VII SA/Wa 1146/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy /. dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku I. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia, na wniosek: I. M., M. T., H. D., R. W., J. K., P. M., M. C., A. E., M. I., A. A., E. A., B. M., L. K., W. Ś., A. B., M. O. i E. C., decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miejskiemu Zarządowi Dróg w [...] pozwolenia na budowę inwestycji pn. [...] drogi krajowej nr [...] z mostem drogowym przez [...] w [...] - budowa mostu drogowego wraz z dojazdami łączącymi drogę krajową nr [...] z drogą krajową nr [...] i nr [...] – utrzymał w mocy utrzymuję w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miejskiemu Zarządowi Dróg w [...] pozwolenia na budowę inwestycji pn. [...] drogi krajowej nr [...] z mostem drogowym przez [...] w [...] - budowa mostu drogowego wraz z dojazdami łączącymi drogę krajową nr [...] z drogą krajową nr [...] i nr [...] I. M. pismem z dnia 11 lutego 2011 r., uzupełnionym szeregiem kolejnych pism oraz : M. T., H. D., R. W., J. K., P. M., M. C., A. E., M. I., A. A., E. A., B. M., L. K., W. Ś., A. B., M. O., E. C., pismami z dnia 18 kwietnia 2011 r. oraz z dnia maja 2011 r., wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GINB z dnia listopada 2009 r., znak: [...], wskazując jako przesłankę wznowienia nrt. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., znak, [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił, na wniosek w/w osób, postępowanie w omawianej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 , znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miejskiemu Zarządowi Dróg w [...] pozwolenia na budowę inwestycji pn. [...] drogi krajowej nr [...] z mostem drogowym przez [...] w [...] - budowa mostu drogowego wraz z dojazdami łączącymi drogę krajową nr [...] z drogą krajową nr [...] i nr [...], ponieważ stwierdził na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy(wydruk treści księgi wieczystej nr [...], postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r., sygn. akt [...]), że I. M. jest właścicielem działek nr ew. [...] i [...] położonych przy ulicy [...] w [...]. Położona bliżej omawianej inwestycji działka nr [...] znajduje się w odległości 11 m od projektowanej krawędzi jezdni na skrzyżowaniu ulicy [...] z [...](plan zagospodarowania terenu rys. 3, ark. 2). Zdaniem organu nie istnieją przepisy prawa materialnego, które w związku przedmiotową inwestycją, wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu działek I. M. W szczególności nie stanowi takiego przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), zgodnie z którym obiekty budowlane nie mogą być sytuowane na terenie zabudowy w odległości mniejszej niż 10 m od krawędzi jezdni drogi krajowej. W związku z powyższym , zdaniem organu, I. M. nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) gdyż nie jest podmiotem określonych w tym przepisie, tj. inwestorem bądź właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Brak jest zatem przepisu prawa materialnego w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który by w związku z przedmiotową inwestycją wprowadzał ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżącego. Organ stwierdził również, że przymiotu strony w niniejszym postępowaniu nie posiadają również M. T. (właściciel działki nr [...] - akt notarialny z dnia [...] października 1999 r., Repertorium A [...]), R. W. (właściciel działek nr [...] oraz [...] - postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r., Dz. Kw. [...], wydruk treści księgi wieczystej nr [...]), M. I.(właścicielka działek nr [...], [...], [...] - odpis i wydruk księgi wieczystej nr [...]), E. A. (właścicielka działki nr [...] - zawiadomienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. o dokonaniu wpisu w księdze wieczystej nr [...], wydruk treści księgi wieczystej nr [...]), L. K. (właściciel działki nr [...] - akt notarialny z dnia [...]marca 1983 r., Repertorium A [...]), W. Ś. (właściciel działki nr [...] - decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r., znak: [...], zawiadomienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1997 r., Dz. Kw. [...], akt notarialny z dnia [...] października 1988 r., Repertorium A [...]), A. B.i (właściciel działki nr [...] - wydruk treści księgi wieczystej nr [...], zawiadomienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...]kwietnia 2000 r., Dz. [...]), E. C.(właścicielka działki nr [...] - akt notarialny z dnia [...] stycznia 1984 r., Repertorium A [...]). Nieruchomości stanowiące własność tych osób, położone przy ulicy [...] w [...], znajdują się w odległości powyżej 17 m od projektowanej krawędzi jezdni na skrzyżowaniu ulicy [...] z [...]. Po rozpatrzeniu wniosku I. M. o ponowne rozpoznanie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012r. wskazując w uzasadnieniu, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył tylko jeden z wnioskodawców – I. M. Ponieważ w skarżonym przez I. M. rozstrzygnięciu GINB z dnia [...] styczniu 2012r., znak: [...], odmówiono uchylenia kwestionowanej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009r. z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawców to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie przeanalizował sprawę pod kątem interesu prawnego I. M. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją GINB z dnia [...] listopada 2009r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że źródłem interesu prawnego lub obowiązku zawsze jest przepis prawa materialnego, odnoszący się do sfery prawnej podmiotu i wywierający bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków podmiotu. Aby określony podmiot mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego musi istnieć przepis prawa materialnego wskazujący, że interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Ponownie zwrócił uwagę, że Zgodnie z treścią powołanego art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 tejże ustawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie doszedł do przekonania,że że projektowana inwestycja nie wprowadzi żadnych ograniczeń, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w zagospodarowaniu ww. należących do skarżącego nieruchomości, w szczególności wynikających z przepisów wskazanych przez skarżącego tj art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jak też innych przepisów prawa materialnego. Sam fakt, iż I. M. jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, ze właściciele nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 940/09). W skardze skierowanej do Sądu Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art.11, 12 i 28 K.p.a. oraz art.43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Zdaniem Skarżącego organ niezasadne uznał, iż do postępowania administracyjnego stosuje się jako Iex specialis przepis ustawy Prawo budowlane w tym art. 28 ust. 2 w/w ustawy, a pomija się art. 28 KPA w sytuacji gdy działka skarżącego I. M. leży w strefie oddziaływania inwestycji i inwestycja jest utrudnieniem dla skarżącego co powoduje, że skarżący mają interes prawny w rozstrzygnięciu tej sprawy chociażby z racji pozbawienia nieruchomości realnej wartości gdyż jest ona niesprzedawalna z racji obecnej realizacji inwestycji. Stwierdził ponadto, że rażąco naruszono art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych poprzez uznanie, iż z uwagi na odległość około 11 metrów działka jego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu Strona podkreśliła, że organ administracji nie wskazał jaką odległość przyjął jako najbliższą od posesji gdyż w związku z budową mostu nastąpiło przeprofilowanie jezdni na skręcie z ulicy [...]w kierunku ul. [...] ekran akustyczny ma stanąć 1,5 metra od posesji. Za ekranem ma być chodnik i ścieżka rowerowa, a następnie jezdnia więc jest to odległość w ocenie skarżacego poniżej 10 metrów od narożnika posesji co powoduje, że ma żądany przez organ administracji przymiot strony postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. W piśmie skierowanym do Sądu z dnia 17 sierpnia 2012r. uczestnik postępowania Miejski Zarząd Dróg w [...] wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że organ słusznie zastosował w przedmiotowej sprawie art.28 ustawy pr. bud., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący nie mógł zostać uznany za stronę postępowania zgodnie z przepisem art. 28 ustawy pr. bud., gdyż jego nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych uczestnik stwierdził m. innymi, że zgodnie z treścią tego przepisu to obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 10 m - w odniesieniu do drogi krajowej. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Organ w niniejszym postępowaniu, działki Skarżącego znajdują się w odległości większej niż 10 m od planowanej inwestycji. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu analizowana we wskazanym zakresie skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...]utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. we wznowionym postępowaniu dot. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] października 2009 r., a zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miejskiemu Zarządowi Dróg w [...] pozwolenia na budowę inwestycji pn. [...] drogi krajowej nr [...] z mostem drogowym przez [...] w [...] - budowa mostu drogowego wraz z dojazdami łączącymi drogę krajową nr [...] z drogą krajową nr [...] i nr [...]. Zgodnie z przywołanym przepisem organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub 145a. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, iż nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia. W przedmiotowej sprawie skarżący powoływał się na podstawę wznowieniową określoną art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przepis ten przesądza zatem, że okolicznością rozstrzygającą będzie ustalenie, czy podmiot zgłaszający żądanie wznowienia postępowania i wskazujący, iż jest stroną pominiętą w zakończonym postępowaniu faktycznie posiada przymiot strony i że przeprowadzenie postępowania z jego pominięciem stanowi naruszenie prawa. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy orzekające postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które organy przyjęły, iż skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w sprawie, w której nastąpiło wznowienie postępowania należy uznać za prawidłowe. Bezspornym jest, iż na gruncie niniejszej sprawy legitymację skarżącego ocenić należało w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Przywołany przepis określa wprost strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, którym przysługuje interes prawny w sprawach tego rodzaju - nie przewidując przy tym wyjątków. Zgodnie z jego treścią, stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Decyzja, której weryfikacji we wznowionym postępowaniu domagał się skarżący, bez wątpienia wydana została w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 3 pkt 20 ww. ustawy ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Należy mieć na względzie, iż artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis do art. 28 k.p.a. Pojęcie zaś strony jakim posługuje się art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (wyrok NSA z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98). Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Organy administracji zasadnie przyjęły, że skarżący nie wykazał w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Budowa obiektu nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości skarżącego zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (vide: wyroki WSA w Warszawie z 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05, LEX nr 198955, z 4 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 935/05, LEX nr 196411). Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby kwestionowana inwestycja uniemożliwiała doprowadzenie do jego nieruchomości wody i kanalizacji, przedmiotowego faktu nie potwierdzają również materiały zgromadzone w aktach sprawy. Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę. Mając na uwadze treść formułowanych zarzutów należy wskazać, iż organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy -czym w zupełności wypełniły obowiązki wynikające z art. 7 i 77 i 80 k.p.a. Podsumowując, w ocenie Sądu, ustalenia organu, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego obiektu jest prawidłowe i znajduje oparcie w materiale dowodowym. Uznanie to oznacza, iż skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. To z kolei przesądzało o braku w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zgodnie z art. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkowało odmową uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Odnosząc się wprost do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisu art. 28 k.p.a. Sąd stwierdza, że w sytuacji gdy działka skarżącego I. M. nie leży w strefie oddziaływania inwestycji i inwestycja to argument skarżącego , że inwestycja pomniejszyła realną wartość nieruchomości z uwagi na usytuowanie działki jest jeśli nie subiektywnym odczuciem strony to co najwyżej okolicznością faktyczną a nie prawną. Sąd nie stwierdził również by w sprawi naruszono art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Zgodnie z treścią tegoż przepisu obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 10 m - w odniesieniu do drogi krajowej. Zatem treść tego przepisu odności się nie do inwestycji drogowej ale do obiektów planowanych do realizacji w bezpośrednim sąsiedztwie drogi. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Sąd z urzędu nie stwierdził również aby zaskarżone orzeczenie było dotknięte wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności, czego domaga się strona skarżąca w złożonej skardze. Z tych też względów, biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić.