VII SA/Wa 1029/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Beata Markiewicz-Saab, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę W przedmiotowej sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] w budynkach wielorodzinnych z garażem podziemnym przy ul. [...],[...] w [...], będących w posiadaniu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] ", stwierdzono brak systemu sygnalizacji pożaru w garażu podziemnym, obejmującym dwie kondygnacje. Zaistniałe uchybienia stwierdzono w protokole kontroli z [...] września 2018 r., sporządzonym z udziałem zarządcy budynków – A T, która podpisała protokół bez uwag i zastrzeżeń. W związku z tym Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] (dalej: organ I instancji, Komendant Miejski PSP) decyzją z [...] grudnia 2018 r. znak: [...] , działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1313 ze zm., dalej: ustawa o PSP) i art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...] (dalej: Wspólnota Mieszkaniowa, skarżąca, strona): 1) wyposażyć garaż podziemny, zlokalizowany pod budynkami przy ul. [...] , w system sygnalizacji pożaru, obejmujący urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych, 2) obowiązek, o którym mowa w pkt 1, należy wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do użytkowania urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie prób i badań, potwierdzających prawidłowość działania oraz połączenie urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub innym wskazanym przez komendanta obiektem w sposób uzgodniony z Komendantem Miejskim PSP. Organ I instancji zakreślił termin wykonania nakazu na 31 grudnia 2019 r. oraz wskazał podstawę prawną nałożonego obowiązku: art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 5 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 620 ze zm., dalej: ustawa o ochronie przeciwpożarowej) oraz § 3 ust. 1, § 28 ust. 1 pkt 17 oraz § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719, dalej: rozporządzenie p.poż. z 2010 r.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że brak wyposażenia obiektu w system sygnalizacji pożarowej (dalej również jako: SSP) może w znacznym stopniu opóźnić czas wykrycia pożaru, a tym samym podjęcia skutecznych działań ratowniczo - gaśniczych. Szybki rozwój pożaru może z kolei uniemożliwić lub w znacznym stopniu utrudnić przeprowadzenie bezpiecznej ewakuacji osób przebywających w budynku. Jednocześnie, z uwagi że SSP jest urządzeniem przeciwpożarowym, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia p.poż. z 2010 r., jako urządzenie przeciwpożarowe powinien być wykonany zgodnie z projektem uzgodnionym przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do jego użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań potwierdzających prawidłowość działania. Obowiązek wyposażenia budynku w SSP jest obowiązkiem samoistnym, wynikającym wprost z § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. (garaże podziemne obejmujące więcej niż jedną kondygnację podziemną), niezwiązanym z faktem prowadzenia w budynku jakichkolwiek prac remontowych, jego przebudową bądź zmianą sposobu użytkowania. Dodatkowo ustawodawca nałożył na właścicieli budynków, obiektów budowlanych lub terenów, objętych obligatoryjnym stosowaniem systemów sygnalizacji pożarowej wyposażonych w urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, w przypadku gdy w tym budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie nie działa jego własna jednostka ratownicza, obowiązek połączenia tych urządzeń z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem, wskazanym przez właściwego miejscowo komendanta powiatowego/miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w sposób z nim uzgodniony. Powyższe pozwala na znacznie szybsze poinformowanie o zagrożeniu jednostek ochrony przeciwpożarowej, co przekłada się na czas podjęcia działań przez Straż Pożarną, a zatem również ograniczenie strat w mieniu i szybszej redukcji zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, w tym życia i zdrowia ekip ratowniczych. Ponadto zgodnie z zapisami § 1 ust. 2 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. dopuszcza się spełnienie wymogów w sposób inny niż określony w tym rozporządzeniu w stosunku do SSP, wskazany w ekspertyzie technicznej rzeczoznawczy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i uzgodnionej z [...] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Nakaz jest zgodny ze słusznym interesem strony postępowania, a przez podniesienie ogólnego poziomu bezpieczeństwa pożarowego - z interesem społecznym. Wykonanie obowiązku ułatwia ewakuację ludzi. Wyznaczając termin realizacji obowiązku kierowano się interesem społecznym, dotyczącym dopuszczalnej tolerancji czasowej trwania nieprawidłowości oraz słusznym interesem strony, z którego wynika realna możliwość wykonania koniecznych prac. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa, zarzucając organowi I instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj.: a) art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebraniu materiału dowodowego wraz z prawem do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonych dowodów, czym naruszono prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu; b) art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania właściwych ustaleń w zakresie stwierdzenia przesłanek niezbędnych do zastosowania przywołanych przez organ I instancji przepisów, w tym określenia wielkości strefy pożarowej i zastąpienie tych ustaleń arbitralnym stwierdzeniem naruszenia przepisów ochrony przeciwpożarowej; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 121, poz. 1138, dalej: rozporządzenie p.poż. z 2003 r.) poprzez jego niezastosowanie, mimo że w chwili wydawania decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę z [...] grudnia 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę zespołu budynków mieszkalnych objętych niniejszym postępowaniem, obowiązywało przedmiotowe rozporządzenie, co oznacza że ewentualne uwzględnienie oraz wprowadzenie systemu sygnalizacji przeciwpożarowej do projektu dla przedmiotowych budynków powinno nastąpić według rozporządzenia p.poż. z 2003 r.; b) § 1 ust 1 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. poprzez jego błędne zastosowanie do niekwestionowanego w zakresie daty wydania pozwolenia na budowę stanu faktycznego niniejszej sprawy i dokonanie oceny zgodności budynków z przepisami ochrony przeciwpożarowej obowiązującymi w chwili obecnej, gdy tymczasem ocena powinna zostać dokonana w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę ([...] grudnia 2005 r.), tj. rozporządzenie p.poż z 2003 r., co w konsekwencji stanowiło naruszenie naczelnej zasady Iex retro non agit; c) § 3 ust. 1 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. poprzez jego zastosowanie mimo braku stwierdzenia i wykazania przez organ I instancji, że urządzenia przeciwpożarowe, w tym projekt systemu sygnalizacji przeciwpożarowej, nie były konsultowane na etapie projektowania budynku z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, co jest o tyle istotne, że w okolicznościach niniejszej sprawy na etapie projektowania budynku, właściwy rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych po zapoznaniu się z projektem budynku wykluczył konieczność wyposażenia garażu usytuowanego w budynku w system sygnalizacji przeciwpożarowej; d) § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy w sytuacji, gdy organ I instancji nie dokonał wszystkich niezbędnych ustaleń, w tym wielkości strefy pożarowej, niezbędnych do ewentualnego stwierdzenia naruszenia przedmiotowego przepisu; e) § 2 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. w związku z § 226 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) poprzez jego niezastosowanie w celu określenia wielkości "strefy pożarowej" w garażu niezbędnej do stwierdzenia, czy może znaleźć zastosowanie § 28 ust 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r.; f) § 31 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. poprzez jego zastosowanie mimo braku jednoznacznego ustalenia, czy istniejąca w przedmiotowym garażu strefa pożarowa wymaga zastosowania urządzenia systemu sygnalizacji przeciwpożarowej. Decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...][...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej: Komendant Wojewódzki PSP, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 27 ustawy o PSP, po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej od decyzji Komendanta Miejskiego PSP z [...] grudnia 2018 r. w sprawie poprawy warunków ochrony przeciwpożarowej w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych z dwukondygnacyjnym garażem podziemnym, zlokalizowanych przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że swoje stanowisko oparł o następujące dowody: protokół ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z [...] września 2018 r., stanowisko Komendanta Miejskiego PSP znak: [...]z [...]lutego 2009 r. w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym wraz z protokołem z ówczesnymi ustaleniami dokonanymi w toku kontroli, uzasadnienie w sprawie uwag zgłoszonych przez Komendanta Miejskiego PSP z [...] lutego 2009 r., skierowane do [...] Sp. z o.o., ul. [...]oraz decyzję w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2009 r. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowy garaż posiada dwie kondygnacje podziemne, na każdym poziomie został on podzielony na 2 odrębne strefy pożarowe o powierzchni około 1.100 m² każda z odrębnymi wjazdami na każdym poziomie. Powyższe ustalenie wskazuje wprost na obowiązek wyposażenia garażu podziemnego w SSP, ponieważ w myśl § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. garaż podziemny, w którym strefa pożarowa przekracza 1.500 m² lub obejmujących więcej niż jedną kondygnację podziemną, powinien być wyposażony w system sygnalizacji pożarowej, obejmujący urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych. Biorąc pod uwagę ten konkretny przypadek i analizując go w świetle powyższego przepisu Komendant Wojewódzki PSP uznał, że nie ma tu znaczenia wielkość każdej ze stref pożarowych, skoro niekwestionowany jest fakt, że przedmiotowy garaż obejmuje więcej niż jedną kondygnacje podziemną. Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku skarżącej o przesłuchanie w charakterze świadka członków zarządu [...] spółka z o.o., ponieważ aktualnie podmiotem odpowiedzialnym za stan ochrony przeciwpożarowej jest Wspólnota Mieszkaniowa, a nie ww. spółka. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Komendant Wojewódzki PSP stwierdził, że brzmienie przepisu, który wskazuje na obowiązek wyposażenia garażu podziemnego w system sygnalizacji pożarowej w przypadku, kiedy strefa pożarowa przekracza 1.500 m² lub kiedy garaż obejmuje więcej niż jedną kondygnację podziemną istnieje w niezmienionej formie począwszy od roku 2003, w którym weszło w życie rozporządzenie p.poż. z 2003 r. Nieprawidłowość ta została już stwierdzona przez organy PSP podczas odbioru technicznego budynku w 2009 r. Wówczas Komendant Miejski PSP po przeprowadzeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych wydał stanowisko w sprawie zgodności wykonania przedmiotowego obiektu z projektem budowlanym, w myśl art. 23 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o PSP w związku z art. 56 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: p.b.), w którym to stanowisku zawarł uwagę odnośnie do wykonania obiektu z przepisami przeciwpożarowymi. Już przy odbiorze technicznym obiektu zauważono brak instalacji SSP w budynku. Na czas odbioru obowiązek ten wynikał z § 24 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia MSWiA z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563, dalej: rozporządzenie p.poż. z 2006 r.). Z uwagi na fakt, że po przeprowadzeniu kontroli w przedmiotowym obiekcie wszczęto nowe postępowanie administracyjne, należało jako podstawę prawną obowiązku wskazać aktualny stan prawny, tj. § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. Organ odwoławczy uznał, że istniejący w chwili obecnej w przedmiotowym garażu stan, polegający na braku SSP, w przypadku pożaru nie zapewnia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa osób w nim przebywających. Również z przepisów prawa budowlanego wynika, że stan odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej musi trwać nawet pomimo zdarzeń prawnych (wydanie pozwolenia na budowę i reglamentacja przystąpienia do użytkowania), jakie nastąpiły w przeszłości, co więcej, z uwzględnieniem aktualnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w tym zakresie. Musi być bowiem realnie w każdym czasie zapewniona odpowiednia ochrona przeciwpożarowa. Jest to podyktowane względami bezpieczeństwa, które mają za zadanie ochronę życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia i środowiska. Już niejako z samej istoty użytkowania obiektu budowlanego wynika to, że zapewnienie względów bezpieczeństwa przesądza o retrospektywnym, a nie retroaktywnym działaniu nowych przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Nie można więc stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Z istoty użytkowania budynku wynika bowiem konieczność dostosowywania użytkowanych budynków do nowych rozwiązań technicznych, które mają za zadanie zwiększenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w tym przez zwiększenie skuteczności akcji gaśniczej, czy też zapewnienie odpowiednich urządzeń przeciwpożarowych. Tak więc strona błędnie zakłada, że uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wyznacza cezurę czasową dla wprowadzonych po tym okresie przez ustawodawcę wymogów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zapewnienie tej ochrony trwa przez cały okres istnienia obiektu i powoduje konieczność dostosowywania prawa do nowych rozwiązań, mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową czy innym miejscowym zagrożeniem. Organ II instancji zwrócił ponadto uwagę na okoliczność, że obowiązek obecnie egzekwowany w drodze decyzji został wyraźnie wyartykułowany w stanowisku Komendanta Miejskiego PSP na etapie oceny zgodności obiektu z projektem budowlanym w 2009 r. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że organ I instancji w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny dotyczący występujących w obiekcie nieprawidłowości oraz opisał szczegółowo charakterystykę garażu podziemnego w świetle wymagalności zapewnienia SSP. Prawidłowo również dokonał subsumcji normy prawnej poprzez zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego w decyzji nakładającej przedmiotowy obowiązek. Wydana przez organ I instancji decyzja administracyjna uwzględniła fakty, jakie zostały ustalone przez kontrolowanego oraz spisane w protokole z ustaleń czynności kontrolno- rozpoznawczych z [...] września 2018 r., co do którego strona nie złożyła żadnych zastrzeżeń. Od decyzji Komendanta Wojewódzkiego PSP Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebraniu materiału dowodowego wraz z prawem do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonych dowodów, czym naruszono prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu; b) art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak właściwych ustaleń w zakresie weryfikacji, czy organ I instancji prawidłowo stwierdził wystąpienie przesłanki z przepisu § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r., iż znajdujący się na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej garaż jest jednym garażem z dwiema kondygnacjami i w związku z tym nieprawidłowe w tym zakresie ograniczenie się organu II instancji do weryfikacji wyniku oględzin budynku dokonanych przez organ I instancji w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych, w których organ ten nie uwzględnił, że dokumentacja techniczno-budowlana dla budynku (w tym projekt budowlany oraz projekt powykonawczy uzgodnione z właściwym rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń p.poż.) wskazują, iż w budynku zostały wykonane dwa odrębne garaże z odrębnymi wjazdami i związku z tym nie ma potrzeby instalacji SSP, co jest o tyle istotne, że prawidłowo dokonane ustalenia eliminują zasadność zastosowania art. 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r.; c) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonych dowodów z naruszeniem ustawowych reguł, w tym art. 76 § 1 k.p.a., przez stwierdzenie, że stan budynku objętego przedmiotem postępowania jest niezgodny z przepisami ochrony przeciwpożarowej z uwagi na stwierdzony brak SSP, mimo iż: - Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) po uwzględnieniu uwag rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych odnośnie do braku obowiązku montażu w garażu budynku SSP decyzją z [...] marca 2009 r. ustalił, że pod względem technicznym i formalnym spełnione zostały warunki wymagane dla dopuszczenia budynku do użytkowania; - organ I instancji przed wydaniem decyzji włączył do akt uzgadnianą przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń p.poż. dokumentację projektową dla budynku, w tym dokumentację stanowiącą projekt budowlany powykonawczy autorstwa arch. M S, uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń p.poż. P J, z której wynika, że "Garaże na każdym poziomie stanowią dwie odrębne strefy pożarowe z odrębnymi wyjazdami na każdy poziom o powierzchniach: -1(1.096,26 m² i 1.121,38 m²) i -2 (1.062,60 m² i 1.127,17 m²), zatem nie znajdzie zastosowania § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r.; - w konsekwencji bez przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego organ wywiódł wnioski pozostające w sprzeczności z treścią dokumentacji budowlanej uzgadnianej na każdym etapie przez właściwego rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń p.poż. oraz potwierdzonej przez organ nadzoru budowlanego - PINB w drodze pozwolenia na użytkowanie; d) art. 80 k.p.a. poprzez arbitralne wywiedzenie przez organ administracji publicznej, niemające oparcia w zgromadzonym materialne dowodowym, że PINB, orzekając w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, nie wziął pod uwagę zastrzeżeń Komendanta Miejskiego PSP z [...] lutego 2009 r., gdy tymczasem potwierdzenie, czy PINB brał pod uwagę te zastrzeżenia powinno nastąpić poprzez bezpośrednie wystąpienie organu do PINB, co zostało w okolicznościach niniejszej sprawy zaniechane; e) art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie i wyciągnięcie wniosków pozostających w sprzeczności z prawidłowo uzgodnioną przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń p.poż. dokumentacją projektową budynku w sytuacji, gdy na żadnym z wcześniejszych etapów Komendant Wojewódzki PSP nie skorzystał z kompetencji wynikającej z art. 12 ust. 5 ustawy o PSP odnośnie do kontrolowania uzgadniania projektów budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, co stanowi w istocie rzeczy "zaskakiwanie" właściciela budynku nowymi obowiązkami i pozostaje w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawa, znajdującą urzeczywistnienie w naczelnej zasadzie k.p.a. - umacniania zaufania do organów administracji publicznej; f) art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, w szczególności w sytuacji wystąpienia wątpliwości co do załączonego we wniosku dowodowym z 29 stycznia 2019 r. pisma Komendanta Głównego PSP znak: [...] z [...] stycznia 2000 r. i zaniechanie wystąpienia do nadawcy pisma, tj. Komendanta Głównego PSP, o udzielenie wyjaśnienia w zakresie interpretacji jego treści wraz ze wskazaniem, w jaki sposób określa się strefy pożarowe w garażu podziemnym; g) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania właściwego biegłego do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych zajmującego się weryfikacją od strony technicznej, a także prawnej stanu budynków pod kątem ochrony p.poż., który oceniłby, czy garaż znajdujący się pod budynkiem stanowi dwa odrębne garaże z oddzielnymi wjazdami, czy jest to jeden garaż, składający się z dwóch kondygnacji, a także wydanie decyzji bez zasięgnięcia wiadomości specjalnych i w konsekwencji bezpodstawne przerzucenie na stronę obowiązku gromadzenia materiału dowodowego i udowadniania wywodzonych twierdzeń; 2) prawa materialnego, tj.: a) art. 89 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 1 p.b. poprzez dokonanie przez organ II instancji za organem I instancji ustaleń dotyczących kwestii technicznych budynku związanych z usytuowaniem garażu wyłącznie na podstawie arbitralnych stwierdzeń, niemających oparcia w ustawowo przypisanych kompetencjach, w tym przypadku należących do PINB, oraz dokonywanie ustaleń pozostających w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez ustawowo powołany organ, tj. PINB, a także niemających oparcia w dokumentacji technicznej budynku, załączonej do akt organu I instancji; b) art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, mimo że nie podważono dokumentacji technicznej, w tym dokumentacji technicznej budynku uzgodnionej przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń p.poż., oraz nie podważono decyzji PINB, w której to właściwy organ nadzoru budowlanego uwzględnił zastosowane rozwiązanie w zakresie p.poż. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a także pomimo okoliczności prawnej, iż dla znajdujących się w budynku garaży prowadzone są dwie odrębne księgi wieczyste; c) § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy i arbitralne stwierdzenie, iż znajdujący się w budynkach garaż wymaga zastosowania SSP, co pozostaje w sprzeczności z wynikiem ustaleń poczynionych przez właściwego rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, zaaprobowanych przez PINB w drodze decyzji o pozwoleniu na użytkowanie; d) § 3 ust. 1 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. poprzez jego pominięcie, mimo wykazania przez skarżącą (co nie jest kwestionowane przez organ II instancji), że urządzenia przeciwpożarowe, w tym projekt SSP, były konsultowane na etapie projektowania oraz sporządzania dokumentacji powykonawczej budynku z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, co jest o tyle istotne, iż w okolicznościach niniejszej sprawy na etapie projektowania budynku, właściwy rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych po zapoznaniu się z projektem budynku wykluczył konieczność wyposażenia garażu usytuowanego w budynku w SSP, a PINB definitywnie przesądził tę kwestię, wydając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W związku z tym prawidłowe zastosowanie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia prowadzi do wniosku, że zastosowane rozwiązania ochrony przeciwpożarowej w znajdującym się pod budynkami garażu jako uzgodnione z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń p.poż. są prawidłowe i brak jest podstaw do nakazywania skarżącej wykonania SSP. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki PSP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował się do zarzutów skargi. Skarżąca w piśmie z 6 września 2019 r. zawarła replikę do odpowiedzi na skargę oraz złożyła dodatkowe wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy o PSP, ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz rozporządzenia p.poż. z 2010 r. Stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. W niniejszej sprawie podczas czynności kontrolnych opisanych w protokole z 19 września 2018 r. organ I instancji ustalił, że nieruchomość objęta postępowaniem, będąca w posiadaniu Wspólnoty Mieszkaniowej, składa się z dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych: budynek zlokalizowany przy ul. [...] posiada 6 kondygnacji nadziemnych i jest zakwalifikowany do kategorii budynków średniowysokich (SW), zaś budynek zlokalizowany przy ul. [...] posiada 4 kondygnacje nadziemne i jest zakwalifikowany do kategorii budynków niskich (N). Część nadziemna budynków zakwalifikowana została do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, na parterze budynku przy ul. [...] znajdują się lokale usługowe, zakwalifikowane do kategorii zagrożenia ludzi ZL II i ZL III. Łączna powierzchnia całkowita części nadziemnej wynosi 12.275,98 m². Oba budynki posadowione są na wspólnej płycie garażowej. Garaż posiada dwie kondygnacje podziemne o łącznej powierzchni użytkowej 4.430,62 m². W garażu zlokalizowano 155 miejsc postojowych. Garaż na każdym poziome został podzielony na dwie odrębne strefy pożarowe o powierzchni około 1.100 m² każda z odrębnymi wjazdami na każdy poziom. Budynki zostały wyposażone w następujące instalacje i urządzenia, w tym służące ochronie przeciwpożarowej: instalację elektryczną, odgromową, wodno-kanalizacyjną, wentylacji grawitacyjnej na klatkach schodowych, wewnętrzną p.poż. - hydranty 52 w garażu, hydranty 25 w lokalach usługowych, klapy p.poż. w kanałach wentylacyjnych, oświetlenie awaryjne ewakuacyjne w garażu i na drogach ewakuacyjnych, przeciwpożarowy wyłącznik prądu. Organ I instancji ustalił, że obiekt nie jest wyposażony w system sygnalizacji pożaru, tym samym brak jest podłączenia z alarmowym centrum odbiorczym Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. stosowanie SSP, obejmującego urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych, jest wymagane w garażach podziemnych, w których strefa pożarowa przekracza 1.500 m² lub obejmujących więcej niż jedną kondygnację podziemną. Jak wynika z protokołu kontroli właścicielem nieruchomości jest Wspólnota Mieszkaniowa, która odpowiada za bezpieczeństwo pożarowe w budynkach, tj. na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej jest obowiązana przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowalnych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice. Obowiązek połączenia SSP z obiektem komendy PSP lub obiektem wskazanym przez właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) PSP wynika z art. 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, natomiast sposób wykonania obowiązku nałożonego na skarżącą w punkcie 1 decyzji organu I instancji reguluje § 3 ust. 1 i § 31 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że obowiązki wskazane w zaskarżonej decyzji mają charakter samoistny i wynikają wprost z przepisów prawa, a nie z uznania administracyjnego. Wymagania dotyczące obowiązku stosowania SSP w garażach podziemnych, w których strefa pożarowa przekracza 1.500 m² lub obejmujących więcej niż jedną kondygnację podziemną, zawarte w przepisie § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r., na które powołały się organy obu instancji, obowiązywały również pod rządami rozporządzenia p.poż. z 2003 r. (§ 24 ust. 1 pkt 17), jak i rozporządzenia p.poż. z 2006 r. (§ 24 ust. 1 pkt 17). Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte [...] września 2018 r., w czasie gdy obowiązywało rozporządzenie p.poż. z 2010 r., a więc prawidłowo na ten akt prawny powołały się organy, a nie na rozporządzenie p.poż. z 2003 r., które obowiązywało w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych z garażem podziemnym, tj. [...] grudnia 2005 r., albo na rozporządzenie p.poż. z 2006 r., które obowiązywało w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. inwestycji, tj. [...] marca 2009 r. Należy mieć na uwadze, że w przypadku ochrony przeciwpożarowej mamy do czynienia ze stosunkiem prawnym, którego realizacja nie kończy się wraz z oddaniem obiektu do użytkowania, ale trwa nadal, przez cały okres jego użytkowania. Przypadek ten dotyczy zatem regulacji intertemporalnej nazywanej retrospektywnością, polegającej na nakazie stosowania nowego prawa do stosunków prawnych, które wprawdzie zostały nawiązane pod rządami dawnych przepisów, ale nie zostały jeszcze zrealizowane wszystkie istotne elementy tych stosunków. Regulacja taka nie jest objęta wynikającym z art. 2 Konstytucji RP zakazem wstecznego działania prawa (por. wyroki NSA: z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1701/07, z 26 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1253/06, z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 745/06, wszystkie publ. cbosa). W przypadku ochrony przeciwpożarowej mamy więc do czynienia, ze względu na ważny interes publiczny, z retrospektywnym działaniem prawa, co oznacza bezpośrednie stosowanie prawa od chwili wejścia w życie nowej ustawy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 478/14, publ. cbosa). Bezpośrednio o tym mówi przepis § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), z którego wynika, że przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowania budynków istniejących, uznanych za zagrażające życiu ludzi (por. również wyroki NSA: z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 516/13, publ. Lex nr 1664434, z dnia 13 sierpnia 2010, sygn. akt IIOSK 327/09, publ. Lex nr 737715, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SA/Go 475/09, publ. Lex nr 526349). Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy zasadnie organy obu instancji uznały, że istnieją podstawy do nałożenia na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązku w postaci wyposażenia garażu podziemnego, zlokalizowanego pod budynkami przy ul. [...], w system sygnalizacji pożaru, obejmujący urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych. Skarżąca w toku postępowania odwoławczego oraz sądowego kwestionowała potrzebę instalacji w przedmiotowym garażu podziemnym ww. SSP twierdząc, że nie jest to jeden garaż dwukondygnacyjny, tylko dwa oddzielne garaże z dwoma odrębnymi wjazdami. W związku z tym, w ocenie Wspólnoty Mieszkaniowej, brak było podstaw do zastosowania § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2010 r. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej. Analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie należy zauważyć, że już 20 lutego 2009 r. Komendant Miejski PSP w stanowisku wydanym w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym, działając na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o PSP w związku z art. 56 ust. 1 pkt 4 p.b., po przeprowadzeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych 17 lutego 2009 r., wprawdzie stwierdził zgodność wykonania robót budowlanych związanych z budową przedmiotowej inwestycji z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jednak zgłosił jednocześnie uwagę w zakresie braku SSP w garażu podziemnym obejmującym dwie kondygnacje podziemne budynku, wskazując jako podstawę prawną § 24 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia p.poż. z 2006 r. Tym samym wniósł zastrzeżenia do użytkowania budynku, przesyłając je do PINB. Pomimo tego inwestor 10 marca 2009 r. otrzymał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie art. 59 ust. 1 p.b., a stwierdzonego w stanowisku Komendanta Miejskiego PSP obowiązku zainstalowania SSP w garażu podziemnym dwukondygnacyjnym nie wykonał. Brak wymaganego urządzenia przeciwpożarowego został bezspornie stwierdzony protokołem z czynności kontrolnych z [...] września 2018 r., podpisanym przez zarządcę nieruchomości bez uwag i bez wniesienia jakichkolwiek zastrzeżeń do protokołu. W dacie kontroli zarządca nie kwestionował ustalenia kontrolującego, że przedmiotem kontroli był garaż podziemny obejmujący dwie kondygnacje, w odwołaniu strona podnosiła jedynie brak ustalenia wielkości strefy pożarowej, natomiast ustalenia organów co do dwóch kondygnacji podziemnych przedmiotowego garażu zakwestionowano dopiero w skardze do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu stwierdzona w czasie kontroli okoliczność, że garaż na każdym poziomie został podzielony na dwie odrębne strefy pożarowe o powierzchni około 1.100 m² każda, z odrębnymi wjazdami na każdy poziom, nie powoduje, że nie mamy do czynienia z jednym garażem dwupoziomowym. Tym bardziej, że - jak oświadczył na rozprawie pełnomocnik organu – oba poziomy są połączone klatką schodową z jednym z budynków (k.107 akt sądowych). Nie zasługuje więc na aprobatę stanowisko skarżącej, z którego wynika, że przy budowie przedmiotowego garażu zostały zachowane wszystkie przeciwpożarowe wymagania techniczno-budowlane, a budynek został zbudowany zgodnie z odpowiednimi przepisami oraz projektem obejmującym dwa odrębne garaże, z odrębnymi wjazdami. Podkreślić należy, że organ rozpoznający przedmiotową sprawę jest wyspecjalizowany do przeprowadzenia oceny i stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, ma odpowiednią wiedzę, jakie rozwiązania powinny zostać wdrożone, aby usunąć stwierdzone uchybienia. Zasadnie również organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał, że aby części budynku mogły być traktowane jako oddzielne budynki w myśl przepisów techniczno-budowlanych, musiałyby być oddzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przekrycia dachu (§ 210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z odrębnymi strefami przeciwpożarowymi dwóch kondygnacji podziemnych garażu, co nie jest jednoznaczne z traktowaniem tych stref jako odrębne budynki. Nie może tego również determinować ilość odrębnych wjazdów na każdą z kondygnacji. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że stan odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej musi trwać nawet pomimo wydania pozwolenia na użytkowanie (bez uwzględnienia zastrzeżenia wniesionego przez Komendanta Miejskiego PSP w stanowisku z 20 lutego 2009 r.) i to na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów w tym zakresie. Odpowiednia ochrona przeciwpożarowa musi być zapewniona w każdym czasie. Jest to bowiem podyktowane względami bezpieczeństwa, które mają za zadanie ochronę życia i zdrowia znacznej ilości osób zamieszkałych w kontrolowanych obiektach, jak również bezpieczeństwa mienia i środowiska. W ocenie Sądu dla Wspólnoty Mieszkaniowej priorytetem powinno być bezpieczeństwo jej członków, bez względu na wiek budynków wchodzących do jej zasobów oraz koszty finansowe konieczne do poniesienia w celu wykonania nałożonych obowiązków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1951/08, publ. Lex nr 558686). Tym samym zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania wskazane w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz ocenionego zgodnie z art. 80 k.p.a. stanu faktycznego pod normy prawa materialnego, prawidłowo wskazując przepisy, z których wynikają nałożone na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązki, uzasadnienie zaś decyzji jest zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. i poddaje się kontroli sądowej. Organy orzekające w sprawie, jak już wyżej wskazano, są wyspecjalizowane w zakresie ochrony przeciwpożarowej i dokonują kontroli w zakresie swoich kompetencji nałożonych przez ustawodawcę ustawą o PSP. Dlatego w przedmiotowej sprawie okoliczności istotne dla sprawy nie wymagały ustalania ich przez biegłych na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., ponieważ przed wydaniem decyzji przez organ I instancji strona została zawiadomiona o zebranych dowodach w sprawie oraz że w terminie 7 dni od doręczenia zawiadomienia może składać pisemne wyjaśnienia, zastrzeżenia oraz wnioski dowodowe (k. 57v akt administracyjnych). Z tego prawa strona nie skorzystała. Natomiast wraz z odwołaniem złożyła dokumenty, które zostały przez organ odwoławczy ocenione i w większości stanowiły podstawę do wydania decyzji przez ten organ. Jedynie nie wzięto pod uwagę pisma Komendanta Głównego PSP z [...] stycznia 2000 r. skierowanego do Przedsiębiorstwa [...]Sp. z o.o., ul. [...], gdyż pismo to nie odnosi w żadnym stopniu do wymogu systemu sygnalizacji pożarowej, a w swojej treści dotyczy obowiązku stosowania systemu oddymiania i stanowi odpowiedź na bliżej nieokreślone zapytanie niedotyczące przedmiotowej sprawy. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest zawiadomienia w trybie art. 10 k.p.a. przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, jednak należy podzielić stanowisko tego organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że wydając swoją decyzję w sprawie oparł się jedynie o dowody, które były znane stronie, nie zbierał dodatkowego materiału dowodowego. Organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił w swojej decyzji, na podstawie których dowodów oparł swoją decyzję, a którym odmówił słuszności po ich analizie. Sąd podziela tę ocenę i wnioski z niej płynące. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych oraz że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10, publ. Lex nr 786594, wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2011 r., VII SA/Wa 212/11, publ. Lex nr 996668, wyrok NSA z 12 marca 2019 r., II OSK 1022/17, publ. Lex nr 2642990). Tymczasem wnioski dowodowe wskazane w skardze oraz piśmie z 6 września 2019 r. zostały przez Sąd oddalone na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie. W skardze skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów w postaci powołania biegłego sądowego do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w celu ustalenia, czy część garażowa pod budynkami stanowi dwa odrębne garaże, czy też jeden garaż o dwóch kondygnacjach i czy w przedmiotowym garażu wymagany jest montaż SSP. Taki dowód niewątpliwie nie mieści się w dyspozycji w.cyt. przepisu, bowiem nie jest to dowód z dokumentu, tylko z opinii biegłego, natomiast okoliczności, które skarżąca chce wykazywać tym dowodem zostały ustalone przez organy orzekające. Fakt, że strona nie zaakceptowała zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, nie świadczy o naruszeniu prawa i zasady przekonywania. Nie wymaga się od organu osiągnięcia rezultatu, tj. przekonania strony, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 124/10, publ. cbosa). W ocenie Sądu zbędne było również żądanie z PINB akt postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego zespołu budynków z garażem podziemnym, ponieważ znajdujące się w nich wymienione przez stronę dokumenty były przedmiotem analizy przez organ odwoławczy i są włączone do akt tej sprawy. Przeprowadzenie dowodu z wydruków z ksiąg wieczystych o numerach: [...] oraz [...]na okoliczność, że część garażowa w budynkach stanowi dwie odrębne nieruchomości na gruncie prawnym nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, ponieważ takowych w sprawie nie było w świetle dowodów przeprowadzonych przez organy orzekające. Natomiast stanowisko skarżącej odnośnie do okoliczności, które chciała dowodzić przed sądem administracyjnym dowodami zgłoszonymi w skardze oraz piśmie z 6 września 2019 r., stanowiącym replikę do odpowiedzi na skargę (k. 78-83 akt sądowych), stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi dokonanymi przez organy w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.