VI SA/Wa 902/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego K. T. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2008 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wpłynęło prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w B., Sądu Grodzkiego – [...] Wydziału Grodzkiego w H. z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] uznające skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, określonego w art. 178a § 1 k.k. W związku z powyższą informacją Komendant Wojewódzki Policji w B. w dniu [...] grudnia 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. O powyższym fakcie organ zawiadomił skarżącego, pouczając go o przysługujących mu na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony, w tym prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w B. wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję nr [...], na mocy której cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Jako podstawę prawną działania organ I instancji wskazał przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. W dniu [...] stycznia 2007 r. - za pośrednictwem organu I instancji - wpłynęło do Komendanta Głównego Policji pismo zawierające odwołanie skarżącego od w/w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2009 r., w którym zawarty został wniosek strony o uchylenie decyzji cofającej licencję. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał decyzję z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia – utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na dyspozycję wskazanych przepisów ustawy o ochronie osób i mienia - stwierdził, że rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia licencji jest uzasadnione faktem skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B., Sądu Grodzkiego – [...] Wydziału Grodzkiego w H. z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., a więc za przestępstwo umyślne. Okoliczność ta, jak wskazał organ odwoławczy - oznacza, iż skarżący przestał spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy, co daje pełną podstawę do zastosowania sankcji określonej w przepisie art. 31 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. W dniu 15 kwietnia 2009 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organom Policji: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia – poprzez błędne przyjęcie, iż czyn z art. 178a § 1 k.k. jest czynem skierowanym przeciwko zdrowiu i mieniu, określonym w ustawie o ochronie osób i mienia za podstawę cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia; - naruszenie art. 7 k.p.a. – poprzez odmowę realizacji skarżącemu prawa do wykonywania zawodu oraz z uwagi na przedłożenie interesu społecznego ponad słuszny interes obywatela. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż popełniony przez niego czyn był czynem nieumyślnym, który nie był skierowany przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, co w konsekwencji oznacza, że brak było podstaw prawnych do cofnięcia licencji. Ponadto skarżący zarzucił organom Policji, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, nie uwzględniły w sposób należyty słusznego interesu skarżącego w oparciu o przedłożony materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. T. zasługuje na uwzględnienie, niemniej – co należy wyraźnie podkreślić – z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji w sposób rażący narusza przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 63 § 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a., co w świetle unormowania zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. daje pełną podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji organu odwoławczego. Należy zauważyć, iż z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. została wydana w wyniku rozpatrzenia pisma zatytułowanego "odwołanie", które nie zostało podpisane przez wnoszącego (vide: k. [...] akt administracyjnych). Zdaniem Sądu należy wskazać, iż wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa - podanie - spowodowało skutek prawny, reguluje art. 63 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego, w zakresie formy i treści podania, przyjmuje co prawda - na korzyść strony - zasadę ograniczonego formalizmu, jednakże zasada ta nie oznacza całkowitego odstąpienia od wymagań formalnych co do formy. Przestrzeganie tych ograniczonych wymagań formalnych i ustalenie przez organ administracji publicznej, czy czynność procesowa - np. odwołanie wypełnia je, ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Zgodnie z treścią przepisu art. 63 § 3 k.p.a., podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego - gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnosząca podanie (odwołanie). Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a., uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego sporu, pismo z dnia [...] stycznia 2009 r. zatytułowane "odwołanie", nie zostało podpisane przez wnoszącego. Organ odwoławczy nie wezwał wnoszącego, pod rygorem wskazanym w art. 64 § 2 k.p.a. (pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia) do usunięcia braku i "odwołanie" rozpoznał, mimo, że nie wywołało ono skutków prawnych. Powyższa okoliczność powoduje, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, iż powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (tak: m.in. R. Kędziora /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, t. 8 do art. 63 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2365/93, POP 1997 nr 3, poz. 62; tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. /w:/ wyroku z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 1770/04, wyroku z dnia 21 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 455/05, a także wyroku z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 159/08). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto działając w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.