), - nacisk na drugiej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,15 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,15 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 12,77 %), - nacisk na trzeciej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 14,44 %), - nacisk na czwartej osi z grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynoszący 10,35 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,35 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15 %), - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 61,10 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 21,10 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 52,75 %). Skarżąca legitymowała się w dniu kontroli zezwoleniem GDDKiA kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie od 6 maja 2019 r. do 6 maja 2021 r. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...] z 3 grudnia 2019 r. Strona nie kwestionuje faktu przewozu oraz wykazanych w protokole kontroli przekroczeń. Skarżąca w istocie kwestionuje wysokość kary wynikającą z mniejszego, zdaniem strony, zakresu naruszeń, nieuwzględniającego faktu posiadania przez nią zezwolenia kategorii VI. Sąd wskazuje w tym kontekście, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35a Prd, zgodnie z którą to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż kontrolowany pojazd wypełniał definicję pojazdu nienormatywnego, bowiem jego naciski osi wraz z ładunkiem były większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, a także jego rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem była większa od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach Prd. Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Jak stanowi art. 140aa ust. 3 Prd, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak stanowi § 5 ust 1 pkt 4 lit. b Rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 8 ton dla każdej osi; dopuszcza się 9 ton dla każdej osi, jeżeli jest ona wyposażona w koła bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne. Zdaniem Sądu niezasadny był zarzut naruszenia art. 4 pkt 25 u.d.p. poprzez odwołanie do art. 2 pkt 35a Prd poprzez jego niezastosowanie, który definiuje pojazd nienormatywny jako pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Przede wszystkim należy wskazać, że w tej sprawie naruszenie w postaci przekroczenia nacisków na poszczególnych osiach (przekroczenia kilkunastoprocentowe) ma charakter wtórny wobec jednoczesnego naruszenia w postaci przekroczenia DMC o ponad 50% (którego strona nie kwestionuje). A to z przekroczenia DMC wynikała wysokość nałożonej kary pieniężnej, którą kwestionuje skarżąca (o czym będzie mowa poniżej). Nawet gdyby naciski na osiach nie były przekroczone, a przekroczona byłaby tylko DMC, to wówczas i tak GITD musiałby wydać decyzję o tej samej treści co skarżona. Niezależnie od powyższej uwagi wskazać jednocześnie należy, że norma dotycząca nacisków grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) miedzy osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m, jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie zawsze powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Brzmienie przepisu art. 41 ust. 1 u.d.p., stanowiącego, że po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 powyższego przepisu ustawy, nie oznacza, że nienormatywne mogą być pojazdy tylko o pojedynczej osi napędowej. W tym zakresie orzecznictwo NSA nie było jednolite, jednak w orzecznictwie tego sądu utrwalił się pogląd, że nienormatywność pojazdu musi być ujmowana kompleksowo, a więc na gruncie zarówno Prd, jak i u.d.p. Kwestia ta wielokrotnie była już zatem wyjaśniana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki z dnia: 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1004/18; 27 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 651/18; 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 16/20; 28 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 2868/17; 9 lipca 2019 r. sygn. akt II GSK 1093/17; 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 1703/17; 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2337/16; z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2489/16; 1 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 3289/17; 18 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2670/15; 23 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2172/14). Podzielając pogląd prawny prezentowany we wskazanych orzeczeniach należy przypomnieć, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 35a Prd pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Przepisy o drogach publicznych określające dopuszczalne naciski osi pojazdu, do których odwołuje się ustawodawca, definiując w art. 2 pkt 35a Prd "pojazd nienormatywny", to zarówno przepisy u.d.p., jak i przepisy dotyczące dróg zamieszczone w Prd i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Wynika to z tego, że w art. 2 pkt 35a Prd jest mowa o przepisach o drogach publicznych, a nie przepisach u.d.p. Stanowi to odesłanie zakresowo szersze niż odesłanie do u.d.p. Nie ulega bowiem wątpliwości, że regulacje dotyczące dróg publicznych znajdują się nie tylko w u.d.p., ale także w ustawie Prd. Materia dotycząca dróg jest w obu tych ustawach wzajemnie powiązana i zarazem przemieszana, a regulacje te mają komplementarny charakter. Ponadto zauważyć należy, że do dnia 18 października 2012 r. regulacje odnoszące się do odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym bez odpowiedniego zezwolenia zawarte były w u.d.p., a po tej dacie stanowiły już przedmiot unormowań Prd, co dotyczy również przepisów określających dopuszczalne naciski osi wielokrotnych. Pierwotnie były one zawarte w u.d.p. (art. 41 ust. 1 i w wydanym z jej upoważnienia rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 28 marca 2003 r. w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (§ 5 rozporządzenia)). Od 1 maja 2004 r. pozostawiono je jedynie w tym ostatnim rozporządzeniu wydanym na podstawie ustawy Prd. Wskazane zmiany w zakresie przemieszczenia przepisów dotyczących odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych pomiędzy omawianymi ustawami miały charakter porządkowy, formalny i były związane z potrzebą dostosowania przepisów krajowych do postanowień przywołanej dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Nie ulega wątpliwości, że treść § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w wersji obowiązującej od 1 maja 2004 r. jest ścisłym odwzorowaniem treści pkt 3.5 załącznika I do tej dyrektywy. Usunięcie przepisów określających dopuszczalne naciski osi wielokrotnych z u.d.p. i pozostawienie ich w rozporządzeniu wykonawczym, wydanym na podstawie Prd niczego więc nie zmieniło, zwłaszcza gdy chodzi o przedmiot regulacji, a co za tym idzie także, gdy chodzi o zakres ich stosowania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że prawidłowa jest przedstawiona w uzasadnieniu skarżonej decyzji wykładnia prawa materialnego, z której wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 35a Prd nienormatywne mogą być nie tylko pojazdy posiadające pojedynczą oś napędową, o których stanowi art. 41 ust. 1 u.d.p., ale również pojazdy wieloosiowe, dla których dopuszczalne naciski osi określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Tym samym słusznie organ wskazał, że w sprawie nie miał zastosowania wyrok TSUE z 21 marca 2019 r. sygn. C-127/17, gdyż dotyczył on przede wszystkim pojedynczych osi napędowych, a nie nacisku osi składowej grupy osi wielokrotnych, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podsumowując, zarzut dotyczący nieprawidłowości odnośnie parametrów nacisków osi po pierwsze jest bezzasadny, po drugie zaś nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. W związku z powyższym dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła do 40 t. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego ustalono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wynosi 61,10 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 21,10 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 52,75 %). Faktem jest, że strona legitymowała się w dniu kontroli zezwoleniem kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie od 06.05.2019 r. do 06.05.2020 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy nacisków osi określonych w pozycji nr 6 tabeli. Jak stanowi Ip. 6 załącznika nr 1 do Prd, zezwolenie kategorii VI jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej - zgodnie z wykazem dróg, o którym mowa w art. 64c ust. 8 Prd m.in., gdy rzeczywista masa całkowita pojazdu nie przekracza 60 t. Podczas kontroli stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 61,1 t, a zatem przekraczała dopuszczalną wartość 60 t dla zezwolenia kategorii VI. Zgodnie z treścią art. 64ea Prd, w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Odnosząc się zatem do głównego zarzutu skargi, należy wskazać, że skoro ustalone podczas pomiarów wielkości zespołu pojazdów, w tym rzeczywista masa całkowita, nie mieściły się w warunkach zezwolenia kategorii VI, natomiast odpowiadały parametrom zezwolenia kategorii VII, to słusznie organ na podstawie art. 64ea Prd orzekł karę jak za brak zezwolenia kategorii VII. Sąd nie znalazł podstaw do uznania art. 64ea Prd za niekonstytucyjny. Przepis ten ma charakter dyscyplinujący w stosunku do profesjonalistów – przedsiębiorców, aby tym bardziej przestrzegali norm odnośnie pojazdu, na które wydano zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Od przedsiębiorców tych winno się wymagać starannego zmierzenia i zważenia tego pojazdu przed rozpoczęciem przewozu. Tymczasem, jak zeznał kierowca (k-22 akt), "pojazd nie był ważony po załadunku przed wyjazdem z jednostki wojskowej. Nie miałem świadomości, ile waży ten ładunek". Zdaniem Sądu nie zostały w niniejszej sprawie naruszone zasada równości oraz zakaz dyskryminacji wyrażone w art. 32 Konstytucji RP. Te zostałyby bowiem naruszone, jeżeli w danym stanie prawnym obowiązującym na określony dzień przepis prawa różnicowałby prawa czy obowiązki dla różnych podmiotów (naruszenie "równości w prawie" czyli w stanowieniu prawa), albo gdyby organ odmiennie w danym stanie prawnym stosowałby prawo wobec różnych podmiotów w sytuacji, gdyby nie było podstaw do ich różnicowania (naruszenie "równości wobec prawa" czyli równości traktowania, równości stosowania prawa). Tego w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała. O ewentualnym naruszeniu zasady równości stanowi bowiem to, czy obecnie, tj. na dzień wydania skarżonej decyzji, prawo różnicowało obowiązek uiszczenia kary pieniężnej (z uwagi np. na status danego podmiotu zobligowanego do jej zapłaty, chociażby dla przykładu inna wysokość dla spółek akcyjnych, inna dla spółek z o.o.) lub też organ bezprawnie w procesie stosowania prawa różnicował ten obowiązek. Porównywać można bowiem jedynie stany do siebie porównywalne- czyli w tym przypadku – sytuację podmiotów, które znajdują się w tej samej sytuacji, co oznacza także ten sam okres i wynikający z niego ten sam stan prawny. Skoro zatem wszystkie podmioty posiadające zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego przy przekroczeniu warunków tych zezwoleń traktowane są równo, tzn. jakby tych zezwoleń nie posiadały, co ma je z założenia dyscyplinować w przestrzeganiu warunków tych zezwoleń, nie można mówić o żadnej dyskryminacji. Podsumowując, organ słusznie na podstawie art. 140aa ust. 1 i 3, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 Prd nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15000 zł, gdyż przekroczenie DMC było ponad 20%. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy, niezasadne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. Zresztą sama strona w skardze sobie przeczy, gdyż jednocześnie wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, wskazując, że "wszystkie dokumenty sprawy są kompletne" (k. 4 akt sądowych), a jednocześnie kwestionując postępowanie dowodowe prowadzone w sprawie. Odnosząc się zaś do wniosku o rozłożenie kary na raty, podnieść należy, że jeżeli strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej uiszczenie nałożonej kary pieniężnej, może wystąpić ze stosownym wnioskiem o ulgę w spłacie należności do organu I instancji, który przeprowadzi wówczas w tym zakresie odrębne postępowanie administracyjne, w związku z tym zarzut ten uznać należy za bezzasadny. Konkludując, zdaniem Sądu, wydane rozstrzygnięcia zostały oparte na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniając swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., również czyniąc zadość treści art. 8 k.p.a. W świetle przedstawionej argumentacji, analizowane zarzuty skargi uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.