VII SA/Wa 1037/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi A. J. i W. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 85/14 postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. zwrócić solidarnie ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącym A. J. i W. J. kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 85/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.J. i W.J. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Pismem z dnia 2 maja 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 21 maja 2014 r. A.J. i W. J. wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 27 maja 2014 r., pismami z dnia 3 czerwca 2014 r., doręczonymi w dniu 9 czerwca 2014 r., wezwano skarżących do uzupełnienia solidarnie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, poprzez wskazanie: podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. A. J., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i o "wspólną współpracę z Ministrem Infrastruktury i Rozwoju dotyczącą rozstrzygnięcia decyzji Wojewody [...]". Skarżąca podniosła, iż postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. oparte było na podstawie jej pisma do Ministra z dnia 8 lipca 2013 r., w którym ujęła zdanie "Odwołanie od dec". Zaznaczyła, że mimo tego wyrażenia, pismo jej nie było faktycznie odwołaniem od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., bowiem decyzję tą otrzymała dopiero w dniu [...] czerwca 2013 r. razem z pismem Urzędu Wojewódzkiego Delegatura w [...]. Odniosła się również do zasadności wydanej decyzji Wojewody [...], stwierdzając m.in., że została wydana wbrew przepisom, zarządzeniom Ministrów oraz że nie dotyczy przebudowy mostu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale dotyczącym wznowienia postępowania - Dział VII ustawy - można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Znaczenie instytucji wznowienia postępowania sprowadza się do stworzenia możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej już prawomocnym orzeczeniem sądu, o ile zachodzą enumeratywnie wyliczone w ustawie przyczyny wznowienia postępowania. Warunkiem możliwości rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania sądowego, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. jest wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych warunków powoduje, że rozpatrywanie skargi o wznowienie jest niemożliwe i skutkuje jej odrzuceniem. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie badaniem warunków umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Oceny dokonuje się na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Na tym etapie sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, a tylko fakt ich powołania. To wstępne badanie skargi co do zasady odbywa się na posiedzeniu niejawnym, ale może być też połączone z rozpoznaniem sprawy. W takiej sytuacji stosownie do art. 281 p.p.s.a. sąd wyznaczając rozprawę, na rozprawie bada dopuszczalność wznowienia, może przy tym uczynić to w dwojaki sposób, czyli traktując tę kwestię odrębnie jako pewnego rodzaju samodzielne postępowanie, po zakończeniu którego albo odrzuca skargę, albo przystępuje do badania sprawy, albo łącząc badanie dopuszczalności wznowienia z badaniem istoty sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2577/12). Stosownie do art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ustawodawca wskazał również inne przesłanki obligujące sąd do wznowienia postępowania, a to: 1) gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.); 2) jeżeli orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 3) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) 4) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) Wskazać należy, iż ani w skardze, ani w piśmie nadesłanym na wezwanie Sądu, strona skarżąca nie powołała żadnego z przytoczonych przepisów art. 271 – 273 p.p.s.a., w świetle którego można byłoby wznowić postępowanie sądowe zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. Na rozprawie w dniu dzisiejszym pełnomocnik skarżących także nie wskazała żadnej podstawy wznowienia postępowania. Również Sąd dokonując oceny treści skargi i pism strony, mając na uwadze stanowisko orzecznictwa, że w sytuacji gdy brak jest powołania się na konkretny przepis lub gdy błędnie go przywołano, konieczna jest ocena, czy mimo to z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego można odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia (zob. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 1473/12, LEX nr 1273733), nie stwierdził, aby z pism skarżących, możnaby było wywieść, aby oparli swoją skargę na którejkolwiek z ww. przesłanek. Zauważyć także należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny, brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika tylko z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. (zob. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1006/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro więc skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu do jej wniesienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.