VI SA/Wa 960/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2010 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie patentu w sprawie zgłoszenia wynalazku pt.: "Rower racjonalny, pojazd" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt: VI SA/Wa 307/06 uchylił decyzje administracyjne Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz z dnia [...] listopada 2005 r, na mocy których organ odmówił W. C., zwanemu dalej skarżącym, udzielenia patentu na wynalazek pt. "Rower racjonalny, pojazd" nr [...] zgłoszonego do ochrony w dniu [...] czerwca 2000 r. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Urząd Patentowy RP podtrzymał własną decyzję z dnia [...] października 2007 r. odmawiającą skarżącemu udzielenia patentu na zgłoszony wynalazek. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Podaniem, które wpłynęło do Urzędu Patentowego w dniu [...] czerwca 2000 r., zgłaszający – W. C. - wniósł o udzielenie patentu na wynalazek pod tytułem - rower racjonalny-zunifikowany z długimi korbami i mniejszym kołem oraz o zwolnienie całkowite lub częściowe z opłaty za zgłoszenie. Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2005 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej uznał, iż na rozwiązanie przedstawione w zastrzeżeniach patentowych nie można udzielić patentu, ponieważ w polskich opisach patentowych nr [...] i [...] ujawniony jest rower, znamienny tym, że posiada tylne koło o mniejszej średnicy od koła przedniego, widelec przedni pochylony oraz siodełko zamieszczone na sprężynowym teleskopie. Natomiast zastrzeganie wymiarów i gabarytów poszczególnych części nie może podlegać opatentowaniu, ponieważ prowadziłoby to do powielania wielu wynalazków na to samo rozwiązanie i wynika wyłącznie z racjonalnego doboru technicznego. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie Urzędu Patentowego RP skarżący podniósł, iż niniejsze zgłoszenie jest nowym, racjonalnym, prostym, ekonomicznym rozwiązaniem technicznym nie wynikającym w sposób oczywisty ze stanu techniki, lecz z głębokiej analizy i doświadczenia, mogące nadawać się do stosowania we wszystkich warunkach przenoszenia mocy, produkcji, transportu. Szerszy łańcuch daje pojazdowi charakter wynalazczy i zapewnia dobry wskaźnik sprawności i niezawodności. Montaż małego koła napędzanego lub długiej korby do innych ram uniemożliwia obracanie korbami - będą dotykać jezdni. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził, iż na rozwiązanie przedstawione w zastrzeżeniach patentowych nie można udzielić patentu, ponieważ nadesłana nowa wersja zgłoszenia w dalszym ciągu zastrzega środki techniczne znane ze stanu techniki, tzn. z polskich opisów patentowych nr [...] i [...], które Urząd Patentowy RP przeciwstawił w zawiadomieniu z dnia [...] maja 2005 r. Ponadto Urząd Patentowy RP stwierdził, że opis, zastrzeżenia i rysunki w dalszym ciągu nie spełniają wymogów zawartych w w/w ustawie Prawo własności przemysłowej oraz w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów (Dz. U. Nr 102, poz. 1119), ponieważ, m. in.: brak jest istoty wynalazku, która winna pokrywać się z zastrzeżeniami patentowymi, brak omówienia przykładu wykonywania i omówienia figur, zastrzeżenia są nieprawidłowo zredagowane, rysunek jest nieprawidłowo przedstawiony. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej odmówił udzielenia patentu na wynalazek pt.: rower racjonalny - zunifikowany z długimi korbami i mniejszym kołem, podnosząc jednocześnie, iż Urząd Patentowy RP nie stawiał w w/w zawiadomieniach zarzutu nowości, lecz wymogu braku nieoczywistości rozwiązania zawartego w art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117). Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. W. C. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie ze wskazaniem uzasadnienia decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2005 r. i przyjęcie załączonej dokumentacji, jednocześnie wnosząc o skreślenie w tytule zgłoszenia racjonalny i w to miejsce wpisać pojazd. W załączonym do wniosku piśmie W. C. stwierdził, iż przeciwstawione opisy to konstrukcje skomplikowane, ciężkie, wątpliwe, nie uwzględniają określenia wskaźnika niezawodności, sprawności manewrowania, bezpieczeństwa itp. Inne konstrukcje rowerów-pojazdów mają standardowy kształt -koła równe, korby krótkie, małą moc, widelec przedni przystosowany do krótkich korb, teleskopy przednie podwójne - lewy i prawy, teleskop tylny na tulejach ślizgowych, wąski łańcuch i zębatki. Celem niniejszego wynalazku jest rower racjonalny - pojazd ergonomiczny, wygodny, nie męczący, o małym ciężarze i długości, łatwy do wykonania, przechowywania i transportu, nie zanieczyszczający, wytrzymały, bezpieczny do stosowania jako dziecięcy, damski, męski, turystyczny, sportowy, wyścigowy z mechanizmem przekładni lub bez przekładni. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Urząd Patentowy RP stwierdził, iż podstawą udzielenia odmowy wydanej dnia [...] listopada 2005 r. na zgłoszone rozwiązanie był zarzut niespełnienia wymogów art. 10 oraz 11 ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117) mającym zastosowanie na podstawie art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej. Urząd Patentowy RP nie uznał zgłoszenia za rozwiązanie nieoczywiste. Ponadto stwierdził, iż zgodnie z art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości mającym zastosowanie na podstawie art. 315 ustawy Prawo własności przemysłowej wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące nadawać się do stosowania. W świetle przeciwstawionej publikacji polskich opisów patentowych nr [...] i [...], które Urząd Patentowy przeciwstawił w zawiadomieniu z dnia [...] maja 2005 r. zasadnie ocenił, że przedmiotowe rozwiązanie jest oczywiste w świetle w/w przeciwstawionych publikacji powołanych w decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Również Zgłaszający zasadnie został ponownie poinformowany, że zgłoszenie nie spełnia podstawowych wymogów formalnych dotyczących redakcji opisu i zastrzeżeń zawartych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów (Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1119). Podnoszone przez Zgłaszającego w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. argumenty, aby uwzględnić jego odpowiedź z dnia [...] czerwca, która wpłynęła do Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2005 r. i odpowiedź z dnia [...] lipca 2005 r., która wpłynęła do Urzędu Patentowego dnia [...] sierpnia 2005 r. są niezasadne, bowiem Urząd Patentowy ustosunkował się do tych pism w decyzji odmawiającej udzielenia patentu z dnia [...] listopada 2005 r. Zaproponowana w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. zmiana w tytule słowa "racjonalny", na słowo "pojazd" w ocenie Urzędu Patentowego nic nie uzasadnia (ulepsza) budowy opisu w aspekcie usunięcia usterek, jakie zawiera w dalszym ciągu przedmiotowe zgłoszenie. Wymiary, np. zastrzeganie długich korb, dłuższych od dotychczas produkowanych "nie podlegają opatentowaniu". Zastrzeganie "przystosowania jednych elementów do drugich", np. widelca do kół, jest to ewidentna oczywistość. Naciskanie rury na sprężynę, to typowe działanie, a nie nieoczywista cecha roweru. Nadesłana ostatnia wersja zastrzeżeń zdaniem urzędu także nie spełnia warunku nieoczywistości w świetle przeciwstawionych opisów patentowych. Pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. W. C. wniósł do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej skargę na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż decyzja powinna zawierać - nazwiska członków orzekających i podpisy, a zawiera jeden podpis. Należy domniemać, że formuła stanu techniki (nie sprecyzowana oczywiście) to produkty, akcesoria, technologie itp. o jednakowych, zbliżonych cechach charakterystyki, kształtu, sposobu użytkowania, mocy do realizacji celów kultury i zdrowia. Formuła - zdolność patentowa - zespół cech projektu wynalazczego (przede wszystkim jego nowość) umożliwiający uznanie za wynalazek i uprawniający do patentu. Na nowość pojazdu-roweru składa się 16 zastrzeżeń zgłoszenia - walor racjonalności konstrukcji. Rower-napęd tylnego koła następuje przez przemienne działanie siły do pedałów i siodełka znamienny tym, że dodatkowa rama połączona z korbowodem. Mechanizm korbowy ma zapadkę. Zdaniem skarżącego nikt dotychczas nie produkował takiego roweru - pojazdu z takimi podstawowymi zespołami, częściami. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż nie udziela ochrony w skali mikro-makro, że coś jest dłuższe lub krótsze. Przystosowanie jednych elementów do drugich, np. widelca do kół, jest to ewidentna oczywistość. Naciskanie rury na sprężynę, typowe działanie, a nie nieoczywista cecha roweru. Zaproponowanie w górnej części widelca odległości między zastrzałami większej jak w dotychczasowych konstrukcjach, także nie podlegają zastrzeganiu. Ostatnia wersja zastrzeżeń nie spełnia warunku nieoczywistości w świetle przeciwstawionych opisów patentowych. Decyzje administracyjne Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz z dnia [...] listopada 2005 r. zostały uchylone na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt: VI SA/Wa 307/06. WSA oparł swój pogląd o sprzeczności obydwu decyzji Urzędu Patentowego z obowiązującym prawem na stwierdzeniu, iż nie uzasadniają one w sposób należyty oczywistości przedmiotowego wynalazku do czego Urząd Patentowy RP był obowiązany zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie WSA Urząd ogólnikowo i łącznie omówił przeciwstawione opisy patentowe o nr [...] i [...] nie wskazując, z których to patentów i jakie rozwiązania skarżący zastosował w swoim wynalazku. Sąd wskazał nadto, iż istotnym mankamentem obu decyzji jest uchylenie się Urzędu Patentowego od powinności rozpatrzenia zgłoszonego wynalazku pod kątem jego nieoczywistości w świetle stanu techniki. W sytuacji zaistniałego sporu pomiędzy zgłaszającym wynalazek do opatentowania a Urzędem Patentowym, zwłaszcza w kwestii nieoczywistości rozwiązania, odmawiając udzielenia patentu Urząd Patentowy zasadniczo nie może poprzestać jedynie na swoim własnym przekonaniu, co do braku spełnienia przez wynalazek wspomnianego wyżej kryterium. Urząd Patentowy powinien dążyć do zebrania odpowiednich dowodów na poparcie swego stanowiska Sąd we wskazaniach co do dalszego prowadzenia sprawy zawartych w uzasadnieniu omawianego wyroku wskazał jako zasadne w niniejszej sprawy dopuszczenie dowodu z opinii biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki, gdyż zbadanie kwestii nieoczywistości wynalazku wymaga zasadniczo wiadomości specjalnych (art. 84 § 1 k.p.a.). Brak przeprowadzenia przez Urząd Patentowy wszechstronnego postępowania dowodowego w tym zakresie, a oparcie się jedynie na własnym przekonaniu co do niespełnienia przez wynalazek kryterium braku nieoczywistości, co miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, uzasadnia zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 §3 k.p.a. W dniu [...] stycznia 2007 r. skarżący złożył "poprawioną treść opisu i zastrzeżeń". Pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. skierowanym do skarżącego Urząd Patentowy poinformował o konieczności sporządzenia dokumentacji zgłoszenia wynalazku w prawidłowej formie. W dniu [...] lutego 2007 r. skarżący w wykonaniu zalecenia organu złożył dokument ("zastrzeżenia patentowe"), jednocześnie dokonując modyfikacji tytułu wynalazku nazywając go: "rower racjonalny - pojazd z długimi korbami i mniejszym kołem tylnym napędowym lub tylnymi napędowymi". Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Urząd Patentowy odmówił udzielenia patentu na zgłoszony wynalazek. Podstawą faktyczną decyzji było ustalenie, iż nadesłana nowa wersja zgłoszenia w dalszym ciągu zastrzega środki techniczne znane ze stanu techniki, tzn. z polskich opisów patentowych nr [...] i [...], a zatem - w ocenie organu - brak jest cechy nieoczywistości dokonanego zgłoszenia. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia Urząd wskazał art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z dnia [...] listopada 2007 r.). Zarzucił m.in. "złą interpretację nieoczywistości" oraz "brak uzasadnienia przeredagowania wersji opisu i zastrzeżeń". Skarżący skierował do Urzędu Patentowego pismo z dnia [...] kwietnia 2008 r. z załącznikami, w którym poinformował, że załączniki zawierają "uzupełnienia i zmiany do dokumentów wcześniejszych". Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Urząd Patentowy na podstawie art. 46 ust. 1 p.w.p. wezwał skarżącego do nadesłania w terminie dwumiesięcznym ostatecznej wersji zgłoszenia, która będzie spełniała wymogi obowiązujących przepisów tj: 1. Ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, oraz z 2004 r. Nr 33, poz. 286), 2. Ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jedn. Dz. U. Nr 26, poz. 117 z 1993 r.), 3. Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów (Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1119). W treści postanowienia poinformowano skarżącego o sankcji za niezastosowanie się do jego treści w postaci umorzenia postępowania administracyjnego. W wykonaniu ww. postanowienia skarżący złożył przeredagowaną dokumentację (zał. do pisma przewodniego z dnia [...] lipca 2008 r.). Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. skierowanym do skarżącego Urząd Patentowy ponownie poinformował skarżącego o wadliwości złożonej przez niego dokumentacji. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2008 r. podtrzymującej decyzję z dnia [...] października 2007 r. - podstawą zawartego w niej rozstrzygnięcia było stwierdzenie, iż "ponowna analiza pierwotnej treści zgłoszenia oraz wersji ostatecznej nadesłanej w dniu [...] lipca 2008 r. jednoznacznie wskazuje, że dokumentacja zgłoszeniowa ujawnionego rozwiązania nie spełnia żadnego z wymogów obowiązujących przepisów". Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia Urząd wskazał art. 10 ustawy o wynalazczości. W. C. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z dnia [...] kwietnia 2009 r.). Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie - oddalenie. W uzasadnieniu podał, iż decyzja utrzymująca w mocy odmowę udzielenia patentu z dnia [...] września 2008 r. została uznana za doręczoną na podstawie przepisu art. 44(7) k.p.a. w związku z niepodjęciem z urzędu pocztowego dwukrotnie awizowanej przesyłki nie wskazaniem innego adresu do korespondencji. Jednocześnie organ podkreślił, iż nadesłana przez skarżącego dokumentacja nie spełnia standardów określonych przepisami prawa. Nadto podtrzymał zarzut braku spełnienia przesłanki nieoczywistości zgłoszonego wynalazku, o czym świadczą przeciwstawione opisy patentowe o nr [...] i [...] oraz "wieloletnia praktyka Urzędu w ocenie nieoczywistości rozwiązań zgłoszonych wynalazków". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Wymaga podkreślenia, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponadto w myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W pierwszej kolejności wymaga odniesienia zarzut Urzędu Patentowego zmierzający do odrzucenia skargi. W ocenie Sądu nie jest on zasadny z uwagi na fakt niedoręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] września 2008 r. w sposób prawidłowy na podstawie przepisu art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi: "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy". Decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2008 r. została wysłana skarżącemu pocztą za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Wobec nie zastania w domu adresata w dniu 30 września 2008 r. listonosz awizował pismo, o czym pozostawił wzmiankę na kopercie. Następnie w dniu 7 października 2008 r. awizował ponownie. W dniu 15 października 2008 r. nastąpił zwrot pisma do organu wobec niepodjęcia w terminie przez adresata. Ta sama decyzja została kolejny raz wysłana do skarżącego. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 31 października 2008 r. (o czym wzmianka na kopercie: "nie zastałem - awizowano"), zaś drugie - w dniu 7 listopada 2008 r. ("awizowano powtórnie"). Należy stwierdzić, iż do skutecznego doręczenia z wykorzystaniem powołanego przepisu art. 44 k.p.a. normującego tzw. "fikcję doręczenia" niezbędne jest skrupulatne spełnienie wszystkich przesłanek prawnych w nim zawartych, co ma na celu ochronę praw obywateli przed nadużyciami ze strony władz. W niniejszym przypadku niedopełniono dwóch wymogów formalnych, co w ocenie Sądu dyskwalifikuje skuteczność doręczenia. Mianowicie - zarówno w przypadku pierwszej, jak i drugiej próby doręczenia drugie awizo miało miejsce w szóstym, a nie siódmym dniu od daty pierwszego awizowania. Niedopełniony został zatem wymóg z § 2 art. 44 k.p.a. Przy obliczaniu terminu określonego w omawianym przepisie pominięto zasadę określoną w art. 57 § 1 k.p.k., zgodnie z którą jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Druga z niespełnionych przesłanek uznania doręczenia za skuteczne to wymóg, aby zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni (...), listonosz umieścił "w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata". Powyższy przepis wprowadza gradację miejsc, w których pozostawienie zawiadomienia jest dopuszczalne. Brak jakichkolwiek informacji w powyższym przedmiocie uniemożliwia całkowicie kontrolę prawidłowości zachowania listonosza, a co za tym idzie - stanowi przeszkodę w uznaniu decyzji za doręczoną ze skutkiem określonym w art. 44 § 4 k.p.a. Podobna wykładnia omawianego przepisu została wypowiedziana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r. sygn. akt: II OSK 1911/07 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lipca 2007 r. sygn. akt: III SA/Wa 1000/07. Z uwagi na powyższe Sąd uznał za skuteczne doręczenie skarżącemu decyzji z dnia [...] września 2008 r. w lokalu organu administracji publicznej w formie przewidzianej w art. 42 § 2 k.p.a. (odbiór osobisty w dniu 5 marca 2009 r., potwierdzony własnoręcznym podpisem skarżącego na oryginale decyzji). Skarga do WSA została zatem złożona w terminie ustawowym. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na fakt, iż zapadł w niej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt: VI SA/Wa 307/06, który nie zaakceptował dotychczasowego postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organ. Jak wynika z uzasadnienia omawianego wyroku, przyczyną uchylenia decyzji administracyjnych Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz z dnia [...] listopada 2005 r. było stwierdzenie nienależytego uzasadnienia wyrażonego poglądu o braku nieoczywistości przedmiotowego wynalazku, do czego Urząd Patentowy RP był obowiązany zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Należy stwierdzić, iż po wydaniu powyższego wyroku w dalszym ciągu organ nie uzasadnił należycie swojego stanowiska w odniesieniu do stawianej tezy o braku oczywistości zgłoszonego wynalazku. Nie można przyjąć za wystarczające uzasadnienie przywołanie przeciwstawionych opisów wynalazków o nr [...] i [...], które zawierają analogiczne, jak w zgłoszeniu skarżącego, rozwiązania techniczne. Tego rodzaju argumentacja została bowiem zdyskredytowana wyrokiem WSA z dnia 17 października 2006 r. Jednocześnie jednak organ przedstawia nowe zarzuty potwierdzające w jego ocenie brak zdolności patentowej zgłoszenia. Mianowicie - powołuje się na fakt nadesłania nowej wersji dokumentacji zgłoszenia przez skarżącego. Organ podniósł aktualnie, iż zarówno pierwotne, jak i "poprawione" zgłoszenie nie spełniają wymogów formalnych. W tym miejscu należy wskazać na niekonsekwentne działania organu, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. na podstawie art. 46 ust. 1 p.w.p. pod rygorem umorzenia postępowania wezwał skarżącego do nadesłania w terminie dwumiesięcznym ostatecznej wersji zgłoszenia, która będzie spełniała wymogi obowiązujących przepisów tj: 1. Ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2003 r. 2. Ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jedn. Dz. U. Nr 26, poz. 117 z 1993 r.), 3. Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów (Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1119). W ocenie Sądu organ powinien w decyzji w sposób jednoznaczny wyrazić swoją intencję co do treści oraz podstawy rozstrzygnięcia. W przypadku ponownego powzięcia przekonania o niespełnieniu przesłanek merytorycznych - w tym wypadku przewidzianych w art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości przesłanek: "nieoczywistości" czy też "nowości" wynalazku - decyzja odmawiająca udzielenia patentu na wynalazek musiałaby zostać uznana za prawidłową. W tej sytuacji postępowanie wymagałoby zastosowania się do wskazań WSA zawartych we wcześniejszym wyroku, dotyczących konieczności prawidłowego uzasadnienia stanowiska organu w zakresie przesłanki braku oczywistości. Natomiast w przypadku oparcia rozstrzygnięcia o ustalenie niespełniania przez dokumentację skarżącego przesłanek formalnych - zgodnie z treścią przepisu art. 46 ust. 1 p.w.p. - należy postępowanie umorzyć w konsekwencji postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. Połączenie obydwu grup przesłanek (materialnoprawnych i proceduralnych) jest nieprawidłowe i stanowi przeszkodę w dokonaniu właściwej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji. Z tego samego powodu należy stwierdzić, iż błąd ten mógł mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego, decyzja jest zbyt lakoniczna. Przesłanki, na których oparł swoje przekonanie organ przy jej wydawaniu, nie znalazły odzwierciedlenia w jej treści. Powyżej sformułowane zarzuty zawierają się w stwierdzeniu naruszenia przez organ art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a.