VII SA/Wa 119/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 31 sierpnia 2017 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2573/12 postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. R. P. ("wnioskodawca"), pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r. starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy wnioskodawcy, wskazując, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r., odrzucającym skargę wnioskodawcy w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2573/12. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. stwierdzono, że jest ono prawomocne od dnia 1 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia [...] września 2017 r., w ustawowym terminie, wnioskodawca wniósł sprzeciw od tego postanowienia, ponownie wnosząc o zwolnienie go od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja ma miejsce m.in., gdy wniosek zostanie złożony po zakończeniu postępowania prawomocnym rozstrzygnięciem. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył sprzeciw na postanowienie umarzające postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy ze względu na prawomocne zakończenie postępowania sądowego, w którym wnioskodawca złożył ww. wniosek. Jak wskazuje się w orzecznictwie, z powołanego art. 243 § 1 P.p.s.a. wynika, że ustawodawca w sposób wyraźny określił ramy czasowe do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przez określenie "tok postępowania" zawarte w art. 243 § 1 P.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Zatem stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1003/16, LEX nr 2 169 244, z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1082/09, LEX nr 586 501). Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowe jest zbędne, wobec tego referendarz sądowy słusznie umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy, a Sąd to rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 249a w zw. z art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.