VI SA/Wa 969/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi S. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Syndyk masy upadłości "D." S.A. w upadłości likwidacyjnej w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a."), art. 13 ust.1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1 b pkt 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4,5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej też jako "u.d.p.") oraz 1p. 8 pkt 10 lit. d) i e), 1p. 9 pkt 15 lit. d) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej też: : "p.r.d."), który po rozpatrzeniu odwołania "D." S.A. z siedzibą w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3120 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: Podczas kontroli drogowej, która odbyła się dnia [...] kwietnia 2011 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] (o dopuszczalnym nacisku na osie 11,5 t) zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazd przewoził piasek i był kierowany przez K. S. w imieniu oraz na rzecz R. Sp. z o.o. Załadowcą piasku w Kopalni była spółka D. S.A. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z dnia [...] października 2011 r. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 3120 złotych wobec stwierdzenia: 1. przekroczenia na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 t. dopuszczalnego nacisku dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne, a maksymalny nacisk każdej osi nie przekracza 9,5 t; 2. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wnosiła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 13 g ust. 1b pkt 2 u.d.p. poprzez rozszerzenie zakresu podmiotowego tego przepisu, art. 6-9 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iż skarżący pełnił funkcję nadawcy, załadowcy lub spedytora ładunku oraz że miał on wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania powołał się na wskazaną na wstępie podstawę prawną odpowiedzialności spółki: obowiązek wynikający z art. 64 ust. 1 p.r.d. i skutek jego niedotrzymania określony w art. 13g ust. 1 u.d.p. mówiący o tym, że za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. 1 b, powyższą karę nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Organ odwoławczy stwierdził, że prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej wynika z art. 40c ww. ustawy. Natomiast stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ww. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 132, poz. 932 i poz. 933 ze zm.). Droga krajowa nr [...] została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t (Dz. U. Nr 132, poz. 932 ze zm.). W przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne, a maksymalny nacisk każdej osi nic przekracza 9,5 t dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 14,5 t, W myli Zapisów Ip, 8 pkt 10 załącznika nr 2 do u.d.p. W przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t dopuszczalna masa całkowita może wynosić do 32 t włącznie w myśl zapisów lp. 9 pkt 15 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] listopada 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych typu Saw 10 C o nr seryjnych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] i Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności odpowiednio do dnia 31 stycznia 2012 r. i dnia 31 grudnia 2012 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Wynika z niego, że w wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono nacisk 25,87 t na drugiej podwójnej osi napędowej, co oznacza jego przekroczenie o 6,87 t oraz masę całkowitą pojazdu 41,94 t, co oznacza przekroczenie o 9,94 t. Poza sporem pozostaje, ze przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Stwierdził, że wysokość kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio: Lp. 8 Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 t: - pkt 9 - dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne, a maksymalny nacisk każdej osi nie przekracza 9,5 to sumie nacisków osi: --lit. d) powyżej 21,0 t do 22,0 t 480 zł --lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1 t powyżej 22 t dodatkowo 300 zł Lp. 9 Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej Pkt 15) czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5t: --lit. d) powyżej 42 t do 52 t: 2880 zł W niniejszej sprawie kara wynosi zatem 3120zł i wynosi sumę kar : -za przekroczenie nacisku na podwójnej osi: 1680zł (480+4x300zł) -za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu: 1440zł Organ odwoławczy odnosząc się do argumentów skarżącego wskazał, że wprowadzając przepis art. 13 g ust. 1 b pkt 2 u.d.p. ustawodawca uznał, że krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego może być szerszy: nie tylko przewoźnicy poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej. Decydującą rolę w procesie załadunku odgrywają zwykle załadowcy wydający ładunek do przewozu. Wszak to nie przewoźnik ustala warunki transakcji, ile i jaki rodzaj towaru ma być sprzedany/kupiony. O tym decydują strony transakcji, czyli skarżący wydający kruszywo. W ocenie organu odwoławczego, w świetle art. 13 g ust. 1 b pkt 2 u.d.p. materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż D. S.A. jako załadowca towaru miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Skoro maksymalna dopuszczalna przez przepisy masa całkowita pojazdu czteroosiowego może wynosić 32 t, a kontrola wykazała 41,94 t (po odjęciu błędów pomiarów w wysokości 200 kg i 2 % dla każdej osi), oznacza to, że załadowca umożliwił wyjazd takiego pojazdu na drogę publiczną. Wartości dmc są jednakowe dla wszystkich rodzajów dróg. Powołał się na zeznania świadka P. G. pracownika skarżącej, który zeznał, że bezpośrednie polecenie dotyczące załadunku kruszywa w dniach [...] kwietnia 2011 r. oraz [...] kwietnia 2011 r. wydawała mu G. G., na pewno za wiedzą przełożonych. Okoliczności załadunku pojazdów, dokonywane koparką, którą odbiorca towaru tj. R. Sp. z o.o. uzyskał na mocy porozumienia z [...] i że "koparka była dostarczona i obsługiwana przez pracownika podwykonawcy [...], tj. najprawdopodobniej przedsiębiorcy [...]" - nie mają, zdaniem organu odwoławczego znaczenia, bo prawnie nie zwolniły strony. Załadowca miał świadomość wagi ładowanego towaru. Świadek miał wiedzę od przełożonego, tj. G. G., jaką wartość (wagę) ma wpisać na dokumentach WZ. Takie czynności były realizowane z jego udziałem wcześniej przed [...] kwietnia 2011r. Okoliczność, że później towar był ważony przez [...] blisko miejsca jego rozładunku nie ma znaczenia, bo świadek nie miał możliwości sprawdzenia ile ładuje koparka, ponieważ w kopalni nie ma żadnej wagi. Na "oko" wpisywał wagę na dokumentach WZ, jaką mu polecono. "Tak było zarówno [...] kwietnia 2011 r., jak i [...] kwietnia 2011r. Dokumenty WZ z wartościami wskazującymi na przekroczenie gabarytów pojazdów z ładunkiem kruszywa" wypisywał na polecenie przełożonej G. G. Organ odwoławczy ocenił, że zeznania świadka P. G. potwierdziły, że podmiotem dokonującym załadunku piasku w ilości 27 ton była skarżąca spółka. Zeznał on wszak, że ilość towaru wpisana w dokumencie WZ była ustalana z góry. Skarżąca spółka wydała przewożony w dniu kontroli towar" na zewnątrz", co wynika wprost z dokumentu WZ nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. Dokument ten spełnia wymogi określone w art. 38 ustawy Prawo przewozowe z dnia 15 listopada 1984 r. (Dz.U. Nr 50 z 2000 r., poz. 601 z późn. zm.). Organ odwoławczy ocenił zatem, że skarżący jako załadowca miał wpływ i godził się na powstanie naruszenia, bo nie podjął żadnych starań, by zapobiec naruszeniu przepisów. Godząc się na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu miał pełną świadomość, iż wypuszcza na drogę pojazd nienormatywnym, który jest nienormatywny na drogach wszystkich kategorii. Załadowca winien tak skonstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami i odbierającymi ładunki przewoźnikami, by normy te były przestrzegane, czego nie wykonał. Ponadto, zdaniem organu nie jest możliwe wyłączenie wobec sprzedającego obowiązku wydania rzeczy oraz takie jego kształtowanie, którego celem byłoby wyłączenie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Na mocy art. 47 w zw. z art. 43 ustawy Prawo przewozowe z dnia 15 listopada 1984r. (Dz.U. Nr 50 z 2000 r., poz.601 z późn.zm.), dalej "Prawo przewozowe", sprzedawca był obowiązany do dokonania czynności załadunku. Skoro sprzedawca był wydającym rzeczy to w tym zakresie mieściło się dokonanie przez niego czynności załadunku na podstawie art. 47 w zw. z art. 43 Prawa przewozowego jak i art. 535 Kodeksu cywilnego. Interpretacja organu idzie w kierunku, iż załadowca nie może przerzucić odpowiedzialności za załadunek na inny podmiot w formie umowy cywilnej. Uznał, że brak zadbania o zbadanie masy pojazdu wraz z ładunkiem dowodzą, że załadowca znał wpis i godził się na powstanie naruszenia. W skardze złożonej do tutejszego Sądu przez Syndyka masy upadłości D. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] zarzucił on zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego - art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. poprzez rozszerzenie zakresu podmiotowego wskazanej normy. 2. naruszenie prawa materialnego - art. 43 i 47 Prawa przewozowego poprzez uznanie, iż sprzedawca każdorazowo jest nadawcą ładunku, a w konsekwencji również jego załadowcą. 3. naruszenie prawa procesowego - art. 6 - 8 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. poprzez nie podjęcie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uznanie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iż skarżący pełnił funkcję załadowcy oraz, że miał on wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez przewoźnika. Wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r., oraz utrzymanej nią w mocy Decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011r., oraz o zasądzenie jego na rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na rozprawie rozszerzył zarzuty procesowe o art. 107 § 3 k.p.a. i 15 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z przepisem art. 13 g ust. 1b pkt 2 u.d.p. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 art. 13g wspomnianej ustawy, tj. karę za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu nakłada się na: nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo ustalił, że Spółka D. S.A. była załadowcą kruszywa (piasku) z kopalni znajdującej się w miejscowości [...] wykonywanego na rzecz Spółki H. sp. z o.o. z siedzibą w [...], którego ostatecznym nabywcą była R. sp. z o.o. i jak twierdzi strona, ostatecznym odbiorcą ładunku była spółka E.S.A. Okoliczności te potwierdzają zeznania pracownika skarżącej P. G. Załadunku kruszywa na kontrolowany pojazd o nr rejestracyjnym [...] dokonano koparką, z której to skarżąca korzystała i koparka znajdowała się w jego dyspozycji (do wydobycia kruszywa). Okoliczności pozyskania koparki od innej firmy nie mają zatem znaczenia, skoro dysponowała nią spółka do realizacji załadunku. W konsekwencji na załadowany piasek wystawiła dokument WZ ze wskazaniem wagi kruszywa. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, zeznania świadka P. G. potwierdzają, że wystawienie dokumentu WZ miało na celu ewidencjonowanie ilości kursów oraz przybliżonej wielkości sprzedanego kruszywa i stanowiło dowód wydania towaru pomiędzy kontrahentami. Okoliczność, że ładunek był ważony przy jego odbiorze przez ostatecznego nabywcę spółkę E. S.A. nie ma znaczenia dla ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za wydanie towaru i dokonującego jego załadunku celem przewozu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i oceniony przez oba organy wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, iż spółka D. S.A. poprzez swoich pracowników, odpowiadała za załadunek kruszywa. Nie wykazała, by podjęła jakiekolwiek działania cywilno-prawne, które wskazywałyby, że scedowała profesjonalny załadunek wydobytego kruszywa innemu podmiotowi. W konsekwencji nie znała parametrów technicznych pojazdów, którymi posługiwała się Spółka R. sp. z o.o., ani nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek działania, by to badać, mimo że miało to wpływ na ilość załadowanego materiału. Istotne jest, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że skarżąca przez swojego pracownika – P. G. brała udział w załadunku, wręcz poleciła wpisanie wagi pobranego piasku na potrzeby ustalenia wielkości jego sprzedaży. Oznacza to, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wbrew argumentom skarżącej, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była ona faktycznie załadowcą oraz godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez przewoźnika. Wprawdzie Sąd w niniejszej sprawie nie zgadza się z tezą, że art. 43 i 47 prawa przewozowego statuuje zasadę, iż sprzedawca każdorazowo jest nadawcą ładunku, a w konsekwencji również jego załadowcą. Sąd nie zgadza się z interpretacją organu w zakresie art. 43 prawa przewozowego. Przepis ten pozwala na umowne przeniesienie załadunku, ale na gruncie niniejszej sprawy żadne umowy nie były złożone. W okolicznościach niniejszej sprawy sprzedawca nie wykazał, by przeniósł na inny podmiot obowiązki załadowcy i zwolnił się z odpowiedzialności w sytuacji, gdy wydał (WZ) tego załadunku, o czym mowa w art. 13g ust.1b pkt 2 u.d.p. Twierdzenie skarżącej, że wydanie kruszywa następowało poprzez umożliwienie R. sp. z o.o. eksploatacji złoża kopalni, a Spółka D. S.A. nie wykonała żadnych czynności mieszczących się w zakresie załadunku - nie zostało wykazane. W ocenie Sądu, nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi odnośnie braku jednoznacznego ustalenia, iż to skarżący był załadowcą. Materiał zgromadzony w sprawie pozwolił ustalić, kto jest załadowcą piasku objętego protokołem kontroli. Okoliczność, że dokument WZ miał służyć celom rozliczeń pomiędzy kontrahentami, nie odmawia mu waloru dokumentu wydania towaru. Jako dokument WZ, zawiera bowiem numer rejestracyjny pojazdu, wskazuje na przeznaczenie wysyłki oraz wskazuje, kto "wydał" i "odebrał" ładunek. Zawiera więc on informację, które dalece wykraczają poza informacje wskazywane w dokumentach wyłącznie rozliczeniowych. W szczególności jednak, to zeznania świadka potwierdzają wystawienie dokumentu WZ. W konsekwencji, skoro wydającym ładunek była skarżąca, to organ prawidłowo uznał ją za załadowcę, bowiem wynika to z natury stosunku prawnego jak i dowodów zgromadzonych w sprawie. Odpowiedzialność za załadowanie pojazdu w sposób, który powoduje nieuchronność powstania naruszenia jednoznacznie przesądza o wystąpieniu wpływu lub godzenia się-przedsiębiorstwa. Załadowca lub nadawca, który dopuścił do przekroczenia ładowności pojazdu oraz dopuścił do wyjazdu pojazdu nienormatywnego na drogi publiczne bez zezwolenia zawsze wypełnia przesłankę wpływu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2012r., II GSK 1503/10 "niewątpliwie godzeniem się na naruszenie obowiązków lub warunków przewozu przez załadowcę jest sytuacja, gdy nie podał on żadnych działań celem ustalenia, czy pojazd po załadunku nie stał się pojazdem nienormatywnym. Natomiast z wpływem na naruszenie mamy do czynienia wówczas, gdy załadowca w taki sposób rozmieszcza ładunek, że powoduje to przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu". (por. też wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 sygn. akt II GSK 717/09). Zdaniem Sądu nie zostały naruszone przepisy art. 6-8 i 80 k.p.a. oraz podniesione na rozprawie art. 107 § 3 i 15 k.p.a. Zasada sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, została w niniejszej sprawie dochowana. Także nie budzi zastrzeżeń zachowanie przez organ zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Organy bowiem wyczerpującego zbadały wszystkie okoliczności faktyczne i prawidłowego ustaliły stan faktyczny sprawy. Spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. niewątpliwie wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, by przekonać stronę w uzasadnieniu decyzji, że jej argumentacja została wzięta pod uwagę i jakie istotne powody stały temu na przeszkodzie. W niniejszej sprawie nie wykazano też nieuzasadnionej zmienności poglądu organu, a co za tym idzie naruszenia art. 8 k.p.a. i uzasadnionego podważenia zaufania obywateli do organów państwa. Organy podjęły zatem wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 15 k.p.a. statuującego dwuinstancyjność postępowania administracyjnego. Oba rozstrzygnięcia zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów ustawy o drogach publicznych i prawa o ruchu drogowym. W ramach normy art. 80 k.p.a., organ dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego, mógł uznać daną okoliczność za udowodnioną, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego z innych ustalonych faktów. W niniejszej sprawie ocena ta wynikała w szczególności z dokumentów kontroli drogowej i zeznań przesłuchanego świadka. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, zatem nie skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji. Oznacza to, że skarżący nie zwolnił się od odpowiedzialności administracyjnej wynikającej z załadunku towaru. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.