VII SA/Wa 1228/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., numer [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. K. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącego wniesionego odo decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...] z [...] marca 2013 r. nr [...]. Ostatnio wymienioną decyzją Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m. [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 5 pkt 4a ustawy 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 oraz z 2012 r. poz. 460), po rozpatrzeniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u B. K., nie stwierdził u ww. choroby zawodowej (tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz), wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na postawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że B. K. był zatrudniony: - w Akademii Medycznej w [...], obecnie [...] Uniwersytet Medyczny [...], w okresie od 1 października 1973 r. do 30 września 2011 r. w charakterze adiunkt nauczyciel akademicki oraz - w Szpitalu Klinicznym [...], obecnie Szpital Kliniczny [...], w okresie od 1 listopada 1971 r. do 30 września 1973 r. i od 1 października 1982 r. do 31 grudnia 1998 r. od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2012 r. w charakterze starszego asystenta - lekarza urologa. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że B. K. w trakcie zatrudnienia na stanowisku starszy asystent – lekarz urolog oraz jako adiunkt – nauczyciel akademicki w trakcie ćwiczeń ze studentami prowadził zabiegi medyczne podczas, których obsługiwał aparat do rozbijania kamieni nerkowych i był narażony na hałas w czasie wykonywania tych zabiegów. I dalej, organ podał, że [...] Wojewódzki Ośrodek Pracy w [...] Oddział w [...], Poradnia Chorób Zawodowych, w oparciu o wyniki badań diagnostycznych, analizę dokumentacji medycznej oraz ocenę narażenia zawodowego nie rozpoznał u B. K. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Od powyższej decyzji odwołał się B. K. Wskazał, że nie zgadza się z powyższym rozstrzygnięciem. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpatrzeniu wskazanego odwołania, decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr jw., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 235¹ i art. 235² ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w m. [...] z [...] marca 2013 r. o braku podstaw do stwierdzenia u B. K. choroby zawodowej, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że B. K. był zatrudniony w służbie zdrowia w latach 1967-1969 w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w [...] (bez narażenia na hałas), na stanowisku lekarza stażysty, w latach 1969-1971 w Zespole Opieki Zdrowotnej w [...] (bez narażenia na hałas) na stanowisku młodszego asystenta oraz jednocześnie w Szpitalu Rejonowym w [...] (bez narażenia na hałas) na stanowisku asystenta oddziału, w latach 1973-2011 r. w Akademii Medycznej w [...] (obecnie [...] Uniwersytet Medyczny) na stanowisku adiunkt – nauczyciel akademicki oraz w latach 1971-1973, 1982-1998, 1999-2012 jako starszy asystent – lekarz urolog w Szpitalu Klinicznym [...]. Podczas zatrudnienia w dwóch ostatnich zakładach, wykonując zabiegi litotrypsji (ESWL) był narażony na hałas, jednak jak wynika z badań pomiarów hałasu wykonanych w 1998 r. i 2001 r. w Szpitalu Klinicznym [...] na stanowiskach obsługi aparatury do rozbijania kamieni, poziom hałasu nie przekraczał wartości dopuszczalnej 85 dB. Dalej, organ odwoławczy wskazał, że po wnikliwej analizie dostępnej dokumentacji oraz przeprowadzonych badaniach lekarskich jednostka orzecznicza I stopnia wydała w dniu [...] marca 2008 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u B. K. Ponadto, w piśmie z [...] lutego 2013 r. ww. jednostka orzecznicza wyjaśniła, że powyższe orzeczenie lekarskie zachowuje aktualność w świetle obowiązującego obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej, może być wydana, jeżeli spełnione są dwie przesłanki: u pracownika rozpozna się chorobę wymienioną w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową. Organ podniósł przy tym, że lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadający kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu hałasu na organizm ludzki, posiłkując się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi obowiązującymi przy rozpoznawaniu chorób zawodowych, w analizowanym przypadku, na podstawie przeprowadzonej diagnostyki laryngologicznej oraz w oparciu o dokonaną ocenę narażenia zawodowego nie rozpoznali u B. K. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Organ przywołał następnie § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i stwierdził, że organ wydający decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany treścią orzeczenia lekarskiego. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mają prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Organ wojewódzki podkreślił, że w niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o dokonaną ocenę narażenia zawodowego oraz orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej I stopnia uprawnionej do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Wskazał, że skarżący z własnej woli nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia badań przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, a przez to dokonania ponownego rozstrzygnięcia w sprawie. B. K. zarówno w piśmie skierowanym do Instytutu Medycyny Pracy w [...] z [...] maja 2008 r., jak i w piśmie skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...] z [...] lipca 2011 r. nie wskazał obiektywnie uzasadnionej przyczyny odmowy stawienia się na wyznaczony termin badania w jednostce orzeczniczej II stopnia, a odmawiając powtórzenia badań stwierdził jedynie, że takie badania już przebył w [...] i że wystarczy analiza dokumentów. Mając powyższe na uwadze organ wojewódzki wyjaśnił, że tryb i sposób przeprowadzenia postępowania orzeczniczego określają ściśle przepisy § 6 ust. 1 zarówno wcześniej obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., jak i obecnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Z przepisów tych wynika, że lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzeń, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. O powyższym poinformowano skarżącego, proponując zmiany terminu wyznaczonego badania z uwagi na zgłaszane przez niego niedyspozycje zdrowotne. Pomimo powyższego, skarżący nie zgłosił się na badania w wyznaczonym kolejnym terminie w dniu [...] listopada 2008 r. Organ wojewódzki podkreślił, że dwukrotne niestawiennictwo na badaniach w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w [...] uniemożliwiło weryfikację orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia, z którym skarżący się nie zgodził. W konsekwencji, organ II instancji stwierdził, że niniejsze postępowanie w sprawie choroby zawodowej zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi procedurami dotyczącymi rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a zaskarżona decyzja została wydana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] kwietnia 2013 r., B. K. zarzucił błędne określenie nazwy zakładów pracy. Wskazał, że skarżona decyzja "powtarza błędy poprzednich pism np. takie, że pracował w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w [...] i w Szpitalu Rejonowym w [...]". Podkreślił, że w czasie gdy pracował w wymienionych miejscowościach, nie było tak takich szpitali. Dalej, skarżący powołał się na swoje pismo z [...] maja 2008 r. skierowane do Instytutu Medycyny Pracy. Podniósł, że lekarz orzecznik najpierw powinien był odnieść się do jego zarzutów, a dopiero później przeprowadzić ponowne badania. Stwierdził, że opinia lekarza orzecznika nie jest opinią merytoryczną i wniósł o jej anulowanie. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem -w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja prawa nie narusza. -Na wstępie wymaga przypomnienia, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...] z [...] marca 2013 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u B. K. choroby zawodowej opisanej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.), tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszący, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, i 3 kHz. Zatem, z uwagi na przedmiot sprawy, dostrzec należy, iż stosownie do treści art. 235² Kodeksu pracy przez chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z punktu widzenia skutku w postaci rozpoznania choroby zawodowej (czy też wykluczenia podstaw do jej stwierdzenia) istotne jest zatem, aby dane schorzenie było ujęte w wykazie chorób zawodowych oraz było spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania, co można stwierdzić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem (v. wyrok NSA z 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654//12). Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Co istotne, przez orzeczenie lekarskie należy traktować nie każde orzeczenie ale takie, które zostało wydane przez właściwego lekarza, tj. lekarza, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (tj. jednostek orzeczniczych I i II stopnia). Wymaga też zauważania, że stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", i czyni to na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Podkreślić przy tym wypada, iż organ inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie ma również prawa do dokonywania własnych ustaleń i samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a. Dodać również należy, że jak wynika z ust. 2 § 8 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Powyższe prowadzi jednak do stwierdzenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter jedynie uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich, stanowiących zasadniczy materiał dowodowy w tego rodzaju sprawach (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 107806 i wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2337/12). Konkludując, warunkiem koniecznym do stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, zaś orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. -Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie w sprawie (uwzględniając przy tym wszystkie te aspekty, w tym formalne, które mogły mieć znaczenie dla końcowego jej wyniku). Organ ten, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, oparł się na całym materiale dowodowym, w tym słusznie - w szczególności na orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia z [...] marca 2008 r., uzupełnionym pismem z [...] lutego 2013 r., oraz formularzu oceny narażenia zawodowego. Wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie mógł w efekcie uznać, że u B. K. wystąpiła chorobowa zawodowa wymieniona w poz. 21 wykazu. Rozwijając powyższe dostrzec trzeba, iż w toku postępowania ustalono, iż skarżący podczas zatrudnienia w Szpitalu Klinicznym [...] Centrum Leczenia Obrażeń w [...] na stanowisku starszego asystenta - lekarza urologa, od 1988 r. (pracując w niepełnym wymiarze czasu pracy) prowadził zabiegi medyczne, podczas których obsługiwał aparat do rozbijania kamieni nerkowych. Wskazuje na to protokół z dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego [...] lutego 2008 r. i [...] marca 2008 r. oraz karta narażenia zawodowego. Z tej ostatniej wynika nadto, że skarżący był zatrudniony w tym samym niemal czasie w Akademii Medycznej w [...] na stanowisku adiunkta – nauczyciela akademickiego i od 1988 r. prowadził ćwiczenia ze studentami, i mógł obsługiwać aparat do rozbijania kamieni nerkowych. Reasumując, pracując w dwóch ostatnich zakładach pracy skarżący mógł być narażony na hałas, a to potencjalnie mogło stwarzać możliwość powstania choroby zawodowej, o której mowa w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Dysponując taką wiedzą w zakresie narażenia zawodowego skarżącego, wynikającą w szczególności z karty narażenia zawodowego, w dniu [...] marca 2008 r. jednostka orzecznicza I stopnia podjęła orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. Z orzeczenia tego wynika, iż u skarżącego badania wykazały obustronny ubytek słuchu typu pozaślimakowego o średniej wartości 51,6 dB dla ucha prawego i 55 dB dla ucha lewego pochodzenia pozazawodowego. W konsekwencji, w orzeczeniu tym stwierdzono, że biorąc pod uwagę niewielkie narażenie na hałas nieprzekraczający normatywów higienicznych, charakter stwierdzonego niedosłuchu, jak również przebieg schorzenia, nie znaleziono podstaw do rozpoznania u skarżącego niedosłuchu jako choroby zawodowej. Jednocześnie dostrzec trzeba, iż z treści tego orzeczenia wynika, że brano pod uwagę poziom hałasu w trakcie zabiegów, które były wykonywane przez skarżącego (tj. przy obsłudze litotryptera ultradźwiękowego), w tym okresowo w ramach nauczania. Wskazano w tym kontekście, że dane z badań środowiskowych nie wskazują przekroczeń chwilowych wartości natężenia hałasu oraz, że ocena efektywnego narażenia na hałas w trakcie pracy w odniesieniu do 8 godzinnego dnia pracy wynosi 81,8 dB, a zgodnie z informacją zawartą w dochodzeniu epidemiologicznym B. K. przebywał w takim hałasie jedynie ok. 3 godzin dziennie. W końcowej części tego orzeczenia zwrócono uwagę także na to, że hałas uszkadza jedynie część ślimakową narządu słuchu, a przypomnieć należy, że u skarżącego stwierdzono ubytek słuchu typu pozaślimakowego. Wyjaśniono jednocześnie, że diagnostyka laryngologiczna skarżącego obejmowała 3-krotną audiometrię tonalną, audiometrię impedancyjną i otoemisję akustyczną. Zatem, we wskazanym orzeczeniu lekarskim, wydanym przez właściwą jednostkę orzeczniczą i w oparciu m. in. o ocenę narażenia zawodowego, i wyniki badań skarżącego, nie rozpoznano choroby zawodowej. W tym miejscu dostrzec też trzeba, iż ww. orzeczenie lekarskie zostało wydane w oparciu o poprzednio obowiązujące rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r., regulujące postępowanie w sprawie choroby zawodowej. Z tej przyczyny, organ I instancji przed wydaniem orzeczenia w sprawie, zwrócił się pismem z [...] lipca 2012 r. i z [...] stycznia 2013 r. do jednostki orzeczniczej I stopnia (która to orzeczenie wydała) o wskazanie, czy zachowuje ono swoją aktualność w świetle obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W piśmie z [...] lutego 2013 r. jednostka orzecznicza – tj. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], Oddział w [...], Poradnia Chorób Zawodowych, wskazała, że zmiana przepisów dotyczących chorób zawodowych jaka miała miejsce w 2009 r. nie ma wpływu na treść orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania u B. K. choroby zawodowej, zatem orzeczenie to zachowuje swoją aktualność. Podnieść także należy, iż ww. orzeczenie lekarskie zostało zakwestionowane przez skarżącego, ale odmówił on stawienia się do jednostki orzeczniczej II stopnia celem poddania się badaniom. Stąd też Instytut Medycyny Pracy im. prof. [...] w [...], Przychodnia Chorób Zawodowych, pismem z [...] czerwca 2011 r. poinformował, że wydanie orzeczenia w trybie odwoławczym nie było możliwe. Jednocześnie wypada zauważyć, że jednostka orzecznicza II stopnia wyznaczyła dwa terminy badania, na które pacjent się nie stawił. Nadto, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m. [...] pismem z [...] lipca 2011 r. zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy ten chciałby poddać się badaniu w jednostce orzeczniczej II stopnia, wyjaśniając m. in., że jednostka ta, dla wydania orzeczenia ma obowiązek uwzględnić wyniki badań lekarskich, w tym przeprowadzone przez tę jednostkę. W piśmie z [...] lipca 2011 r. skarżący wyraźnie wskazał, że potrzebne badania już przebył i wystarczy analiza dokumentów. -Dostrzegając powyższe Sąd uznał, iż orzekając w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego organy, w tym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], obowiązane były uwzględnić ww. orzeczenie lekarskie. Skarżący, mimo jego kwestionowania, nie doprowadził bowiem do jego podważenia, ani chociażby do jego zweryfikowania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Nie poddał się bowiem koniecznemu badaniu, a zgodnie z § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych podważenie orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia może nastąpić tylko poprzez złożenie "wniosku o przeprowadzenie ponownego badaniu", a to oznacza, że jednostka orzecznicza II stopnia nie może wydać orzeczenia, jeżeli pacjent odmawia stawienia się na "ponowne badanie". Z tej też przyczyny, organy orzekające mogły oprzeć się tylko na jednym orzeczeniu lekarskim wydanym w sprawie, tj. jednostki orzeczniczej I stopnia. Słusznie przy tym, organ I instancji, dostrzegając zmianę prawa jaka miała miejsce w 2009 r., zwrócił się do tej jednostki o wskazanie, czy orzeczenie to w świetle obecnie obowiązujących przepisów nie straciło na aktualności. W konsekwencji, wobec uzyskanej informacji, zawartej w piśmie jednostki orzeczniczej z [...] lutego 2013 r. znak: [...], organ ten mógł uwzględnić ww. orzeczenie lekarskie przy wydawaniu decyzji i uznać tym samym, że jest ono w sprawie -wobec zawartych w nim danych- wystarczające. -Reasumując, dysponując ww. materiałem dowodowym oba organy orzekające nie mogły wydać w sprawie pozytywnego dla skarżącego orzeczenia. Orzeczenie lekarskie, stanowiące podstawę decyzji tych organów, wykluczyło u skarżącego rozpoznanie choroby zawodowej określonej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, a organy orzekające były związane treścią tej opinii lekarskiej, w zakresie zawartej w niej wiedzy medycznej. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ inspekcji sanitarnej jest więc związany ustaleniami orzeczenia diagnostycznego i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenie to podważyć, nie ma w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę tego orzeczenia. Wskazać też raz jeszcze należy, iż w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej zasadniczym dowodem jest orzeczenie lekarskie wydane przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą, a kwestionowanie tego rodzaju orzeczeń lekarskich jest dopuszczalne tylko wyjątkowo, jeżeli na przykład z materiału dowodowego wynikają sprzeczne w zasadniczych kwestiach ustalenia. Jednak i w takiej sytuacji ani organ, ani sąd administracyjny nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczenia lekarskiego, a mogą jedynie żądać ich uzupełnienia (co też w sprawie, wobec zmiany przepisów prawa, miało miejsce). Z tych też przyczyn Sąd nie uwzględnił skargi. Nie podzielił podniesionych w niej zarzutów, w tym zarzutu kwestionującego orzeczenie lekarskie. Zarzut dotyczący tego aspektu sprawy jest w ocenie Sądu nieuzasadniony i wynika z niezrozumienia procedury obowiązującej w sprawie chorób zawodowych. Niemniej, Sąd dostrzega raz jeszcze, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o orzeczenie lekarskie, nie podważone przez skarżącego we właściwym do tego trybie (pomimo iż umożliwiano skarżącemu działanie w tym zakresie), a będące opinią wiążącą dla organów co do zawartej w niej wiedzy medycznej. Wskazane orzeczenie lekarskie wydane zostało z uwzględnieniem m. in. oceny narażenia zawodowego i wyników badań. Stwierdza ono, iż u skarżącego wprawdzie występuje niedosłuch, ale typu pozazawodowego m. in. dlatego, że hałas uszkadza jedynie część ślimakową narządu słuchu, a u skarżącego stwierdzono uszkodzenia słuchu typu pozaślimakowego. Organy orzekające, wobec takiej treści orzeczenia lekarskiego, nie mogły wydać innego rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej u B. K. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.