VII SA/Wa 1074/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...]. Pismem z dnia 11 maja 2015 r. skarżąca – A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], mocą której organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. "O." E. i J. S. s.c. pozwolenia na budowę samodzielnej stacji gazowej z dwoma zbiornikami do magazynowania gazu o pojemności 5m3 łącznej pojemności do 10m3 oraz zadaszonym stanowiskiem do samodzielnego tankowania pojazdów – na działce nr ew. [...], położnej w obr. "W." w K. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wniosku podniesiono, że budowa stacji gazowej w projektowanym kształcie, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla inwestycji na działce skarżącej o nr ew. [...], gdzie trwają prace związane z budową pawilonów usługowo-handlowych. Wskazano, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dokonał błędnej wykładni § 124 ust. 1 pkt r rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 243 poz. 2063) poprzez uznanie, że odległość 60 m winna być odniesiona wyłącznie do obiektów istniejących, a nie do obiektów projektowanych, dla których wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Wykładnia dokonana przez organ odwoławczy mogłaby prowadzić do sytuacji, w której o ile stacja gazowa powstanie wcześniej niż zaprojektowane pawilony usługowo-handlowe objęte ostatecznym pozwoleniem na budowę, dojdzie do konieczności odstąpienia od planowanej budowy pawilonów. Rozpoznając ww. wniosek mocą postanowienia z dnia 27 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia złożonego na ww. postanowienie przez J. S. mocą postanowienia z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II OZ 1170/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał do ponownego rozpoznania wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że z uwagi na uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2015 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega rozpoznaniu na nowo. Dalej należy wskazać, że na mocy art. 153 w zw. z art. 166 oraz 170 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponadto orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany stanowiskiem zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II OZ 1170/15. Pamiętać należy, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, publ. LEX nr 1277944). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesione zażalenie zasługiwało na uwzględnienie ponieważ we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazano takich okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pozbawione podstaw są twierdzenia skarżącej zawarte we wniosku i ocena dokonana przez Sąd Wojewódzki, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne z uwagi na to, że rozpoczęcie prac budowlanych na mocy pozwolenia na budowę do chwili rozpatrzenia skargi spowoduje, że może zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, że samo wstrzymanie wykonania odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nie znosi skutków jakie wywołuje decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym. Jej odmowny charakter nie rodzi bowiem skutków prawnych związanych z możliwością realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zaznaczyć trzeba, że źródłem praw i obowiązków podlegających wykonaniu jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając sprawę ponownie wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej oraz mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca takich okoliczności we wniosku nie uprawdopodobniła, a podniesione argumenty nie wskazują bezpośrednio jaka znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mogą się pojawić w sprawie. Sam fakt wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji mocą której stwierdzono nieważność innej decyzji wydanej w trybie zwykłym dotyczącej pozwolenia na budowę, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja uchylając decyzję stwierdzającą nieważność innej decyzji wydanej w trybie zwykłym dotyczącej pozwolenia na budowę ze swej natury, co do zasady bezpośrednich skutków o których mowa w ww. przepisie nie rodzi, gdyż obecnie stan faktyczny jest taki, że decyzja dotycząca pozwolenia na budowę pozostaje w obrocie prawnym. Decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym nie wymaga żadnej czynności strony, ani nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. Stąd jeżeli strona wnosi o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutki te powinna wskazać i uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżąca w kontekście powołanych okoliczności nie podała. Nie można zatem uznać, że zaskarżona decyzja powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje pojawienie się trudnych do odwrócenia skutków. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.