VII SA/Wa 1085/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na zarządzenie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 lipca 2012 r. nr 2998/2012 w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej A. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. A. M. pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. wniosła skargę na zarządzenie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 lipca 2012 r. nr 2998/2012 w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy, w części dotyczącej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy budynku przy ul. [...] w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zarządzenie w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków stanowi akt organów jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), który podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (zob. postanowienie NSA z 14 września 2012 r. sygn. II OSK 1950/12). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W świetle powyższych przepisów skuteczne wniesienie skargi na zarządzenie w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem pod warunkiem wykazania, że zarządzenie narusza interes prawny wnoszącego skargę. Interes prawny należy rozumieć jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi a zaskarżonym aktem. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaskarżone zarządzenie nie narusza interesu prawnego A. M. A. M. wniosła skargę na zarządzenie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 lipca 2012 r. nr 2998/2012 w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy, w części dotyczącej ujęcia w tej ewidencji budynku przy ul. [...] w W. Zauważyć wobec tego trzeba, że jak wynika z załączonych do akt sprawy wydruków z elektronicznej księgi wieczystej [...] oraz [...] (stan na dzień 5 lipca 2023 r.), w dacie wniesienia skargi (tj. w dniu 15 kwietnia 2019 r.) A. M. legitymowała się tytułem prawnym do nieruchomości przy ul. [...] w W., a zatem posiadała interes prawny w zaskarżeniu zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy nr 2998/2012. Niemniej jednak stan ten uległ zmianie, a nastąpiło to po wniesieniu skargi. Prawo własności nieruchomości zostało bowiem umową notarialną z 23 grudnia 2019 r. nr rep. A 8828/2019 przeniesione przez skarżącą na A. H. Powyższe oznacza, że po wniesieniu skargi A. M. utraciła interes prawny w niniejszej sprawie, który to związany był wyłącznie z posiadanym przez nią tytułem prawnym do ww. nieruchomości. Ustalenie przez Sąd, że skarżąca utraciła legitymację do bycia stroną skutkować musiało odrzuceniem skargi, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Z kolei rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 p.p.s.a.