VII SA/Wa 1131/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań: B. T., I. K. – działającej w imieniu A. K., B. G., E. G. oraz C. i W. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...], Starosta Powiatu [...], na podstawie art. 28, art. 33, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.b.", oraz art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i J. M. pozwolenia na budowę budynku usługowego – Zakładu Pogrzebowego na działce nr [...] położonej w miejscowości D., gmina D.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w związku z wątpliwościami co do zgodności dokumentacji z planem miejscowym organ zwrócił się do Rady Gminy D. o interpretację w tym zakresie. W odpowiedzi pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Rada Gminy D. stwierdziła, że przedmiotowa inwestycja wchodzi w zakres usług komunalnych, co jest zgodne z zapisami § 22 ust. 3 planu miejscowego i może być ona realizowana na terenie oznaczonym symbolem MNC. Pozytywną opinię w tej kwestii przedstawił także autor planu miejscowego (pismo z dnia [...] sierpnia 2012 r.) stwierdzając, że zakład usług pogrzebowych (bez kremacji) na terenie oznaczonym symbolem MNC jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji zwrócił także uwagę, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazał, że projekt posiada pozytywne uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz pozytywne uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponieważ inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b., organ nie znalazł podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: I. K. w imieniu A.K., B. G., E. G., C. i W. S. oraz B. T.. I. K. zwróciła się o rozważenie nałożenia na Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 i uchylenie postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. Zdaniem odwołującej usytuowanie domu pogrzebowego w centrum miejscowości – główny deptak przy kościele, obok skansenu jako atrakcji turystycznej i dwóch stawów dekoracyjnych, jest niewskazane. Zwróciła także uwagę na konieczność analizy ciągów komunikacyjnych przy posesjach po obu stronach ul. D.. Obowiązujący po stronie posesji odwołującej zakaz zatrzymywania pojazdów i brak takiego zakazu po stronie planowanego domu pogrzebowego powoduje utrudnienia – brak miejsc do parkowania i zastawianie wjazdów do posesji. B. G. w odwołaniu podniosła, że jest właścicielką działek nr [...] i nr [...], sąsiadujących z działką nr [...], na których prowadzi sklep spożywczo-przemysłowy. Z uwagi na odbywające się w domu pogrzebowym śpiewy, modlitwy, nabożeństwa wójt mógłby nie przedłużyć koncesji na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie należącym do B. G.. Dodała, że inwestorzy posiadają działkę obok cmentarza, która byłaby odpowiednia na budowę planowanej inwestycji. E. G. w odwołaniu powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu swojej żony – B. G.. C. i W. S. w odwołaniu wskazali, że budowa zakładu pogrzebowego w tak bliskiej odległości od posesji odwołujących i budynku mieszkalnego będzie uciążliwa ze względu na specyfikę tego obiektu (powoduje przygnębienie, oddziałuje na psychikę). Zdaniem odwołujących w D. jest wiele innych miejsc, które można wykorzystać na budowę tego typu obiektów, a planowana lokalizacja nie jest dla niej właściwa. B. T. w odwołaniu zarzuciła wydanie decyzji organu I instancji z rażącym naruszeniem interesów sąsiednich nieruchomości oraz negatywnym oddziaływaniem i skutkami dla ich właścicieli. Podniosła, że bezsporna wyjątkowa uciążliwość planowanej inwestycji dla sąsiednich posesji, negatywne skutki ekonomiczne w postaci drastycznego spadku wartości nieruchomości, została całkowicie zignorowana. Zdaniem odwołującej tego typu inwestycje realizuje się na obrzeżach, z odpowiednim oddaleniem, aby nie zakłócać życia innym mieszkańcom. Brak społecznej akceptacji i tak zdecydowany sprzeciw zasługuje na wzięcie pod uwagę. Po rozpatrzeniu odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestor spełnił warunki wymagane w art. 32. 33, 34 ust.1-3 p.b. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę załączono projekt budowlany z wymaganymi uzgodnieniami, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis z planu zagospodarowania przestrzennego gminy D.. Jeżeli inwestor spełni ww. warunki, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (uchwała nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r., Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z 2004 r., poz. [...]) działka nr ewid. [...] w D. położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną w palnie symbolem MNC. Zgodnie z § 22 planu: "1. Ustala się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej centralnej wsi D., oznaczone na rysunku symbolem MNC. 2. Na terenach zabudowy, o których mowa w ust. 1 ustala się jako przeznaczenie podstawowe realizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami i podjazdami oraz małą architekturą. 3. Jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach, o których mowa w ust. 1 ustala się realizację budynków mieszkalno-pensjonatowych, rezydencjonalnych, rekreacji indywidualnej, obiektów i urządzeń związanych z działalnością rzemieślniczą o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności oraz inną, nieuciążliwą działalność usługową i komunalną". W ocenie organu odwoławczego budowa budynku usługowego – zakładu pogrzebowego wypełnia zapis planu. Za przedmiotową lokalizacją przemawia także sąsiedztwo kościoła, plebanii i budynków usługowych. Zwrócił uwagę, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i wiąże organy gminy, instytucje publiczne oraz obywateli. Projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia, inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Odnosząc się do zastrzeżeń i uwag odwołujących organ zaznaczył, że nie mogły one zostać uwzględnione. Przepisy nie chronią bowiem interesów faktycznych, mających w sprawie charakter handlowy, kulturowy, emocjonalny lub psychologiczny i które nie mają oparcia w przepisach prawa. B. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...]. Skarżąca zarzuciła wydanie decyzji Wojewody [...] z naruszeniem przepisów: 1) Art. 7 k.p.a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy o prawie budowlanym, ponieważ błędnie przyjęto, że budowa domu pogrzebowego nie narusza interesu osób trzecich (nie powołano się na przepisy prawa w tym zakresie), bagatelizując negatywne skutki decyzji o pozwoleniu na budowę zakładu pogrzebowego i jego wysoce negatywny wydźwięk na obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości, jak również negatywny wydźwięk psychiczny na czynnik ludzki. 2) Art. 7 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r., stosując błędną interpretację, iż działka nr ewid. [...] położona w D., jest terenem spełniającym odpowiednie warunki pod budowę domu pogrzebowego. Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 października 1972 r. w sprawie urządzania cmentarzy, prowadzenia ksiąg cmentarnych oraz chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 47, poz. 199 ze zm.) dom przedpogrzebowy powinien znajdować się w niewielkiej odległości od bramy cmentarnej. Zestawienie powyższych regulacji prawnych pozwala na sformułowanie tezy, że skoro dom przedpogrzebowy powinien znajdować się blisko bramy cmentarnej, to należy przy ustalaniu jego lokalizacji stosować przepisy dotyczące odpowiedniej odległości od zabudowań mieszkalnych, która wynosi co najmniej 50 m. Warunek ten nie został spełniony. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o: 1) uchylenie decyzji nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i wydanie orzeczenia odmiennego, tj. nie zatwierdzenie projektu budowlanego i nie udzielenie pozwolenia na budowę zakładu pogrzebowego na działce nr [...] w D., względnie o: 2) uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnienie skargi podniesiono, że brak społecznej akceptacji dla usytuowania obiektu w bliskości zabudowy mieszkaniowej i zdecydowany, wielokrotnie wyrażany sprzeciw sąsiadów zasługuje na wzięcie pod uwagę. Istotne jest, by interes jednostki nie dominował na interesem ogółu, co jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Ponadto decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem akt 8 k.p.a. dotyczącym prowadzenia postępowania w sposób nienaruszający zaufania obywateli do organów państwa i niepodważający świadomość prawną obywateli. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Za nieuzasadniony uznał zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Z przepisu tego nie można wywieść wniosku o dopuszczalności lokalizacji domu przedpogrzebowego jedynie na cmentarzu, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podobnie za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż poza kontrolą organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostają interesy faktyczne, nie posiadające oparcia w przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. i J. M. pozwolenia na budowę budynku usługowego – Zakładu Pogrzebowego na działce nr [...] położonej w miejscowości D., gmina D.. W tym postępowaniu do obowiązków organu należała ocena, czy przedstawiony projekt budowlany odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4, art. 33 ust. 1, art. 34 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 p.b. wynika, iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) – zwana dalej: "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", a także uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów oraz złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wykazaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (złożenie oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu organy architektoniczno-budowlane dokonały prawidłowej oceny zgodności przedstawionego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomnieć należy, że ustalenia sposobu zagospodarowania terenu w gminie, podjęte odpowiednią uchwałą, która jest aktem prawa miejscowego, są wiążące dla organów stosujących prawo. Organy administracji publicznej nie mogą kwestionować powszechnie obowiązującej mocy przepisów prawa miejscowego uchwalanych przez organy gminy ani też interpretować w sposób dowolny zapisów tego aktu. Zgodnie z przyjętym przez Radę Gminy D. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D. na terenie oznaczonym symbolem MNC, na którym znajduje się działka nr ewid. [...], jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się m.in. nieuciążliwą działalność usługową i komunalną (§ 22 ust. 3). Nie uszło uwadze Sądu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy D. nie zawiera definicji działalności nieuciążliwej. Dodatkowo, w związku z tym, że w planie miejscowym nie dokonano ograniczeń czy też warunków, pod jakimi dopuszcza się działalność komunalną na obszarze oznaczonym symbolem MNC, organy architektoniczno-budowlane, dokonując wykładni zapisów § 22 tego planu, nie mogą samodzielnie określać takich warunków, czy też kryteriów konkretyzujących, jaka działalność komunalna będzie zgodna z zapisami § 22 ust. 3 planu miejscowego. Organy prawidłowo zatem ustaliły, że planowana inwestycja – budowa domu pogrzebowego – mieści się w granicach dopuszczalnej na tym obszarze nieuciążliwej działalności komunalnej. Należy mieć bowiem na uwadze, że z projektu budowlanego nie wynika, by planowana inwestycja powodowała ograniczenia, na podstawie przepisów odrębnych, w korzystaniu z terenów sąsiednich działek zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w planie. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a ponadto postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000. Za planowaną lokalizacją przemawia także fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się kościół, plebania oraz budynki usługowe. Dodatkowo zgodność zamierzenia budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje potwierdzenie w znajdującym się w aktach sprawy piśmie Rady Gminy D. z dnia [...] lutego 2013 r. oraz opinii urbanistycznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. sporządzonej przez autora planu miejscowego mgr inż. W. Z.. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestor załączył do wniosku projekt budowlany w wymaganymi uzgodnieniami i złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, że organy prawidłowo uznały, iż inwestor spełnił wymogi zawarte w przepisach z art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1-3 p.b., a zatem nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak bowiem stanowi art. 35 ust. 4 p.b. właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił nałożone na niego prawem budowlanym obowiązki. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi wskazać należy, iż Sąd nie dostrzegł naruszenia art. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., może mieć miejsce wtedy, gdy strona wykaże, że został naruszony jej bezpośredni interes prawny, czyli należy wykazać, że dana inwestycja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa, co jednocześnie narusza interes strony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2004 r., sygn. akt IV SA 4/02, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podnoszone w trakcie postępowania potencjalne uciążliwości związane z lokalizacją zakładu pogrzebowego, takie jak: skutki w sferze handlowej, spadek wartości sąsiednich nieruchomości, negatywny wpływ na psychikę i sferę emocjonalną, świadczą jedynie o posiadaniu interesu faktycznego, nie posiadającego oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Z tego względu podnoszone okoliczności nie mogły zostać uwzględnione przez organy przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687) – zwanej dalej: "ustawą o cmentarzach", oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i ust. 2 cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym, a na każdym cmentarzu powinien być dom przedpogrzebowy lub kostnica, które służą: 1) do składania ciał osób zmarłych do czasu ich pochowania; 2) do wykonywania oględzin zwłok ludzkich dla celów sądowo-lekarskich, sanitarnych oraz policyjnych; 3) do wykonywania innych czynności związanych z chowaniem zwłok. Dalej wskazany przez skarżącą § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315) określa lokalizację terenu cmentarza, zaś § 11 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 października 1972 r. w sprawie urządzania cmentarzy, prowadzenia ksiąg cmentarnych oraz chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 47, poz. 299) stanowi o lokalizacji na terenie cmentarza domu przedpogrzebowego i wymaganiach co do jego konstrukcji. Powyższe przepisy nie mogły zostać naruszone przy wydaniu zaskarżonej decyzji już z tego względu, że nie miały one zastosowania w niniejszej sprawie. Z tego powodu nie zasługują na uwzględnienie także uwagi skarżącej dotyczące warunków sanitarnych zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. Jedynie na marginesie wskazać należy, że rozporządzenia Ministrów Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 października 1972 r. jest aktem obecnie już nieobowiązującym – zostało uchylone z dniem 2 stycznia 2008 r. (ustawa z dnia 18 października 2006 r. o zmianie i uchyleniu niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych, Dz. U. Nr 220, poz. 1600). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela utrwalone stanowisko przyjęte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż – wbrew stanowisku skarżącej – z przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o cmentarzach nie można wywieść wniosku, iż tylko na cmentarzu może być zlokalizowany dom przedpogrzebowy. Do obiektów lokalizowanych poza cmentarzami czy też terenami sakralnymi nie mają zastosowania przepisy określające lokalizację cmentarzy i związanych z nimi domów przedpogrzebowych. Decydujące znaczenie w takim przypadku w zakresie lokalizacji domu przedpogrzebowego mogą mieć przepisy miejscowego planu zagospodarowania, jeżeli dla danego terenu taki plan został uchwalony (por. wyroki NSA: z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 617/07, z dnia 16 marca 2009, sygn. akt II OSK 160/08, z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 465/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie dom miał być pogrzebowy lokalizowany na terenie działki ew. [...], na której nie znajduje się cmentarz. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza działalność w zakresie usług komunalnych. W związku z tym słusznie organy obu instancji rozpoznawały wniosek inwestorów pod kątem zgodności z tym planem, nie zaś z przepisami ustawy o cmentarzach i wydanymi na jej podstawie rozporządzeniami wykonawczymi. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, która powołuje się w skardze na naruszenie zasad współżycia społecznego, wyjaśnić trzeba, że postępowanie administracyjne toczy się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, wśród których brak jest odpowiednika art. 5 Kodeksu cywilnego. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym, które kreuje stosunki administracyjnoprawne, nie istnienie możliwość powołania się na te zasady, jak również dokonywania na ich podstawie wykładni przepisów prawa administracyjnego. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.