VII SA/Wa 1140/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji skargę oddala Decyzją [...] kwietnia 2014r., nr [...]Prezydent [...]na podstawie art. 104 i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), działając z upoważnienia nr [...]Prezydenta [...], znak: [...], z dnia [...] stycznia 2014 r. wydanego na podstawie art. 39 ust. 2 w związku z art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), art. 268a k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o [...] w związku z art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r. Nr 595 ze zm.) – odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nr [...]Prezydenta [...]z dnia [...] grudnia 1994 r. znak [...]wydanej na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w związku z art. 104 k.p.a. i art. 30 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, którą orzeczono o przebudowie budynku komunalnego położonego przy ul. [...] (zabudowa prześwitu) powiększając go o jeden lokal użytkowy. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że w dniu 25 stycznia 2013 r., [...]złożyła wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia ww. decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] grudnia 1994 r., na podstawie art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. Wskazała, że decyzja jest bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazują przepisy prawa, co leży w interesie wnioskodawczyni oraz w interesie społecznym. Ponadto, decyzja wydana została w ostatnim dniu obowiązywania dotychczasowych przepisów, które zostały następnie uchylone poprzez wejście w życie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 1995 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), skreślono art. 21 ust. 1-6 i 10 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowiący podstawę prawną tej decyzji. Od tej chwili kwestie związane z przebudową, rozbudową i nadbudową regulował art. 22 ustawy o własności lokali. Taki stan prawny spowodował, że opisywane sprawy, nie rozstrzygnięte ostateczną decyzją do [...] grudnia 1994 r., podlegały umorzeniu. Zdaniem wnioskodawczyni decyzja wydana w przedostatnim dniu przed wejściem w życie nowych uregulowań była bezprzedmiotowa ponieważ brak było możliwości, aby stała się ostateczna. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś, czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu 162 § 1 pkt 1 in principio. Przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych nie jest bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych. W razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takie decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje te nie stają się bezprzedmiotowe. Tymczasem w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, która to ustawa w art. 38 skreśla art. 21 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości nie było zapisów przewidujących skutek, iż decyzje wydane na podstawie tegoż przepisu stają się bezprzedmiotowe. Ponadto, nie istnieje przepis prawny, który nakazywałby stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji. Wobec tego nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 162 §1 pkt 1 k.p.a. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...] grudnia 1994 r. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] marca 2015r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działające na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...]reprezentowanej przez r. pr. [...]- na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ omówił dyspozycję art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazał, że w świetle tego przepisu, organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Tym samym bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. W sytuacji natomiast gdy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, przesłanką wygaśnięcia decyzji nie jest bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych. Słusznie zatem wskazał organ pierwszej instancji - w przypadku uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość wygaśniecie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W innym przypadku decyzje te nie stają się bezprzedmiotowe. Wobec tego, iż przepis art. 21 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości został skreślony przez art. 38 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 o własności lokali zapisu takiego należy szukać w tym przepisie. Przepis ten jednakże nie zawierał zapisów przewidujących skutek, iż decyzje wydane na podstawie przepisu art. 21 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości stają się bezprzedmiotowe. Skoro zatem z przepisu, na podstawie którego został uchylony art. 21 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości nie wynikało, iż decyzje wydane na podstawie tego przepisu stają się bezprzedmiotowe, to organ i instancji zasadnie orzekł, iż wobec powyższego nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...] grudnia 1994 znak [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...]reprezentowana przez radcę prawnego [...]. Dochodząc uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; polegające w szczególności na nie dołączeniu, mimo wniosku skarżącej, do niniejszego postępowania kompletnych akt administracyjnych postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r., co uniemożliwiło rozważenie zarzutu, że kwestionowana decyzja jest nieaktem; art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ w decyzji do argumentacji skarżącej w zakresie skutków prawnych decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego z racji prawdopodobnego nie doręczenia jej stronom; art. 16 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja nieostateczna może wywoływać skutek prawny, art. 110 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie. Prawidłowe zastosowanie art. 110 k.p.a. winno skutkować uznaniem, że decyzja, o ile została doręczona, nie wiąże zarówno stron, jak i organu, bowiem doręczenie mogło nastąpić pod rządami ustawy, która uchyliła podstawę prawną decyzji; art. 21 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez uznanie, że decyzja, która nie stała się ostateczna przed dniem uchylenia przepisu wywołuje skutek prawny, ewentualne wysłanie decyzji (co jest okolicznością trudną do ustalenia z racji nie dołączenia akt administracyjnych) mogło nastąpić już po 1 stycznia 1995 r., to jest po uchyleniu przepisu, na podstawie którego została wydana decyzja; naruszenie art. 38 ustawy o własności lokali poprzez nie uwzględnienie uchylenia z dniem 1 stycznia 1995 r. art. 21 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji mimo, że z uwagi na wejście w życie ustawy o własności lokali stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji leży w interesie strony i w interesie społecznym. W skardze, wniesiono ponadto o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca wskazała w szczególności to, że nie godzi się z prezentowaną przez organy obu instancji wykładnią art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W świetle wykładni gramatycznej przepisu, wystarczającymi przesłankami stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość (ta nie jest kwestionowana przez organy) oraz z uwagi na zastosowanie przez ustawodawcę alternatywy rozłącznej, występujący interes społeczny lub interes strony. Tym samym, nie jest konieczne określenie skutku wygaśnięcia decyzji w przepisie prawa. Skarżąca podniosła, że żaden z organów rozpoznających sprawę nie odniósł się do argumentacji oraz jej wniosków w zakresie zbadania, czy decyzja będąca przedmiotem postępowania stała się ostateczna w administracyjnym toku postępowania, w szczególności w związku z faktem, że z uwagi na datę jej wydania ([...] grudnia 1994 r. - piątek), mogła być nie tylko doręczona stronom już w stanie prawnym, w którym nie istniała podstawa prawna do jej wydania, ale także w tym nowym stanie prawnym dopiero wysłana do stron. Istnieje uzasadnione przypuszczenie, że decyzja powyższa w ogóle nie została stronom doręczona, a jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2009 r., II SA/Wa 119/2009, nie publ., "Decyzja sporządzona, tzn. spełniająca wymogi formalne, ale niedoręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie wiąże organu, ani też strony". Brak uwzględnienia przez organy wniosku skarżącej uniemożliwił weryfikację zarzutu, że decyzja mogła nie wejść do obrotu także z przyczyn związanych z jej nie doręczeniem. Zgodnie z art. 38 ustawy o własności lokali, uległ skreśleniu, z dniem wejścia w życie ustawy o własności lokali, to jest w dniu 1 stycznia 1995 r., art. 21 ust. 1-6 oraz 10 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. W związku z tym, konieczne stało się udzielenie w toku postępowania administracyjnego odpowiedzi na kluczowe pytanie, czy decyzja doręczona w dacie, gdy podstawa prawna już nie istniała, może wywoływać skutki prawne. W tych okolicznościach doszło do naruszenia zasady przekonywania, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984/2 poz. 67 organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa.". Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W doktrynie przyjmuje się, że organ administracji może dowolnie i wielokrotnie zmienić treść decyzji przed jej doręczeniem, również wówczas, gdy decyzja została podpisana, ponieważ prawny byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia i dopiero od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 1999 r., I SA 117/99, SIP nr 47962); (zob. także T. Woś, Glosa do wyroku SN z dnia 3 czerwca 1993 r., III ARN 27/93, OSP 1995, nr 3, poz. 50). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 23 lipca 2009 r., I OSK 1467/2008, nie publ., z dnia 24 listopada 2006 r., I OSK 89/2006 nie publ.) doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego, natomiast egzystencja prawna decyzji rozpoczyna się dopiero w chwili jej doręczenia przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego, a nieprawidłowe doręczenie jest równoznaczne z jej nieistnieniem w obrocie prawnym. Załatwienie sprawy administracyjnej polega więc na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji. Jeśli zatem nie nastąpiło ani ogłoszenie, ani doręczenie decyzji, nie można mówić o istnieniu decyzji administracyjnej, lecz jedynie o nieakcie, czyli decyzji nieistniejącej, niewywołującej żadnych skutków prawnych. W ocenie skarżącej w świetle art. 110 k.p.a. oraz przytoczonych orzeczeń, zasadne jest zbadanie daty wydania decyzji, jej wysłania oraz doręczenia. Skarżąca podkreśliła, że ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, ewentualnie stwierdzenia, że decyzja jest nieaktem, ponieważ byt decyzji wprost oddziałuje na jej prawa i obowiązki związane z lokalem, którego decyzja dotyczyła, a Miasto [...], wywodzi z decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r., skutki prawne w zakresie własności lokalu. Ponadto, zdaniem skarżącej umknęła uwadze organu specyfika przedmiotowej sprawy związana z faktem, że decyzja, której dotyczyło obecne postępowanie nie mogła się uprawomocnić pod rządzami ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, ponieważ została wydana w przeddzień utraty mocy obowiązującej powyższego przepisu. W związku z tym, nie można mówić o prawie nabytym w wyniku wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r. Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r., I CSK 382/2011, nie publ., decyzje zarządów gmin o przebudowie, nadbudowie bądź rozbudowie domów, wydane na podstawie art. 21 ust. 3 u.g.g., są jednostronnymi i władczymi rozstrzygnięciami, które wywołują skutki w sferze praw i obowiązków osób dających się konkretnie określić w każdym, rozpoznawanym przypadku. Dla uznania jednak skuteczności takiej decyzji było konieczne zachowanie wymaganej przepisami procedury. Podobnie uznał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 maja 2012 r., I CSK 447/2011, nie publ., w którym wskazał, że jakkolwiek "terenowy organ administracji państwowej mógł zadecydować o przebudowie domu wielomieszkaniowego polegającej na powiększeniu liczby lokali, w wyniku czego mógł powstać samodzielny lokal, jednak wymagało to wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie (art. 104 § 1 k.p.a.) i po drugie, że decyzji tej nie mogły zastąpić decyzje administracyjne o wyrażeniu zgody na przebudowę budynku przez powiększenie liczby lokali oraz o pozwoleniu na budowę, ani też decyzja o przydziale lokalu, których skutki prawne nie wykraczają poza ich treść zdeterminowaną określoną w nich podstawą prawną.". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował decyzję, której podstawą prawną był art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Przywołajmy zatem treść tego przepisu - organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W przepisie unormowana jest instytucja stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Sąd podziela przyjętą przez organy wykładnie gramatyczną ww. przepisu, która odpowiada stanowisku komentatorów i orzecznictwa ukształtowanego na tle tego przepisu. Organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Jak słusznie wskazywały organy wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś, czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 in principio. Należy bowiem wskazać, że przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych nie jest bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych. W związku z tym należy podzielić pogląd, że w takich przypadkach uregulowanie prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt 1 ma charakter odesłania do przepisów szczególnych (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 751), nawet wówczas, gdy określone w tych przepisach przesłanki wygaśnięcia decyzji są mocno powiązane z bezprzedmiotowością decyzji. W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., I OSK 953/07, ONSA WSA 2009, nr 4, poz. 77: - w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje te nie stają się bezprzedmiotowe. Sąd, kierując się przedstawionym powyżej stanowiskiem podziela zatem argumentacje organów wskazującą na brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej co do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji objętej wnioskiem. Zarzuty skargi wskazywały na uchybienia procesowe, które nie pozwalają na prawidłowe rozpoznanie sprawy. I tak, zdaniem skarżącej brak akt sprawy, w której wydano decyzje objętą jej wnioskiem skutkuje, że prowadzono postępowanie nie ustalając czy decyzja ta weszła do obrotu prawnego, zaś skarżąca ma interes prawny w ustaleniu także tego czy decyzja stanowi tzw. "nieakt". Stwierdzić należy, że wniosek dotyczył żądania wygaszenia decyzji. Strona nie miała zatem wątpliwości, że decyzja jako akt prawny funkcjonuje w obrocie prawnym. Przedmiotem tego postępowania nie było zatem żądanie porównywalne z powództwem o ustalenie. Organ nie miał obowiązku badania w tym postępowaniu prawidłowości doręczenia decyzji objętej wnioskiem. Podobnie brak akt postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją przy braku wątpliwości, że pozostająca w aktach kopia tej decyzji odpowiada jej oryginałowi nie może stanowić o tym, że nie wyjaśniono istotnych w sprawie okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania. Z przepisu art. 110 k.p.a. nie można wywieść w sposób uprawniony wniosku, że decyzja doręczona nieprawidłowo jest decyzją nieistniejącą w sensie prawnym. Przyjęcie, że niedoręczona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Nie kwestionując istotnego znaczenia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie, należy z naciskiem podkreślić, że wszystkie skutki doręczenia lub ogłoszenia mogą dotyczyć tylko decyzji uprzednio istniejącej, tj. takiej, która nie tylko została sporządzona, lecz także podpisana. Co do tego, że sprawa dotyczy decyzji istniejącej wątpliwości nie miała nawet strona skarżąca skoro dochodziła jej wygaszenia. Należy też wskazać, że datą wydania decyzji pisemnej nie jest data jej doręczenia stronie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2010 r., I OSK 216/10, LEX nr 672894 - chwilą wydania decyzji jest nie data doręczenia stronie, lecz data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień podpisania decyzji. W tym kontekście nie jest uzasadnione stanowisko skarżącej, że wpływ na decyzję istniejącą już w dniu [...] grudnia 1994 r., miała zmiana przepisów prawa, która nastąpiła z dniem 1 stycznia 1995 r. Organ orzeka na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania aktu, decyzji bądź postanowienia. Nie są zatem trafne zarzuty skargi w świetle, których w toku niniejszego postępowania umknęło uwadze organów to, że decyzja objęta wnioskiem skarżącej nie mogła się uprawomocnić pod rządzami ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, ponieważ została wydana w przeddzień utraty mocy obowiązującej powyższego przepisu. Okoliczności te nie miały wpływu na prawidłowość podjętego orzeczenia. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).