VII SA/Wa 1223/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygn. akt VII SA/Wa 1223109 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 1997 r. znak [...] Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu wniosku J. K. i G. K. w sprawie wydania pozwolenia na budowę "Gospodarstwa rybackiego hodowli ryb łososiowatych i głębielowatych" w m. [...], gm. [...] - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie pobudowanych obiektów gospodarstwa rybackiego. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę dla J. K. wniósł G. K. podnosząc, iż pozwoleniem wodnoprawnym oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dysponuje jedynie on sam i tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana tylko na niego. Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1997 r. znak [...]. W uzasadnieniu podał, iż jakkolwiek wskazane przez skarżącego wady decyzji stanowią o naruszeniu prawa, to jednak nie stanowią one rażącego naruszenia prawa i a więc nie są one podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył G. K.i. Decyzją z dnia [...] października 2001 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił własną decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. i stwierdził nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1997 r. znak [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że nieruchomość, na której mają być pobudowane obiekty gospodarstwa rybackiego, na które wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie wodnoprawne oraz pozwolenie na budowę jest współwłasnością J. K. oraz G. K po 1/2 części. W związku z tym brak tożsamości podmiotowej w decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwoleniu wodnoprawnym i pozwoleniu na budowę - stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w warunkach, gdy jeden ze współwłaścicieli nie dysponował decyzją o warunkach zabudowy, zaś udzielenie pozwolenia na budowę tylko jednemu ze współwłaścicieli, bez uzyskania zgody drugiego narusza zasadę zawartą w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, inwestor w takiej sytuacji nie dysponuje bowiem nieruchomością na cele budowlane /całą nieruchomością/. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył G. K.. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a./ po rozpatrzeniu wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] października 2001 r. znak [...]. Organ pierwszej instancji podał, iż powodem wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1997 r. było wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana była jedynie dla G. K.. Organ wskazał, iż jakkolwiek dopuszcza się stwierdzenie nieważności decyzji w części, to jednak stwierdzenie nieważności całej decyzji nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...]. Organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że skoro na dzień wydania pozwolenia na budowę, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji - gospodarstwo rybackie - legitymował się jedynie G. K., to udzielenie pozwolenia na budowę na rzecz obydwu współwłaścicieli, z których jeden w ogóle nie posiadał decyzji o warunkach, należało traktować jako wydane z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi bowiem rodzaj promesy uprawniającej do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Odpowiadając zaś na zarzut G. K., iż organ zgodnie z art. 139 k.p.a. nie może wydać decyzji na niekorzyść odwołującego się, organ drugiej instancji wskazał, iż jest on niezasadny. Organ ma bowiem obowiązek stwierdzić nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy decyzja ta w sposób rażący narusza prawo, o czym stanowi wyjątek z art. 139 in fine k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł G. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. kontrolującego w postępowaniu nieważnościowym własną decyzję z dnia [...] października 2001 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1997 r. znak [...] udzielającej G. K. i J. K. pozwolenia na budowę gospodarstwa rybackiego stwierdzić należy, iż decyzja ta nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Sąd wskazał, że przepisy prawa budowlanego nie określają wprost, aby osobą ubiegającą się o pozwolenie na budowę musiał być ten sam podmiot, który jest adresatem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka może być wydana stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 17 lipca 1997 r./, jak i nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - każdemu wnioskodawcy. Celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami szczególnymi, a w przypadku braku takiego planu -ustalenie warunków zabudowy dla ściśle określonej nieruchomości. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy ze swej istoty stwierdza jedynie możliwość realizacji konkretnej inwestycji na ściśle określonej nieruchomości. Uwzględniając kontekst przepisów i cel, jaki przyświecał ustawodawcy, stwierdzić więc należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera uprawnień ściśle zindywidualizowanych, związana jest natomiast z określoną nieruchomością. lvide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 813/04, Lex nr 1693921. Sąd wskazał, że inwestor G. K. wykazał, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedkładając do sprawy akt notarialny, mocą którego nabył wraz z J. K. (po 1/2 części) nieruchomość, na której miało być prowadzone gospodarstwo rybackie. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył również ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1995 r. uzyskaną na jego wniosek. Podkreślenia wymaga fakt, iż wniosek o pozwolenie na budowę złożył I. C. pełnomocnik w postępowaniu administracyjnym G. K. i J. K., w imieniu obojga inwestorów, co wyklucza także możliwość przyjęcia, że J. K. nie wyrażała zgody na inwestycję na nieruchomości, której była współwłaścicielką. G. K. miał prowadzić gospodarstwo rybackie wraz z J. K., na potwierdzenie czego dołączył do akt sprawy umowę o zakresie i formach współpracy przy przygotowaniu wspólnego przedsięwzięcia w [...] zawartą w dniu [...] marca 1995 r. pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości J. K. i G. K.. W przypadku realizowania inwestycji na działce będącej współwłasnością G. K. i J. K., oboje współwłaściciele mogli bowiem planować inwestycję na podstawie zawartej umowy o współpracy. Z całego materiału dowodowego i toku postępowania wynika, że J. K. godziła się na inwestycję, o czym świadczą zarówno umowa o zakresie współpracy przy gospodarstwie rybackim, jak i wniosek o pozwolenie na budowę gospodarstwa rybackiego złożony przez pełnomocnika również w jej imieniu. W tej sytuacji brak formalnie wyrażonej zgody J. K. jako przesłanka do uznania, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 1997 r. na rzecz G. K. i J. K. nie jest przekonywający. Skoro bowiem wniosek o pozwolenie na budowę złożyli poprzez swojego pełnomocnika oboje współwłaściciele nieruchomości jako inwestorzy, a więc podmioty inicjujące proces budowlany, to i decyzja o pozwoleniu na budowę, zgodnie z wnioskiem, została wydana na oboje inwestorów. Decyzja o pozwoleniu na budowę została również doręczona obojgu współwłaścicielom nieruchomości i stała się ostateczna w pierwszej instancji, wskutek braku wniesienia odwołania przez którąkolwiek ze stron. Ponadto organ nie wziął pod uwagę, że G. K. dopełnił wszelkich warunków określonych przepisami Prawa budowlanego, koniecznych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie powinien być więc narażony na negatywne skutki rozstrzygnięcia postępowania nadzwyczajnego, w szczególności ze względu na brak tożsamości podmiotowej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i w decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym z decyzją o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu nieważnościowym, organ winien ocenić materiał dowodowy w kontekście zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., odnieść się do argumentów odwołania skarżącego i dopiero po skrupulatnej analizie przesłanek decydować o podjęciu decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji we właściwym zakresie. Stwierdzenie bowiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. wobec tylko jednego inwestora, który jest adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę nie może powodować stwierdzenia nieważności decyzji w całości, jeżeli co do drugiego inwestora brak jest takich przesłanek. Mde wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 587/05, Lex nr 194706/. Zdaniem Sądu należy rozważyć czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, a jeżeli, to w jakim stopniu i ewentualnie w jakiej części decyzja o pozwoleniu na budowę była wadliwa. Nie ulega wątpliwości, że sam organ wahał się już przy wydawaniu decyzji w postępowaniu nieważnościowym zakończonym decyzją z dnia [...] października 2001 r., gdyż decyzje zapadłe w tym postępowaniu, w pierwszej i drugiej instancji, nie są tożsame pod względem rozstrzygnięcia. Jeżeli zaś w postępowaniu nieważnościowym stan faktyczny i prawny budzi wątpliwości, to uzasadnione jest twierdzenie, że naruszenie prawa nie było oczywiste. Kierując się wytycznymi Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].11.2008r., znak: [...], stwierdził nieważność własnej decyzji z dnia [...] października 2001r, znak: [...], uchylającej decyzję GINB z dnia [...].07.2001 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1997r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Panu G. K. i Pani J. K. pozwolenia na budowę gospodarstwa rybackiego hodowli ryb łososiowatych i głębielowatych w [...], oraz orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1997r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008r. Decyzja ta jest ostateczna. Nadmienić należy, że skargę G. K. na tę decyzję Sąd odrzucił prawomocnym postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009r. sygn akt VII SA/Wa 806/09. W tej sytuacji prawnej odżył wniosek G. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2001 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1997r., znak: [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. K. i J. K. pozwolenia na budowę gospodarstwa rybackiego hodowli ryb łososiowatych i głębielowatych w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].07.2001 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1997r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. K. i J. K. pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że podnoszony przez skarżącego zarzut braku tożsamości podmiotowej w decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z pozwoleniem wodno-prawnym w sytuacji, gdy pozwolenie to zostało wydane na rzecz dwóch wnioskodawców, z których tylko jeden, tj. G. K. dysponował decyzją o wzizt i pozwoleniem wodno-prawnym dla przedmiotowej inwestycji, nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa, w tym przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane. Przepisy prawa budowlanego nie określają bowiem wprost, aby osobą ubiegającą się o pozwolenie na budowę musiał być ten sam podmiot, który jest adresatem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o wzizt, może być wydana stosownie do przepisów ustawy z dnia [...].07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę), każdemu wnioskodawcy, gdyż nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Stwierdza jedynie możliwość realizacji konkretnej inwestycji na ściśle określonej nieruchomości. Dlatego też wystarczyło, że przynajmniej jeden ze współwłaścicieli, zamierzających wspólnie prowadzić inwestycję, spełnił wszystkie niezbędne wymagania do uzyskania takiego pozwolenia. Ponadto wskazał, że jakkolwiek skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji tylko w części dotyczącej J. K., to postępowanie to dotyczyło całości decyzji. Decyzja ta odnosiła się do całego przedsięwzięcia i została wydana na wniosek G. K. i J. K.. Organ podkreślił, że ww. wnioskujący byli współwłaścicielami nieruchomości, na której zamierzali wspólnie prowadzić gospodarstwo rybackie w ramach zawartej w dniu 02.03.1995r. umowy o zakresie i formach współpracy przy przygotowaniu wspólnego przedsięwzięcia w L.. Dlatego też brak jest podstaw do twierdzenia, że J. K. nie miała interesu prawnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Pozostałe kwestie dotyczące m.in. nie podjęcia działań związanych z przedmiotową inwestycją i nie wywiązania się przez J. K. z zawartej umowy, pozostają, zdaniem organu bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Powyższą decyzję G. K. zaskarżył do Sądu wnosząc o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2009 r. znak [...] w części, uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...].07.2001 r., znak [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].07.1997 r.( znak [...] w zakresie dotyczącym J. K. i udzielenia jej pozwolenia na budowę "Gospodarstwo rybackie hodowli ryb łososiowatych i głębielowatych w [...] gmina [...]", uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1997r. znak [...] w zakresie dotyczącym J. K. i udzielenia jej pozwolenia na budowę "Gospodarstwo rybackie hodowli ryb łososiowatych i głębielowatych w L. gmina [...]". W uzasadnieniu skargi G. K. wskazał ,że to on tylko dopełnił wszelkich warunków określonych przepisami Prawa budowlanego, koniecznych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. J. K. nie legitymowała się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwoleniem wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód do celów rybackich i energetycznych "gospodarstwa rybackiego" Wskazał, że w przypadku inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wydanie decyzji o ustaleniu wz.z.t. w stanie prawnym obowiązującym w dacie jej wydania wymagało obligatoryjnego uzgodnienia z organem Wojewody wymienionym w art. 40 ust 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. / vide przypis 9 / Obowiązek uzyskania tych uzgodnień przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczył zarówno decyzji wydawanych przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i wydawanych na podstawie uchwalonego planu co miało miejsce w tym przypadku. Zdaniem skarżącego J. K. bez tych uzgodnień nie mogła dysponować ważną decyzją o w.z.z.t. uprawniającą do udzielenia jej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji i udzielenie jej w tej sytuacji pozwolenia na budowę wypełniło wszystkie przesłanki nieważności decyzji Wojewody [...] wymienione powyżej w punkcie od 1-5. Zatem więc zaskarżona decyzja Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2009 r. obarczona jest nieważnością określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wskutek nie uwzględnienia wyżej wymienionych naruszeń prawa.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzją z dnia [...] lipca 1997 r. znak [...] Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu wniosku J. K. i G. K. w sprawie wydania pozwolenia na budowę "Gospodarstwa rybackiego hodowli ryb łososiowatych i głębielowatych" w m. [...], gm. [...] - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie pobudowanych obiektów gospodarstwa rybackiego. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji w postępowaniu nieważnościowym było naruszenie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1997 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 11 ww. Prawa budowlanego tytuł prawny do dysponowania nieruchomością powinien wynikać z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 cyt. wyżej Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Analizując kwestionowaną decyzję Wojewody [...] ponownie podkreślić należy, co uczynił już Sąd w uzasadnieniu do wyroku z dnia 25 czerwca 2008r. Sygn akt VII SA/Wa 471/08, iż przepisy prawa budowlanego nie określają wprost, aby osobą ubiegającą się o pozwolenie na budowę musiał być ten sam podmiot, który jest adresatem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka może być wydana stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 17 lipca 1997 r./, jak i nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - każdemu wnioskodawcy. Celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami szczególnymi, a w przypadku braku takiego planu -ustalenie warunków zabudowy dla ściśle określonej nieruchomości. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy ze swej istoty stwierdza jedynie możliwość realizacji konkretnej inwestycji na ściśle określonej nieruchomości. Uwzględniając kontekst przepisów i cel, jaki przyświecał ustawodawcy, stwierdzić więc należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera uprawnień ściśle zindywidualizowanych, związana jest natomiast z określoną nieruchomością. lvide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 813/04, Lex nr 1693921. W niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę złożył I. C. pełnomocnik w postępowaniu administracyjnym G. K. i J. K., w imieniu obojga inwestorów, co wyklucza także możliwość przyjęcia, że J. K. nie wyrażała zgody na inwestycję na nieruchomości, której była współwłaścicielką. G. K. miał prowadzić gospodarstwo rybackie wraz z J. K., na potwierdzenie czego dołączył do akt sprawy umowę o zakresie i formach współpracy przy przygotowaniu wspólnego przedsięwzięcia w [...] zawartą w dniu [...] marca 1995 r. pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości J. K. i G. K.. W przypadku realizowania inwestycji na działce będącej współwłasnością G. K. i J. K., oboje współwłaściciele mogli bowiem planować inwestycję na podstawie zawartej umowy o współpracy. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono również ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1995 r. uzyskaną na wniosek G. K. . Z całego materiału dowodowego i toku postępowania wynika, że J. K. godziła się na inwestycję, o czym świadczą zarówno umowa o zakresie współpracy przy gospodarstwie rybackim, jak i wniosek o pozwolenie na budowę gospodarstwa rybackiego złożony przez pełnomocnika również w jej imieniu. Skoro wniosek o pozwolenie na budowę złożyli poprzez swojego pełnomocnika oboje współwłaściciele nieruchomości jako inwestorzy, a więc podmioty inicjujące proces budowlany, to i decyzja o pozwoleniu na budowę, zgodnie z wnioskiem, została wydana na oboje inwestorów. Decyzja o pozwoleniu na budowę została również doręczona obojgu współwłaścicielom nieruchomości i stała się ostateczna w pierwszej instancji, wskutek braku wniesienia odwołania przez którąkolwiek ze stron. Rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu nieważnościowym organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy w kontekście zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., i odniósł się do argumentów skarżącego. Sąd podzielił stanowisko organu iż okoliczność braku tożsamości podmiotowej w decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniem wodno-prawnym w sytuacji, gdy pozwolenie to zostało wydane na rzecz dwóch wnioskodawców, z których tylko jeden, tj. G. K. dysponował decyzją o wzizt i pozwoleniem wodno-prawnym dla przedmiotowej inwestycji, nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994r, Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), stanowiącej podstawę do wydania badanej decyzji GINB z dnia 15.10.2001 r. Przepisy Prawa budowlanego nie określają wprost, aby osobą ubiegającą się o pozwolenie na budowę musiał być ten sam podmiot, który jest adresatem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o wzizt, może być wydana stosownie do przepisów ustawy z dnia [...].07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę), każdemu wnioskodawcy, gdyż nie rodzi ona praw do terenu i nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Stwierdza jedynie możliwość realizacji konkretnej inwestycji na ściśle określonej nieruchomości. W miejscu tym należy także podkreślić, że z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpili łącznie G. K. i J. K., właściciele (po 1/4 części) nieruchomości, na której miało być prowadzone gospodarstwo rybackie. Gospodarstwo to, G. K., zamierzał prowadzić wspólnie z J. K., czego dowodem jest umowa o zakresie i formach współpracy przy przygotowaniu wspólnego przedsięwzięcia w [...] zawarta w dniu [...].03.1995r. Dlatego też w niniejszym przypadku, kwestionowany przez skarżącego brak tożsamości w decyzjach związanych z planowaną inwestycją, nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności wydanego przez Wojewodę [...] pozwolenia na budowę, w części dotyczącej jedynie J. K. (czego domaga się skarżący), skoro wniosek o wydanie pozwolenia na budowę był tylko jeden, złożony przez dwojga właścicieli danej nieruchomości. Wystarczyło bowiem, że przynajmniej jeden ze współwłaścicieli, zamierzających wspólnie prowadzić inwestycję, spełnił wszystkie niezbędne wymagania do uzyskania takiego pozwolenia. Natomiast zaistniały po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę konflikt między w/w wspólnikami, nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości tej decyzji. Rażące naruszenie prawa to takie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Postępowanie nieważnościowe jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, a więc ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Stwierdzenie nieważności jest bowiem możliwe w sytuacji, gdy sama decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a., a stan faktyczny i prawny nie budzi żadnych wątpliwości. Celem postępowania nieważnościowego nie jest bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Wśród tych przesłanek przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Podkreślić więc należy, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą. Innymi słowy z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym, /por. wyrok NSA z 29 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 138197 Lex nr 47911/. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że mimo, iż to tylko G. K. był adresatem decyzji o wzizt oraz pozwolenia wodno-prawnego, wydanie pozwolenia na budowę na rzecz obojga wnioskodawców (zgodnie ze złożonym wnioskiem w tej sprawie) nie wypełnia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1997r., znak: [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.