VII SA/Wa 100/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi I. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., nr: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej W dniu 16 grudnia 2013 r. I. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch samodzielnych konstrukcyjnie obiektów budowlanych o wymiarach 3,80 m x 6,50 m każdy, oddzielonych od siebie dylatacją z pianki o szerokości 10 cm, przylegających bezpośrednio do istniejącego na ww. działce jednorodzinnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanych w granicy z działką sąsiednią nr ew. [...]. Skarżąca wniosła także o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Wskazała, że rozbiórka budynku stanowi najsurowszą sankcję, a wykonanie decyzji przed rozpatrzeniem złożonej skargi spowoduje nieodwracalne skutki oraz nadmierne koszty i uciążliwości związane z odwróceniem skutków wykonania decyzji. Ponadto wskazała, że wykonanie nakazu rozbiórki doprowadzi do zniszczenia użytych do budowy materiałów, zaś powrót do stanu poprzedniego wymagałby poniesienia kolejnych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy. Skarżąca powołała się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 862/10 oraz z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OZ 331/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 460/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Wskazać przy tym należy, że uzasadnienie przedmiotowego wniosku składa się z opisania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z wykorzystaniem ogólnych tez, sformułowanych w postanowieniach sądów administracyjnych. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla skarżącej znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Podobnie skarżąca nie wskazała, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania rozbiórki, wskazując jedynie na cyt. "charakter rozbiórki, która zazwyczaj łączy się z nieodwracalnymi skutkami". Nie sposób zaprzeczyć tak postawionej, ogólnej tezie, jednak aby skutecznie dochodzić wstrzymania wykonania decyzji, strona winna wykazać, na czym w jej przypadku polegać mają trudności w odwróceniu skutków. Podkreślić przy tym należy, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Ogólnikowe twierdzenia strony zawarte we wniosku nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.