VI SA/Wa 907/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca J. F. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych w wysokości 200.000 zł, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że nie dysponuje środkami pieniężnymi w wysokości 200.000 zł, nie posiada zdolności kredytowej, nie uzyskuje wraz z mężem jakichkolwiek dochodów. Obydwoje z wraz z mężem są zadłużeni. Wierzytelności wobec A. wynoszą aktualnie ponad 10.000.000 zł, a prowadzona przeciwko nim egzekucja została umorzona z uwagi na bezskuteczność. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto skarżąca podniosła, że przedmiotowa kara jest niesłuszna, albowiem została wydana w oparciu o wadliwą interpretację art. 87 ustawy o ofercie i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, a ponadto przedawnieniu uległa karalność zarzucanych uchybień, które miały miejsce do końca 2009 r. Do wniosku skarżąca załączyła sporządzony przez siebie opis relacji skarżącej z A. S.A., postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C. z dnia [...] sierpnia 2016 r. umarzające postepowanie egzekucyjne przeciwko M. F. i K. R., oraz w wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. zasądzający od M. F., K. R. i M. Sp. z o.o. na rzecz A. S.A. kwotę 13.526.224,44 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 907/17 odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Sąd podniósł, że skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała okoliczności, które spowodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Odnosząc się do załączonej przez skarżącą do wniosku dokumentacji Sąd wskazał, że jedyną bezpośrednio dotyczącą skarżącej informacją jest wskazany przez nią fakt zawarcia w dniu 7 grudnia 2010 r. z P. Sp. z o.o. umowy pożyczki, na podstawie której skarżąca udzieliła ww. spółce pożyczki w kwocie 26.500.000 zł celem spłaty kredytu zaciągniętego przez spółkę w G. S.A. Zdaniem Sądu potwierdza to, że skarżąca dysponowała znacznym majątkiem, skoro była w stanie udzielić tak wysokiej pożyczki. Sąd wskazał, że pozostałe przedstawione dokumenty, tj. postanowienie komornika sądowego oraz wyrok Sądu Okręgowego w W. nie dotyczą skarżącej, lecz K. R. oraz M. F., Niemniej przedstawione przez skarżącą dokumenty nie potwierdzają, że skarżąca jest zadłużona lub nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżąca nie podała żadnych danych wskazujących na wysokość dochodów (przykładowo osiąganych z działalności gospodarczej, czy też ewentualnie z tytułu zatrudnienia). Nie przedstawiła również żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację materialną, jak chociażby wydruk z rachunku bankowego czy rachunku maklerskiego, potwierdzających, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie znając sytuacji materialnej skarżącej (np. stanu jej zasobów pieniężnych, skali ewentualnych oszczędności) nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, ani też ustalenia, czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Zdaniem Sądu, mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji skarżąca winna była wykazać wysokość osiąganych dochodów, jak też wysokość posiadanych środków pieniężnych, a także przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające te dane. Brak jest również informacji, w jakim ustroju majątkowym skarżąca pozostaje z mężem – K. R. - do którego odnoszą się przedstawione przez skarżącą dokumenty wskazujące na zadłużenie i bezskuteczność egzekucji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że nie istnieją przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez jego niezastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że nie dysponuje środkami w wysokości nałożonej w tej sprawie kary pieniężnej, a zatem zmuszona byłaby zaciągnąć kredyt na zapłacenie kary lub też poddać się egzekucji ze swojego majątku. Powyższe prowadzi do wniosku, iż wykonanie decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (zapłata wyższej kwoty, niż wynikająca z decyzji, w wyniku sprzedaży egzekucyjnej majątku lub konieczności zaciągnięcia kredytu bankowego) oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci egzekucji z majątku skarżącej (utrata majątku przez skarżącą, zaniżenie wartości rynkowej majątku przy sprzedaży licytacyjnej oraz konieczność uiszczenia odsetek od kredytu). Skarżąca podniosła, iż łoży na wychowanie swojego 8 letniego syna J. R. oraz spłaca kredyt hipoteczny, który zaciągnęła, by zapewnić godne warunki mieszkaniowe swojej rodzinie. Ponadto, w dniu 6 lipca 2017 r. organ egzekucyjny zajął rachunek bankowy skarżącej, pozbawiając ją tym samym możliwości regulowania bieżących zobowiązań finansowych. Do zażalenia skarżąca załączyła m.in. PIT-37 za rok 2016 oraz zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej celem pokrycia egzekwowanych należności w wysokości 217.691,75 zł. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II GZ 722/17 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA podniósł, że istotnie wniosek zawarty w skardze nie był należycie uzasadniony i na jego poparcie skarżąca nie przedstawiła stosownej dokumentacji, niemniej uczyniła to w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, załączając kopie: zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2016 – PIT 37, obwieszczenia o licytacji ruchomości (na okoliczność stanu majątkowego skarżącej) oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej z dnia 6 lipca 2017 r. Z uwagi na powyższą, istotną w sprawie okoliczność, NSA podał w wątpliwość dokonaną przez Sąd I instancji analizę materiałów załączonych przez stronę do zażalenia, nakazując dokonanie rozpoznania wniosku przy ponownej ocenie, czy dołączone do zażalenia dokumenty mogą mieć wpływ na udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze wytyczne zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II GZ 722/17, oraz w świetle nadesłanych przez skarżącą przy zażaleniu z dnia 20 lipca 2017 r. dokumentów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu niniejszego wniosku sprawy uznał, że należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić zatem należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Przez pojęcie szkody użyte w zacytowanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, ze skarżąca na obecnym etapie sprawy uprawdopodobniła, iż nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 200.000 zł może powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca przy zażaleniu z dnia 20 lipca 2017 r. nadesłała zeznanie o wysokości osiągniętego w roku podatkowym 2016 dochodu (PIT-37), z którego wynikało, że skarżąca w roku 2016 nie osiągnęła żadnych dochodów. Ponadto skarżąca nadesłała zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 lipca 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej celem pokrycia egzekwowanych należności w wysokości 217.691,75 zł. Nadesłała także obwieszczenie komornika sądowego o licytacji ruchomości, skierowane wobec K. R., męża skarżącej, pozostającego z nią, według jej oświadczenia, we wspólności ustawowej małżeńskiej. Należy stwierdzić, że skoro wspólność majątkowa małżeńska, w świetle art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682) stanowi ustrój majątkowy powstający z mocy ustawy, to powyższe oświadczenie skarżącej nie budzi wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu sytuacja finansowa skarżącej uprawdopodabnia zaistnienie przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.