VI SAB/Wa 16/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie nieprzekazania pisma postanowił: odrzucić skargę Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. skarżący – S. P. wniósł do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w związku z odmową przekazania pisma skarżącego z dnia 17 października 2008 r. do Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sprawiedliwości oraz brakiem wydania postanowienia w trybie art. 65 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotem sprawy administracyjnej jest wniosek, którym skarżący domaga się od Prokuratora Generalnego wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego przez Sąd Okręgowy w Z. w trybie art. 4241 § 1 k.p.c. w związku z art. 4242 k.p.c. Sprawa ma charakter cywilny i nie należy do kategorii spraw administracyjnych. Skarżący niezadowolony ze sposobu rozpatrzenia sprawy pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. złożył do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów skargę w trybie art. 227 i nast. k.p.a. Ponieważ Prezes Rady Ministrów nie był właściwy do jej rozpatrzenia, skarga została przekazana do Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sprawiedliwości, o czym skarżący został poinformowany. Pismem z dnia 17 października 2008 r. skarżący ponowił skargę z dnia 18 sierpnia 2008 r., przesyłając ją na adres Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W piśmie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 października 2008 r. wskazano skarżącemu właściwy organ do rozpatrzenia skargi. Pismami z dnia 3 listopada 2008 r. i z dnia 22 grudnia 2008 r. skarżący wniósł o przekazanie w trybie art. 65 k.p.a. przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów jego skargi z dnia 17 października 2008 r. do Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sprawiedliwości. Organ, odwołując się do art. 239 § 1 k.p.a., w pismach z dnia 5 grudnia 2008 r. i z dnia 28 stycznia 2009 r., podtrzymał swoje stanowisko o braku właściwości do rozpatrzenia żądania skarżącego, informując jednocześnie, że przepis art. 231 k.p.a. zobowiązuje organ albo do przekazania skargi właściwemu organowi z jednoczesnym zawiadomieniem skarżącego o podjętym działaniu, albo do wskazania skarżącemu organu właściwego do rozpatrzenia jego skargi. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, stosując się do powyższego, wskazała skarżącemu organ, do którego powinien wnieść skargę. Skarżący uznał, że Prezes Rady Ministrów, odmawiając przekazania skargi złożonej przez niego w trybie art. 227 k.p.a. popada w bezczynność, naruszając tym samym art. 65 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 ww. przepisu. Precyzując powyższe, skarga na bezczynność organów przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 p.p.s.a). (vide: postanowienie NSA z 16 września 2004 r. ONSA i WSA 2004/2/30; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz J.P.Tarno Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 27-28). Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie podkreślić należy, iż pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw wszczynanych w trybie Działu VIII Skargi i wnioski k.p.a., co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 231 k.p.a. poinformował skarżącego, nie jest właściwy do rozpatrzenia jego skargi opartej na przepisie art. 227 k.p.a., wskazując jednocześnie organ właściwy (pisma z dnia 25 sierpnia 2008 r. oraz z dnia 24 października 2008 r.). Ponadto, z pisma organu z dnia 25 sierpnia 2008 r. wynika, że skarga z dnia 18 sierpnia 2008 r. została przekazana, zgodnie z właściwością, do Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sprawiedliwości, co odpowiada treści art. 231 k.p.a., który stanowi, że jeżeli organ, który otrzymał skargę, jest niewłaściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. We wspomnianym przepisie dopuszczono jako alternatywne dla siebie dwa działania organu niewłaściwego w sprawie, której skarga dotyczy: albo organ sam podejmie czynności związane z przekazaniem skargi do organu właściwego, albo też zwraca skargę skarżącemu z pouczeniem, w którym wskazuje organ właściwy. Postępowanie skargowe ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności w nim podejmowanych nie stosuje się przepisów Działu II k.p.a., w tym art. 65 k.p.a., na który powołuje się skarżący. Postępowanie prowadzone we wskazanym trybie stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, które charakteryzuje się między innymi tym, że nie ma w nim stron, nie wydaje się wiążących rozstrzygnięć, nadto nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem, Warszawa 1998 r., str. 909). Celem tego postępowania jest ocena działania, czy też bezczynności określonych organów albo ich pracowników, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo - wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej lecz czynnością faktyczną, która ma formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII k.p.a., nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA: z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1133/06 i z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04, oraz wyrok NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt I OSK 105/05, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 395/06). Skoro przedmiotowa skarga nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a., to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych powodów przedmiotową skargę należało odrzucić na postawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)