VII SA/Wa 1059/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi C. I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne oddala skargę Przedmiotem skargi C. I. sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca", "spółka") jest postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]") nr [...] z [...]marca 2020 r. wydane w postepowaniu egzekucyjnym, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W związku z niewykonaniem przez skarżącą obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. ("PINB") nr [...] z [...] maja 2017 r. (nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego kontenerowego o wymiarach 11,50 x 26,70 m, samowolnie wybudowanego z przeznaczeniem na prowadzenie działalności hotelowej, usytuowanego w północno-zachodniej wygrodzonej części nieruchomości przy ul. G.w W.), organ ten, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia [...]czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, "u.p.e.a."), wszczął postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. Przy czym [...] sierpnia 2017 r. PINB podczas oględzin na nieruchomości ustalił, że ww. decyzja nie została wykonana. Dalej, [...] września 2017 r. doręczył skarżącej upomnienie nr [...] z [...]września 2017 r., wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2140/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji [...] nr [...] z [...]lipca 2017 r., utrzymującej w mocy ww. decyzję PINB. Postępowanie przed Sądem dotyczące legalności ww. decyzji M. WINB w przedmiocie nakazu rozbiórki zakończyło się wyrokiem z [...] czerwca 2018 r. oddalającym skargę, który to uprawomocnił się [...] października 2019 r. Przeprowadzając [...] stycznia 2020 r. czynności kontrolne PINB stwierdził, że obowiązek nałożony ww. decyzją z [...]maja 2017 r. nie został wykonany. W dniu [...]stycznia 2020 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] wskazując w podstawie prawnej obowiązku ww. decyzją PINB. Tytuł ten został doręczony spółce [...]stycznia 2020 r. Pismem z [...]stycznia 2020 r. z zachowaniem ustawowego terminu skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, wskazując na art. 33 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Powołując ten przepisy wskazała na brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Nadto wskazała na odroczenie terminu wykonania obowiązku. W tej ostatniej kwestii podała, że obiekt jest przedmiotem transakcji; obecnie trwają negocjacje dotyczące ostatecznych warunków jej sprzedaży potencjalnemu inwestorowi, który planuje, po uzyskaniu tytułu do nieruchomości, rozpocząć na niej przedsięwzięcie budowlane. W związku z powyższym obiekt z innych przyczyn i tak zostanie rozebrany. PINB postanowieniem nr [...] z[...] lutego 2020 r., na podstawie art. 33 § 1 i art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. uznał przedstawione zarzuty za bezzasadne. Na powyższe rozstrzygnięcie w ustawowym terminie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie. Po rozpatrzeniu tego zażalenia zapadło wskazane na wstępie postanowienie M. WINB nr [...] z [...] marca 2020 r., którym organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu [...]przytoczył treść art. 33 § 1 u.p.e.a., podkreślając przy tym, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. Następnie zaznaczył, że w piśmie z 16 stycznia 2020 r. skarżąca wskazała, że wnosi zarzuty w oparciu o art. 33 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a., tj. zarzut odroczenia terminu wykonania obowiązku oraz zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Wskazał, że skuteczne wniesienie zarzutów przez zobowiązanego wszczyna postępowanie w sprawie ich rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ich zasadności. Zakres przedmiotowego postępowania zależy przede wszystkim od zakresu zarzutów, bowiem to na wnoszącym zarzut każdorazowo spoczywa obowiązek wskazania, która z okoliczności określonych w art. 33 § 1 powyższej ustawy stanowi podstawę środka prawnego. Ponadto podał, że zarzut wniesiony w oparciu o ww. przepis powinien spełniać wymogi formalne wynikające z treści art. 63 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Dodał też, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie; wniesienie zaś zarzutów z innych przyczyn niż to wynika z ww. przepisu prawa pozbawia organ egzekucyjny uprawnień do ich rozpatrzenia. I dalej M. WINB stwierdził, że organ powiatowy w uzasadnieniu postanowienia nr [...] w sposób niebudzący wątpliwości odparł powołany przez zobowiązaną spółkę zarzut i wykazał jego, bezzasadność. Podał, że zarzut odroczenia terminu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazuje na możliwość wstrzymania bądź umorzenia wszczętego postępowania egzekucyjnego w przypadku okoliczności powodujących tymczasową lub zupełną utratę przez obowiązek cech wymagalności. Przeszkody ekonomiczne, organizacyjne, logistyczne spółki oraz prowadzenie negocjacji celem sprzedaży nieruchomości, na której usytuowany jest przedmiot postępowania egzekucyjnego nie mieszczą się w zakresie tej przesłanki. Stanowisko skarżącej w tym zakresie jest niezasadne i nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Wskazanie przez skarżącą, że "(...) nabywca z pewnością dokona rozbiórki obiektu budowlanego będącego przedmiotem decyzji" - pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanego postanowienia nr [...]. Zdaniem M. WINB, również zarzut braku doręczenia skarżącej upomnienia prawidłowo oceniono jest niezasadny. Z akt sprawy wynika, że w dniu 1 września 2017 r. PINB wystawił upomnienie nr [...] które zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...]września 2017 r. (podpis i pieczątka na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Czynność upomnienia, zgodnie z dyspozycją art. 15 § 1 u.p.e.a. następuje po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku. Wobec powyższego organ ten zaznaczył, że stanowisko organu powiatowego w tym zakresie jest prawidłowe i ma oparcie w zebranym materiale dowodowym. Powołując się na wyrok NSA z 8 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 315/08 wskazał przy tym, że "Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego", uregulowanego w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście samo zagrożenie egzekucją, stanowiące istotę treści upomnienia, ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku. (...)". Ponadto zauważył, że decyzja PINB nr [...] z [...]maja 2017 r., nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego, jest ostateczna i wykonalna (została podtrzymana decyzją organu II instancji, a skarga na tą ostatnią została prawomocnie oddalona). W niniejszej sprawie nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji; nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją. Poza tym M.WINB podał, że zobowiązana spółka nie tylko nie wykonała obowiązku, ale uchyla się od jego wykonania pomimo wymagalności obowiązku rozbiórki oraz nie poczyniła realnych działań (czynności) w celu dobrowolnego przystąpienia do jego wykonania. Podniósł także, że konsekwencje wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę obciążają inwestora, jako sprawcę samowoli budowlanej. Podniósł też, że w zażaleniu spółka nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania stanowiska organu powiatowego odnośnie uznania zarzutów za bezzasadne. W związku z powyższym nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Uznał, że niniejsza egzekucja prowadzona jest zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaznaczył również, że argumenty przedstawione przez skarżącą nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji. W skardze do Sądu na ww. postanowienie M.WINB z . marca 2020 r. C.I.sp. z o.o. z siedzibą w W.reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez uznanie, że wskazany zarzut obejmuje wyłącznie możliwość zakwestionowania zasadności zastosowania przez organ egzekucyjny wymienionych w tym przepisie odroczenia terminu wykonania obowiązku, braku wymagalności lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, tymczasem takie ujęcie wskazanego przepisu prowadzi do ograniczenia podmiotowego w zakresie możliwości podniesienia ww. zarzutu, odmawiając obowiązanemu prawa do realizacji normy zawartej w art. 33 § 1 u.p.e.a.; 2. art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia PINB w mocy w sytuacji, w której organ powinien był uznać za zasadne podniesione przez skarżącą zarzuty w zakresie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., co stanowi podstawę do uchylenia postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ w sposób pobieżny, nie zagłębiając się w istotę sprawy, dokonał oceny postawionych przez nią zarzutów, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Przede wszystkim, odnosząc się do wskazanej przez skarżącą okoliczności zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, organ w sposób całkowicie błędny ocenił ją jako przeszkodę ekonomiczną, logistyczną, organizacyjną spółki, uzasadniając bezzasadność podniesionego zarzutu. Bagatelizując w ten sposób podjęte przez skarżącą działania celem, w konsekwencji ich podjęcia, wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki obiektu kontenerowego znajdującego się na nieruchomości, organ w sposób niedopuszczalny wyodrębnił przedmiotową "samowolę budowlaną" od rzeczywistości gospodarczej, w jakiej istnieje, w tym mając na uwadze charakter nieruchomości, cel istnienia podmiotu, jakim jest spółka prawa handlowego, a także dokonywane transakcje gospodarcze i ich skutki. W powyższym kontekście skarżąca wskazała również na brak celowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie przepisów o egzekucji w administracji. Podkreśliła, że spółka nie kwestionuje obowiązku nałożonego na nią decyzją z 11 maja 2017 r. oraz faktu uzyskania przez nią statusu prawomocności. Ponadto dodała, że podjęła działania zmierzające do realizacji obowiązku rozbiórki spornego obiektu poprzez zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży przedmiotowej nieruchomości podmiotowi zainteresowanemu realizacją na jej terenie inwestycji budowlanej. W wyniku prowadzonych prac nabywca z pewnością dokona rozbiórki obiektu budowlanego będącego przedmiotem decyzji - będzie to nie tylko konieczne i zgodne z jego interesem, ale także celowe z punktu widzenia obiektywnego rachunku ekonomicznego przedsięwzięcia zakupu nieruchomości inwestycyjnej. Nie sposób zatem uznać, że skarżąca uchyla się de facto od realizacji stwierdzonego decyzją obowiązku, podejmuje bowiem działania zmierzające do jego realizacji. I dalej skarżąca podała, że w dniu 21 listopada 2018 r. zawarła umowę przedwstępną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, której kopia znajduje się w aktach sprawy. Zdaniem skarżącej zarówno PINB, badając zarzuty, a następnie organ, rozpatrując zażalenie, powinny były wniknąć - czego nie dokonały - także w meritum niniejszej sprawy, rozstrzygając o nadaniu tytułu wykonawczego obowiązkowi wynikającego z decyzji rozbiórkowej. Prawidłowa analiza sprawy doprowadzić powinna bowiem do wniosku o podejmowaniu aktywnych działań bezpośrednio zmierzających do realizacji obowiązku w postaci rozbiórki spornego obiektu budowlanego. Wobec takich wniosków wydanie tytułu wykonawczego jawi się jako co najmniej przedwczesne. Dalej skarżąca podniosła, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym już istnienie w obrocie decyzji rozbiórkowej stanowi samoistną podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co można wywnioskować z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Wbrew sugestiom organu skarżąca nie kwestionuje samego obowiązku, wynikającego z ww. decyzji, a jedynie wskazuje na przedwczesność i wynikającą z niej niecelowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] marca 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB nr [...] z [...]lutego 2020 r., uznające za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z[...] stycznia 2020 r. w związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego decyzją PINB nr [...] z [...] maja 2017 r. (nakazującą rozbiórkę obiektu kontenerowego usytuowanego w północno-zachodniej wygrodzonej części nieruchomości przy ul. G.w W.). Mając na uwadze okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza; rację ma bowiem organ (tak I, jak i II instancji) podnosząc, że obowiązek objęty kwestionowanym tytułem wykonawczym jest wymagalny, a postępowanie egzekucyjne zostało uruchomione prawidłowo; wobec tego nie można stwierdzić, aby zgłoszone zarzuty okazały się zasadne. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że kontrolowane postępowanie prowadzone było w trybie art. 34 u.p.e.a. Ma to istotne znaczenie, albowiem postępowanie to ograniczone jest do rozpatrzenia samego zarzutu ("w zakresie zgłoszonych zarzutów") i nie obejmuje rozpoznania -tak jak w odwołaniach- całej sprawy. Ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, tj. pozbawione podstawy prawnej. Słusznie w tym kontekście organ I instancji dostrzegł, że zakres postępowania prowadzonego na tej podstawie uzależniony został wystąpieniem skarżącej, wskazującym na wadliwości postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest bowiem wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym - zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33, a wskazanie innych - nie uprawnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia. Słusznie także wziął pod uwagę, że skoro wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot, to w razie zgłoszenia przez stronę zarzutów, nie przeprowadza się dodatkowego postępowania w postaci uzyskania stanowiska wierzyciela, stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. Słusznie także wskazał, że skarżąca inicjując to postępowanie (z zachowaniem terminu ustawowego) wskazała na zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a.; tylko w tym zakresie organy zobligowane były więc prowadzić ustalenia i wydać rozstrzygnięcie. Zgodnie z tymi przepisami podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. Powołując zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. skarżąca podała, że objęty nakazem rozbiórki obiekt jest przedmiotem transakcji i trwają negocjacje dotyczące ostatecznych warunków jego sprzedaży. W zażaleniu dodała, że podjęła działania zmierzające do realizacji obowiązku rozbiórki poprzez zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży ww. obiektu. W efekcie podniosła, że to nabywca z pewnością dokona rozbiórki obiektu. Okoliczności te zostały w całości poddane analizie w sprawie, a ta prawidłowo doprowadziła organy orzekające do wniosku, że nie stanowią one o wystąpieniu sytuacji określonej w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Treść art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazuje, że o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis używa także sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Niewątpliwie muszą one mieć charakter tego rodzaju, co wymienione w tym przepisie, czyli odroczenie terminu bądź rozłożenie na raty i należeć będą do tych okoliczności takie zdarzenia, jak np. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja podniesiona przez skarżącą nie wskazuje na to, aby taka sytuacja w tym przypadku wystąpiła. Rację ma przy tym organ II instancji podnosząc, że prowadzenie negocjacji celem sprzedaży nieruchomości, na której usytuowany jest przedmiot postępowania egzekucyjnego nie mieści się w zakresie ww. przesłanki. Dodatkowo Sąd w tym miejscu dostrzega, że kwestionowany przez skarżącą tytuł wykonawczy nr [...] z [...] stycznia 2020 r. dotyczy obowiązku wynikającego z (ostatecznej obecnie) decyzji PINB nr [...] z [...] maja 2017 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją M. WINB z [...]lipca 2017 r., a skarga do WSA w Warszawie na tą ostatnią wyrokiem tego Sądu z [...] czerwca 2018 r. została oddalona, sygn. akt VII SA/Wa 2140/17. Wyrok ten uprawomocnił się 9 października 2019 r. Przy czym, we wskazanym postępowaniu o sygn. akt VII SA/Wa 2140/17 Sąd zastosował na wniosek skarżącej ochronę tymczasową, tj. postanowieniem z 7 grudnia 2017 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zatem, obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym stał się wymagalny [...]lipca 2017 r., ale nie mógł być egzekwowany po wydaniu przywołanego postanowienia o wstrzymaniu z[...]grudnia 2017 r. do dnia uprawomocnienia się ww. wyroku. Nie wynika jednak z akt, aby w tym czasie czynności w postępowaniu egzekucyjnym miały miejsce. Tytuł wykonawczy wystawiono [...]stycznia 2020 r., po sprawdzeniu [...]stycznia 2020 r., że obowiązek rozbiórki wynikający z ww. prawomocnego orzeczenia nie został wykonany. Po tej dacie, nie wystąpiły żadne tego rodzaju okoliczności (nie wskazują na to akta sprawy), które miałyby wpływ na wymagalność tego obowiązku, a przywołane przez skarżącą takich nie stanowią. Zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie może być bowiem skutecznie podważona poprzez wskazanie na podjęcie przez podmiot zobowiązany działań w kierunku sprzedaży przedmiotu objętego nakazem rozbiórki (którego to dotyczy postępowanie egzekucyjne). Tego rodzaju okoliczności (a tylko takie skarżąca podniosła), nie wskazują bowiem na tymczasową lub zupełną utratę przez egzekwowany obowiązek cech wymagalności. Z tego też powodu zarzuty skargi w ww. kwestii nie mogły okazać się skuteczne i nie mogły tym samym odnieść zamierzonego skutku. Oceniając zaskarżone postanowienie Sąd nie stwierdził nadto, aby zawierało ono wadliwą ocenę w kontekście drugiego z zarzutów zgłoszonych w postępowaniu. Powołując się na art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. skarżąca wywiodła, że przed wystawieniem tytułu wykonawczego nie otrzymała upomnienia, wzywającego do wykonania obowiązku. Również i ten zarzut prawidłowo oceniono w obu instancjach, słusznie dostrzegając, że w aktach sprawy znajduje się upomnienie nr [...] z [...] września 2017 r., wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki, doręczone skarżącej [...] wrzenia 2017 r. Warto przy tym odnotować, że obowiązek rozbiórki wynikał wówczas z ostatecznej, podlegającej wykonaniu decyzji, albowiem decyzja organu II instancji zapadła [...] lipca 2017 r., zaś postanowienie Sądu o wstrzymaniu jej wykonania – "dopiero" 7 grudnia 2017 r. W tych warunkach także i ten zarzut nie mógł podważyć uruchomionego postępowania egzekucyjnego. Z tych przyczyn, nie stwierdzając w sprawie naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.