VII SA/Wa 119/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2017r. po rozpoznaniu wniosku radcy prawnego M. D. w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2014r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. D. kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 złotych (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 221,40 złotych (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2000r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2015r. referendarz sądowy przyznał H.S. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W piśmie z dnia 21 lipca 2015r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego z urzędu M. D. dla H. S. W dniu 5 sierpnia 2015r. została nadana za pośrednictwem urzędu pocztowego, a wpłynęła do Sądu w dniu 10 sierpnia 2015r. skarga kasacyjna H. S. reprezentowanej przez radcę prawnego M. D. oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku pełnomocnik zawarł m.in. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w urzędu, według norm przepisanych wskazując, że wynagrodzenie to nie zostało opłacone w całości ani w części. Kolejnym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2015r. Sąd przywrócił H.S. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016r. sygn. akt II OSK 122/16 oddalił skargę kasacyjną. W dniu 7 lipca 2017r. wpłynął do Sądu wniosek radcy prawnego M. D. o przyznanie wynagrodzenia według norm przepisanych za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przez NSA w sprawie II OSK 122/16. Jednocześnie pełnomocnika oświadczył, że wynagrodzenie nie zostało opłacone przez skarżącą w całości ani w części. W niniejszej sprawie, zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit c ww. rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie ponadto do § 16 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy pełnomocnik z urzędu zostanie ustanowiony już po wydaniu rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji to w świetle ww. przepisów należne jest mu wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Natomiast wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej należne jest wówczas, gdy prowadził sprawę także przed Sądem pierwszej instancji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 154/13 oraz I OZ 155/13). W niniejszej sprawie ustanowiony w sprawie radca prawny M. D. nie prowadził sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji tj. postanowienia 8 kwietnia 2015r. W ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu pełnomocnik uczestniczki postępowania sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wydanego przez Sąd w dniu 8 kwietnia 2015r. postanowienia odrzucającego skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.