VII SA/Wa 1109/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę VII SA/Wa 1109/19 UZASASDNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] listopada 2018 r., znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W dniu 11 maja 2018 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo [...] (dalej: "wnioskodawca"), w którym zawarty został wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z [...] listopada 2016 r., (znak [...]), wydanej przez Starostwo [...]. Decyzją tą Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Dystrybucja S.A., Oddział w [...] (dalej: "inwestor"), pozwolenia na budowę linii kablowej SN-15kV, budowę linii nN, budowę kontenerowej stacji transformatorowej, posadowienie słupów linii napowietrznej - 7 szt. w miejscowości [...], na dz. ew. nr [...]. Uzasadniając złożony wniosek powołał się na ,,rażące naruszenia prawa w procesie wydawania" przedmiotowej decyzji. Zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2018 r., poinformowano strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę - w części dotyczącej interesu prawnego wnioskodawcy. W dniu 24 lipca 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo [...] (pełnomocnika inwestora), zawierające jego stanowisko odnośnie zarzutów zawartych we wniosku. Z kolei pismem z dnia 19 lipca 2018 r. wnioskodawca poinformował organ, że działki nr ew. [...] oraz [...] nie są własnością Urzędu Gminy [...], stąd też Wójt Gminy [...] nie miał prawa wydawać jakichkolwiek uzgodnień w odniesieniu do projektowanej przebudowy. Następnie pismem z dnia 29 sierpnia 2018 r. organ I instancji poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Równocześnie wskazano, że sprawa zostanie załatwiona w terminie do 12 października 2018 r. W odpowiedzi na zawiadomienie, w dniu 8 października 2018 r. wpłynęło kolejne pismo wnioskodawcy zawierające zarzuty odnośnie pisma pełnomocnika inwestora. Po przeanalizowaniu akt sprawy Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2018 r. umorzył postępowanie prowadzone w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. w części dotyczącej interesu prawnego wnioskodawcy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca, wnosząc o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia. Po jego rozpatrzeniu GINB decyzją z [...] marca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. GINB podkreślił ponadto, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Jednocześnie w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. GINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca swój interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r., Nr [...], wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa własności działek nr ew. [...] oraz [...] położonych w miejscowości [...]. Potwierdza to treść Ksiąg Wieczystych Nr [...] oraz Nr [...], prowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych. Z projektu budowlanego wynika zaś, że sporna inwestycja obejmuje budowę kontenerowej stacji transformatorowej, linii kablowej SN-15kV, linii kablowej nN, posadowienie słupów linii napowietrznej SN-15kV, posadowienie słupów linii napowietrznej nN, włączenie projektowanej stacji transformatorowej do układu sieci SN-15kV, włączenie projektowanej stacji transformatorowej do układu sieci nN. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowane linie kablowe nN oraz SN-15kV zostały usytuowane, m. in. na działce nr ew. [...] wzdłuż granicy z działką nr ew. [...] - należącą do wnioskodawcy. Odległość omawianych linii kablowych nN oraz SN-15kV od granicy działki nr ew. [...] nie została zwymiarowana. Z pomiaru dokonanego linijką, uwzględniając skalę w jakiej sporządzono projekt zagospodarowania terenu (skala 1:500) wynika, że projektowane linie SN-15kV oraz nN zostały usytuowane w odległości około 0,5 m od granicy z działką nr ew. [...], a projektowany na działce nr ew. [...] słup SN-15kV został zaplanowany w odległości około 1,0 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z kolei projektowany na działce nr ew. [...] słup nN został zaplanowany w odległości około 1,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. Wymienione powyżej, projektowane elementy spornej inwestycji znajdują się w jeszcze większych odległościach od granicy z działką nr ew. [...]. Równocześnie projekt budowlany nie przewiduje wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych na działkach nr ew. [...]. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że działka nr ew. [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalno-gospodarczym oraz budynkiem gospodarczym. Budynek mieszkalno-gospodarczy usytuowany jest w odległości około 12,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. W ocenie GINB, biorąc po uwagę zakres planowanych prac oraz usytuowanie działek wnioskodawcy względem planowanej inwestycji, działki te nie znajdują się w obszarze jej oddziaływania. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Stąd też wnioskodawca może bez przeszkód zagospodarować działki, będące jego własnością, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres dopuszczalnego zagospodarowania. Organ II instancji podkreślił również, że brak jest przepisów prawa powszechnie obowiązujących, określających minimalne wymagane odległości, w jakich należy sytuować słupy energetyczne oraz linie nN i SN-15kV od granicy działki bądź budynków mieszkalnych i gospodarczych. Jednakże z projektu budowlanego wynika, że obszar oddziaływania inwestycji, obejmujący bezpośrednie otoczenie w odległości 0,5 m od osi, zawiera się w całości na obszarze działek, które są objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto interes prawny wnioskodawcy do kwestionowania w postępowaniu nieważnościowym spornej decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r., nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla poszczególnych sołectw: [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] z [...] marca 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] czerwca 2003 r., nr [...] poz. [...]). GINB stwierdził bowiem, że należące do wnioskodawcy działki położone są na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem 11.54 MNi (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z przewagą zabudowy istniejącej na istniejących działkach budowlanych), co wynika z § 9 ust. 2 pkt a podpunkt 1 miejscowego planu. Zgodnie z treścią miejscowego planu, dla zabudowy realizowanej w miejscach uzupełnień zabudowy istniejącej na zasadzie nowej budowy i rozbudowy ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy w linii zabudowy obiektów sąsiednich, pod warunkiem, że jest ona położona w odległości nie mniejszej niż 5 m od granicy działki. W związku z tym, z ustaleń miejscowego planu, nie wynikają dla wnioskodawcy jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania należących do niego działek, związane z realizacją spornej inwestycji. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Odnosząc się zaś do zarzutów sformułowanych we wniosku oraz odwołaniu wskazał, że z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Starosty [...] nie wynika aby sporna inwestycja obejmowała rozbiórkę linii napowietrznej sieci SN-15kV oraz nN. W projekcie budowlanym wskazano natomiast, że zgodnie z warunkami przebudowy część istniejącej sieci SN-15kV podlega demontażowi zgodnie z decyzją rozbiórki wydaną przez nadzór budowlany w Bielsku-Białej. Ponadto interes prawny wnioskodawcy w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności omawianego rozstrzygnięcia nie wynika również z faktu, że projekt budowlany został sporządzony w oparciu o wytyczne projektanta z maja 2016 roku. Kopia przedmiotowych wytycznych projektowych została wprawdzie dołączona do projektu budowlanego, jednakże są one skierowane do projektanta, który na ich podstawie opracowuje projekt budowlany. Zakres projektowanych robót budowlanych określa projekt budowlany, a nie załączone do niego ustalenia projektowe. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...], domagając się uchylenia rozstrzygnięcia Starosty [...]. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wskazał, że GINB ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że kwestionowane rozstrzygnięcie nie dotyczy skarżącego. Jednocześnie skarżący podniósł, że na gruncie § 55 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 3 m - dla linii o napięciu znamionowym nieprzekraczającym 1 kV oraz 5 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 1 kV, lecz nieprzekraczającym 15 kV. W ocenie skarżącego powyższa regulacja świadczy o tym, że jego działka znajduje się w strefie zagrożenia. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia z dnia [...] marca 2019 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że decyzja organu odwoławczego znajduje oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a i została poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym z zachowaniem reguł wynikających z art. 7 i 77 kpa. Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z 19.09.2012r., II GSK 1038/11). W ocenie Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena przymiotu strony [...] jest prawidłowa. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06 sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Istotnie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji np. osoby niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym, tym niemniej krąg tych podmiotów powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle przywołanej normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji także w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na których to skoncentrowały się organy orzekające w niniejszej sprawie, ale też przepisy dotyczące na przykład ochrony środowiska (m. in. dotyczące ochrony przed hałasem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów prawa w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010r. w sprawie II OSK 1872/09 , należy przyjąć, że pojęcie obszaru oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego musi być więc doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Takiej też oceny statusu strony [...], którą podziela Sąd orzekający, dokonał organ odwoławczy. Jak wynika z Ksiąg Wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...] Nr [...] oraz Nr [...] skarżącemu przysługuje prawo własności działek nr ew. [...]. Przedmiotowe pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2016r. zakłada budowę kontenerowej stacji transformatorowej, linii kablowej SN-15kV, linii kablowej nN, posadowienie słupów linii napowietrznej SN-15kV, posadowienie słupów linii napowietrznej nN, włączenie projektowanej stacji transformatorowej do układu sieci SN-15kV, włączenie projektowanej stacji transformatorowej do układu sieci nN. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowane linie kablowe nN oraz SN-15kV zostały usytuowane, m. in. na działce nr ew. [...] wzdłuż granicy z działką nr ew. [...]. Odległość omawianych linii kablowych nN oraz SN-15kV od granicy działki nr ew. [...] nie została zwymiarowana. Organ dokonał pomiaru linijką, uwzględniając skalę w jakiej sporządzono projekt zagospodarowania terenu (skala 1:500) i ustalił, że projektowane linie SN-15kV oraz nN zostały usytuowane w odległości około 0,5 m od granicy z działką nr ew. [...], a projektowany na działce nr ew. [...] słup SN-15kV został zaplanowany w odległości około 1,0 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z kolei projektowany na działce nr ew. [...] słup nN został zaplanowany w odległości około 1,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. Pozostałe projektowane elementy spornej inwestycji znajdują się w jeszcze większych odległościach od granicy z działką nr ew. [...]. Równocześnie projekt budowlany nie przewiduje wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych na działkach nr ew. [...]. Działka skarżącego nr ew. [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalno-gospodarczym oraz budynkiem gospodarczym przy czym budynek mieszkalno-gospodarczy usytuowany jest w odległości około 12,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. Jak wynika z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 755 ze zm.) "projektowanie urządzeń, instalacji i sieci (energetycznych) powinno zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu: zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym, o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania energii i rodzaju stosowanego paliwa ". Wskazać przy tym trzeba, że od dnia 1 stycznia 2003 r. (zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. z 2015 r. poz. 1483)), stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. W opisie technicznym do projektu budowlanego określono iż przy projektowaniu przedmiotowego zamierzenia uwzględniono normy: N SEP-E-004 (elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe),N SEP-E-003 (elektroenergetyczne linie napowietrzne), PN-E-5100-1 (elektroenergetyczne linie napowietrzne). Jednocześnie, co słusznie podkreślają organy, brak jest powszechnie obowiązujących przepisów określających minimalne prawnie wymagane odległości słupa energetycznego od granicy działki jak i od budynku mieszkalnego oraz przepisów określających minimalne prawnie wymagane odległości przewodów linii SN czy też linii nN od granicy działki czy budynku. Należy także wskazać, że z projektu budowlanego (str. 83) wynika, że "obszar oddziaływania inwestycji obejmujący jej bezpośrednie otocznie w odległości 0,5 m od osi, zawiera się w całości w obszarze działek, które są objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę Zgodnie z zapisami § 9 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], wprowadzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. - obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016r.), określającym zasady zabudowy działek nr [...] oznaczonych symbolem planistycznym 11.54 MNi (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z przewagą zabudowy istniejącej) -"Dla zabudowy realizowanej w miejscach uzupełnień zabudowy istniejącej na zasadzie nowej budowy i rozbudowy ustała się nieprzekraczalną linie zabudowy w linii zabudowy obiektów sąsiednich, pod warunkiem, że jest ona położona w odległości nie mniejszej niż 5 m od granic działki. W przypadku kiedy ten warunek nie jest spełniony, dla obiektu budowlanego lub rozbudowywanego obowiązuje linia zabudowy w odległości 5 m od granicy działki od strony drogi dojazdowej. Mając powyższe na uwadze należy uznać za prawidłowe stanowisko organów, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) Należy także podkreślić, że zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016r. projekt budowlany nie obejmuje swoim zakresem rozbiórki istniejącej linii energetycznej 15kV istniejącej na działkach skarżącego. Kwestia ta była przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Natomiast kwestie regulacji prawnej granic działek nr ew. [...], która również pojawia się w pismach skarżącego pozostaje poza kompetencją organów architektoniczno-budowlanych i należy do sądu powszechnego. Konkludując należy uznać za prawidłowe stanowisko organów o braku przymiotu strony skarżącego w niniejszym postępowaniu. Na marginesie należy jedynie wskazać, że ewentualne postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016r. może się toczyć z inicjatywy Prokuratora, któremu zarzuty wobec tego rozstrzygnięcia są znane , co wynika z zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa skierowanego w dniu [...] listopada 2018r. do Prokuratury Rejonowej w [...] przez Wojewodę [...]. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Po pierwsze organy nie stosowały w sprawie niniejszej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, po drugie dotyczy ono obowiązków inwestora podczas wykonywania robót budowlanych, po trzecie z przywołanych przepisów nie wynika, że po zakończeniu robót w "strefie odległej o 5 m od skrajnego przewodu linii SN jest na tyle niebezpiecznie, że w tej strefie nie może przebywać ktokolwiek i w jakimkolwiek celu". Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2018r., poz.1302).