VI SA/Wa 973/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi S. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca", "Emitent") jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r., zmodyfikowanym postanowieniem z dnia 5 listopada 2019 r., wszczęto wobec Spółki postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Emitenta kar administracyjnych w związku z podejrzeniem naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) Nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125A/VE i 2004/72/WE (Dz. U. UE L 173 z 2014 r. str. 1., z późn. zm.), dalej "rozporządzenie MAR", w związku z publikacją informacji poufnych dotyczących zbycia udziałów spółki zależnej H. z siedzibą w W. oraz zbycia akcji spółek zależnych: S. z siedzibą w W. i X. z siedzibą w W., zamiaru złożenia wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania restrukturyzacyjnego oraz ugody zawartej w dniu 22 lutego 2018 r. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny: Skarżąca działała w grupie kapitałowej, prowadząc działalność inwestycyjną. Jest emitentem papierów wartościowych. Akcie zostały wprowadzone na rynek w roku 2007. Struktura grupy kapitałowej była rozbudowana. Do spółek zależnych należały m.in. S., S., X., S., H., przy czym w S. 100% udziałów posiadał H. S. była spółką prowadzącą działalność operacyjną w grupie kapitałowej Emitenta. Wyniki finansowe grupy generowane były zasadniczo przez S. W dniu 7 września 2017 r. H. (dalej także: "H.") sprzedał wszystkie udziały S. do spółki zależnej S. Na dzień 30 czerwca 2017 r. wartość bilansowa udziałów H. (100%) po uwzględnieniu korekt aktualizujących wynosiła 193 050 000 zł. Udziały te były równocześnie wskazywane jako jedyne cenne aktywo Spółki spośród pozostałych posiadanych przez Spółkę udziałów w jej spółkach zależnych. W dniu 18 października 2017 r. Emitent zbył 8 252 100 udziałów w spółce H. (stanowiących 100% udziałów) o łącznej wartości nominalnej 412 605 000 zł, na rzecz spółki V. z siedzibą w W. za cenę 45 000 zł. Zgodnie z umową sprzedaży z dnia 18 października 2017 r., kupujący zobowiązał się do umorzenia na każde żądanie Emitenta zobowiązań Emitenta wobec H. do pełnej kwoty tych zobowiązań, a także do niedochodzenia jakichkolwiek roszczeń przez H. wobec Emitenta z tytułu wierzytelności, jakie posiadała wobec niego ta spółka. Z załącznika do ww. umowy wynikało, że wartość udzielonych Emitentowi pożyczek przez H. wynosiła 190 603 336,81 zł, a odsetek od tych pożyczek - 13 074 528,53 zł. Zdaniem Komisji Emitent nie poinformował niezwłocznie rynku o zawarciu w dniu 18 października 2017 r. umowy sprzedaży posiadanych przez niego udziałów w H. poprzez publikację informacji poufnej. Informację o zawarciu ww. transakcji Emitent zamieścił dopiero w skonsolidowanym raporcie półrocznym Spółki za I półrocze 2017 r. z dnia 11 czerwca 2018 r. Jednocześnie w ww. raporcie okresowym Spółka wskazała, że na dzień publikacji tego raportu Spółka nie posiadała zobowiązań wobec H. W piśmie z dnia 13 marca 2019 r. Emitent wyjaśnił, że w dniu 18 października 2017 r. nie przekazał do publicznej wiadomości w trybie art. 17 ust. 1 rozporządzenia MAR informacji poufnej o transakcji sprzedaży spółki zależnej H., ponieważ w tym czasie nie było u Emitenta osoby formalnie zobowiązanej i uprawnionej do publikowania komunikatów ESPI. Powyższe, zdaniem Komisji, koresponduje z zeznaniami złożonymi w postępowaniu m.in. przez T. F. oraz R. K., zgodnie z którymi nie było w tym czasie osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki, która dysponowałaby dostępem do kanału ESPI. Dalej Komisja ustaliła, że w dniu 22 lutego 2018 r. została zawarta ugoda, która miała doprowadzić do zakończenia trwającego u Emitenta sporu korporacyjnego. Kolejno, w dniu 5 grudnia 2018 r. Spółka opublikowała raport nr [...] z informacją poufną, w którym ujawniła opóźnione informacje dotyczące rozpoczęcia negocjacji ugodowych przez członków organów Emitenta wybranych podczas Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia w dniu 14 czerwca 2017 r. ze wszystkimi osobami i podmiotami, z którymi toczyły się spory związane z wykonywaniem praw udziałowych z akcji Emitenta, ustaleniem składu organów Spółki oraz funkcjonowaniem walnych zgromadzeń Emitenta. W tym samym dniu, Spółka przekazała do publicznej wiadomości raport nr [...] z informacją poufną, w którym poinformowała o opóźnieniu na podstawie art. 17 ust. 4 rozporządzenia MAR informacji poufnej o zakończeniu ww. negocjacji ugodowych, w wyniku których w dniu 22 lutego 2018 r. doszło do zawarcia ugody. Jak wskazano w powyższym raporcie, przedmiotem ugody z dnia 22 lutego 2018 r. było: a) ustalenie składu organów Emitenta, poprzez potwierdzenie skuteczności wyboru m.in. S. K. na prezesa zarządu Spółki, b) ustalenie sposobu zakończenia sporu korporacyjnego w Spółce, w tym również postępowań sądowych i rejestrowych prowadzonych przez uczestników sporu, c) potwierdzenie umowy sprzedaży udziałów H. z dnia 18 października 2017 r., d) zawarcie umowy cesji należności przysługujących ww. spółce oraz zawarcie umowy cesji zobowiązań Emitenta względem H., wynikających z umów pożyczek oraz odsetek od tych umów do podmiotu zależnego Emitenta, tj. spółki S., e) dokonanie ustaleń w zakresie zmian struktury właścicielskiej spółki zależnej Emitenta, tj. S., mającej na celu poprawę sytuacji finansowej tejże spółki, poprzez dokonanie podwyższenia jej kapitału zakładowego o kwotę 100 000 zł, poprzez ustanowienie 2 000 udziałów o wartości nominalnej po 50 zł każdy, z wyłączeniem prawa pierwszeństwa dotychczasowych wspólników S. Nowe udziały zostały przeznaczone do objęcia przez inwestora zewnętrznego za wkład pieniężny, przy czym nadwyżka ponad wartość nominalną objętych udziałów w kwocie 900 000 zł miała zostać przekazana na kapitał zapasowy tej spółki, f) zawarcie umowy o ustanowienie użytkowania na udziałach Spółki w S., która miała ulec automatycznemu rozwiązaniu w momencie uprawomocnienia się wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS dotyczącego podwyższenia kapitału zakładowego S. Jednocześnie Spółka wyjaśniła, że dokonała opóźnienia przekazania informacji poufnej z dnia 22 lutego 2018 r. z uwagi na to, że ujawnienie treści ugody mogłoby negatywnie wpłynąć na jej realizację przez strony, jak również mogłoby skutkować ujawnieniem jej treści, co w jej ocenie mogłoby doprowadzić do eskalacji sporu korporacyjnego trwającego w Spółce, jak również naruszałoby interes obecnych, jak i przyszłych akcjonariuszy Spółki. Jak ustalił organ, informacje o postanowieniach ugody co do zwrotu depozytu którego łączna wartość wynosiła 1 400 000 zł, Spółka przekazała do publicznej wiadomości dopiero w dniu 4 czerwca 2019 r., raportem nr [...] z informacją poufną, po interwencji Komisji w dniu 7 maja 2019 r. Ówczesny prezes zarządu Emitenta (S. K.) wskazał, że Spółka nie przekazała ww. informacji w raporcie nr [...] z informacją poufną z dnia 5 grudnia 2018 r., ponieważ "Zarząd miał wątpliwość czy informacja ta jest informacją istotną", zaś przekazanie jej w dniu 4 czerwca 2019 r. raportem nr [...] z informacją poufną nastąpiło, ponieważ "Zarząd uznał, że przekazanie tej informacji nie zaszkodzi Emitentowi". W dniu 10 stycznia 2022 r. Spółka złożyła oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczeń woli Emitenta objętych ugodą, w tym oświadczenia Spółki z dnia 22 lutego 2018 r. potwierdzającego skuteczność zbycia udziałów H. Nadto, Komisja wskazała, że wartość bilansowa udziałów ww. spółek w sprawozdaniach finansowych Emitenta za 2016 r., 2017 r. oraz za I kwartał 2018 r. wyceniana była na kwotę 0 zł. W dniu 30 czerwca 2018 r. Emitent sprzedał wszystkie posiadane akcje spółek zależnych X. oraz S. za cenę 100 zł w przypadku każdej z ww. spółek na rzecz spółki P. z siedzibą w D. (dalej również "P"). Przedmiotem umowy sprzedaży było 500 000 akcji zwykłych na okaziciela Spółki serii A oraz 100 000 akcji zwykłych na okaziciela serii B X. oraz 600 000 akcji imiennych serii A S. W raporcie bieżącym nr [...] opublikowanym w dniu 30 czerwca 2018 r., Spółka poinformowała o: (1) cenie sprzedaży wszystkich posiadanych akcji ww. spółek zależnych, (2) dacie zawarcia transakcji. Jak ustalono, Emitent nie wskazał, że między nabywcą a prezesem zarządu Spółki istnieją powiązania osobowe (prezesem zarządu P. był J. K. - brat S. K. - ówczesnego prezesa zarządu Emitenta). Dodatkowo, w raporcie zabrakło wyjaśnienia dotyczącego sytuacji finansowej ww. spółek oraz przyjętej metodologii, na podstawie której doszło do ustalenia ceny sprzedaży akcji tych spółek. Ustalono nadto, że 14 czerwca 2017 r. rozpoczął się spór korporacyjny w Spółce. Postępowanie wyjaśniające zostało zakończone wydaniem przez Komisję Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "organ") w dniu [...] września 2022 r. decyzji nr [...], którą w punkcie I nałożono na Spółkę, na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) dalej "k.p.a.", w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 660, ze zm.) oraz art. 96 ust. 1i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1983, ze zm.), dalej: "ustawa o ofercie", w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR: 1) karę pieniężną w wysokości 350 000 (trzysta pięćdziesiąt tysięcy) zł wobec stwierdzenia, że Spółka nie wykonała obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR, gdyż nie przekazała do publicznej wiadomości informacji poufnej dotyczącej zbycia w dniu 18 października 2017 r. udziałów spółki zależnej H. z siedzibą w W.; 2) karę pieniężną w wysokości 250 000 zł (dwieście pięćdziesiąt tysięcy) zł wobec stwierdzenia, że Spółka nienależycie wykonała obowiązek o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR poprzez przekazanie do publicznej wiadomości raportem nr [...] z dnia 5 grudnia 2018 r. informacji poufnej o ugodzie zawartej w dniu 22 lutego 2018 r. bez wskazania istotnych informacji dotyczącej jej przedmiotu, tj. o zwrocie depozytu przez N. z siedzibą w W. na rzecz spółki zależnej S. z siedzibą w W. oraz ustaleniu docelowej struktury właścicielskiej S.; 3) karę pieniężną w wysokości 100 000 zł (sto tysięcy) zł wobec stwierdzenia, że Spółka nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR poprzez przekazanie do publicznej wiadomości raportem nr [...] z dnia 30 czerwca 2018 r. informacji poufnej dotyczącej zbycia akcji spółek zależnych: S. z siedzibą w W. oraz "X. z siedzibą w W. bez wskazania nazwy nabywcy ww. spółek, jego powiązań z ówczesnym prezesem zarządu Emitenta oraz sytuacji finansowej ww. spółek i sposobu ustalenia ich ceny sprzedaży. Natomiast w punkcie II, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym umorzono, postępowanie w części, tj. w zakresie przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnej dotyczącej zamiaru złożenia wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania restrukturyzacyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji w zakresie punktu I decyzji, tj. w zakresie nałożonych kar pieniężnych wniosła Spółka. Jednocześnie Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę w sprawie niedopełnienia obowiązków oraz nadużycia uprawnień, przez osoby obowiązane na podstawie umowy do zajmowania się działalnością gospodarczą S. w latach 2017-2018, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w następstwie wyrządzenia Spółce szkody majątkowej w wielkich rozmiarach, tj. o czyn z art. 296 § 1, 2 i 3 ustawy Kodeks karny. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2023 r. Komisja odmówiła zawieszenia postępowania administracyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. Komisja utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2022 r. w zakresie punktu I, tj. w zakresie nałożenia trzech kar pieniężnych. Podstawę prawną decyzji stanowiły: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.) w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR. W ocenie Komisji informacja dotycząca zbycia w dniu 18 października 2017 r. wszystkich posiadanych udziałów w spółce zależnej H. stanowiła informację poufną w rozumieniu art. 7 rozporządzenia MAR i wymagała, stosownie do art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, upublicznienia w trybie przewidzianym dla tego typu informacji. Obowiązek niezwłocznego podania do publicznej wiadomości tej informacji zaktualizował się w dniu 18 października 2017 r., tj. w dniu zawarcia umowy, bowiem Spółka już w tej dacie dysponowała informacją o jej zawarciu. Umowę tę zawarł w jej imieniu ówczesny prokurent Spółki. Zdaniem Komisji, informacja ta spełnia wszystkie przesłanki informacji poufnej: dotyczyła bezpośrednio Emitenta, była poufna w ścisłym tego słowa znaczeniu (nie została podana do wiadomości publicznej), była określona w sposób precyzyjny i była cenotwórcza. Informacja o zawartej umowie była zatem na tyle szczegółowa i istotna, że uczestnicy rynku - o ile informacja ta zostałaby im ujawniona - byliby w stanie formułować w oparciu o nią wnioski co do prawdopodobnego wpływu tego zdarzenia na sytuację finansową Emitenta. Dalej Komisja wyjaśniła, że w związku z dokonaną sprzedażą H. Spółka poniosła stratę ze zbycia jednostek zależnych, co miało bezpośrednie przełożenie na wynik netto grupy kapitałowej za 2017 r. (grupa kapitałowa Emitenta osiągnęła stratę netto na poziomie -115 210 000 zł). H. wskazywana było jako istotne aktywo w bilansie Spółki, mimo że nie była spółką operacyjną. Zdaniem organu, informacja dotycząca sprzedaży takiego aktywa była informacją doniosłą i ważną, do której dostęp powinni mieć inwestorzy na rynku i którą niewątpliwie wzięliby pod uwagę przy ewentualnych transakcjach. W ocenie Komisji, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że H. w dacie sprzedaży nie posiadała już udziałów w S., bowiem informacja o sprzedaży ww. udziałów w dniu 7 września 2017 r. na rzecz spółki zależnej S. również nie została upubliczniona przez Emitenta. Inwestorzy nie posiadali zatem wiedzy, że w momencie sprzedaży H. grupa kapitałowa nadal dysponowała udziałami swojego najcenniejszego aktywa, tj. S. Dodatkowo Komisja wskazała, że w sytuacji, gdy obrót akcjami emitenta jest zawieszony, żaden przepis nie zwalnia spółek publicznych z obowiązku informowania rynku o informacjach poufnych, istotnych i doniosłych zdarzeniach z punktu widzenia inwestorów. W ocenie Komisji, nie budzi wątpliwości, że informacja o zawarciu w dniu 22 lutego 2018 r. ugody spełniała definicję informacji poufnej i powinna zostać ujawniona w ramach raportu z informacją poufną nr [...] z dnia 5 grudnia 2018 r. Informacja ta dotyczyła bezpośrednio Emitenta, była również poufna w ścisłym tego słowa znaczeniu (nie została uprzednio upubliczniona), precyzyjna i cenotwórcza. Dalej organ wskazał, że postanowienia ugody określały szczegółowo oświadczenia stawających stron, ustalenie składu organów spółek wchodzących w skład grupy kapitałowej Emitenta, sposób zakończenia sporu korporacyjnego, zrzeczenie się roszczeń związanych z tym sporem oraz toczącymi się postępowaniami, jak również zakładały ustalenie docelowej struktury właścicielskiej S. – cennego aktywa wchodzącego w skład grupy. Zawarcie ugody było zatem informacją szczególnie istotną i doniosłą z punktu widzenia potencjalnego inwestora. Zdaniem Komisji, Spółka zobowiązana była przekazać ją do publicznej wiadomości. Pomimo faktu, że Spółka ujawniła informację o zawartej ugodzie, informacja ta, w ocenie Komisji, nie była jednak kompletna. Zdaniem Komisji, opublikowana w raporcie nr [...] informacja nie wskazywała na ryzyko utraty kontroli przez Emitenta nad S. Wręcz przeciwnie, Spółka w raporcie tym wskazała, że będzie dysponowała pakietem 85% akcji S. Tymczasem utrata kontroli nad tą spółką była realna. Zapisy ugody konstruowały model, na podstawie którego kontrola nad S. (pakiet większościowy - 51% udziałów) miała zostać przeniesiona do spółki kontrolowanej przez J. K. (P.), zaś udziały w S. miały wrócić do Emitenta tylko wówczas gdy Emitent zgodziłby się objąć ww. udziały i byłby w stanie je opłacić. Ponadto Spółka nie poinformowała, że przedmiotem ugody było również zobowiązanie do przekazania na rachunek S. kwoty 68 200 euro przez J. K. oraz N., jak również zobowiązanie stron ugody do dołożenia najwyższej staranności, aby doprowadzić do jak najszybszego zwrotu pozostałej kwoty ustanowionego depozytu w wysokości 1 104 500 zł do S. W ocenie Komisji, okoliczność polubownego odzyskania znaczącej kwoty pieniężnej (odpowiadającej ok. 26% kapitału własnego S. w 2018r.) przez spółkę zależną Emitenta, była informacją o istotnym znaczeniu dla rynku. Zdaniem Komisji kwota ta była istotna z tego względu, że Spółka w 2018 r. nie osiągała żadnych przychodów z podstawowej działalności. Tym samym Komisja uznała, że Emitent swoim postępowaniem nienależycie wykonał obowiązek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR, poprzez przekazanie do publicznej wiadomości raportem nr [...] informacji poufnej dotyczącej zawarcia ugody, bez wskazania jej istotnych postanowień dotyczących: ustalenia struktury właścicielskiej S. (w tym możliwości utraty kontroli nad tą spółką) oraz zwrotu depozytu przez N. Organ zaznaczył, że Spółka finalnie upubliczniła ww. informacje w raporcie nr [...] z dnia 4 czerwca 2019 r., wykonując jego zalecenia. W dniu 30 czerwca 2018 r. Spółka raportem nr [...] przekazała do wiadomości publicznej informację poufną, że w dniu 30 czerwca 2018 r. zbyła posiadane przez nią akcje podmiotów zależnych: S. oraz X. Spółka poinformowała również, że cena sprzedaży 600 000 akcji imiennych serii A S. wyniosła 100 zł oraz cena sprzedaży 600 000 akcji zwykłych na okaziciela X. wyniosła również 100 zł. Zdaniem Komisji, Emitent prawidłowo uznał, że okoliczność zbycia ww. spółek zależnych stanowi informację poufną i słusznie opublikował raport informujący o zawarciu transakcji. Umowy sprzedaży spółek zostały zawarte w dniu 30 czerwca 2018 r., precyzyjnie określały strony umowy, cenę, przedmiot i zobowiązania stron. W ocenie Komisji, informacja poufna zawarta w raporcie Emitenta nr [...] była niekompletna, ponieważ nie zawierała pełnej informacji na temat transakcji sprzedaży spółek X. oraz S. Emitent nie przekazał do publicznej wiadomości informacji o: - nazwie nabywcy akcji ww. spółek zależnych Emitenta, - powiązaniach pomiędzy zbywcą akcji a ich nowym właścicielem, - sytuacji finansowej zbywanych podmiotów, - metodzie wyceny akcji zbywanych spółek. Komisja wyjaśniła, że dane na temat nabywcy akcji ww. spółek zależnych Emitenta były istotne z punktu widzenia racjonalnego inwestora, ponieważ sprzedaż nastąpiła na rzecz podmiotu powiązanego osobowo z ówczesnym prezesem zarządu Emitenta. Emitent nie poinformował, że P. (nabywca przedmiotowych spółek zależnych) jest powiązana z osobą J. K. - bratem ówczesnego prezesa zarządu Emitenta. Nadto, Emitent w raporcie nr [...] nie przekazał informacji dotyczących sytuacji finansowej zbywanych podmiotów, w tym m.in. ich aktywów, zobowiązań, przychodów, zysku operacyjnego oraz zysku netto, wartości zobowiązań warunkowych. Brak bieżącej informacji o standingu finansowym spółek zbywanych pozbawił akcjonariuszy wiedzy o znaczeniu zbywanych podmiotów dla struktury Grupy Kapitałowej. Opublikowana informacja poufna nie zawierała informacji o sposobie wyceny (metodzie wyceny) zbywanych podmiotów. Tymczasem Emitent sprzedał za cenę 100 zł akcje spółek, które wycenione zostały przez biegłego na kwotę 1 zł. Biorąc pod uwagę przekazaną do publicznej wiadomości cenę sprzedaży akcji ww. spółek zależnych, zdaniem Komisji, inwestorom zabrakło wskazania, na jakiej podstawie zostały ustalone ceny zbycia spółek zależnych. W ocenie Komisji, brak ujawnienia pełnej informacji dotyczącej sprzedaży akcji S. oraz X. uniemożliwił inwestorom dokonanie całościowej i prawidłowej oceny wpływu tych transakcji na sytuację finansowo-ekonomiczną Spółki i całej grupy kapitałowej. Odnosząc się do argumentów Strony, zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja uznała, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Zdaniem Komisji podnoszona przez Stronę kwestia toczącego się postępowania karnego wobec byłych członków organów Spółki i osób powiązanych ze Spółką pozostaje bez wpływu na przedmiotową sprawę. Nadto, z uwagi na zobiektywizowany charakter odpowiedzialności emitentów ponoszonej na podstawie art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, ewentualne okoliczności związane z przyczynami naruszeń obowiązków informacyjnych, których Emitent się dopuścił, nie mają wpływu na sam fakt poniesienia odpowiedzialności. Przyczynienie się brane jest jedynie pod uwagę na etapie ustalania wysokości kary, na co wskazuje brzmienie art. 96 ust. 1h pkt 2 ustawy o ofercie. Dalej Komisja podniosła, że kwestię istniejącego w Spółce konfliktu i będącego jego następstwem braku dostępu zarządu Spółki (w czasie naruszeń) do dokumentacji umożliwiającej spełnienie ciążących na Spółce obowiązków informacyjnych w zakresie informacji poufnych, rozważać należy przez pryzmat przyczyn stwierdzonych wobec Spółki naruszeń, co też Komisja uczyniła. Rozważając przesłanki wymiaru kary, Komisja oceniła je w stosunku do każdego z trzech naruszeń, uznając że wymierzone kary są adekwatne do popełnionych naruszeń. Komisja nie znalazła także podstaw do odstąpienia od nałożenia którejkolwiek z kar w oparciu o art. 189 § 1 i § 2 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości, wniosła Spółka. Decyzji zaskarżonej zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego, tj.: a) art. 189e k.p.a. poprzez brak zastosowania tego przepisu i nałożenie na Emitenta kar, pomimo że Spółka nie miała wiedzy o tym, iż T. F., podając się za jej prokurenta, podpisał umowę z dnia 18 października 2017 r. dotyczącą sprzedaży udziałów H., przez co występowała siła wyższa, która uzasadniała odstąpienie od nałożenia kar. Natomiast działanie wyżej wskazanego stanowi przestępstwo, co do którego Prokuratura Okręgowa w [...] prowadzi śledztwo w sprawie [...] i postawiła w nim zarzuty; b) art. 189g § 1 k.p.a. oraz art. 31za ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.), dalej: "ustawa Covid-19", w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez brak uwzględnienia upływu terminu przedawnienia nałożenia kar i przedłużenie terminu przedawnienia na podstawie przepisu, który jest niezgodny z Konstytucją, ponieważ prowadzi do przedłużania terminu przedawnienia: - w trakcie jego biegu, - bez określenia górnej granicy okresu trwania przedłużenia, - poprzez oznaczenie długości terminu w rozporządzeniu Ministra Zdrowia; c) art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19 w zw. z art. 189c k.p.a. poprzez zastosowanie przy nakładaniu na Emitenta kar przepisu ustawy nowej, która wydłużała terminy przedawnienia, pomimo że ustawa poprzednio obowiązująca w trakcie wystąpienia zdarzeń, jest względniejsza dla strony i powinna być stosowana zgodnie z art 189c k.p.a.; d) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR poprzez uznanie, że Emitent naruszył te przepisy, - w sytuacji gdy informacja o zbyciu w dniu 18 października 2017 r. udziałów H. nie była informacją poufną, ponieważ: - - Spółka nie miała wiedzy o takim zdarzeniu, a o tej umowie dowiedziała się dopiero kilka miesięcy później z akt postępowania sądowego w ramach sporu z udziałem byłych członków organów, - - umowę sprzedaży podpisał w imieniu Spółki fałszywy prokurent, działający bez umocowania i wiedzy zarządu Spółki, co stanowi przestępstwo, w stosunku do którego Prokuratura Okręgowa w [...] prowadzi śledztwo i postawiła fałszywemu prokurentowi zarzuty; - - według wiedzy zarządu Emitenta w drugiej połowie 2017 r. i przez kolejne kilka lat H. nie miała żadnego majątku, a jej wartość wynosiła 0 zł. O tym, że H. posiadała wówczas wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku w kwocie 17,5 mln zł oraz wierzytelności wobec B. Skarżący dowiedział się dopiero z akt kontroli skarbowej prowadzonej wobec niego 4 lata później; - informacja o zwrocie depozytu przez N. na rzecz spółki zależnej, tj. S. nie stanowiła informacji poufnej, ponieważ nie miała charakteru cenotwórczego. Umowa depozytu polega na tym, że jedna strona powierza drugiej stronie środki na przechowanie. Taka umowa nie wpływa na wartość aktywów Skarżącego. Wartości cenotwórczej nie ma informacja o ustanowieniu depozytu bankowego. Podobnie nie ma znaczenia ustanowienie depozytu na rzecz spółki, która nie jest bankiem, szczególnie gdy jest to spółka powiązana ze Skarżącym; - informacja o ustaleniu docelowej struktury właścicielskiej S. nie była informacją precyzyjną i nigdy się taką nie stała. Możliwość zmiany struktury właścicielskiej i wejścia do S. w charakterze wspólnika P. zależała od spełnienia wielu warunków, na które Skarżący nie miał wpływu. Jednym z tych warunków była rejestracja podwyższenia kapitału zakładowego S. Uchwała o podwyższeniu nie została zarejestrowana w ciągu 6 miesięcy od jej podjęcia i jej skutki prawne odpadły. Ta okoliczność była znana na moment publikacji przez Spółkę informacji poufnej o ugodzie. Z tego względu informacja ta w grudniu 2018 r. nie była już aktualna, a wcześniej nie była dostatecznie precyzyjna. Z tego względu nie stanowiła ona informacji poufnej; - informacja o zbyciu akcji spółek zależnych S. oraz X. nie stanowiła informacji poufnej, ponieważ nie miała charakteru cenotwórczego. Wartość wszystkich akcji tych spółek wynosiła 0 zł. Zbycie rzeczy lub prawa o wartości 0 zł nie stanowi informacji poufnej. Dlatego nie jest objęte obowiązkami z art. 17 rozporządzenia MAR; e) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak odstąpienia przez organ od nałożenia kar i poprzestania na pouczeniu, pomimo że: - waga naruszenia prawa była znikoma (ponieważ obrót akcjami Emitenta był zawieszony i termin oraz treść raportów z opublikowanymi informacjami poufnymi nie miała wpływu na prawa, obowiązki ani interesy osób trzecich) - a Skarżący zaprzestał naruszenia (tj. opublikował raporty z informacjami wskazanymi w decyzji, a sposób wykonywania tego obowiązku nie budzi zastrzeżeń organu); f) art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie w zw. z art. 189d pkt 1-7 k.p.a. poprzez nałożenie kar w łącznej wysokości 700 000 zł, które stanowią aż 27% przychodów Emitenta w 2022 r. oraz narażają Spółkę na niewypłacalność i to pomimo, że wszystkie dyrektywy wymiaru kary z art. 189d k.p.a. przemawiały za określeniem wysokości kary na najniższym możliwym poziomie; II. przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 136 § 1 k.p.a., art. 7, 75 i 77 § 1, § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak ustalenia, czy Emitent faktycznie miał możliwość opublikowania w terminie i w sposób pełny oraz precyzyjny informacji poufnych wskazanych w decyzji; b) art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 81a k.p.a. poprzez: - brak uwzględnienia faktu występowania siły wyższej związanej z brakiem faktycznej możliwości opublikowania przez Emitenta informacji poufnych w terminie z uwagi na brak przekazania Skarżącemu przez Komisję dostępu do systemu ESPI, który był niezbędny do wykonania tego obowiązku, pomimo że ta okoliczność stanowiła fakt, który Komisja powinna uwzględnić z urzędu, ponieważ sama zarządza dostępem do systemu ESPI; - brak samodzielnego ustalenia przez organ faktów objętych postępowaniem karnym, którego dotyczył wniosek o zawieszenie postępowania oraz brak ustalenia, że umowę zbycia udziałów H. podpisał w imieniu Emitenta T. F., bez umocowania, na podstawie antydatowanej prokury, o której Spółka nie wiedziała, a dodatkowo, że wyżej wskazany nie ujawnił Spółce faktu zawarcia w jej imieniu umowy zbycia ww. udziałów, a Skarżący dowiedział się o tej umowie przypadkowo z akt jednego z postępowań prowadzonych w ramach sporu korporacyjnego z byłymi członkami organów. Jednocześnie Spółka wniosła o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19 z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Nadto wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z dokumentów wymienionych w skardze na fakty wskazane w uzasadnieniu skargi w akapicie bezpośrednio poprzedzającym powołane dowody. Strona wniosła także o zobowiązanie do złożenia do akt, w trybie art. 248 ustawy Kodeks postępowania cywilnego, dalej "k.p.c.", w zw. z art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", dokumentów: - znajdujących się w dyspozycji Komisji, wymienionych na str. 5-6 skargi, - znajdujących się w aktach spraw o ogłoszenie upadłości oraz w postępowaniu przyśpieszonym układowym dotyczącym Emitenta, które toczyły się przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. pod sygnaturami: [...], [...], [...] (sygn. akt sprawy o wydanie postanowienia o wykonaniu układu - [...]) [...] (sygn. akt II instancji - [...]), - znajdujących się w aktach sprawy z powództwa Emitenta przeciwko byłym członkom organów o odszkodowanie, która toczy się przed Sądem Okręgowym w W. pod sygnaturą: [...], tj. pozwu wraz z załącznikami oraz odpowiedzi na pozew wraz z załącznikami, - wykazu akcjonariuszy Emitenta na dzień 1 lipca 2017 r. oraz na dzień 1 października 2018 r., znajdującego się w posiadaniu Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych, na fakt braku obrotu akcjami Emitenta w okresie, którego dotyczą zarzuty powołane w decyzji; - z opinii biegłego z zakresu wyceny przedsiębiorstw na fakt wartości wszystkich akcji spółek X. oraz S. na dzień 30 czerwca 2018 r., w tym że wartość tych spółek wynosiła 0 zł; Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie, uznając że podniesione zarzuty nie są usprawiedliwione. Na rozprawie w dniu 8 października 2024 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie. Nadto Skarżąca złożyła pismo zawierające prezentację głównych tez. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2022 r. w zakresie nałożenia na Emitenta trzech kar pieniężnych w związku ze stwierdzeniem, że Spółka nie wykonała obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR bądź obowiązek ten wykonała nienależycie. Kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, zgodnie z którym: "Jeżeli emitent nie wykonuje lub nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 4-8 rozporządzenia 596/2014, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, a w przypadku gdy papiery wartościowe emitenta są wprowadzone do obrotu w alternatywnym systemie obrotu - decyzję o wykluczeniu tych papierów wartościowych z obrotu w tym systemie, albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 10 364 000 zł lub kwoty stanowiącej równowartość 2% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 10 364 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.". Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 5.04.2017r., poz. 724; - art. 7 pkt 20 lit. g) i zaczął obowiązywać od 6 maja 2017 r. W sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Komisję, gdyż zdaniem Sądu stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej w stopniu pozwalającym na stwierdzenie, że brak jest naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd, co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organ w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, poczynione przez Komisję ustalenia faktyczne, w zakresie mającym znaczenie dla sprawy, znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Obszerny materiał dowodowy został w toku postępowania administracyjnego zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Organ wyjaśnił także z jakich przyczyn nie uwzględnił wniosku dowodowego strony. Sąd nie dopatrzył się z urzędu wad postępowania wyjaśniającego. Również i Strona zasadniczo nie podważa ustaleń faktycznych sprawy. W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie spełnia warunki wynikające z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, w sprawie został zebrany ogół dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organ uwzględnił dowody przeprowadzone w postępowaniu jak i okoliczności towarzyszące zebraniu poszczególnych dowodów, a następnie wszechstronnie je rozważył. Zauważyć przy tym należy, że przy ocenie zebranego materiału dowodowego organ uwzględnił słuszny interes strony i interes społeczny. Obowiązek ten wynika z art. 7 k.p.a., zgodnie z którym "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.". Decyzja została także należycie uzasadniona, odpowiadając w pełni przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody na których się oparł. Wyjaśnił także podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odniósł się także do argumentów Strony podnoszonych w toku postępowania wyjaśniającego na swoją obronę. W sprawie organ nie naruszył także przepisów art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 75, art. 77 § 1, 3 i 4 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. poprzez nieustalenie, czy Spółka miała możliwość opublikowania w terminie i w sposób pełny oraz precyzyjny informacji poufnych. Zdaniem Sądu fakt nierzetelnego wykonania obowiązku informacyjnego w związku z publikacją informacji niepełnych, pomijające istotne z punktu widzenia inwestora, informacje nie budzi wątpliwości (dot. informacji opublikowanych raportami nr [...] i nr [...]). Ustalenia w tym zakresie są jednoznaczne. Brak jest jakichkolwiek argumentów by przyjąć, że nierzetelne wywiązanie się z obowiązku informacyjnego mogło wynikać z innych przyczyn aniżeli leżących po stronie Emitenta. Również i kwestia niewykonania obowiązku informacyjnego dotyczącego zbycia udziałów H. nie budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniom Strony, organ ustalił przyczyny niewywiązania się przez Stronę z obowiązku informacyjnego w odniesieniu do informacji poufnej powstałej w dniu 18 października 2017 r. Okoliczność ta została wskazana na str. 18 decyzji zaskarżonej, a ustalenie to wynika z dowodów przeprowadzonych w toku postępowania. Również i z treści skargi wybrzmiewa stanowisko zbieżne z ustaleniami organu. Strona wskazała bowiem, że w okresie obejmującym dzień 18 października 2017 r. w Spółce trwał konflikt wewnętrzny związany m.in. z kwestionowaniem prawidłowości nowo wybranych członków zarządu Emitenta. W tym zakresie Strona wskazała, że nowo wybrany zarząd miał trudności z przejęciem zarządzania Spółką, w tym z uzyskaniem wglądu do istotnych dokumentów Spółki. W ocenie Sądu zarzut naruszenia przez Komisję art. 189g § 1 k.p.a. oraz art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19 w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP nie zasługiwał na uwzględnienie. Decyzja o wprowadzeniu instytucji przedawnienia oraz ustaleniu jego biegu należy do kompetencji ustawodawcy. Sąd nie dostrzega podstaw do uznania, że modyfikacja biegu przedawnienia, nawet jeśli termin już się rozpoczął, narusza prawa i gwarancje konstytucyjne, zwłaszcza w szczególnych okolicznościach, jakimi była pandemia Covid-19. Ustawodawca, wprowadzając art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19, postanowił o zawieszeniu biegu przedawnienia do momentu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Przepis ten realizuje zasadę państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji, zapewniając skuteczny nadzór nad rynkiem finansowym oraz przestrzeganie regulacji tego rynku, a także utrzymanie zagrożenia sankcjami za ich naruszenie. Celem wprowadzenia art. 31za ust. 2 było ograniczenie negatywnych skutków pandemii na funkcjonowanie Komisji Nadzoru Finansowego, której działalność mogła zostać zakłócona. Prawidłowe działanie państwa prawa, opartego na sprawiedliwości społecznej, wymaga stabilności, bezpieczeństwa obrotu prawnego oraz prawidłowego funkcjonowania rynku finansowego. Sąd zauważa przy tym, że stanowisko, iż art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19 nie narusza norm konstytucyjnych, została potwierdzona orzeczeniami sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 23.01.2023 r. VI SA/Wa 4673/23; zob. także wyrok WSA z 13.06.2024 r. VI SA/Wa 512/24). Nadto, przepis, który Trybunał Konstytucyjny uczynił przedmiotem badania w sprawie powołanej przez Stronę tj. P 12/22 nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19, zgodnie z którym "W sprawach z zakresu właściwości Komisji Nadzoru Finansowego bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.", do krajowego porządku prawnego został wprowadzony ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568 ze zm.), a zatem w początkowym okresie pandemii COVID-19 i co do zasadny nie podlegał zmianom przez cały okres obowiązywania. Na podstawie tego przepisu zawieszeniu od dnia 31 marca 2020 r. uległ bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 k.p.a., tj. możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz możliwości egzekucji administracyjnej kary pieniężnej. Tym samym przedawnienie możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za czyny objęte niniejszym postępowaniem uległo zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego/stanu epidemii lub uchylenia lub zmiany ww. przepisu. W dniu 16 czerwca 2023 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. z 2023 r. poz. 1118), którym zarządzono o odwołaniu z dniem 1 lipca 2023 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Mając zatem na uwadze ponad trzyletni okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zdaniem Sądu, w sprawie do przedawnienia nałożenia poszczególnych kar nie doszło. Zdaniem Sądu, cel wprowadzenia i stosowania art. 31za ustawy Covid-19 jest jednoznaczny. Przewidziane w tym przepisie wstrzymanie lub zawieszenie biegu czynności i terminów stanowi jeden z elementów regulacji stanowiących reakcję na negatywne skutki epidemii związane z wprowadzonymi przez władze publiczne ograniczeniami prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowań. W związku z narastającym zagrożeniem wywołanym niebezpieczeństwem zachorowania na Covid-19 intencją ustawodawcy było, aby w okresie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii nastąpiło wstrzymanie lub zawieszenie działalności orzeczniczej Komisji w zakresie podejmowanie czynności i aktów o charakterze merytorycznym (por. wyrok NSA z 21.01.2022 r. II GSK 1909/21 dotyczący wprawdzie art. 31za ust. 1 ustawy Covid-19, jednakże – zdaniem Sądu orzekającego – analiza celu wprowadzonej przez ustawodawcę regulacji w tym wyroku przedstawiona odnosi się do całego art. 31za). Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, o co wnioskowała Spółka w treści skargi. Również i zarzut naruszenia art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19 w zw. z art. 189c k.p.a., nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 189c k.p.a. "Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.". W ocenie Sądu rozwiązanie szczególne wprowadzone przepisem art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19, w związku z panującym w dacie wprowadzania tego przepisu nietypowymi warunkami związanymi z pandemią, nie stanowi "ustawy nowej" w rozumieniu art. 189c k.p.a. Nadto wskazać należy, że z treści art. 31za ust. 2 ustawy Covid-19 wyraźnie wynika, że przepis ten obejmuje również przypadki, w których bieg terminu przedawnienia nałożenia kary pieniężnej już się rozpoczął. Przechodząc zaś do oceny zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego, wskazać trzeba, że z punktu widzenia przepisu art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie dla możliwości zastosowania sankcji administracyjnej kluczowe jest ustalenie, czy emitent "nie wykonuje lub nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 4-8 rozporządzenia 596/2014". Zdaniem Komisji Spółka nie wykonała oraz nienależycie wykonała obowiązki z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia MAR. Stanowisko to należało uznać za uzasadnione. Stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia MAR Emitent podaje niezwłocznie do wiadomości publicznej informacje poufne bezpośrednio go dotyczące. Emitent zapewnia podanie informacji poufnych do wiadomości publicznej w sposób umożliwiający szybki dostęp oraz pełną, prawidłową i terminową ocenę informacji przez opinię publiczną. Z ust. 4 art. 17 rozporządzenia MAR wynika zaś możliwość opóźnienia podania do wiadomości publicznej informacji poufnych, pod warunkami wskazanymi w tym przepisie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia MAR, informacje poufne obejmują określone w sposób precyzyjny informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej, dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby emitentów lub jednego lub większej liczby instrumentów finansowych, a które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na ceny powiązanych pochodnych instrumentów finansowych. Według art. 7 ust. 2 rozporządzenia MAR, informacje uznaje się za określone w sposób precyzyjny, jeżeli wskazują one na zbiór okoliczności, które istnieją lub można zasadnie oczekiwać, że zaistnieją, lub na zdarzenie, które miało miejsce lub można zasadnie oczekiwać, że będzie miało miejsce, jeżeli informacje te są w wystarczającym stopniu szczegółowe, aby można było wyciągnąć z nich wnioski co do prawdopodobnego wpływu tego szeregu okoliczności lub zdarzenia na ceny instrumentów finansowych lub powiązanych instrumentów pochodnych, powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub sprzedawanych na aukcji produktów opartych na uprawnieniach do emisji. Stosownie do art. 7 ust. 4 rozporządzenia MAR, informacje, które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny instrumentów finansowych, instrumentów pochodnych, powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub sprzedawanych na aukcji produktów opartych na uprawnieniach do emisji, oznaczają informacje, które racjonalny inwestor prawdopodobnie wykorzystałby, opierając się na nich w części przy podejmowaniu swych decyzji inwestycyjnych. W ocenie Sądu, do informacji dotyczących bezpośrednio emitenta należy zaliczyć informacje o zdarzeniach lub okolicznościach związanych bezpośrednio z jego szeroko pojętą działalnością, jego sytuacją finansową, w tym aktywami lub pasywami, jego organizacją, składem osobowym organów, odpowiedzialnością prawną emitenta lub członków jego organów. Do tego typu informacji zaliczają się także informacje odnoszące się do grupy kapitałowej emitenta, w tym jego spółek zależnych. Dotyczy to w szczególności tego rodzaju informacji, które mogą mieć wpływ na skonsolidowany wynik finansowy emitenta (grupy). Informacjami dotyczącymi emitenta bezpośrednio są informacje wytwarzane w ramach organizacji (przedsiębiorstwa) emitenta. Dotyczą one przede wszystkim działalności emitenta i podejmowanych w jej ramach działań (czynności). Fundamentalne znaczenie dla należytego wykonywania obowiązków przez emitentów wchodzących w skład grupy kapitałowej ma opracowanie efektywnych procedur przepływu informacji, które pozwolą na sprawne przetwarzanie informacji i szybkie kierowanie ich do osób odpowiedzialnych za raportowanie, w tym do zarządu emitenta. Chwila powstania informacji poufnej wymagającej upublicznienia pokrywa się bowiem, co do zasady, z chwilą powzięcia wiedzy o niej przez podmiot zależny emitenta, nie zaś samego emitenta. Żeby uznać, że dana informacja może zostać uznana za informację poufną musi zostać zakwalifikowana do jednej z czterech kategorii rodzajowych informacji (art. 7 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia MAR) oraz spełniać następujące kryteria: informacja nie została ujawniona publicznie, informacja została określona w sposób precyzyjny oraz informacja jest potencjalnie cenotwórcza. By możliwe było przyjęcie statusu danej informacji jako informacji poufnej w rozumieniu rozporządzenia MAR, wszystkie wymienione przesłanki muszą wystąpić łącznie. Niespełnienie którejkolwiek z nich nie pozwala na uznanie danej informacji za informację poufną, podlegającą reżimowi rozporządzenia MAR. W ocenie Sądu, informacje wskazane w rozstrzygnięciu decyzji stanowią informacje poufne, gdyż spełniają niezbędne ku temu przesłanki, tj.: dotyczą bezpośrednio emitenta, nie zostały ujawnione publicznie, są precyzyjne i cenotwórcze. Przy czym dostrzec trzeba, że tylko okoliczność nieprzekazania informacji poufnej w postaci zbycia udziałów H. wskazuje na naruszenie w postaci niewykonania obowiązku informacyjnego z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR w ogóle. Pozostałe (dwa) naruszenia dotyczą naruszenia ww. przepisów rozporządzenia MAR w postaci wywiązania się z obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji poufnych w sposób nienależyty. W sprawie ustalono, że w dniu 18 października 2017 r. Emitent zawarł umowę sprzedaży udziałów spółki zależnej - H. Zdaniem Sądu zawarcie tej umowy stanowi informację poufną w rozumieniu rozporządzenia MAR, co trafnie uznała Komisja. Informacja ta dotyczy bowiem bezpośrednio Emitenta – Emitent był stroną umowy, a przedmiotem tej umowy stanowiło zbycie udziałów spółki zależnej, która to spółka wskazywana była jako cenne aktywo Grupy. Wartość bilansowa zbywanej spółki określana była na kwotę 193 050 000 zł, a sprzedana została za kwotę 45 000 zł. Umowa ta dawała także podstawę do umorzenie zobowiązań Emitenta względem H. o wartości 203 000 000 zł, na jego żądanie. Dodatkowo w roku zbycia ww. spółki, wynik grupy z tytułu zbycia jednostek zależnych był ujemny, co zostało wykazane w raporcie rocznym za rok 2017. Nadto wynik ten miał wpływ na wynik netto grupy kapitałowej. A zatem, zdaniem Sądu, była to informacja ważna z punktu widzenia racjonalnego inwestora oraz niewątpliwe cenotwórcza. Potencjalny inwestor winien mieć zatem możliwość dostępu do takiej informacji, gdyż działając racjonalnie z dużym prawdopodobieństwem wziąłby ją pod uwagę. W tym miejscu wskazać należy, że informacja cenotwórcza to informacja o znaczącej istotności, a więc taka, której potencjalny wpływ na cenę jest znaczący, a istotność ocenia się w kontekście racjonalnie (rozsądnie) działającego inwestora. Nie jest istotne, czy upublicznienie danej informacji faktycznie wpłynie na ceny instrumentów finansowych ani tym bardziej – w jakim stopniu i w jakim kierunku. Informacja nie została ujawniona publicznie – Emitent nie poinformował niezwłocznie rynku o jej zawarciu w trybie właściwym dla raportowania informacji poufnych, ani w inny sposób; informacja ta została ujawniona dopiero w dniu 11 czerwca 2018 r., kiedy to doszło do opublikowania skróconego skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r. (patrz: str. 54 raportu). Tymczasem prawidłowo organ przyjął, że informacja ta winna zostać opublikowana niezwłocznie, a więc jeszcze w dniu jej powstania. Nadto informacja ta była precyzyjna, albowiem dokładnie wskazywała zarówno strony umowy, jej przedmiot, cenę jak i pozostałe warunki. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, że informacja o zbyciu udziałów w H. nie stanowiła informacji poufnej. Odnosząc się do argumentów skargi, że Emitent nie miał wiedzy o zawarciu ww. umowy, albowiem została ona zawarta w jego imieniu przez osobę nieuprawnioną, Sąd wskazuje, że odpowiedzialność Emitenta ponoszona w oparciu o przepis art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie jest zobiektywizowana, co oznacza, że dla jej poniesienia, co do zasady, nie ma znaczenia kwestia winy. Nadto, z akt administracyjnych sprawy wynika, że umowę sprzedaży udziałów w imieniu Emitenta zawarł prokurent. Okoliczność zawarcia umowy zbycia udziałów w H. została następnie potwierdzona w ramach ugody zawartej w dniu 22 lutego 2018r. przez Emitenta. Kolejno, w dniu 10 styczniu 2022 r. Emitent złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych zawartej ugody w zakresie potwierdzenia skuteczności zbycia omawianych udziałów (patrz: raport bieżący nr 2/2022 z 10.01.2022 r.). Przy czym w aktach sprawy brak jest informacji by stwierdzono, że czynność prawna jest nieważna albo nieistniejąca bądź dotknięta inną sankcją jej wadliwości powodującą, że stosunek prawny, który miałby z niej wynikać, nie istnieje. Emitent wskazuje wprawdzie, że przeciwko osobom działającym na szkodę Emitenta toczy się postępowanie karne, jednakże ostatecznego wyniku tego postępowania zarówno na datę wydania decyzji jak i orzekania w sprawie przez sąd brak. W okresie obejmującym datę sprzedaży udziałów spółki zależnej trwał konflikt wewnętrzny u Emitenta, związany z wątpliwościami co do prawidłowości wyboru m.in. członków zarządu Emitenta. Konflikt ten trwał od 14 czerwca 2017 r., tj. od momentu wyboru członków organu zarządzającego Emitenta podczas Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia do lutego 2018 r., kiedy to została zawarta ugoda, obejmująca również ustalenia składu organów Emitenta i spółek wchodzących w skład grupy. W sprawie ustalono także, że ostatni raport Emitent opublikował 1 września 2017 r., a wznowienie raportowania miało miejsce 10 kwietnia 2018 r. Brak raportowania w tym okresie wynikał, jak ustalono, na podstawie zeznań świadków i wyjaśnień osób zarządzających Emitenta, z tego, iż w dacie zawarcia umowy zbycia udziałów nie było u Emitenta osoby formalnie uprawnionej i zobowiązanej do publikacji komunikatów. Zauważyć przy tym trzeba, że nawet po wznowieniu raportowania w dniu 10 kwietnia 2018 r. informacja poufna dotycząca zbycia udziałów H. nie została niezwłocznie opublikowana. W kontekście powyższych rozważań, zdaniem Sądu, na przeszkodzie opublikowania ww. informacji poufnej nie stała siła wyższa, jak argumentuje w skardze Emitent. Stosownie do treści art. 189e k.p.a. "W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu.". W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że za siłę wyższą jest uznawane zdarzenie charakteryzujące się następującymi cechami: zewnętrznością, niemożliwością jego przewidzenia oraz niemożliwością zapobieżenia jego skutkom. Siła wyższa wyznacza granicę odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Dominuje koncepcja obiektywna siły wyższej rozumianej jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do ruchu przedsiębiorstwa, o charakterze nadzwyczajnym, przejawiającym się w nieznacznym stopniu prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz o charakterze przemożnym, polegającym na niemożności jego "opanowania" i zapobieżenia jego skutkom na istniejącym w danej chwili poziomie rozwoju wiedzy i techniki (por. wyrok WSA w Warszawie z 22.02.2022 r. VI SA/Wa 2576/21). W ocenie Sądu, w pojęciu "siły wyższej" nie mieszczą się konflikty wewnątrz spółki bądź pomiędzy spółkami wchodzącymi w skład danej grupy kapitałowej. A zatem akcentowany przez Spółkę spór co do prawidłowości wyboru członków zarządu Emitenta, wewnętrzne przeszkody w pozyskaniu dostępu do dokumentacji spółki czy podnoszony brak wiedzy o zawarciu umowy sprzedaży udziałów przez nowo wybrany zarząd oraz związany ze sporem problem dotyczący faktycznej dostępności do systemu ESPI, nie stanowi o możliwości przyjęcia zaistnienia siły wyższej, a w konsekwencji wyłączenia karalności. Dlatego zarzut naruszenia art. 189e k.p.a. nie został uwzględniony. W konsekwencji Sąd nie podzielił także zarzutu skargi co do naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81a k.p.a. poprzez nieuwzględnienia faktu wystąpienia siły wyższej związanej z brakiem faktycznego dostępu do systemu ESPI. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. dotyczącego zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w zw. z art. 81a k.p.a. dotyczącym zasady rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, poprzez brak samodzielnego ustalenia przez organ faktów objętych postępowaniem karnym, którego dotyczył wniosek o zawieszenie postępowania oraz brak ustalenia, że umowa zbycia udziałów w H. została dokonana przez osobę nieuprawnioną, a działającą w imieniu Emitenta, wskazać należy, że również i ten zarzut nie mógł zostać podzielony. W aktach sprawy brak jest informacji, by na datę wydania decyzji zaskarżonej umowa zbywająca udziały została wyeliminowana z obrotu. Skoro umowa funkcjonowała w obrocie, to Komisja nie mogła czynić ustaleń co do jej ważności, jak oczekiwałaby tego Spółka. Przy czym niewątpliwie zdarzenie w postaci zawarcia umowy zbycia udziałów w dniu 18 października 2017 r. miało miejsce, a skuteczność tej umowy została potwierdzona przez Emitenta w dniu 22 lutego 2018r. (patrz: ugoda z dnia 22 lutego 2018 r. w aktach sprawy). W ocenie Sądu, trafnie również organ uznał, że obowiązek o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR w odniesieniu do informacji poufnych przekazanych w raportach nr [...] oraz nr [...] został wykonany nieprawidłowo. Informacje poufne przekazane we ww. raportach nie były kompletne. Pomijały bowiem istotne treści, które racjonalnie działający inwestor mógłby wziąć pod uwagę. W sprawie nie ma sporu co do tego, że informacja o zawartej ugodzie to informacja poufna, gdyż spełnia wszystkie kryteria wymagane dla tego typu informacji, tzn. dotyczyła bezpośrednio Emitenta, była precyzyjna, cenotwórcza i nieujawniona publicznie. Nie ma także wątpliwości co do tego, że w raporcie nr [...] Emitent wprawdzie poinformował o ugodzie zawartej w dniu 22 lutego 2018r., jednakże uczynił to bez wskazania wszystkich istotnych informacji dotyczących jej przedmiotu. W raporcie tym nie zostały upublicznione informacje dotyczące zwrotu depozytu przez N. z siedzibą w W. na rzecz spółki zależnej S. oraz dotyczące ustalenia struktury właścicielskiej tej spółki, co nie jest kwestionowane przez Emitenta. Z treści ugody wynikało, że kontrola nad S. miała zostać przeniesiona do P., zaś udziały spółki miały wrócić do Emitenta wówczas gdy Emitent zgodziłby się je objąć i posiadał środki na zapłatę ceny. Tymczasem w raporcie nr [...] znalazła się informacja, że po spełnieniu warunków ugody udział Emitenta w S. wyniesie 85%. Wprawdzie, żeby doszło do zmian właścicielskich musiały zostać spełnione określone w ugodzie warunki, m.in. zarejestrowanie podwyższenia kapitału zakładowego S., jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia dla uznania, że opublikowana w raporcie nr [...] informacja była nierzetelna, gdyż nie obejmowała części informacji istotnych w punktu widzenia racjonalnego inwestora. Sąd nie podziela stanowiska Emitenta, że uzgodnienia co do struktury właścicielskiej S., na datę publikacji informacji poufnej tj. 5 grudnia 2018 r., były już nieaktualne. Zauważyć należy, że sam Emitent w raporcie nr [...] wskazał, iż na dzień publikacji raportu otrzymał informację o zawieszeniu postępowania w przedmiocie rejestracji kapitału zakładowego S. Sąd wskazuje przy tym, że z punktu widzenia rejestracji zmiany umowy spółki znaczenie ma data zgłoszenia tej zmiany, a nie data wydania orzeczenia przez sąd, jak podnosi spółka w skardze. Stosownie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2022 r. III CZP 75/22 "Zmiana umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która nie została zgłoszona do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia jej dokonania, nie wywołuje skutków prawnych (art. 256 § 3 w zw. z art. 169 § 1 k.s.h.)". Tym samym zarzut, że w dniu publikacji omawianego raportu ww. informacja była nieaktualna, nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że kwestia zwrotu depozytu, nawet w części, stanowi istotne postanowienie informacji poufnej w postaci ugody i jako taka winna zostać podana do publicznej wiadomości. Zaś stanowisko Emitenta, że postanowienie ugody o zwrocie depozytu nie ma charakteru informacji poufnej, nie zasługiwało na uwzględnienie. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że zawarcie umowy depozytu sam Emitent uznał za informację poufną, o czym poinformował 20 czerwca 2017 r. raportem bieżącym nr [...]. Konsekwentnie również i zwrot depozytu nawet częściowy winien zostać potraktowany jako informacja poufna. Bezsprzecznie bowiem informacja ta dotyczyła spółki zależnej, a więc bezpośrednio Emitenta, była informacją poufną sensu stricto – nie została ujawniona publicznie, została określona w sposób precyzyjny – wskazano kwotę zwrotu, a strony zobowiązały się do podjęcia starań w celu zwrotu pozostałej kwoty oraz była cenotwórcza. Sąd nie podziela stanowiska Emitenta, że charakter umowy depozytu odbiera informacji dotyczącej tej umowy cechę cenotwórczości. Nadto, przy ocenie prawdopodobieństwa istotności wpływu należy mieć także na uwadze, że w przeszłości Emitent sam uznał podobne zdarzenia za informacje poufne, co w sprawie miało miejsce. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do zanegowania stanowiska Komisji, że również informacja poufna opublikowana w raporcie nr [...] z dnia 30 czerwca 2018 r. była informacją nierzetelną (niepełną). Faktycznie, opublikowana przez Stronę informacja poufna nie zawierała wszystkich istotnych informacji dotyczących okoliczności zbycia spółek zależnych S. oraz X. W raporcie zawarto informacje o zbyciu ww. Spółek i cenie sprzedaży ich akcji. Zawarto również informację o braku obecnie generowania przychodów przez te spółki. Zabrakło jednakże informacji o nabywcy (jego nazwie) oraz powiązaniach osobowych pomiędzy Emitentem a nabywcą (więzi rodzinne) oraz sytuacji finansowej spółek i sposobu ustalenia ceny sprzedaży. Brak tych informacji spowodował, że potencjalny inwestor nie posiadł wiedzy odnośnie znaczenia zbycia tych spółek dla całej grupy kapitałowej Emitenta. Brak wszystkich istotnych okoliczności dotyczących transakcji mógł zatem wpłynąć na nieprawidłowy osąd inwestorów w tym zakresie, co trafnie podniosła Komisja. Wbrew twierdzeniom skargi, okoliczność niskiej wartości spółek nie przesądza o niewypełnieniu przesłanki cenotwórczości. Dostrzec przy tym należy, że sama Spółka trafnie uznała okoliczność sprzedaży omawianych spółek za informację poufną publikując ją i wskazując jako podstawę art. 17 ust. 1 rozporządzenia MAR, tyle tylko że uczyniła to w sposób nierzetelny. Kwestionowanie zatem na etapie skargi charakteru opublikowanej informacji nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Podsumowując tę część rozważań Sąd uznał, że zarzut naruszenia przez Komisję art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR nie zasługiwał na uwzględnienie. Komisja prawidłowo uznała, mając na uwadze ustalenia stanu faktycznego sprawy, że wszystkie ww. informacje to informacje poufne, które powinny być opublikowane niezwłocznie i zawierać pełne, rzetelne informacje. Przy czym oprócz informacji dotyczącej sprzedaży udziałów H., informacje poufne zostały opublikowane, jednakże w sposób nierzetelny, co już wyżej wyjaśniono. Podanie do publicznej wiadomości informacji poufnej, ale bez wskazania wszystkich istotnych z punktu widzenia inwestora informacji, stanowi naruszenie ww. przepisów rozporządzenia MAR. Podanie informacji poufnych do wiadomości publicznej ma służyć pełnej, prawidłowej i terminowej ocenie informacji przez opinię publiczną (art. 17 ust. 1 rozporządzenia MAR). Niewątpliwie podawania do publicznej wiadomości informacji pomijającej istotne postanowienia czynności celów tych nie spełnia. W ocenie Sądu, Komisja nie naruszyła również przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak odstąpienia od nałożenia kar i poprzestania na pouczeniu. Stosownie do treści ww. przepisu "Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.". W doktrynie zauważa się, że stopień naruszenia prawa obejmuje: naruszenie kwalifikowane, naruszenie które wprawdzie nie ma charakteru kwalifikowanego, ale jest istotne z puntu widzenia zachowania porządku prawnego oraz naruszenie nieistotne, a więc takie które nie wywołuje negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Przy czym ocena znikomości wagi naruszenia wymaga także spełnienia drugiego warunku – zaprzestania naruszenia prawa (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 16. Wydanie, str. 1030). W sprawie, znikomości naruszenia Spółka upatruje w okoliczności zawieszenia obrotu akcjami, w związku z czym, zdaniem Emitenta, termin i treść raportów nie miały wpływu na prawa i obowiązki ani interesy osób trzecich. Spółka wskazała także, że końcowo do publikacji informacji wskazanych w decyzji doszło, a po roku 2018 wywiązywanie się przez Emitenta z obowiązków informacyjnych nie budzi zastrzeżeń. Jak wynika z treści decyzji zaskarżonej (str. 64-67) organ przeanalizował przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w odniesieniu do wszystkich stwierdzonych naruszeń, dochodząc do przekonania, że waga naruszeń nie była znikoma. Przy czym przyznać należy rację Komisji, że o braku znikomości naruszeń świadczy m.in. waga i charakter naruszonych przepisów dotyczących publikacji informacji poufnych i ich znaczenie dla inwestorów. Naruszony został ważny interes publiczny polegający na transparentności rynku kapitałowego, w tym prawie inwestorów do terminowej i rzetelnej informacji. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że stwierdzone naruszenia nie wywołały negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie z puntu widzenia rynku kapitałowego. Istotności wagi naruszeń nie pomniejsza przywoływana przez Emitenta okoliczność, że w tym okresie obrót akcjami był zawieszony. Zauważyć bowiem trzeba, że żaden przepis prawa nie zwalnia Emitenta od wykonywania nałożonego na niego obowiązku informacyjnego w okresie zawieszenia obrotu akcjami. Nadto, obrót akcjami nadal jest możliwy poza rynkiem regulowanym. Dla porządku dodać również należy, że Komisja przeanalizowała kwestię odstąpienia od nałożenia kary również w oparciu o art. 189f § 1 pkt 2 oraz art. 189f § 2 k.p.a., nie znajdując podstaw do zastosowania tych przepisów. W ocenie Sądu, przedstawiona przez Komisję analiza w tym zakresie nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, również i zarzut naruszenia art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie w zw. z art. 189d k.p.a. poprzez nałożenie na Stronę zbyt wysokiej kary, narażającej Stronę na niewypłacalność, nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, że podstawą nałożenia kary pieniężnej na Emitenta był przepis art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, który daje Komisji możliwość, w przypadku stwierdzenia, że emitent nie wykonuje lub nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 4-8 rozporządzenia MAR, nałożenia kary pieniężnej do wysokości 10 364 000 zł lub kwoty stanowiącej równowartość 2% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 10 364 000 zł. Dyrektywy wymiaru kary za naruszenia o których mowa m.in. w ust. 1i, zawiera ust. 1h art. 96 ustawy o ofercie. Stosownie do jego treści, przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1-1e oraz ust. 1i-1l, Komisja bierze w szczególności pod uwagę: wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy a także bezpośrednio stosowanych aktów prawa Unii Europejskiej, regulujących funkcjonowanie rynku kapitałowego, popełnione przez podmiot, na który jest nakładana kara. W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, dokonując zarówno wyboru kary za poszczególne naruszenia jak i wysokości nałożonych kar pieniężnych, w odniesieniu do każdego naruszenia. Bezsprzecznie zarówno wybór rodzaju kary administracyjnej jak i ustalenie jej wysokości nie wykracza poza przepis art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie. Również i dyrektywy wymiary kary, wyszczególnione w ust. 1h art. 96 ustawy o ofercie zostały przez organ przeanalizowane w odniesieniu do każdego ze stwierdzonych naruszeń. Obszerna analiza przesłanek wymiaru kary została przedstawiona w decyzji, stąd brak podstaw do jej szczegółowego przytaczania. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia przepisów. Godzi się jednakże zauważyć, że z treści decyzji w tym zakresie wynika bezsprzecznie, że waga poszczególnych naruszeń została uznana za znaczną, przyczyny naruszeń zostały ocenione na niekorzyść Spółki, a czas trwania naruszeń, skalę korzyści uzyskanych i strat unikniętych uznano za obojętne dla ustalenia wysokości kar. Na korzyść Strony Komisja uznała gotowość Emitenta do współpracy z Komisją oraz brak uprzednich naruszeń przepisów ustawy o ofercie i aktów prawa Unii Europejskiej dotyczących funkcjonowania rynku kapitałowego, a stosowanych bezpośrednio, a także działania Emitenta podjęte w celu prawidłowego wykonywania obowiązków informacyjnych (podjęta współpraca z kancelarią prawną celem opracowania regulaminu obiegu i ochrony dostępu informacji poufnych i wykonywania obowiązków informacyjnych w spółce). Komisja przeanalizowała także szczegółowo sytuację finansową zarówno samego Emitenta jak i grupy kapitałowej, dochodząc do wniosku że aktualna sytuacja Strony nie jest zła, przy czym nie uległa ona istotnej zmianie od czasu wydania decyzji z dnia [...] września 2022 r. W treści skargi Emitent zarzucił, że kary w łącznej wysokości są rażąco wygórowane. Ich wysokość Strona odniosła do wysokości przychodu. Zwrócić jednakże należy uwagę, że dyrektywy wymiaru kary wskazują na wzięcie pod uwagę sytuacji finansowej podmiotu w jej całokształcie, a nie tylko uzyskanego w wybranym okresie przychodu. I taka analiza, obejmująca sytuację finansową podmiotu, z uwzględnieniem m.in. osiągniętego w poszczególnych okresach przychodu i posiadanego majątku, została przez organ poczyniona. W skardze Strona zawarła wnioski dowodowe domagając się przeprowadzenia dowodów ze wskazanych dokumentów (patrz str. 5-7). Sąd wniosek ten oddalił, mając na uwadze treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.". W ocenie Sądu tak szeroko zakreślony zakres postępowania dowodowego, jak uczyniła to Skarżąca w treści skargi, niewątpliwie spowodowałby nadmierne przedłużenie postępowania. Wniosek dowodowy obejmował bowiem nie tylko dokumenty załączone do skargi, ale i znajdujące się w posiadaniu szeregu podmiotów – Komisji, sądów powszechnych, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych, które sąd we własnym zakresie miałby pozyskać, mimo że większością wnioskowanych dowodów Strona dysponowała bądź miała dostęp (np. pisma przez Spółkę wytworzone, a kierowane do KNF, czy dokumentów znajdujących się w aktach spraw dotyczących postępowań upadłościowych, restrukturyzacyjnych z jej udziałem, czy z akt sprawy znajdujących się w posiadaniu Sądu Okręgowego w W., a dotyczących powództwa Spółki przeciwko byłym członkom organu Emitenta o odszkodowanie). Ponadto przypomnieć trzeba, że celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (por. wyrok NSA z 9.07.2019 r. I GSK 1288/18). Ponadto Sąd wskazuje, że wycena wartości akcji X. oraz S. nie była przez Komisję kwestionowana. Nadto dodać trzeba, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze wskazanych przez Stronę dokumentów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Gdyby bowiem Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został przez organ ustalony nieprawidłowo, bądź poza ustaleniami pozostały fakty istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, to zaistniałaby podstawa do uchylenia decyzji zaskarżonej. A wad postępowania wyjaśniającego, prowadzących do uchylenia decyzji zaskarżonej, Sąd nie stwierdził. Końcowo wskazać również należy, że trafnie organ uznał brak podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, ze względu na śledztwo prowadzone przez organy ścigania dotyczące niedopełnienia obowiązków oraz nadużycia uprawnień, przez osoby obowiązane do zajmowania się działalnością gospodarczą Emitenta w latach 2017-2018, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w następstwie wyrządzenia S. szkody majątkowej w wielkich rozmiarach, tj. o czyn z art. 296 § 1, 2 i 3 Kodeksu karnego. Nie wystąpiło bowiem zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie tym przepisem organ zawiesza postępowanie: gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Na gruncie tego przepisu wskazuje się, że samo stwierdzenie, iż wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyrok NSA z 11.10.2016 r. II OSK 549/19). Prowadzenie, czy nawet rozstrzygnięcie sprawy karnej nie jest niezbędne ani konieczne do rozpatrzenia sprawy niniejszej dotyczącej naruszenia obowiązku informacyjnego przez Emitenta. Brak jest zatem związku o charakterze wymaganym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pomiędzy rozstrzygnięciem tej sprawy, a rozstrzygnięciem wskazywanej przez Spółkę sprawy karnej. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zasadniczo nie narusza prawa materialnego i proceduralnego, w tym przepisów wskazanych przez Stronę, w sposób który mógłby skutkować wyeliminowaniem decyzji zaskarżonej z obrotu prawnego. Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.