VII SA/Wa 1065/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [....] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [....]. Skarżąca R. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [....] z dnia [....] marca 2015 r. nr [....] znak[....] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [....], uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję Prezydenta [....]. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [....] z dnia [....] marca 2015 r. nr [....] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację inwestycji drogowej - drogi gminnej od posesji nr [....], ponieważ ww. decyzja jest obarczona istotnymi wadami prawnymi i jej realizacja może wywołać nieodwracalne dla skarżącej skutki w postaci konieczności żądania usunięcia zbiornika odparowującego z sąsiadującej działki, gdyż jego lokalizacja odbyła się bez zgody skarżącej i jej udziału, co skutkować może poniesieniem przez inwestora kosztów pochodzących ze środków publicznych. Ponadto, wybudowanie zbiornika w pasie drogi powiatowej nr [....] może zagrażać bezpieczeństwu z uwagi na fakt jego usytuowania w pasie drogowym. Ponadto, skarżąca podniosła, że inwestor rozpoczynając inwestycję będzie przygotowywał roboty związane ze zbiornikiem i prowadził działania zmierzające do jego posadowienia i w tym celu niewłaściwie wydatkuje środki publiczne ze względu na wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż może zajść konieczność zmiany pozwolenia lub uzyskania nowego, co w konsekwencji spowoduje niezrealizowanie inwestycji w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do § 3 art. 61 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zatem ww. artykuł rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania normy z art. 61 § 3 p.p.s.a. ma pojęcie "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej umożliwia wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku wniesienia skargi dotyczącej aktu wydanego w trybie nadzwyczajnym (por. postanowienia NSA z dnia 23 września 2016 r. sygn. akt II OZ 937/16, oraz z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II OZ 873/14). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczył właśnie decyzji wydanej "w granicach tej samej sprawy". Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Nadto, w niniejszej sprawie zauważyć należy, że decyzja Prezydenta [....] z dnia [....] marca 2015 r. nr [....] została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 ze zm.). O ile przyznać należy, że wydanie decyzji w tym trybie nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania ich wykonania, bowiem brak jest przepisów szczególnych w tym zakresie, to jednakże mechanizmy przewidziane w tej ustawie mające zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji, w sposób istotny ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony skarżącej w świetle regulacji zawartych w tej ustawie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kierując się powyższym Sąd uznał, że wniosek o wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [....] marca 2015 r. nr [....] nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak dostatecznego jego uzasadnienia okolicznościami wyjątkowymi. We wniosku o wstrzymanie wykonania nie wyjaśniono w należyty sposób, jakie szkody może ponieść skarżąca na skutek wykonania ww. decyzji z dnia [...] marca 2015 r., a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody te mogą być znaczne i trudne do odwrócenia w realiach niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie istotną kwestią jest również i to, iż ocena przesłanek wstrzymania wykonania aktu nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. Zatem należy uwzględnić również to, że ewentualne wstrzymanie wykonania ww. decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe oraz interes publiczny, bowiem zostanie odroczona realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby mieszkańców. Uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania oraz interes publiczny Sąd przyjął, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Przedstawione przez skarżącą okoliczności - usunięcie zbiornika odparowującego z sąsiadującej działki, co skutkować może poniesieniem kosztów przez inwestora pochodzących ze środków publicznych oraz to, że wybudowanie ww. zbiornika może zagrażać bezpieczeństwu z uwagi na fakt jego usytuowania w pasie drogowym - nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie decyzji z dnia 5 marca 2015 r. groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania. To wszystko sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie jest niezasadne. Tym bardziej zaś ma to miejsce w sytuacji niewystarczającej argumentacji wniosku skarżącej. Natomiast Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.