VII SA/Wa 1013/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w Ł. na pismo Prezydenta miasta stołecznego Warszawy z dnia [...] marca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez spółkę A. Sp. z o.o. Sp. k. w Ł. (dalej Spółka) skarga na pismo [...] marca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarządzeniem z dnia 12 maja 2025 r. doręczonym przy piśmie z dnia 29 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącej Spółki, pod rygorem odrzucenia skargi, do złożenia dokumentów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis pełny KRS). Skarżąca otrzymała ww. wezwanie Sądu w dniu 3 czerwca 2025 r., ustawowy termin na dokonanie ww. czynności upływał zatem z dniem 10 czerwca 2025 r. Skarżąca Spółka nie nadesłała ww. dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: m.in. nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3 ww. przepisu). Materia reprezentacji osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.). Zgodnie z art. 28 § 1 tej ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 powołanej ustawy wskazane podmioty mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z powyższej regulacji wynika zatem, że strona będąca osobą prawną, która wnosi skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest obowiązana dołączyć dokument, z którego będzie wynikało umocowanie do reprezentacji strony, ze względu na konieczność zweryfikowania przez Sąd czy skarga została wniesiona przez uprawnione do tego osoby. Ustawodawca nie określił przy tym rodzaju dokumentu, którym należy wykazać umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony. Nie ulega jednak wątpliwości, że stosowne dokumenty, w tym w szczególności odpisy i informacje z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), winny zawierać wpisy aktualne w chwili dokonywania tej czynności. Umocowanie do działania w imieniu strony musi bowiem istnieć w chwili dokonywania czynności wniesienia skargi. Podkreślić należy, że z brzmienia powołanego przepisu wynika, że wykazanie umocowania w postępowaniu przed sądem należy do obowiązków osób wymienionych w art. 29 cytowanej ustawy i nie mogą one być zastępowane w realizacji tego obowiązku przez sąd (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14 oraz z 28 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 823/15 r.; CBOSA). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. GSK 1337/04). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że korespondencja zawierająca wezwanie do usunięcia wyżej wskazanego braku formalnego skargi została skutecznie doręczona stronie skarżącej 3 czerwca 2025 r., co wynika wprost z Urzędowego Poświadczenia Odbioru. Pomimo prawidłowego doręczenia ww. korespondencji, skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie sądu. W związku z tym, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi, liczony zgodnie z art. 83 p.p.s.a. upłynął bezskutecznie 10 czerwca 2025 r., należało skargę odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.