VII SA/Wa 1201/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant specjalista Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A. K., D. W. i J. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Kierownik Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011r., l.dz. [...], na podstawie art. 147, art. 148 § 1 w związku z art. 149 § 3 k.p.a. – ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 89 pkt 2 i art. 1 ust 4 pkt. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. - o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku cyt. "Kancelarii Adwokackiej" adw. K. K. - pełnomocnika J. K. z dnia [...] kwietnia 2011r. w sprawie wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi wydanymi z up. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] przez Kierownika Delegatury w [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2009r. (dot. budowy budynku mieszkalnego) oraz znak: [...] z dnia [...] czerwca 2009r. (dot. wycinki zieleni) na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] – odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną z up. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] przez Kierownika Delegatury w [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2009r. na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 28 kwietnia 2010r. wpłynął wniosek J. K., D. W., A. K. o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji znak: [...] z dnia [...] czerwca 2009r. na budowę (ze stanowiska konserwatorskiego) budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi organ I instancji postanowieniem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. wznowił postępowanie w sprawie. W wyniku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy po wznowieniu postępowania nie zmienił w istocie decyzji dotychczasowej i w konsekwencji w sprawie organ I instancji wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] października 2010r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej znak: [...] z dnia [...] czerwca 2009r. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał w dniu [...] marca 2011r. decyzję znak: [...] uchylającą decyzję organu I instancji znak: [...] z dnia [...] października 2010r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie dowodu z akt Starostwa Powiatowego w [...] (dot. pozwolenia na budowę obiektu na działce nr [...] w [...]), że J. K., D. W., A. K. aktywnie uczestniczyły, jako strony, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] sierpnia 2009r. została wydana przez Starostę [...] pierwsza decyzja w tej sprawie nr [...] znak: [...], w której Starosta [...] przywołuje decyzję konserwatorską [...] z dnia [...] czerwca 2009r. i odwołuje się do jej treści. Decyzję Starosty [...] nr [...] J. K., D. W., A. K. otrzymały w dniu 28 sierpnia 2009r. i zgodnie z informacją uzyskaną w Starostwie [...] (notatka spisana z dnia 9 czerwca 2011r. z pozyskanych w Starostwie [...] informacji, udzielonych na podstawie zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji przez strony postępowania). Następnie w dniu 9 września 2009r. wszystkie skarżące złożyły odwołanie od decyzji Starosty [...] do Wojewody [...]. Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2009r. uchylającej decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2009r. J. K. zapoznała się z całością akt sprawy, a w dniu 20 sierpnia 2009r. wszystkie skarżące złożyły pismo o wyjaśnienie. Zdaniem organu, z wyżej wymienionych dokumentów i akt wynika, że termin miesięczny nie został zachowany, ponieważ od przywołanej wyżej daty 28 sierpnia 2009 r. do złożenia wniosku o uchylenie przedmiotowych decyzji do dnia 28 kwietnia 2010 r. upłynęło ponad pół roku. Tym samym uchybiony został przez strony termin określony w przepisie art. 148 § 1 k.p.a., stanowiący, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] czerwca 2011 r., wniesionego przez J. K., A. K. oraz D. W., na postanowienie organu pierwszej instancji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. l.dz. [...] działając na podstawie art. 7 pkt 1, art. 9 ust. 2, art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz.1568 ze zmianami) oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 2 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy, w ślad za organem pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, oraz wyjaśnił, że postępowanie administracyjne, prowadzone przez Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...], zakończone wydaniem zaskarżonego postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r., wszczęte zostało na wniosek J. K., A. K. oraz D. W., złożony w siedzibie organu konserwatorskiego w dniu 28 kwietnia 2010 r. W aktach sprawy znajduje się natomiast pismo J. K., reprezentowanego przez K. K., z dnia 12 kwietnia 2011 r., w którym wyrażono stanowisko strony w tej sprawie, nie stanowiące jednakże wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Zdaniem organu, fakt zamieszczenia stwierdzenia, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wnioskiem J. K., nie ma jednak znaczenia dla podjętego przez organ konserwatorski rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie pozostawia żadnych wątpliwości do stron, na wniosek których prowadzone było przedmiotowe postępowanie. Okoliczność tą wyjaśnił również Kierownik Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] w piśmie, przekazującym zażalenie wraz z aktami sprawy do rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 cyt. przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie w przypadku, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony. Natomiast art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności, stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś w myśl przepisu § 2 tego artykułu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ przywołał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania a więc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, wobec czego postanowił odmówić wznowienia postępowania. Organ odwoławczy zauważył, iż we wniosku z dnia 27 kwietnia 2010 r. o wznowienie postępowania J. K., A. K. oraz D. W. podniosły, iż o treści decyzji Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., [...], dowiedziały się w dniu 9 kwietnia 2010 r. przy okazji przeglądania akt postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w [...]. Kierownik Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie podniósł natomiast, że zażalające się aktywnie uczestniczyły, jako strony, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Przede wszystkim została im doręczona decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], l.dz. [...], w uzasadnieniu której wskazano, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków zezwolił ze stanowiska konserwatorskiego na budowę przedmiotowej inwestycji, tj. "budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]" decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]. Nadto organ konserwatorski wskazał, że decyzja ta została doręczona zażalającym się w dniu 28 sierpnia 2009 r., powołując się na zamieszczoną w aktach sprawy notatkę urzędową, sporządzoną w dniu 9 czerwca 2011 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podzielił stanowisko, wyrażone przez Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków [...]. Wyjaśnił, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga do otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Na takim samym stanowisku stoi Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w tezie, zawartej w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 991/10. Nadto zaznaczył, iż ten sam Sąd, w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 374/10, stanął na stanowisku, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 148 § 2 k.p.a. nie prowadzi do wniosku, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. konieczne jest zapoznanie się z całością decyzji, w szczególności z jej uzasadnieniem. W związku z tymi ustaleniami organ odwoławczy stwierdził, iż wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem przez Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], został wniesiony z uchybieniem terminu, określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Okoliczność ta uzasadniała odmowę wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosły J. K., A. K. i D. W.. Skarżące zarzuciły naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 148 § 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że A. K. i D. W. dowiedziały się o decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. w dniu [...] sierpnia 2009 r. Dodatkowo organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do zarzutu zażalenia i brak jakiejkolwiek analizy faktu braku odebrania decyzji przez A. K. i D. W.. Skarżące domagały się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. \ Sąd w pełni podziela stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wnoszące o wznowienie postępowania, zakończonego opisaną wyżej decyzją uzgadniającą pod względem konserwatorskim inwestycję objętą następnie decyzją pozwolenia na budowę - uchybiły ustawowemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Skarżące w dniu 9 września 2009r., wniosły odwołanie od decyzji pozwolenia na budowę, a ta w uzasadnieniu wskazywała na decyzję konserwatora. Organ zasadnie wskazał, że bieg terminu opisanego powyżej pozostaje w związku z wiedzą o decyzji, a nie z wiedzą o treści decyzji. Wiedzę o decyzji skarżące miały najpóźniej w dniu składana ww. odwołania tj. w dniu 9 września 2009r., podczas gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu 29 kwietnia 2010r. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).