VII SA/Wa 1005/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. i "A. [....] Spółka jawna z siedzibą w S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2015 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty ustalonej opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [....] z dnia [....] grudnia 2014 r. znak: [....]. Strona skarżąca – B. W. i "A. [...]" Spółka jawna z siedzibą w S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. i umarzającą postępowanie I instancji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] odmówił rozłożenia na raty ustalonej opłaty legalizacyjnej w kwocie 150.000 zł. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [....] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu podniosła, że konieczność natychmiastowego uiszczenia opłaty legalizacyjnej w pełnej wysokości wiąże się z wysokim ryzykiem doprowadzenia do likwidacji działalności gospodarczych prowadzonych przez skarżących, bowiem kwota 150.000 zł jest dla skarżących kwotą znaczną i niemożliwą do uregulowania jednorazowo. Powyższe w sposób oczywisty stanowi wyrządzenie znacznej szkody i wiąże się z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem strony skarżącej istotna jest również okoliczność, że skarżący jako pracodawcy zatrudniają pracowników, zatem w świetle przedstawionych wyżej okoliczności istnieje zagrożenie istnienia miejsc pracy. Nadto prowadzona przez skarżących działalność gospodarcza posiada liczne i wysokie zobowiązania finansowe, które obowiązani są regulować systematycznie. Zatem konieczność wniesienia opłaty w powyższej wysokości w rzeczywistości może doprowadzić do popadnięcia skarżących w stan zadłużenia i innych daleko idących konsekwencji prawnych związanych z nieregulowaniem zaciągniętych zobowiązań. Nadto zwrócili uwagę na specyfikę prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej. W przypadku skarżącego B. W. głównym przedmiotem działalności jest produkcja lodów, zatem w wprowadzonej przez niego działalności występują duże wahania poziomu osiągniętego zysku i strat uzależnione od popytu na produkty wytwarzane przez przedsiębiorstwo. Zdaniem strony skarżącej niewstrzymanie wykonania wskazanych wyżej decyzji może spowodować szkodę i trudne do odwrócenia skutki, bowiem natychmiastowa zapłata kwoty 150.000 zł może skutkować niewydolnością finansową skarżących, tym bardziej, że dopiero prawomocne zakończenie postępowania wszczętego przedmiotową skargą pozwoli na określenie wiążącego sposobu uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Natomiast brak wniesienia opłaty legalizacyjnej wiążę się z orzeczeniem przez właściwy organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalno - usługowego. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. znak: [....] odmówił wstrzymania wykonania powyższych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Biorąc po uwagę powyższe, stwierdzić należy, że objęte rozpoznawanym wnioskiem decyzje ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, gdyż nie nakładają na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznają jej żadnego uprawnienia, są one rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powodują więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma również okoliczność, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie został poparty stosowanymi dowodami świadczącymi o sytuacji finansowej strony skarżącej. Ogólnikowe twierdzenia dotyczące ryzyka likwidacji działalności gospodarczych prowadzonych przez skarżących i zagrożenia istnienia miejsc pracy nie są wystarczające do uwzględnienia wniosku. Zauważyć również należy, że Sądowi nie jest znana z urzędu sytuacja finansowa strony skarżącej, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o tak sformułowany wniosek Sąd nie może dokonać oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych strony skarżącej, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwe, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wobec tego Sąd uznał, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.