VII SA/Wa 1123/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Asesor WSA Paweł Groński, Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi M. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. ( znak: [...] ) Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu pisma M. K. z dnia [...] września 2006r. - stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. (nr [...]) z dnia [...] lipca 1998r. - zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej M. i J. G., pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego usytuowanego przy ulicy [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja z dnia [...] lipca 1998r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, bowiem do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku M. i J. G. dołączyli decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 1998r. (nr [...]) ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, którą wydano na rzecz M. K. W ocenie organu wydanie pozwolenia na budowę podmiotowi, który posłużył się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której adresatem jest inny podmiot, winno być traktowane jako wydane na rzecz podmiotu nie posiadającego w ogóle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 §1 pkt 2 kpa wobec rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 - ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. ( znak: [...] ) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa - po rozpatrzeniu odwołania J. G. - utrzymał mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006r. W motywach ww. rozstrzygnięcia organ II instancji podzielił argumentację przedstawioną w decyzji pierwszoinstancyjnej i dodał, że z przepisów art. 33 ust 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane () wynika, że podmiot ubiegający się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ma obowiązek dołączenia do wniosku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast pozwolenie na budowę zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 1 ww. ustawy może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podmiot zamierzający przystąpić do realizacji inwestycji, co do której w myśl art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1994r. Nr 89, poz. 415 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień 16 lipca 1998r., wymagane jest uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, winien wystąpić o wydanie takiej decyzji do właściwego organu. W skardze na powyższą decyzję M. i J. G. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006r., zarzucając naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 32 ust 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz art 46 ust 1 z dnia 7 lipca 1994r. - o zagospodarowaniu przestrzennym ( obowiązującej w dacie wydania pozwolenia na rozbudowę). Skarżący podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rodzaj promesy i brak jest przepisów ograniczających liczbę podmiotów, na rzecz których zostaje wydana. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy tj. posadowienie nieruchomości, kształt oraz stan z punktu widzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, które nie uległy zmianie, to należy założyć, że bez względu na adresata rozstrzygnięcie byłoby jednakowe. Tym bardziej, że obowiązujący wówczas art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczał wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu dla więcej niż jednego wnioskodawcy. Zatem nawet gdyby odmienność adresata traktować jako uchybienie, to nie może być ono uznane za rażące. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, skarżący wskazali, że spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może być przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo 0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej 1 stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. W rozstrzyganej sprawie naruszenia tego rodzaju nie wystąpiły, zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ decyzji w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy decyzja, kończąca to postępowanie nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa ( vide wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2000r, I SA 1110/99, LEX nr 75520, teza pierwsza). Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [....] lipca 1998r. - zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i J. G., pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, organy wskazały art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 32 ust. 4 pkt 1 - ustawy Prawo budowlane, ponieważ do wniosku o wydanie ww. pozwolenia inwestorzy dołączyli decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną na rzecz M. K. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w przepisie art. 33 ust 2 pkt 3 ww. ustawy nałożono na inwestora obowiązek dołączenia do wniosku aktualnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że podmiot zmierzający do realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego - na które wymagane jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - powinien wystąpić o jej wydanie, bowiem decyzja ta uprawnia inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych warunkach. W tym miejscu podkreślić trzeba, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - o zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującej w dacie wydania pozwolenia na budowę) nie przewidywały możliwości przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na rzecz określonego podmiotu na inny podmiot, podobnie jak przewidują to przepisy ustawy - Prawo budowlane odnośnie decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 40 ). Ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - i Sąd orzekający w niniejszej sprawie je podziela - że pozwolenie na budowę wydane podmiotowi, który posłużył się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, skierowaną do innego podmiotu winno być traktowane, jako wydane na rzecz podmiotu w ogóle nie legitymującego się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co z kolei winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane ( por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 1999r. sygn. akt IV SA 536/97, LEX nr 47218; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2003r. sygn. akt II SA/Kr 2773/00, LEX nr 202732; wyrok WSA z dnia 6 września 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 587/05, LEX nr 194706). Wobec wyżej przedstawionej argumentacji, wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę przedmiotowego budynku - w sytuacji, gdy inwestorzy J. i M. G. posłużyli się decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zaadresowaną do M. K., wypełniało przesłankę określoną w art. 156 §1 pkt 2 kpa, wobec rażącego naruszenia art. 32 ust 4 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.