VII SA/Wa 1040/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Katarzyna Tomiło – Nawrocka (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "D." S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 8 lutego 2024 r. znak: ZN.WOD.4351.90.2023.4.RJ w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia 8 lutego 20024 r., znak ZN.WOD.4351.90.2023.4.RJ utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2023 r., znak [...], wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Dyrektora Oddziału w O. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnego zespołu skrzynek rozsączających na działkach [...], obręb [...], w sąsiedztwie drogi krajowej nr [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Przed wydaniem, na wniosek D. S.A. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnego zespołu skrzynek rozsączających na działkach nr [...], obręb [...], w sąsiedztwie drogi krajowej nr [...], Kierownik Referatu Ochrony Środowiska, Nieruchomości i Zagospodarowania Przestrzennego działając z upoważnienia Wójta Gminy R., przy piśmie z dnia 6 października 2023 r., znak OŚZP.6730.25.2023, wystąpił do zarządcy drogi krajowej nr [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej: "u.p.z.p."). Po rozpatrzeniu wniosku Dyrektor Oddziału w O. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "Dyrektor Oddziału" lub organ pierwszej instancji"), postanowieniem z dnia [...] października 2023 r., znak [...] odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na zagrożenia jakie przedmiotowa inwestycja mogłaby stwarzać dla ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] oraz jej trwałość. Spółka, nie zgadzając się z tym postanowieniem, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Opisanym na wstępie postanowieniem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "Generalny Dyrektor" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Generalny Dyrektor wskazał, że przedmiotem uzgodnienia w niniejszym postępowaniu jest projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnego zespołu skrzynek rozsączających na działkach nr [...] obręb [...]. Przedmiotowe działki tworzą zwarty wielobok, na którym znajduje się pawilon handlowy sieci [...], parking przed sklepem oraz dojazd do niego. Działki te z trzech stron graniczą z gruntami wykorzystywanymi rolniczo , a od strony zachodniej z ww. drogą krajową. Planowana inwestycja budowy zespołu skrzynek rozsączających ma poprawić odwodnienie terenu z powierzchni utwardzonych - obiektu handlowego i parkingu, przez umieszczenie pod gruntem skrzynek rozsączających, które mają gromadzić nadmiar wody deszczowej, a następnie stopniowo odprowadzać ją do gruntu. Oczywiste jest, że inwestycja taka zmieni sposób (w tym przepływ w czasie i miejsce) odprowadzania do gruntu wody deszczowej ze wskazanych działek, a zatem zmieni się również sposób nasiąkania gruntów w bezpośrednim sąsiedztwie nasypu drogi krajowej. Organ odwoławczy stwierdził, że istotne znaczenie przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy ma fakt, że przyległa do inwestycji, droga krajowa nr [...] pełni ważną rolę w sieci drogowej kraju. Biegnąc z W. do C., przebiega przez województwa: ł., o. i ś. Z uwagi na ponadregionalną rolę jaką pełni została zarządzeniem nr 9 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 20 marca 2023 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych) na całej swojej długości zaliczona do klasy G (droga główna). Oznacza to, że w myśl § 11 rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych została umieszczona wysoko w hierarchii dróg publicznych, znacznie wyżej niż drogi dojazdowe (klasa D) i lokalne (klasa L) mające zapewnić lokalne połączenia. Zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu z 2020 r. na analizowanym odcinku tej drogi J. – K. natężenie ruchu wynosiło 7.168 pojazdów na dobę, z czego 2.684 pojazdów na dobę to samochody ciężarowe różnego typu, co stanowi 37% całościowego ruchu pojazdów. Wynika z tego, że ponad 1/3 pojazdów na tym odcinku drogi to pojazdy o większych gabarytach, większej masie i innych właściwościach jezdnych, co wymaga od przedmiotowej drogi wyższych parametrów technicznych. Generalny Dyrektor zwrócił przy tym uwagę, że natężenie to jest rosnące przykładowo w stosunku do pomiarów GPR z 2015 r., gdy wynosiło ono 5.449 pojazdów/na dobę, wzrosło ono aż o ponad 30%, a w stosunku do roku 2010 (4.663 pojazdów/dobę) o ponad 50%. Wzdłuż planowanej inwestycji korona drogi znajduje się powyżej poziomu terenu z uwagi na występujący w analizowanym miejscu nasyp drogowy. Organ odwoławczy powołał się na "Dokumentację badań podłoża gruntowego z projektem geotechnicznym i geotechnicznymi warunkami posadowienia obiektów budowlanych" wykonanych w czerwcu 2016 r. przez G. Sp. z o.o. w związku z prowadzonymi w tym czasie pracami projektowymi rozbudowy drogi krajowej nr [...] podnosząc, że w rejonie projektowanej inwestycji w podłożu drogi pod nasypem drogowym zbudowanym z warstw gruntów niespoistych zalegają grunty bardzo słabo przepuszczalne tj. gliny piaszczyste. Z uwagi na projektowany poziom i lokalizację posadowienia ww. skrzynek oraz rodzaj gruntów zalegający pod zbiornikami istnieje możliwość odprowadzania wód pod drogę krajową nr [...]. Cykliczne (zależne od opadów oraz roztopów) wprowadzanie wód w podłoże oraz warstwy konstrukcyjne nasypu drogowego, w sytuacji kiedy naturalnie woda gruntowa tam nie występuje może mieć negatywne skutki dla istniejącej konstrukcji drogi związane z uplastycznieniem warstw gruntów spoistych oraz wymywaniem części drobnych warstw gruntów niespoistych nasypu drogowego. Niekorzystne działanie wód byłoby dodatkowo potęgowane oddziaływaniem pojazdów poruszających się po drodze i drganiami podłoża wywołanymi przez te pojazdy, co w tym przypadku miałoby duże znacznie z uwagi zarówno na bardzo wysokie natężenie ruchu jak również duże natężenie ruchu pojazdów ciężarowych, czyli pojazdów o większej masie. W ocenie Generalnego Dyrektora, czynniki te miałyby niekorzystny wpływ na stabilność i trwałość konstrukcji drogi, co mogłoby prowadzić do przedwczesnego niszczenia również jej nawierzchni, a przy splocie niekorzystnych czynników prowadzić do niebezpiecznego zdarzenia na drodze. Prawdopodobieństwo wystąpienia takiego zdarzenia wzrastałoby wraz z wysokim natężeniem ruchu, który z jednej strony przy naruszeniu konstrukcji potęgowałby degradację drogi z drugiej zwiększało prawdopodobieństwo przeniesienia skutków tej degradacji na tor jazdy konkretnego pojazdu. Planowana zmiana na działkach przyległych do pasa drogowego będzie zatem miała wpływ na konstrukcję drogi, w analizowanym miejscu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedłożony projekt decyzji w pkt. 3.1.a. wskazuje, że dla tej inwestycji nie określa się linii zabudowy, natomiast na załączniku graficznym projektu decyzji linia rozgraniczająca teren inwestycji pokrywa się z linią granicy działek inwestycyjnych, co jednocześnie oznacza, że pokrywa się z granicą pasa drogowego. Ze złożonego przez stronę projektu zagospodarowania terenu dotyczącego tej inwestycji wynika natomiast, że przedmiotowe skrzynki zostałyby zlokalizowane w odległości zaledwie 3,0 m od dolnej krawędzi skarpy drogowej. Tak niewielka odległość skrzynek rozsączających od budowli drogowej, z samej istoty tej inwestycji oraz z uwagi na budowlę geologiczną podłoża, nie pozwala organowi zaakceptować treści projektu decyzji stwierdzeniem, że cyt. "ewentualne uciążliwości powstałe w trakcie eksploatacji inwestycji nie mogą wykraczać poza granice nieruchomości przedmiotowej działki", gdyż jest oczywiste, że odprowadzana woda z terenu inwestycji będzie przenikać, a tym samym zostanie odprowadzana poza granice działki, co w tym przypadku oznacza, że będzie przenikała w obszar pasa drogowego i ww. skarpy drogowej. Reasumując, po ponownym rozpatrzeniu i szczegółowej analizie sprawy organ odwoławczy podzielił wnioski zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] października 2023 r., znak [...], że przedłożony projekt decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnego zespołu skrzynek rozsączających na działkach [...] obręb [...], nie może zostać uzgodniony, gdyż inwestycja ta wpływałaby na trwałość drogi a tym samym bezpieczeństwo ruchu drogowego w tym miejscu. Spółka, nie zgadzając się z tym postanowieniem, wywiodła do tut. Sądu skargę. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 53 ust. 4 pkt. 9 u.p.z.p., poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, polegające na automatycznym przyjęciu, że planowana inwestycja wpłynie na trwałość drogi, bez uprzedniego przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego; 2. naruszenie 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, które potwierdzałoby zasadność wydanej decyzji oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi organ się kierował przy rozpoznawaniu sprawy, 3. naruszenie przepisu art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego przy ocenie spełnienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przesłanek wydania decyzji ustalającej lokalizację zjazdu. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi przedstawiła argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Generalny Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 , dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę według powyższych kryteriów uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po szczegółowej analizie akt administracyjnych i po zapoznaniu się z treścią zarzutów skargi Sąd doszedł do przekonania, że rację ma organ administracji publicznej. Sąd podziela ustalenia poczynione przez organ administracji publicznej, tym samym uznaje stawiane zarzuty za niezasadne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645). Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Według zaś art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wskazuje kryteriów uzgodnienia, które ma w tych warunkach charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak dowolności organu. Wynikający z uznania wybór rozstrzygnięcia powinien być oparty na czytelnych kryteriach, znajdujących umocowanie w normach powszechnie obowiązujących. Jedno z takich kryteriów określa art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i jest to możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiące o konieczności uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, nie zawierają wskazań odnośnie merytorycznego zakresu tych uzgodnień. Zakres ten wynika natomiast z zadań, jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawą o drogach publicznych. Jak wynika z art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ochrona drogi oznacza zaś działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu - art. 4 pkt 21 tej ustawy. A zatem, z mocy art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie ulega wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2985/20, 5 października 2021 r., sygn. akt II OSK 262/21). Należy w całości podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie, że na zachowanie tego bezpieczeństwa ma wpływ natężenie ruchu pojazdów na drodze głównej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu z 2020 r. na analizowanym odcinku tej drogi J. – K. natężenie ruchu wynosiło 7.168 pojazdów na dobę, z czego 2.684 pojazdów na dobę to samochody ciężarowe różnego typu, co stanowi 37% całościowego ruchu pojazdów. Wynika z tego, że ponad 1/3 pojazdów na tym odcinku drogi to pojazdy o większych gabarytach, większej masie i innych właściwościach jezdnych, co wymaga od przedmiotowej drogi wyższych parametrów technicznych. Generalny Dyrektor zwrócił przy tym uwagę, że natężenie to jest rosnące przykładowo w stosunku do pomiarów GPR z 2015 r., gdy wynosiło ono 5.449 pojazdów/na dobę, wzrosło ono aż o ponad 30%, a w stosunku do roku 2010 (4.663 pojazdów/dobę) o ponad 50%. Wzdłuż planowanej inwestycji korona drogi znajduje się powyżej poziomu terenu z uwagi na występujący w analizowanym miejscu nasyp drogowy. W niniejszej sprawie istotne jest również to, że droga krajowa nr 43 posiada klasę G (§ 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r.w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych – Dz. U. z 2022 r., poz. 1518, dalej: "rozporządzenie"). Oznacza to, że pełniąca ponadregionalną rolę droga, została umieszczona wysoko w klasyfikacji dróg. W konsekwencji organy orzekające w sprawie zasadnie wskazały, że planowana inwestycja skrzynek rozsączających może wpłynąć negatywnie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Należy pamiętać, że skrzynki rozsączające stanowią urządzenia wodne z myśl art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1478). Służą one do rozsączania lub magazynowania wody deszczowej, która jest odprowadzana z dachów, tarasów, parkingów czy terenów utwardzonych. Planowana inwestycja ma poprawić odwodnienie terenu z powierzchni utwardzonych (pawilonu handlowego sieci D., parkingu oraz dojazdu do niego), stopniowo odprowadzając wodę do gruntu w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej. Tymczasem, jak wskazały organy orzekające w sprawie, wprowadzanie wód w podłoże oraz warstwy konstrukcyjne nasypu może mieć negatywne skutki dla istniejącej konstrukcji drogi, zwłaszcza biorąc pod uwagę przedstawione natężenie ruchu, w tym pojazdów ciężarowych o większej masie, co wpłynie na bezpieczeństwo ruchu. W związku z powyższym Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wykładnię art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych dokonaną przez organy orzekające w sprawie, jak i ocenę zastosowania art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Realizacja inwestycji wpłynie bowiem negatywnie na ruch drogowy i drogę krajową nr [...], a mając na względzie przedstawione natężenie ruchu - wpływało będzie na zachwianie płynności ruchu na drodze krajowej, a w konsekwencji na bezpieczeństwo wszystkich uczestników tego ruchu, co stanowi uzasadnioną podstawę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Ocenie organów, podjętej w tej sprawie, nie sposób zarzucić dowolności: jest ona uzasadniona, a sposoby wnioskowania starannie przedstawione. Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie, a zatem organ nie może wydać decyzji o wyrażeniu zgody na lokalizację inwestycji, która powodowałby zwiększenie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli w sytuacjach kolizyjnych powinna przeważać nad interesem indywidualnym (zob. wyroki NSA: z dnia 10 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1705/21, z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt I OSK 232/20, z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2936/19). Sąd nie ma wątpliwości, wbrew zarzutom skargi, że organ wydając rozstrzygnięcie dokonał analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyważył istnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony. Z treści decyzji jasno wynika, że realizacja inwestycji pogorszałyby bezpieczeństwo na tym odcinku drogi. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – jest wyspecjalizowanym organem i nie tylko może, ale i ma obowiązek dbać o ochronę dróg w taki sposób, aby nie pogarszać warunków bezpieczeństwa. W świetle powyższych wywodów, przy uwzględnieniu dodatkowo uznaniowego charakteru zaskarżonej decyzji, brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że jest ono niezgodne z obowiązującym prawem. Organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, odwołując się do konkretnych okoliczności sprawy związanych z charakterem drogi, przy której miałaby powstać planowana inwestycja. Dokonanej ocenie organów podjętej w sprawie nie sposób zarzucić dowolności. Konkludując, podzielić należy ocenę i spostrzeżenia Generalnego Dyrektora, odzwierciedlone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał oceny na podstawie jego całokształtu, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonym rozstrzygnięciu takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uwzględnienia skargi z urzędu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a.