VII SA/Wa 1086/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska - Czaykowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi T D na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], znak: [...]Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T D (dalej: "skarżący"), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r., nr [...], znak: [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja organu II instancji zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 28 grudnia 2017 r. do Urzędu [...] dla Dzielnicy [...], wpłynął wniosek M Z i M Z (dalej: "inwestorzy"), dotyczący zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...]przy al. [...]. Organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...]lutego 2018 r., nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych braków w dokumentacji projektowej. Na wniosek pełnomocnika inwestorów z dnia 23 lutego 2018 r., postanowieniem Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...] marca 2018 r., zawieszono postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Na powyższe postanowienie, zażalenie złożył T D. Przedmiotowe zażalenie, wraz z aktami sprawy i projektem budowlanym, zostało przekazane do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], a po jego rozpoznaniu postanowieniem nr [...]z dnia [...]kwietnia 2018 r. Wojewoda [...], uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 8 maja 2018 r. inwestorzy złożyli pismo w sprawie wycofania wniosku o zawieszenie postępowania. Z kolei w dniu 26 września 2018 r. uzupełnili oni wskazaną dokumentację projektową zgodnie z postanowieniem Prezydenta [...] nr [...]. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ I instancji decyzją nr [...]z dnia [...] października 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestorów, obejmującego budowę budynku biurowo-usługowego, na działce nr ew. [...]z obrębu [...]przy al. [...], dzielnica [...]. Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie złożył skarżący. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że inwestorzy odebrali postanowienie o uzupełnieniu braków dokumentacji projektowej w dniu 19 lutego 2018 r. Z tego względu termin określony postanowieniem organu I instancji nr [...]upłynął w dniu 21 marca 2018 r. Projekt budowlany został natomiast uzupełniony w całości dopiero 26 września 2018 r. W związku z tym rygorem niezastosowania się do wezwania organu powinna być decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z 11 stycznia 2019 r., Wojewoda [...]wezwał inwestorów do uzupełnienia dokumentacji projektowej w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma, poprzez: - doprowadzenie części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności z § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), - doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), - wykazanie zgodności planowanej inwestycji z pkt 1.1 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]o warunkach zabudowy, przeniesionej decyzją Prezydenta [...]z dnia [...] września 2012 r., nr [...]- w zakresie szerokości elewacji frontowej budynku, - dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów formalnych takich jak: decyzja Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzja Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ponadto określono, że antresola nie odpowiada ustawowej definicji antresoli zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Pismem z dnia 21 lutego 2019 r., Wojewoda [...]wyznaczył stronom termin na zapoznanie się z uzupełnioną dokumentacja projektową. Po przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizie zgromadzonego materiału dowodowego, jak i analizie dokumentacji projektowej Wojewoda [...]skarżoną decyzją z [...] marca 2019 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23 a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wyjaśnił, że z kolei art. 33 ust. 2 omawianej ustawy określa, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć, między innymi: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Dodatkowo przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej, sprawdza szereg uwarunkowań i dokumentów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, organ administracji architektoniczno- budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje zaś decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto Wojewoda [...]podkreślił, że możliwość wezwania inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym przysługuje również organowi II instancji. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na braki, które wystąpiły w przesłanej dokumentacji projektowej, pismem z dnia 11 stycznia 2019 r., organ II instancji wezwał inwestorów do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. Poprawione 4 egzemplarze projektu budowlanego, zgodnie z wezwaniem Wojewody [...], zostały zwrócone do organu przy piśmie z dnia 11 lutego 2019 r. Po ponownej analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, a złożony przez nich projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 r. o warunkach zabudowy. Miejsca parkingowe również zostały zaprojektowane zgodnie że wskaźnikiem wskazanym w pkt. 11 powyższej decyzji, a więc dla powierzchni użytkowej biur 18-30 miejsc na 1000 m², dla powierzchni użytkowej usług 25-38 miejsc na 1000 m². W projektowanych budynkach przewidziano powierzchnię użytkową biur wynoszącą 58,1 m² (1 miejsce parkingowe), powierzchnię użytkową ekspozycji handlowej - 149,82 m² (4 miejsca parkingowe) oraz 1 dodatkowe miejsce parkingowe. W sumie na zapewnienie potrzeb parkingowych zostało zaprojektowane 6 miejsc postojowych, co spełnia wymogi wskazane w omawianej decyzji o warunkach zabudowy. Na terenie planowanej inwestycji przewidziano także miejsce przeznaczone na zbiórkę odpadów bytowych, jako wydzielone miejsce przy parkingu (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy). Organ II instancji stwierdził również, że projektowana inwestycja jest usytuowana zgodnie z wytycznymi z decyzji o warunkach zabudowy. Podniósł, że jest ona zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 ze zm.) i nie narusza przepisów rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Przedmiotowa inwestycja nie narusza również innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W dalszej kolejności Wojewoda [...]wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczących: odległości miejsc postojowych od okien i granicy działki, odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), czy nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wojewoda, zgodnie z regulacjami dotyczącymi ochrony środowiska, określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdził że projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Równocześnie stwierdzono, że planowana inwestycja zostanie zrealizowana poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych. Organ II instancji podkreślił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy przedłożyli również opinię geotechniczną. Reasumując, w ocenie Wojewody [...], inwestor spełnił wszelkie wymogi formalne, a więc złożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego. Natomiast po dokonanej przez organ odwoławczy analizie dokumentacji projektowej stwierdzono, że spełnia ona wymogi prawa określone art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, uznając że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, pomimo że organ odwoławczy uznał za konieczne uzupełnienie w sposób istotny zatwierdzonego, jako zgodnego z przepisami prawa budowlanego, projektu budowlanego, - art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku odniesienia się do przedmiotu odwołania oraz całości sprawy objętej decyzją organu I instancji, Skarżący wniósł o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz I instancji z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skargę należało oddalić, ponieważ zaskarżona decyzja, nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że organ wydający skarżoną decyzję, nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji, podjęły wszystkie czynności, które były konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Znalazło to również odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji tych organów, które spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy, zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 98 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie skarżącego przez organ o zamiarze zawieszenia postępowania, stwierdzić należy, że naruszenie to, nie miało w ocenie Sądu żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący bowiem złożył zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania, mając możliwość przedstawienia argumentów dotyczących tego rozstrzygnięcia. Odnośnie do przedstawionej w uzasadnieniu skargi argumentacji dotyczącej naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, konieczne jest przedstawienie chronologii zdarzeń związanych z przedłożeniem przez inwestorów projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości projektu budowlanego w terminie 30 dni ( K. 23 akt). Odpis tego postanowienia inwestorzy odebrali w dniu 19 lutego 2018 r. Termin ten w ocenie skarżącego upłynął 21 marca 2018 r. Pismem z dnia 23 lutego 2018 r., inwestorzy wystąpili z wnioskiem o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność uzupełnienia projektu budowlanego o brakujące uzgodnienia (K. 27 akt). Postanowieniem z dnia [...]marca 2018 r. Prezydent zawiesił postępowanie. Na postanowienie to w dniu 19 marca 2018 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 8 maja 2018 r., do organu I instancji, wpłynął wniosek inwestorów z dnia 7 maja 2018 r. o podjęcie zawieszonego postępowania. W dniu 26 września 2018 r., inwestorzy uzupełnili projekt (K. 60 akt). Argumentacja skarżącego dotycząca naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, sprowadza się do tego, że inwestorzy nie usunęli w terminie braków projektu budowlanego, co skutkować powinno wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższą argumentacją, nie można w ocenie Sądu się zgodzić. W trakcie zawieszenia postępowania, inwestorzy przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r., w nawiązaniu do postanowienia z dnia [...] lutego 2018 r., przedłożyli 3 egzemplarze projektu. Przedłożenie czwartego egzemplarza, nie było możliwe, bowiem na skutek zażalenia skarżącego na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania, znajdował się on w organie odwoławczym. Inwestorzy w dniu 8 maja 2018 r., złożyli wniosek o podjęcie postępowania, zaś w dniu 10 września 2018 r., poinformowano ich o zwrocie akt z organu II instancji. W tej samej dacie, zasadnie zwrócono się do inwestorów o uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez dołączenie czwartego egzemplarza projektu budowlanego, co inwestorzy uczynili w dniu 26 września 2018 r. Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej chronologię zdarzeń, przekroczenie terminu określonego w art. 35 ust. 3, nastąpiło z przyczyn niezależnych od inwestorów, bowiem spowodowane było kontrolą postanowienia o zawieszeniu postępowania. Niezależnie od tego wskazać należy, że termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. w celu usunięcia merytorycznych braków w projekcie budowlanym, winien zostać określony w sposób, który umożliwi zobowiązanemu inwestorowi rzeczywistą realizację nałożonego na niego obowiązku. Właściwy organ, określając w postanowieniu, o którym mowa w art. 35 ust. 3 p.b., termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinien mieć bowiem na uwadze zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasadę pogłębiania zaufania obywateli (art. 8) oraz zasadę udzielania informacji (art. 9). Termin ten powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości. Podkreślenia wymaga również, że termin określony w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna. ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2017 r. , sygn. akt II SA/Gd 365/17, LEX nr 2343211 ). Przekroczenie zatem tego terminu niezależnie od przyczyn, nie może skutkować decyzją o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazać także należy, że termin ten może być na wniosek strony przedłużany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., VII SA/Wa 432/09, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, art. 35 ust. 3, może być przez organ stosowany w jednej sprawie ponownie (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 25 lutego 2009 r., II SA/Gd 789/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewidziana w projekcie budowlanym wysokość budynku (9,40 m), jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, gdzie przewidziano wysokość około 9 m nad poziomem terenu. Kwestia ta, została także omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ponadto nie stanowiła zarzutu skargi o została wyłącznie przedstawiona w jej uzasadnieniu. Nie jest także zasadny kolejny wynikający wyłącznie z uzasadnienia skargi zarzut, dotyczący nieprawidłowej reprezentacji inwestorów. Do akt sprawy złożone zostało pełnomocnictwo udzielone R N, tylko przez jednego z inwestorów M Z. Nieprawidłowość ta, nie miała jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Fakt doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę pełnomocnikowi jednego tylko z inwestorów, nie naruszał praw innych stron postępowania, a zwłaszcza skarżącego. Zarzut taki w odniesieniu do drugiego z inwestorów – M Z, mógłby mieć znaczenie wyłącznie w sytuacji kwestionowania przez nią decyzji organu I instancji, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.