VII SA/Wa 1133/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. W. i W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. Sygnatura akt VII SA/Wa 1133/11 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa - w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.09.2010 r. - po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. W. i W. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009r. odmawiającej, w wyniku wznowienia z urzędu postępowania, uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi I., gm. N., umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...].12.2009r. Wojewoda [...] odmówił, w wyniku wznowienia z urzędu postępowania, uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi I., gm. N. Po rozpatrzeniu odwołania J. W. i W. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...].01.2010r., umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2009r., odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004r., nr [...]. Przyczyną wydania powyższego rozstrzygnięcia GINB było uznanie, że J. W. i W. K. nie posiadają interesu prawnego do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004r., nr [...]. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziły się J. W. i W. K. zaskarżając je do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16.09.2010r., sygn. akt VII SA/Wa 683/10; uchylił decyzję GINB z dnia [...].01.2010r. W powołanym wyżej wyroku WSA w Warszawie wskazał, że organ odwoławczy nie zbadał czy po wydaniu wyroku NSA z dnia 28.03.2007r., sygn. akt II OSK 208/06; zostało rozpatrzone odwołanie skarżącej od w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004r. nr [...], jak również nie wypowiedział się co do argumentów i zarzutów podnoszonych w pismach i odwołaniu, a ponadto z akt sprawy nie wynika sposób, w jaki zakończyło się postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...].11,2004r., udzielającej pozwolenia na budowę. Powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...].06.2007r. Wojewoda [...] ponownie umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...].11,2004r. Dalej organ przywołał treść art. 28 kpa, 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 3 pkt. 20 tego ostatniego Prawa i wskazał, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy odwołujące się nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji (aczkolwiek w/w decyzja z dnia [...].11.2004r. została doręczona poprzednikowi prawnemu W. K. – E. H. to jednak w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] odmówił E. H. przymiotu strony decyzją z dnia [...].12.2004r.), jak również w postępowaniu wznowieniowym toczącym się z urzędu przed organem wojewódzkim, w związku ze sprzeciwem Prokuratora Okręgowego w B. Doręczenie decyzji z dnia [...].12.2009r. przez Wojewodę [...] J. W. i W. K. należy uznać za nieprawidłowe. Sam fakt doręczenia decyzji określonej osobie nie kreuje samoistnie interesu prawnego jej adresata. Gdy skarżący jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji to interes określić należy jako faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie tworzy zaś legitymacji procesowej. Legitymację strony określają bowiem przepisy prawa a nie czynności prawne pomiędzy poszczególnymi podmiotami. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć skarżącego. Ocena interesu prawnego nie może również być dokonywana pod względem indywidualnej wrażliwości zainteresowanego. Statusu strony nie nabywa się również przez wysłanie na adres podmiotu decyzji administracyjnej. Inaczej mówiąc — fakt, że danej osobie doręczono decyzję organu nie przesądza o tym, że staje się ona stroną postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie obszar oddziaływania obiektu wyznaczyć należy w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) — dla budynku obory i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 z póź. zm.) — dla zamkniętego zbiornika na gnojowicę. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że nieruchomości, których właścicielką jest J. W. (dz. Nr ew. [...] i [...] położone we wsi R.) nie sąsiadują z nieruchomością inwestora (dz. Nr [...], położona we wsi I.). W. K. natomiast jest właścicielką działek o nr ew. [...] i [...], położonych we wsi I., z których działka o nr ew. [...] sąsiaduje z działką inwestora. Jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., nr [...], budynek obory, posadowiony został w odległości ok. 45 m od granicy działek o nr ew. [...] i [...] stanowiących własność J. W. oraz w odległości 4 m i ok. 15 m od działek W. K. (odpowiednio nr [...] i [...]). Tym samym powyższe nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku obory wyznaczonym warunkami technicznymi, w szczególności wynikającym z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia z dnia 12.04.2004r., zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto, zgodnie z § 36 ust. 1 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m 3 powinna wynosić co najmniej: 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i 7,5m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu odległość ta wynosi ok. 33 m od granicy z działkami o nr ew. [...] i [...] oraz ponad 30 m od granicy działek o nr ew. [...] i [...]. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 15m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich i 4m od granicy działki sąsiedniej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zbiornik na płynne odchody zwierzęce zaprojektowany został w odległości ok. 52 m od działek J. W. oraz ok. 26 m od działki o nr ew. [...] i ponad 60 m od granicy działki o nr ew. [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wprawdzie organ wojewódzki nie dokonał analizy obszaru oddziaływania spornej inwestycji, do czego zobowiązany był wyrokiem NSA z dnia 28.03.2007r., sygn. akt II OSK 208/06; to jednak w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się raport o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007r. oraz aneks nr 2 do w/w raportu z listopada 2007r., z którego wynika, że oddziaływanie omawianej inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora nr ew. [...]. W związku z zarzutami skarżących należy wskazać, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w postanowieniu z dnia [...].06.2008r. wskazał na nieprawidłowości zawarte w w/w raporcie o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007r. oraz w załączonym do niego aneksie z listopada 2007r. Z powyższego rozstrzygnięcia nie wynika jednak, że nieruchomości skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Natomiast skarżące nie wykazały oraz nie udokumentowały naruszenia własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego ograniczającego lub utrudniającego prawo korzystania z ich nieruchomości jakie nastąpiłoby poprzez realizację przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu podnoszonego w odwołaniu, dotyczącego budowy zbiornika na płynne odchody zwierzęce niezgodnie z projektem budowlanym organ stwierdził, że nie ma on wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Organ wyjaśnił, że realizacja inwestycji niezgodnie z projektem budowlanym należy do kompetencji właściwego miejscowo powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Ponadto, z uwagi na powyższe ustalenia, dotyczące braku posiadania przymiotu strony w niniejszym postępowaniu przez odwołujące się zamierzonego rezultatu nie mogą odnieść również podnoszone w odwołaniu merytoryczne zarzuty, dotyczące wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2009r. jak również merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze powyższe organ umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2009r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004r. nr [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutu podnoszonego w odwołaniu, dotyczącego przyznania przymiotu strony J. W. w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 2.02.2006r., sygn. akt II SA/Bk 564/05; należy wskazać, że w/w wyrok dotyczy decyzji o warunkach zabudowy a nie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. J. W. i W. K. złożyły skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie szeregu przepisów postępowania a to: - art. 170 P.p.s.a. w związku z wyrokiem NSA z dnia 28 marca 2007 r. w sprawie II OSK 208/06 oraz z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie II OSK 84/07; -art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 Prawa budowlanego; -art. 10 k.p.a poprzez niezapewnienie czynnego udziału skarżącym w postępowaniu; - art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 k.p.a. oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, 7, 8, 9, i 12 k.p.a. w wyniku przyjęcia, że organ I instancji nieprawidłowo uznał skarżących jako strony postępowania w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.; - art. 139 k.p.a. poprzez nietrafne przyjęcie, iz W. K. nie jest stroną postępowania w pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu skargi skarżące wskazały, że zaskarżona decyzja nie wnosi nic nowego ponad tę, którą uchylono wyrok z dnia [...].09.201 Or. Organ działa wbrew przepisowi art. 12 kpa, wydłuża bezpodstawnie postępowanie działając na szkodę interesu skarżących i interesu społecznego ponieważ chodzi o przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Nie zgodziła sie także z twierdzeniami organu co do tego, że ich nieruchomości nie są położone w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu. W konkluzji skargi, skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem skargi do tut. Sądu jest decyzja wydana w oparciu o art. 138 §1 pkt. 3 kpa, mocą której organ odwoławczy - GINB umorzył postępowanie odwoławcze wskazujac, że odwołującym się – J. W. i W. K. nie przysługuje przymiot strony. A zatem Sąd w niniejszej sprawie zobligowany jest ocenić jedynie kwestię prawidłowości w/w rozstrzygnięcia tj. zasadności argumentacji organu co do tego, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony. Analizując akta postępowania Sąd uznał, iż decyzja nie narusza prawa. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść art. 153 w/w ustawy P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 września 201 Or. w sprawie VII SA/Wa 683/10 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze z uwagi na brak przymiotu strony odwołujących się J. W. i W. K. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w okresie od 2004r. do 2009r. toczyło się wiele postępowań mających w tle decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...].11.2004r., co do której w postępowaniu odwoławczym zapadła dnia [...] grudnia 2004r. decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na brak przymiotu strony skarżących. Decyzja ta stała się przedmiotem kontroli WSA i NSA. Ten ostatni Sąd uchylając wyrok WSA i zaskarżoną decyzję przeprowadził szczegółową analizę przepisów art. 28 kpa i 28 ust. 2 Prawa budowlanego podkreślając znaczenie przepisów odrębnych i wskazał, że organ odwoławczy nie określił terenu w otoczeniu obiektów budowlanych na podstawie przepisów z zakresu ochrony środowiska wprowadzających związane z tymi obiektami ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i nie poddał ocenie raportu oddziaływania. Podał także, że obiekty objęte pozwoleniem ze względu na ich rodzaj należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko co samo przez się wskazuje, że obszar oddziaływania może wykraczać poza nieruchomość inwestora i obejmować nieruchomości sąsiadujące w tym nieruchomość skarżących. Powyższy wyrok NSA - zdaniem WSA w składzie orzekającym dnia 16.09.201 Or. - określający zasady postępowania zwykłego zapadł w sprawie wynikłej z przedmiotowego pozwolenia na budowę i wskazywał na konieczność ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Te same zasady dotyczą postępowania wznowieniowego i powinny być stosowane przez organ administracji. A zatem biorąc pod uwagę ocenę prawną zawartą w w/w wyroku należało uznać, że organ rozpoznając ponownie odwołanie w szczególności oceniając przymiot strony odwołujących się, po uprzednim ustaleniu czy i w jaki sposób zostało ponownie rozpoznane odwołanie od decyzji z dnia [...].03.2007r. - winien dokonać analizy obszaru oddziaływania inwestycji oraz wypowiedzieć się co do argumentów i zarzutów zawartych w pismach skarżących. Mając powyższe uwagi na względzie Sąd uznał, że wbrew zarzutom skarżących zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z regułami określonymi w art. 153 P.p.s.a. W szczególności podkreślenia wymaga, że organ odniósł się w aktach sprawy do raportu oddziaływania na środowisko. Z raportu tego - z kwietnia 2007r, aneksowanego w listopadzie 2007roku wynika wszak, że inwestycja nie powoduje ujemnego oddziaływania na ludzi i zdrowie publiczne w obszarach przeznaczonych dla stałego ich pobytu, ma zasięg lokalny, ograniczony wyłącznie do terenu planowanej budowy. Jednocześnie w raporcie wskazuje się, że planowana inwestycja nie stwarza zagrożeń dla innych użytkowników środowiska oraz istniejącej i planowanej zabudowy, a do pewnych uciążliwości zaliczyć należy jedynie emisję odorów, okresową uciążliwość zapachową wywołaną ewentualnymi procesami odbioru odpadów oraz zwiększony ruch pojazdów samochodowych. Wprawdzie skarżąca kwestionowała zapisy w/w Raportu, wręcz odmawiając mocy dowodowej temu dokumentowi jednakże nie przedstawiła żadnego innego dokumentu lub dowodu, który mógłby uzasadniać jej twierdzenia o braku wiarygodności Raportu sporządzonego przez dr L. M. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu co do tego, że Raport ten mógł stanowić podstawę czynionych przez organ ustaleń co do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że aby być uznanym za stronę postępowania należy mieć nie jakikolwiek interes lecz musi to być interes prawny. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu-strony postępowania (tak m.in. wyrok NSA z dnia 27.09.1999r. IVSA 1285/98 lex 47898). Omawiany Raport nie uzasadnia twierdzeń skarżących jakoby ich nieruchomości znajdowały się w obszarze oddziaływania obiektu. Z Raportu wynika wszak, że oddziaływanie obiektu zamknie się na terenie nieruchomości objętej inwestycją a jedyną uciążliwością dla otoczenia będzie odór. Z drugiej zaś strony rację ma organ, że brak jest w polskim prawie norm postępowania, które pozwalałyby ocenić czy w/w uciążliwość - odór - mieści się w dozwolonych granicach. Powyższe powoduje, że - jak trafnie wskazał organ - skarżące nie mogą poszukiwać ochrony prawnej w przepisach prawa materialnego a w konsekwencji skutecznie twierdzić, że powyższa okoliczność wskazuje na oddziaływanie obiektu na ich nieruchomości co uzasadniałoby przyznanie im przymiotu strony. Podobnie należało ocenić zarzuty skarżącej J. W. co do tworzonego przez pracowników zatrudnionych na nieruchomości inwestycyjnej kurzu. Okoliczności te uzasadniają co najwyżej istnienie po stronie skarżącej interesu faktycznego, który jednak nie jest chroniony przepisami prawa. I wreszcie - co nie może ujść uwadze Sądu - kwestia legitymacji J. W. do kwestionowania decyzji o pozwolenie na budowę była wpadkowo oceniana przez tut. Sąd w sprawie ze skargi w/w na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia uchylającego postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji Starosty [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - z dnia [...].11.2004r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 2475/10 WSA stwierdził, że "słusznie organ uznał, że nieruchomości J. W. i W. K. nie znajdują się w sferze oddziaływania przedmiotowej inwestycji". Biorąc pod uwagę, że zgodnie z treścią art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko stron i sąd, który je wydał ale i inne sady i inne organy państwowe należało uznać, że stanowiskiem tym związany jest Sąd również w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. W konsekwencji Sąd uznał, że prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu co do tego, że nieruchomości skarżących nie leżą w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, w konsekwencji, że nie posiadają one przymiotu strony a zatem prawidłowo - w oparciu o art. 138§1 pkt. 3 kpa organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze. Jedynie na marginesie niniejszych rozważań wskazać należy, że nawet jeżeli skarżącej przyznano przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy to nie uzasadnia to - samo przez się - przyznania jej statutu strony w niniejszym postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ustawodawca inaczej bowiem ukształtował krąg stron w tych dwóch postępowaniach, przy czym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy znacznie szerzej. Natomiast niekwestionowane jest, że obiekty objęte decyzją o pozwolenie na budowę mają być usytuowane w zgodzie z zapisami rozporządzeń wykonawczych wskazanych przez organy administracji co uzasadnia twierdzenie, że przepisy tych aktów nie pozwalają na rozszerzenie obszaru oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości skarżących. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.