VII SA/Wa 1058/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] A.C. reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego będącego radcą prawnym wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi [...] S.A. [...] pozwolenia na rozbiórkę istniejącego słupa nr [...] usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] w ramach inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...] -[...] na terenie gminy [...] (kategorii obiektu: XXVI sieci energetyczne). W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Żądanie wstrzymania wykonania w całości ww. decyzji skarżąca popiera tym, że w sprawie niniejszej zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo spowodowania trudnych (w zasadzie niemożliwych) do odwrócenia skutków, w postaci odbudowy słupa nr [...] w przypadku uchylenia powołanych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272; postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała na czym polega ewentualna szkoda, bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków związana z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na rozbiórkę słupa w związku z realizacją inwestycji pod nazwą: przebudowa napowietrznej linii 110 kV [...] -[...] na terenie gminy [...]. Ogólny argument związany z trudnością odbudowy słupa w przypadku uchylenia zaskarżonych decyzji pozostaje bez odniesienia do sytuacji skarżącej. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie uzasadniła go w sposób przekonujący, który pozwoliłby ocenić Sądowi zasadność wniosku. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.