VII SA/Wa 1134/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi I.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę 1. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. L. i L. L. (zwanych dalej "uczestnikami postępowania") od decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. (zwanej dalej "skarżącą"). Projekt budowlany dotyczył budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. D. w W. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] lutego 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. D. w W. (dalej: "działki inwestycyjne"). Do wniosku dołączono projekt budowlany oznaczony datą [...] stycznia 2018 r. oraz projekt przyłącza wodociągowego z [...] listopada 2017 r. W wyniku wezwania, skarżąca [...] kwietnia 2019 r. uzupełniła ww. wniosek o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z [...] maja 2018 r. Nr [...] Prezydent [...] nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym w zakresie: 1) uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm. – dalej "rozporządzenie w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego") o określenie granic działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych; 2) uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia o charakterystyczne rzędne terenu istniejące i projektowane; 3) uzupełnienie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia o określenie ukształtowania zieleni; 4) doprowadzenie do zgodności legendy projektu zagospodarowania terenu z rysunkiem; 5) doprowadzenie do zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z projektem zagospodarowania terenu w zakresie przyłącza wodociągowego; 6) dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 394 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 8 i art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, dotyczącego projektu odprowadzania wód z wykopów jako warunku zgłoszenia wodnoprawnego; oraz 7) doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 24 pkt 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. w gminie W. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]), sprostowaną obwieszczeniem Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. [...] z [...] września 2005 r. Nr [...], poz. [...] (dalej: "MPZP z 2002 r."). Skarżąca przy piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. nadesłała poprawiony projekt budowlany oraz przedłożyła kopię zgłoszenia wodnoprawnego. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o zakończeniu czynności dowodowych postępowania i pouczył o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Uczestnicy postępowania pismami z [...] sierpnia 2018 r., [...] sierpnia 2018 r. oraz [...] września 2018 r. złożyli zastrzeżenia co do toczącego się postępowania. W odpowiedzi na powyższe skarżąca w dniach [...] sierpnia 2018 r. oraz [...] września 2018 r. ustosunkowała się do zarzutów uczestników postępowania i załączyła dodatkowego dokumenty. 3. Po rozpatrzeniu ww. projektu budowlanego oraz zgromadzonych materiałów dowodowych Prezydent [...] wydał decyzję z [...] września 2018 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla skarżącej w odniesieniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na ww. działkach przy ul. D. w W. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej: "pr.bud.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz przepisów kompetencyjnych. Organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP z 2002 r. Ponadto organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletny, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud., oraz został sporządzony i sprawdzony zgodnie z art. 12 ust. 7 pr.bud. oraz art. 20 ust. 4 pr.bud. Według Prezydenta [...], w zakresie oddziaływania na środowisko projekt został wykonany z uwzględnieniem art. 32 ust. 1 pkt 1 pr.bud, a projektant zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego podał dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska. Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a skarżący wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 4. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie złożyli uczestnicy postępowania twierdząc, że decyzja narusza prawo, a w szczególności: 1) art. 35 ust. l pkt. 1 pr.bud. poprzez bezzasadne stwierdzenie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP z 2002 r. co do spełnienia warunku określonego w § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z i § 9 ust. 4 pkt 2. Nie przedstawiono bowiem pozwolenia wodnoprawnego przejścia pod K. Zgodnie z ww. przepisami nie dopuszcza się do realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej bez jednoczesnego podłączenia jej do ogólnomiejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej; 2) art. 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej poprzez brak zapewnienia zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru w określonej ilości i przy minimalnej odległości hydrantu od budynku (§ 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia); 3) spełnienia warunku określonego w § 9 ust. 2 i w § 8 ust. 6 MPZP z 2002 r. dot. zharmonizowania planowanej zabudowy działek inwestycyjnych budynkiem wielorodzinnym z garażem podziemnym i instalacjami, z istniejącą zabudową jednorodzinną na działkach sąsiednich nr ewid. [...], a także z istniejącą po północnej stronie K. zastaną zabudową jednorodzinną; 4) zachowania powierzchni biologicznie czynnej o powierzchni określonej w § 8 ust. 4 pkt 3 MPZP z 2002 r. (min. 37%), choć powstają wątpliwości co do sposobu jej wyliczenia; 5) art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. poprzez bezzasadne stwierdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu (dalej: "PZT"), z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, pomimo występujących braków, a mianowicie: a) braku określenia ukształtowania terenu oraz odległości do budynków na działkach sąsiednich z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego (niezgodność z § 8 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego; b) niezachowania 4 m odległości od granicy z działkami [...] na których zlokalizowane są budynki jednorodzinne; c) braków dotyczących parametrów budynku, w tym braku wskazania powierzchni zabudowy podziemnej, rzędnych dachu garażu w kierunku działek sąsiednich oraz wskazania powierzchni utwardzonej na rodzimym gruncie. 6) art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. poprzez stwierdzenie kompletności projektu budowlanego pomimo braku: a) projektu odwodnienia wykopu zawierającego mapę z zaznaczeniem leja depresyjnego; b) uzgodnienia z zarządcą drogi ul. D. możliwości obsługi komunikacyjnej nowej inwestycji z planowaną liczbą samochodów parkowanych w garażu podziemnym oraz pojazdów służb technicznych. c) przedłożenia analizy możliwości racjonalnego wykorzystania, wysokoefektywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło, co stanowi naruszenie § 11 ust. 12 ww. rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego. 7) § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do zaprojektowanego śmietnika; 8) brak charakterystyki energetycznej projektowanego budynku; 9) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w szczególności poprzez brak ustosunkowania się merytorycznie do zastrzeżeń podnoszonych w toku postępowania przez jego uczestników; 10) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez uznanie, że organ administracji wydający pozwolenie na budowę nie jest zobowiązany do dokonania oceny zgodności projektu z obowiązującymi przepisami prawa, z uwzględnieniem stanowiska stron postępowania oraz zgłoszonych przez nie dowodów i okoliczności. W uzupełnieniu odwołania, uczestnik postępowania L. L. wskazał w dniu [...] listopada 2018 r., że [...] listopada 2018 r. wszedł w życie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego dla terenu W. - część I, przyjęty uchwałą z dnia [...] października 2018 r. nr [...] i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2018 r., poz. [...] (dalej: "MPZP z 2018 r."). Skarżący stwierdził, że projekt budowlany jest niezgodny z § 22 ust. 1 ww. MPZP z 2018 r. (przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna). O stosowaniu MPZP z 2018 r. przesądza jego § 39. Dodatkowo, [...] grudnia 2018 r. P. i U. S., mieszkańcy osiedla domów jednorodzinnych przy ul. D., uznani również za strony postepowania, złożyli pismo z wnioskiem o chylenie decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2018 r., nr [...], oraz o oddalenie wniosku skarżącej (tj. inwestora) w całości. W piśmie wymieniono wiele niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z MPZP z 2018 r. 5. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z MPZP z 2018 r. oraz doprowadzenie projektu budowlanego do wewnętrznej spójności. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. organ pierwszej instancji zawiadomił Wojewodę [...], że wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień, czego skarżący w zakreślonym terminie nie uczynił. 6. Po rozpatrzeniu odwołania uczestników od decyzji organu pierwszej instancji, a także innych materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie, Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Wojewoda [...] podkreślił, że przedmiotem wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na ww. działkach inwestycyjnych przy ul. D. w W. Nieruchomość przeznaczona pod inwestycję znajduje się na obszarze objętym MPZP z 2018 r. na terenie oznaczonym symbolem 8.MN, przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w postaci budynków jednorodzinnych wolnostojących lub budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Tym samym zdaniem organu przedmiotowe zamierzenie budowlane jest niezgodne z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod względem przeznaczenia terenu dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej lub budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (w projekcie zabudowa wielorodzinna); minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, która powinna wynosić 50% powierzchni działki (w projekcie 38%); maksymalnej wysokości zabudowy oraz liczby kondygnacji. Ponadto przedmiotowy projekt budowlany jest niezgodny z MPZP z 2018 r. w zakresie kąta nachylenia głównych połaci dachowych oraz tzw. wskaźnika parkingowego. Wymienione parametry są bowiem ustalone z myślą o zabudowie jednorodzinnej, a nie wielorodzinnej. Ponadto organ wskazał, że przedłożony projekt budowlany nie jest wewnętrznie spójny. W dokumentacji budowlanej zachodzą pewne szczegółowe nieścisłości dotyczące sposobu opisu projektowanej inwestycji. W toku postępowania skarżąca była wzywana do usunięcia określonych nieprawidłowości, zwłaszcza w zakresie niezgodności z MPZP z 2018 r., ale nie wykonała takiego obowiązku. Obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L. Zdaniem skarżącej zarzuty wobec projektu budowlanego sformułowane w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy były lub stały się niezasadne. Przede wszystkim wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie IV SA/Wa 392/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady [...] Nr [...] z [...] października 2018 r., tj. MPZP z 2018 r. w części dotyczącej działek inwestycyjnych przy ul. D. w W. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy przez sąd administracyjny następuje ze skutkiem wstecznym - od dnia podjęcia uchwały. Na terenie ww. nieruchomości nadal obowiązuje zatem dotychczasowy MPZP z 2002 r. Skarżąca zakwestionowała też zarzut pozostawienia w rozpatrywanym projekcie budowlanym niespójności i uchybień, które mogłyby uzasadniać odmowę zatwierdzenia projektu. Zdaniem skarżącej wymienione przez organ nieprawidłowości są albo pozorne, albo nieistotne. Między innymi kwestia sposobu zaopatrzenia projektowanego budynku w media była bardzo szczegółowo rozważana przez Prezydenta [...], ale już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym została rozwiązana poprzez przedstawienie przez skarżącą odpowiednich dokumentów, w tym projektu przyłącza. Tym samym organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez kierowanie się nadmiernym rygoryzmem organu, nie uzasadnionym okolicznościami sprawy. 8. Odpowiadając w dniu [...] maja 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 10. Podstawowy problem prawny, który Sąd rozpatrujący sprawę zobowiązany był rozpatrzyć, to skutki zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki inwestycyjne, a także prawne skutki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 392/19, którym stwierdzono nieważność uchwały ustalającej MPZP z 2018 r. Z jednej strony, pełnomocnik skarżącej przyjął, że "unieważnienie uchwały ze skutkiem ex tunc [tj. od dnia wejścia w życie uchwały] oznacza, iż należy przyjąć, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. obowiązywał plan miejscowy z roku 2002, z którym projekt budowlany jest w pełni zgodny." Natomiast z drugiej strony, tj. w opinii Sądu, stwierdzenie nieważności uchwały z dnia [...] października 2018 r. nr [...] MPZP z 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu W. - część I, nie powoduje takich skutków. Tym samym wyrażony w skardze argument o "odżyciu" MPZP z 2002 r. jest – w opinii Sądu – błędny. Uzasadniając stanowisko Sądu należy uznać za niebudzące wątpliwości, że uchwały organów samorządu terytorialnego, w tym uchwały w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowią podstawy rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych. Stwierdzenie nieważności takiej uchwały prowadzi więc do wystąpienia kolizji dwóch istotnych zasad prawa: po pierwsze, zasady obowiązku ochrony praw podmiotowych obywateli (praw człowieka), a po drugie, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Pierwsza zasada sugerowałaby, że skoro stwierdzono nieważność uchwały, a więc nastąpiło bezwzględne usunięcie z porządku prawnego określonego aktu (np. uchwały o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), to wszystkie rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, np. decyzje o pozwoleniu na budowę, straciły swój fundament i też powinny "upaść", tj. być wyeliminowane z obrotu prawnego. Jednak przyjęcie takiego rozumowania mogłoby godzić w prawa podmiotowe obywateli, a nie zapewniać im ochronę – byłby to rodzaj prawniczego "tsunami" lub – używając innej metafory – tzw. efektu domina, czyli sytuacji, w której jedno zdarzenie uruchamia cały szereg zdarzeń następujących po sobie i wynikających jedno z drugiego (patrz postanowienie NSA z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1810/19). Dlatego ustawodawca uznał za niezbędne ostrożne rozstrzyganie o skutkach stwierdzenia nieważności uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania. W art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi się wprost, że rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Przepis ustawy przesądza więc wyraźnie, że w przypadku stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu terytorialnego nie ma żadnego automatyzmu. Określona indywidualna decyzja administracyjna może być wzruszona, ale tylko w wyniku przeprowadzenia określonego indywidualnego postępowania. Jeśli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, może to być postępowanie o wznowienie postępowania, w którym strona działająca powołuje się na przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Przedstawione stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd sformułował między innymi zasadę, według której "okoliczność późniejszego stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego nie może stanowić podstawy uchylenia przez sąd administracyjny rozstrzygnięć, wydanych na podstawie przepisów tego aktu w indywidualnej sprawie, w postępowaniu, którego przedmiotem jest merytoryczna zasadność tych decyzji (wyrok NSA z 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 3850/17). Tak samo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani w przepisach szczególnych. Skoro art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy więc przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji. Przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie można interpretować rozszerzająco (patrz: wyrok NSA z 7 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 989/17). W przedstawionym świetle systemowej wykładni przepisów postępowania administracyjnego, a także językowej wykładni art. 147 § 2 p.p.s.a. należało uznać, że kluczowy argument skarżącej wyrażony w skardze jest nietrafny. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] września 2018 r., a więc w momencie, gdy na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązywał jeszcze MPZP z 2002 r. Nie ma zatem podstaw aby kwestionować zgodność decyzji Prezydenta [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po pięciu tygodniach od daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej wszedł w życie MPZP z 2018 r., przyjęty uchwałą z [...] października 2018 r. i wkrótce ogłoszony we właściwym dzienniku promulgacyjnym. W tym momencie trwało już postępowania odwoławcze i organ drugiej instancji miał obowiązek zbadać zgodność projektu budowlanego z aktualnym planem zagospodarowania. Wydając decyzję z [...] kwietnia 2019 r. organ odwoławczy odnosił się zatem już do MPZP z 2018 r. z 2018 r. Należy przy tym pamiętać, że stanu prawnego rozpatrywanej sprawy nie zmienił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 392/19, którym stwierdzono nieważność uchwały ustalającej MPZP z 2018 r. Orzeczenie to zapadło dwa tygodnie po wydaniu zaskarżonej decyzji i organ odwoławczy nie mógł znać rozstrzygnięcia. Wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny, więc dyskutowany MPZP z 2018 r. wciąż pozostaje w mocy. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie mógł więc wydać innego rozstrzygnięcia niż to z [...] kwietnia 2019 r. Art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. nie używa co prawda frazy: "zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", ale w praktyce organów administracji oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości, że wzorcem kontroli dla projektów budowlanych jest właśnie obowiązujący, aktualny plan miejscowy (patrz np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 712/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 września 2019 r., sygn. akt II SA/ Łd 258/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 747/18). Dlatego Wojewoda [...] miał obowiązek ocenić zgodność przedstawionego projektu budowlanego z MPZP z 2018 r. Co więcej, prowadząc postępowanie dowodowe zgodnie z art. 136 k.p.a. organ drugiej instancji wezwał nawet inwestora do usunięcia określonych nieprawidłowości, w tym niezgodności projektu budowlanego z MPZP z 2018 r. w sytuacji, w której inwestor (skarżąca) nie usunął do nieprawidłowości, organ odwoławczy zobowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. W tym stanie rzeczy pozostałe zarzuty skarżącej odnoszące się braku spójności projektu i kwestionowanie ich przez skarżącą nie ma istotnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Zasadnicza wada jaką jest niezgodność projektu budowlanego z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czyni dyskusję wokół pozostałych zarzutów drugorzędną. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.