VII SA/Wa 1199/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. K. i S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. F. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), zaś tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Sygnatura akt VII SA/Wa 1199/13 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku G. i S. K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] (odmawiającą wydania nakazu wykonania czynności i robót budowlanych przy budynku przechowalni owoców zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w miejscowości W., gmina [...]) i umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji, W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy: W związku z wnioskiem G. i S. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], (odmawiającą wydania nakazu wykonania czynności i robót budowlanych przy budynku przechowalni owoców, zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w miejscowości W., gmina [...]) i umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji. Organ przywołał treść art. 156 § 1 k.p.a. i zwrócił uwagę na charakter postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Następnie – powołując się na stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ wskazał, jakie sytuacje uzasadniają przyjęcie, że kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do omawianej sprawy GINB wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., [...] WINB uchylił decyzję PINB w [...] z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu inkryminowanego rozstrzygnięcia [...] WINB wskazał, że sporna inwestycja w postaci rozbudowy budynku przechowalni owoców na działce nr ewid. [...] w miejscowości W., gmina [...] zrealizowana przez Jacka Mlonek, została wykonana zgodnie z zatwierdzonym decyzją Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym, z którego wynikało, że odległość spornej inwestycji od granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...] (stanowiącą własność S. i G. K. ) powinna wynosić 3,00 — 3,05 m. Mając na uwadze, że przedmiotowa inwestycja została wykonana na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, [...] WINB wskazał, że brak było podstaw do wydania przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), tj. decyzji o odmowie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Skoro inwestor nie dopuścił się żadnego naruszenia w zakresie usytuowania rozbudowanej części budynku, organ nadzoru budowlanego winien umorzyć postępowanie. Organ podkreślił, że przed wydaniem inkryminowanej decyzji [...] WINB postanowieniem z dnia [...]listopada 2009 r., zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia faktycznej odległości wybudowanej części przechowalni owoców od granicy działki nr ewid. [...]oraz wyjaśnienie, czy podana odległość 2,61 m stanowi odległość od granicy działki [...], czy od ogrodzenia działki nr [...]. W wyniku uzupełniającego postępowania dowodowego ustalono na podstawie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, że faktyczna odległość rozbudowanej części przechowalni owoców na działce nr ewid. [...] wynosi 3,12 m i 3,02 m od granicy działki nr ewid. [...]. Mając na uwadze powyższe, [...] WINB słusznie wskazał, że rozbudowa spornego obiektu budowlanego została wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, co oznacza, że nie sposób przyjąć, że decyzja [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa. W toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2010 r., S. K., kwestionując ustalenia organów nadzoru budowlanego dotyczące usytuowania budynku przechowalni owoców w stosunku do należącej do niego działki nr ewid. [...], podnosił, że w postępowaniu o sygnaturze [...] podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 22 listopada 2010 r. na stronie 2 protokołu "SSR stwierdza, iż odległość od ściany przechowalni do środka słupka wynosi 2 m 63 cm" oraz "w protokole w sprawie [...] z dnia [...].11.2010 r. geodeta biegły T. G. oświadcza, że zmierzył tylko końcowe punkty granicy, które w tych miejscach pokrywają się z biegiem ogrodzenia". Odnosząc się do ww. zarzutów złożonych do protokołu z przyjęcia interesanta w GUNB w dniu 22 stycznia 2013 r. organ wyjaśnił, że powyższe stwierdzenia nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2010 r. z uwagi na fakt, że wskazywany przez Skarżącego protokół został sporządzony już po wydaniu inkryminowanej decyzji wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uwzględnia się natomiast stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji, a nie zdarzenia i okoliczności, które nastąpiły po wydaniu decyzji. Ponadto, raport Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z kontroli działek rolnych przeprowadzonej w dniu 26 sierpnia 2008 r. metodą GPS nie może być uznany za dowód wskazujący, że organy nadzoru budowlanego błędnie ustaliły odległość rozbudowanej części przechowalni owoców na działce nr ewid. [...] od granicy działki nr ewid. [...]. Odnosząc się do pozostałych podniesionych w toku postępowania o stwierdzenie nieważności zarzutów i kwestii, organ wyjaśnił, że w postępowaniu nieważnościowym nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Okoliczność, że G. E. K. (żona S. K.) nie brała czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności ww. decyzji wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego. Cytując treść art. 156 § 1 k.p.a. organ przypomniał, że katalog podstaw stwierdzenia nieważności decyzji zawarty w tym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji z powodu zaistnienia innego naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. Organ wskazał także, odnosząc się do zarzutu S. K., że z akt sprawy wynika, iż inkryminowane rozstrzygnięcie wojewódzkiego organu budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. zostało doręczone Skarżącemu w trybie art. 43 k.p.a. (doręczenie zastępcze). W świetle powyższych ustaleń GINB stwierdził, że decyzja [...]WINB nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Ww. decyzja nie jest również dotknięta żadną z pozostałych wad prawnych, enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie to zostało bowiem wydane przez właściwy organ, na prawidłowej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już wcześniej inną decyzją ostateczną, zostało skierowane do osoby będącej stroną w sprawie. Weryfikowanej decyzji organu wojewódzkiego nie można również zarzucić, iż jest niewykonalna. Ponadto, decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, zaś jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą. Decyzją z dnia [...]marca 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpoznaniu wniosku G. i S. K. o ponowne rozpoznanie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2013 r. odnosząc się do zarzutów, którymi skarżący kwestionował ustalenia organów administracji co do usytuowania budynku przechowalni owoców w stosunku do należącego do niego działki nr [...]. Organ wskazał, że twierdzenia te nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji [...]WINB z uwagi na fakt, że wskazany przez skarżącego protokół z dnia [...] listopada 2010 r. został sporządzony już po wydaniu inkryminowanej decyzji, a w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji, a nie zdarzenia i okoliczności, które nastąpiły po jej wydaniu. GINB wskazał także, że raport Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z kontroli działek rolnych przeprowadzonej 26 lipca 2008 r. metodą GPS nie może być uznany za dowód wskazujący, że organy nadzoru budowlanego błędne ustaliły odległość rozbudowanej części przechowalni owoców od granicy działki nr ew. [...]. Organ wskazał także – odnosząc się do pozostałych zarzutów, że w postępowaniu nieważnościowym organ nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych omawianym postępowaniu organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości tak proceduralnych jak i dotyczących prawa materialnego. Okoliczność, że G. E. K. nie brała czynnego udziału w postępowaniu nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności. Podobnie organ ocenił zarzut, że S. K. nie otrzymał decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Jak wynika z akt sprawy inkryminowane rozstrzygnięcie zostało doręczone Skarżącemu w trybie art. 43 k.p.a. G. i S. K. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazując na naruszenie art. 7, 10, 77 § 1, 107 § 3 oraz 11 i 105 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 i 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazali na następujące wady zaskarżonej decyzji: 1. Nie rozpoznanie wniosku co do istoty sprawy, poprzez tendencyjne bezkrytyczne potwierdzanie kreowanych przez PINB i [...]WINB sprzecznych z prawdą obiektywną faktów i wywodzenie fałszywych, niezgodnych z rzeczywistością ustaleń stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji; 2. Pozbawienie możności obrony praw skarżącego w mysi art. 10 k.p.a. z uwagi na nienależyte rozpoznanie odwołania skarżącego w warstwie merytorycznej; 3. Całkowite świadome zlekceważenie dostarczonych w trybie art. 10 k.p.a. dodatkowej faktografii i dowodów prawdy materialnej wytworzonej przez inne niezależne od PINB w [...], [...]WINB w Warszawie i GUNB w Warszawie instytucje państwowe i sądy powszechne. Działania takie zmierzają do uniknięcia odpowiedzialności wynikającej z faktu przyznania się przez organ kontrolny, że inkryminowana decyzja w pełni wyczerpuje znamiona art. 145 oraz art. 156 § 1 k.p.a. 4. Nie uznawanie wbrew bezspornym faktom materialnym, że pierwsze wytworzone na szczeblu podstawowym decyzje kreowane przez urzędników szczebla gminnego i powiatowego " zostały wytworzone wprost w wyniku przestępstwa, lub co najmniej w wyniku rażącego złamania prawa. Było to możliwe poprzez nienależyty sprawowany nadzór, jak i z uwagi na nierzetelne prowadzenie sprawy. Organy wyższego szczebla z pełną świadomością i z uporem lepszej sprawy, w oparciu o przywoływanie tylko wygodnych dla siebie linii orzeczniczych zmierzałyby na drodze uchybień formalno-prawnych nie dopuścić do rozpatrywania merytorycznej istoty wniosku; 5. Złamanie dyspozycji art. 61a § 1 k.p.a. przez organ, poprzez uporczywe pomijanie argumentacji przedstawionej w naszych licznych odwołaniach na postanowienia [...]WINB; poprzez uchylanie się i nie wszczęcie postępowania dowodowego sprawdzającego w trybie art. 78 k.p.a., ale w oparciu o jedynie wybrane sobie wygodne nieprawdziwe ustalenia osób funkcyjnych o niskiej wiarygodności tendencyjne pomijanie innych dowodów przedstawianych w sprawie; 6. Nieuprawnione formułowanie przez organ wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, w sytuacji gdy instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. Skarżący podnieśli także, że G. K. – współwłaścicielka działki nr [...] nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Skarżący wskazali, że faktycznie rozbudowany budynek jest zlokalizowany w odległości 2,61 m od ogrodzenia z ich nieruchomością, nadto połać dachowa dobudowana do segmentu skierowana w ich stronę wystaje ponad lico ściany co dodatkowo zawęża faktyczną odległość, a nadto że w ścianie szczytowej zainstalowano 2 otwory okienne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej: p.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia, za organem, wymaga, że decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu została wydana w jednym w nadzwyczajnym postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić li tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Przedmiotem kontroli organów prowadzących postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie była decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., mocą której organ ten uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w ramach nadzoru budowlanego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ przyjął, iż w okolicznościach sprawy zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania albowiem wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym. Powołując się na dokonane przez organy ustalenia faktyczne organ wyjaśnił, że J. M. rozbudował budynek przechowalni owoców w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym i ustalił, że jego odległość od granicy z działką sąsiednią (której właścicielami są skarżący) wynosi 3 - 3,05 m. Jednocześnie organ, odnosząc się do treści rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wskazał, że rozstrzygnięcia przewidziane w art. 51 Prawa budowlanego mogą być wydawane w sytuacjach gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi wykonywanie przez inwestora robót budowlanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego. Tymczasem w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego na podstawie zgromadzonych dowodów doszły do przekonania, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z prawem co uzasadnia twierdzenie, że zachodziła konieczność uchylenia rozstrzygnięcia odmawiającego wydanie nakazu wykonania czynności lub robót i umorzenia postępowania. Biorąc pod uwagę zakres rozstrzygnięcia objętego wnioskiem o stwierdzenie nieważności jak też charakter postępowania nadzwyczajnego należy stwierdzić, że uwzględnienie wniosku i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. musiałoby prowadzić do uznania, że organy prowadzące postępowanie zakończone tą ostatnią decyzją dokonały ustaleń faktycznych prowadzących do stwierdzenia, że obiekt budowlany został zrealizowany zgodnie z ostateczna decyzją o pozwolenie na budowę w sposób rażąco odbiegający od norm regulujących zasady postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, skonkretyzowaną w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. jest zasada prawdy obiektywnej i konieczność wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Analiza akt postępowania wskazuje, że organy administracji przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, albowiem postępowanie to zmierzało do ustalenia zgodności realizowanej inwestycji z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Z protokołu oględzin sporządzonego przez pracownika PINB w [...] z dnia 23 września 2009 r. wynika, że na działce inwestycyjnej realizowana była budowa obiektu w odległości 2,61 m. Jednocześnie jednak sporządzający protokół wskazał, że jest to odległość od istniejącego ogrodzenia działki od strony skarżącego. W celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z odległością obiektu od granicy działki (takim pojęciem posługuje się wszak ustawodawca w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, dalej: warunki techniczne) organ odwoławczy działając w oparciu o art. 136 k.p.a. zlecił PINB w [...] przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w zakresie ustalenia faktycznej odległości obiektu od granicy działki. W tym celu organ pierwszej instancji zlecił inwestorowi przedłożenie inwentaryzacji powykonawczej. Z dokumentu tego, sporządzonego przez B.wynika, że odległość budynku od granicy działki wynosi odpowiednio 3,02 - 3,12 m. Powyższe wskazuje, że organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z ww. zasadami postępowania. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że trafnie organ przypomniał, iż w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). Z kolei nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet, zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt 743/10, LEX nr 965221; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307; z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171). Powyższe wskazuje, że nawet jeśli organ administracji ustalił odległość do granicy działki w sposób odmienny niż Sąd powszechny w innym postępowaniu to i tak nie może to uzasadniać twierdzenia, że decyzja umarzająca postępowanie w sprawie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Tylko bowiem oczywiste naruszenie może mieć charakter rażący. Skoro różne organy (dowody) określają tę odległość w sposób odmienny to nie można przyjąć, że nawet w przypadku wadliwego ustalenia dokonanego przez organ naruszenie prawa miało ono charakter rażący. Niezależnie od powyższego rację ma organ twierdząc, że pomiary dokonane w toku postępowania toczącego się przez sądem powszechnym nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie prawidłowości dokonanych ustaleń albowiem miały one miejsce po wydaniu decyzji natomiast w postępowaniu nieważnościowym organ ocenia decyzję biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydawania inkryminowanej decyzji. Tym samym prawidłowo organ przyjął, iż zaskarżona decyzja nie zawiera wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to jest wady rażącego naruszenia prawa. Trafnie również organ przyjął, że nie zachodzi żadna z pozostałych przesłanek określonych w tym przepisie. Nie można również odmówić słuszności stanowisku organu, iż brak udziału G. K. w postępowaniu zakończonym decyzją dnia [...] sierpnia 2010 r. nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji. Pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu stanowi bowiem przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie natomiast z utrwalonym stanowiskiem wyrażanym tak w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności oraz wznowienia postępowania są rozłączne, nie można ich stosować zamiennie do tych postępowań. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut nie wszczęcia przez organy postępowania wyjaśniającego oraz pominięcie złożonych przez skarżących dowodów. Należy bowiem ze wszech miar podkreślić, że rolą organu nadzoru prowadzącego postępowanie nieważnościowe nie jest przeprowadzenie postępowania po raz kolejny lecz ocena czy decyzja kończąca postępowanie nie narusza prawa w sposób określony w art. 156 § 1 k.p.a. Nie znajduje również potwierdzenia okoliczność, że w ścianie szczytowej suszarni zostały zrealizowane okna. Materiał zdjęciowy wskazuje wszak, że otwory zostały wypełnione luksferami, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.