VII SA/Wa 1187/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i A.N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 242/07 postanawia: przekazać sprawę według właściwości do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 19 maja 2008r. D. i A.N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 242/07, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie VII SA/Wa 477/06. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008r. (sygn. II SA/Gl 514/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż skarżący nie powołali jako podstawy wznowienia postępowania przyczyny nieważności, a więc właściwość sądu do wznowienia postępowania wyznacza zdanie drugie przepisu art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, właściwy jest zatem sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. W ocenie WSA w Gliwicach tym sądem jest WSA w Warszawie, a nie Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem "sąd II instancji, który oddalił skargę kasacyjną skarżących nie jest sądem orzekającym co do istoty sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: D. i A.N. w skardze o wznowienie postępowania nie powołali zarzutu nieważności postępowania, a więc, jak słusznie wskazał WSA w Gliwicach w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2008r., właściwość sądu do wznowienia postępowania wyznacza zdanie drugie przepisu art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nie można jednakże zgodzić się z konkluzją tegoż Sądu, iż do rozpoznania przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania właściwy jest WSA w Warszawie, a nie Naczelny Sąd Administracyjny, "albowiem sąd II instancji, który oddalił skargę kasacyjną skarżących nie jest sądem orzekającym co do istoty sprawy". WSA w Gliwicach na poparcie swego stanowiska powołał się na postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2000r. III CKN 172/00. Zauważyć jednak trzeba, że postanowienie to (w którym stwierdzono, że sąd II instancji, który oddalił apelację nie jest sądem orzekającym ostatnio co do istoty sprawy) wydane zostało na gruncie przepisów kodeksu postępowania cywilnego regulujących kwestię skargi o wznowienie postępowania. Treść tych przepisów jest odmienna od regulacji zawartych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 405 zd. II kpc do wznowienia postępowania na podstawie innej aniżeli nieważność postępowania właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. W ustawie regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi w art. 275 zdanie drugie ustawodawca przewidział natomiast, iż do wznowienia postępowania na podstawie innej aniżeli nieważność postępowania właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (nie ma więc zapisu dotyczącego orzekania co do istoty sprawy). Abstrahując od kwestii, czy można uznać, iż oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA nie ma charakteru orzeczenia rozstrzygającego co do istoty sprawy, stwierdzić trzeba, iż w przedmiotowej sprawie właściwy do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania jest Naczelny Sąd Administracyjny, niewątpliwie bowiem ten właśnie sąd orzekał ostatnio w sprawie. Jednocześnie należy zauważyć, iż wprawdzie z uwagi na treść art. 59 ustawy sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy, jednakże pamiętać należy, iż orzekanie przez wojewódzki sąd administracyjny w sprawie, w której właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny obarczone byłoby wadą nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 6 ustawy). Z uwagi na powyższe okoliczności należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 59 § 1 cytowanej ustawy.