VII SA/Wa 1104/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić B. K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi B. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w dniu 17 kwietnia 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 24 czerwca 2015 r. skarżący został wezwany do nadesłania 2 odpisów skargi i pełnomocnictwa oraz do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł. Wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 lipca 2015 r., zatem termin do ich wykonania upłynął w dniu 14 lipca 2015 r. Przy piśmie z dnia 6 lipca 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) pełnomocnik skarżącego nadesłał dwa odpisy pisma, dowód uiszczenia wpisu oraz kolorową kopię pełnomocnictwa (k. 15 akt sprawy). W tej sytuacji Sąd postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. odrzucił skargę. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 września 2015 r. W dniu 2 października 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) pełnomocnik skarżącego skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wskazał, iż istotnie do Sądu nadesłana została kolorowa kserokopia pełnomocnictwa, bowiem skarżący – osoba w wieku 78 lat, o słabym wzroku – wykonał kolorową kserokopię i dał ją pełnomocnikowi, a oryginał zachował dla siebie. W dniu 28 września 2015 r. pełnomocnik potwierdził, że w aktach znajduje się kserokopia. Skarżący odnalazł oryginał w dniu 1 października 2015 r. i przekazał go pełnomocnikowi. Do wniosku dołączony został oryginał pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. – następnego dnia po odnalezieniu oryginału pełnomocnictwa – i wraz z nim skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). Oceniając wskazane przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu uznać należy, że w świetle przedstawionej argumentacji i zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie zasługują one na uwzględnienie. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, sąd musi mieć na uwadze działania pełnomocnika. Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu (również przy ocenie formalnych aspektów wniosku) należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 23 września 2014 r., II GZ 523/14). Nadesłanie kserokopii pełnomocnictwa nie może być usprawiedliwiane okolicznościami leżącymi po stronie skarżącego, albowiem przesłał je jego pełnomocnik, który miał obowiązek dokładnie sprawdzić, jakie pisma dołącza i czy odpowiadają one wymogom stawianym im przez przepisy prawa. Ponieważ pełnomocnik skarżącego jest adwokatem, przepisy pozwalały mu na potwierdzenie zgodności kserokopii pełnomocnictwa z oryginałem. Podkreślić należy, że mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków działania pełnomocnika. Przykładając obiektywny miernik staranności w działaniu do sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego nie dochował wymaganej od niego staranności i dbałości o interesy procesowe swojego mocodawcy. Pełnomocnik miał obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. W tej sytuacji uwzględnienie wniosku nie jest możliwe, bowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe, Sąd postanowił jak na wstępie.