VII SA/Wa 1071/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skarg J. O. i E. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi. Wojewoda [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie sygn. VII.SA/Wa 175/05 z dnia 18 października 2005r, po ponownym przeprowadzeniu na wniosek R. O., S. O. i J. O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...] stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu przedstawił następujący stan sprawy : Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...], wraz z przyłączami i przy kanalikami na działkach nr [...],[...] w miejscowości [...], na działkach wg wykazu w miejscowości [...], pompowni P-8 na działce nr [...], pompowni P-9 na działce nr [...], pompowni P-I na działce nr [...], pompowni P-II na działce nr [...] oraz pompowni P-III na działce nr [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Wnioskujący o stwierdzenia nieważności wyżej wskazanej decyzji R. O., S. O., J. O. i E. O. w części obejmującej działkę nr [...] w miejscowości [...] wskazali, że decyzja Starosty [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem studzienki kanalizacyjne na działce nr [...] zostały usytuowane bez zachowania wymaganej odległości 15.00 m od ich 2-ch czynnych studni kopanych. Wnioskujący podnieśli, iż nie posiadają instalacji wodociągowej. Wojewoda [...] rozpatrując wniosek skarżących decyzją z dnia [...] października 2004 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r. znak: [...] w części dotyczącej budowy kolektora kanalizacyjnego A-10 na działce nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, decyzją z dnia z dnia [...] grudnia 2004r. znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję odmawiając jednocześnie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując skargę R. O., S. O., J. O. i E. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] grudnia 2004r, wyrokiem z dnia 18 października 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 175/05, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Z oceny prawnej zawartej w wyroku sądowym wynika, że organ I instancji w ogóle nie zbadał czy osoby zgłaszające wniosek mają przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym, czym dopuścił się obrazy art. 28 kpa. Sąd wskazał, iż organy powinny również zbadać i wypowiedzieć się, czy decyzja o pozwoleniu na budowę zgodna jest z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zdaniem sądu wymaga wyjaśnienia posługiwanie się przez skarżącą E. O. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda [...] ponownie rozpatrując wniosek i biorąc pod uwagę ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku, decyzją z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. Organ uznał, że wnioskodawcy R. O, S. O., J. O. są stronami postępowania natomiast stroną postępowania nie jest E. O., której omyłkowo doręczono kserokopię projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił wszczęcia na wniosek E. O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu ograniczenia się jedynie do zbadania prawidłowości zaskarżonej decyzji w części obejmującej budowę kanalizacji na działce nr [...] i nie zapewnienia udziału wszystkim stronom tego postępowania. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2007 r. ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. W wyniku odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu na wniosek R. O., S. O. i J. O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...] stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003r. znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...] jest niezgodna z przepisami prawa ponieważ projekt budowlany jest niezgodny z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...]. sierpnia 1999 r. znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera zapis iż inwestycja winna spełniać warunki techniczne. Zdaniem organu projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi określonymi w § 31 ust. 1 pkt. i rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /(Dz. U. Nr 10 z 1995r. poz. 46 z późn. zm.), bowiem odległość studzienki ściekowej od studni kopanej winna wynosić 15.00 m natomiast w projekcie studzienki te zostały zaprojektowane w odległości 4.00 i 12.00 m od istniejących studni kopanych na działce nr [...] stanowiących własność wnioskodawców. Jedna ze studzienek zaprojektowana została bezpośrednio przy granicy, a druga w odl. 9.00 od granicy działki skarżących. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej działki o nr ew. [...], a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż zgodnie z orzecznictwem sądowo - administracyjnym, w postępowaniu nieważnościowym, prowadzonym w stosunku do decyzji wydanej w sprawie inwestycji liniowej, mówiąc o obowiązkach organu nadzorczego, należy rozróżnić granice kontroli decyzji w ramach przesłanek z art. 156 § 1 Kpa od granic kontroli decyzji wyznaczonych trasą przebiegu inwestycji przez poszczególne nieruchomości, należące do różnych właścicieli i tym, kto złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony, to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy czyli decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na granice zgłoszonego żądania strony, (zob. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 364/05) Organ II instancji stwierdził, iż z uwagi na fakt, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], znak: [...] dotyczy inwestycji liniowej, tj. kanalizacji sanitarnej takie ograniczenie zakresu postępowania jest niezbędne. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] winien ograniczyć się do zbadania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], znak: [...] jedynie w części, w jakiej obejmuje ona budowę kanalizacji sanitarnej na działce o nr ew. [...], bowiem tylko w tej części odnosi się ona do interesu prawnego skarżących będących współwłaścicielami sąsiedniej działki nr ew [...]. W związku z tym organ odwoławczy uznał za wadliwe prowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania w stosunku do całej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r. Z tego względu organ II instancji uchylił decyzję organu wojewódzkiego, a postępowanie - w zakresie dotyczącym działek nie objętych interesem prawnym wnioskodawców — umorzył jako bezprzedmiotowe. W ocenie organu nadzorczego kontrolowana decyzja zgodna jest z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak również z przepisami techniczno – budowlanymi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż inwestor wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością- działką o nr ew. [...] - na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się podpisana w dniu 24 sierpnia 1999 r., przez E. M. zgoda na budowę kanalizacji sanitarnej na działce o nr ew. [...] stanowiącej jej własność. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], znak: [...] została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, decyzja ta nie zawierał wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Decyzja Starosty [...] nie jest również dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Z tego względu zdaniem organu odwoławczego należało stwierdzić, że weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], znak: [...] w części, w jakiej obejmuje ona budowę kanalizacji sanitarnej na działce o nr ew. [...], nie była dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] twierdzenia, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) bowiem odległość studzienki ściekowej od studni kopanej winna wynosić 15.00 m, a w przedmiotowej sprawie studzienka ściekowa została zaprojektowana w odległości 4.00 i 12.00 m od istniejących studni kopanych skarżących, organ II instancji stwierdził, że jest ono bezzasadne. Wskazał, iż przepis § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, określa wyłącznie lokalizację studni dostarczającej wodę do picia i na potrzeby gospodarcze w stosunku do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. Natomiast zaprojektowany na działce o nr ew. [...] kolektor A 10, którego uzbrojenie stanowi studzienka z tworzywa sztucznego o średnicy 425 mm, w którym połączenia przelotowe i połączeniowe zastosowano na głębokości posadowienia kanału 1,2 m — 4.0 m, nie jest żadnym z obiektów budowlanych wymienionych w § 31 ust. 1 pkt 3 powyższego rozporządzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli J. O., S. O., E. O.. Skarżący wskazali, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i niezgodna ze stanem faktycznym. Wskazali, iż nie zachowano odległości pomiędzy urządzeniami kanalizacyjnymi, a studniami z wodą pitną zlokalizowanymi na ich działce. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest ich sądowa kontrola. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156§1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji. określonej w art. 16§1 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji zarówno ostatecznej jak i nieostatecznej w granicach określonych w art. 156 §1 kpa. W rozpatrywanej sprawie, Wojewoda [...] kontrolował w trybie nadzoru decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...]. Wojewoda [...] stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005r. sygn. akt VII.SA/Wa 175/05 uchylającym wcześniejsze decyzje organów obu instancji. Ocena prawna jest także wiążąca dla sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie. Z oceny prawnej zawartej w wyroku sądowym wynika, że organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności powinien zbadać czy osoby zgłaszające wniosek mają przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym. Sąd wskazał, iż organy powinny również zbadać i wypowiedzieć się, czy decyzja o pozwoleniu na budowę zgodna jest z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wyjaśnić fakt posługiwania się przez skarżącą E. O. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy stwierdzić, iż organ zastosował się do wiążącej oceny prawnej. Badając przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności Wojewoda [...] ustalił, iż właścicielami działki o nr ew [...] w [...] na której zlokalizowane są studnie kopane sąsiadujące bezpośrednio z działką nr ew [...] na której zaprojektowano sporną kanalizację są synowie E. O. (R. O., S. O. i J. O. ). E. O. nie jest właścicielką działki o nr ew [...], a zatem nie jest stroną postępowania, a kserokopię projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ doręczył jej omyłkowo. W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił wszczęcia na wniosek E. O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta stała się ostateczna. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało prawidłowo wszczęte na wniosek R. O., S. O. i J. O.. Jednakże organy prowadząc postępowanie w trybie nadzoru kontrolowały kwestionowaną decyzję w całości nie biorąc pod uwagę specyfiki inwestycji liniowej. Dopiero w zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dostrzegł, iż niezbędne jest ograniczenie zakresu postępowania do działki nr [...] bowiem tylko w tej części odnosi się ona do interesu prawnego skarżących będących współwłaścicielami sąsiedniej działki nr ew [...]. Stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w zakresie dotyczącym działek nie objętych interesem prawnym wnioskodawców należy uznać za prawidłowe. Organ odwoławczy powołując się orzecznictwo sądowo - administracyjne prawidłowo wywiódł , iż w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym w stosunku do decyzji wydanej w sprawie inwestycji liniowej, mówiąc o obowiązkach organu nadzorczego, należy rozróżnić granice kontroli decyzji w ramach przesłanek z art. 156 § 1 Kpa od granic kontroli decyzji wyznaczonych trasą przebiegu inwestycji przez poszczególne nieruchomości, należące do różnych właścicieli i tym, kto złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony, to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy czyli decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na granice zgłoszonego żądania strony, (zob. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 364/05) W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] powinien ograniczyć się do zbadania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], znak: [...] jedynie w części, w jakiej obejmuje ona budowę kanalizacji sanitarnej na działce o nr ew. [...], bowiem tylko w tej części odnosi się ona do interesu prawnego skarżących będących współwłaścicielami sąsiedniej działki nr ew [...]. W ocenie Sądu prawidłowe jest uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] w całości i odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] w części dotyczącej działki o nr ew. [...]. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż weryfikowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...]w części, w jakiej obejmuje budowę kanalizacji sanitarnej na działce o nr ew. [...], nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż kontrolowana decyzja zgodna jest z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak również z przepisami techniczno – budowlanymi. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (strona 4) określono wymagania dotyczące uzgodnienia projektu budowlanego z właściwymi organami. Ponadto nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia wodno – prawnego oraz podkreślono, że planowana inwestycja (kanalizacja sanitarna) jest obiektem wymagającym zaopatrzenia w media: - energia, zasilanie pompowni po uzyskaniu warunków z R.E. [...] - ścieki odprowadzone będą do projektowanej oczyszczalni ścieków. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określono również wymagania dotyczące osób trzecich wskazując, że planowana inwestycja nie powinna zanieczyszczać powietrza, wody lub gleby oraz powinna spełniać warunki przewidziane w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) w zakresie odległości od granicy działek sąsiednich i obiektów na nich się znajdujących. Inwestor uzyskał wszystkie wymagane decyzją o warunkach zabudowy uzgodnienia projektu budowlanego w tym uzgodnienie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2000 r. oraz decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2000 r. udzielającą pozwolenia wodno – prawnego. Z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, że projektowana kanalizacja sanitarna zapewni odprowadzenie ścieków do szczelnego systemu kanalizacyjnego, a następnie poprzez sieć kanałów do oczyszczalni ścieków zlokalizowanej w [...]. Takie działanie pozwoli na likwidację podstawowych źródeł zanieczyszczeń tj. szamb, które powodują skażenie gleby, wód podziemnych i powierzchniowych. Dwa główne ciągi kanalizacji grawitacyjnej zaprojektowano poza zabudowaniami wzdłuż istniejących rurociągów wodociągowych. Kolektory boczne zaprojektowane zostały wzdłuż istniejących ogrodzeń lub granic działek. Będący przedmiotem sporu boczny Kolektor A 10 został zaprojektowany na działce o nr ew. [...] wzdłuż istniejącej granicy z działką nr [...]. Uzbrojenie przedmiotowego kolektora stanowi studzienka z tworzywa sztucznego o średnicy 425 mm, w której połączenia przelotowe i połączeniowe zastosowano na głębokości posadowienia kanału 1,2 m — 4.0 m. Zaprojektowany kolektor nie jest żadnym z obiektów budowlanych wymienionych w § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wskazał, iż przepis § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, określa wyłącznie lokalizację studni dostarczającej wodę do picia i na potrzeby gospodarcze w stosunku do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. Zgodnie ze wskazanym przepisem studnie skarżących powinny znajdować się w odległości 7, 5 m od granicy działki. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), skargę oddalił. Skarga E. i O. została oddalona z tej przyczyny, że skarżąca nie miała przymiotu strony.