II OSK 2337/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl ( spr. ) Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Produkcyjnego "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 279/12 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjnego "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 279/12 oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjnego "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku, powołując przepisy art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Produkcyjnego "[...]" sp. z o.o. w C., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] stycznia 2012 r. o stwierdzeniu choroby zawodowej – astmy oskrzelowej u I. F. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, decyzję organu I instancji podjęto w oparciu o orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz informacje zawarte w karcie narażenia zawodowego sporządzonej w dniu [...] grudnia 2011 r. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że I. F. w czasie od [...].10.2004 r. do [...].04.2011 r. zatrudniona była jako pracownik produkcji i portier w Przedsiębiorstwie Produkcyjnym "[...]" sp. z o. o. w C. Narażenie zawodowe na czynniki chemiczne (dymy/pary polipropylenu) występowało na stanowisku pracy pracownika produkcji i dotyczyło okresu od [...].10.2004 r. do [...].07.2008 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Gdańsku w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdził, że wystąpienie dolegliwości astmatycznych w okresie narażenia na czynnik potencjalnie uczulający oraz stwierdzone dodatnim testem uczulenie pacjentki na czynnik występujący na stanowisku pracy, pozwala z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznać chorobę zawodową. Mając powyższe na uwadze organ I instancji orzekł o stwierdzeniu choroby zawodowej u I. F. W odwołaniu od powyższej decyzji Przedsiębiorstwo Produkcyjne "[...]" sp. z o.o. w C. podniosło, że w decyzji nie wykazano związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy astmą oskrzelową a warunkami pracy I. F.; proces przetwórstwa polipropylenu w zakładzie odbywa się w wysokiej technologii eliminującej szkodliwe czynniki chemiczne w powietrzu poniżej NDS oraz poniżej metody oznaczalności, zaś zastosowane systemy wentylacji i klimatyzacji minimalizują zagrożenie związane z wydzielaniem dymów/oparów z rozgrzanego surowca. Zdaniem Spółki, wykonane u I. F. testy budzą wątpliwość, gdyż informacje toksykologiczne zawarte w karcie charakterystyki polipropylenu typu Moplen (żadne działanie uczulające nie jest znane) przeczą informacjom Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku. W czasie od [...].10.2004 r. do [...].07.2008 r., gdy I. F. pracowała na stanowisku pracownika produkcji w bezpośrednim kontakcie z granulatem polipropylenu typu Moplen, przełożeni nie zaobserwowali negatywnego wpływu warunków pracy na zdrowie pracownicy, nie było także przeciwwskazań lekarskich do wykonywania pracy na danym stanowisku. Skoro zatem pracodawca spełnił wszelkie wymagania dla zapewnienia bezpiecznych warunków pracy, to choroba I. F. nie ma związku z warunkami jej pracy. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, że orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza upoważnionego do rozpoznawania chorób zawodowych i nie budzi zastrzeżeń. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Gdańsku w wydanym orzeczeniu stwierdził, że I. F. była narażona w czasie pracy u odwołującej się Spółki na czynnik potencjalnie uczulający oraz, że wystąpienie dolegliwości astmatycznych w okresie narażenia i uczulenie pacjentki na czynnik występujący na stanowisku pracy, stwierdzone dodatnim testem, pozwala z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznać chorobę zawodową pod postacią astmy oskrzelowej. Karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona przez instytucję upoważnioną i nie budzi zastrzeżeń. Wynika z niej, że I. F. w czasie od [...].10.2004 r. do [...].07.2008 r., pracowała na stanowisku pracownika produkcji w narażeniu na czynnik chemiczny o potencjalnym działaniu uczulającym (polipropylen typu Moplen). Następnie Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku zaznaczył, że nie będąc właściwym do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku z prośbą o wyjaśnienie (uzupełnienie) orzeczenia. W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2011 r. (w uzasadnieniu omyłkowo inna data) WOMP w Gdańsku wyjaśnił, że w przypadku czynników o potencjalnym działaniu alergizującym jakimi są np. tworzywa sztuczne, do wywołania uczulenia u osoby narażonej, wystarczy kontakt okresowy czy nawet sporadyczny i nie ma znaczenia, czy czynnik występuje w postaci pary, dymu czy pyłu. Wobec powyższego organ stwierdził, że informacja zawarta w odwołaniu o spostrzeżeniach przełożonych o braku negatywnego wpływu warunków pracy na zdrowie I. F. stoi w sprzeczności z informacjami zawartymi w uzasadnieniu orzeczenia WOMP w Gdańsku z dnia [...] listopada 2011 r., stwierdzającymi, że: "pacjentka podaje, że w czasie pracy odczuwała takie dolegliwości jak suchy kaszel i uczucie duszności i z tego powodu od stycznia 2008 r. leczona ambulatoryjnie i szpitalnie z rozpoznaniem: astma oskrzelowa /dokumentacja medyczna/; przy przyjęciu do pracy w przedsiębiorstwie "[...]" zdrowa, bez dolegliwości ze strony układu oddechowego". Jak podkreślił organ, warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych i wykazanie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy i ten warunek w niniejszej sprawie został spełniony. Organy inspekcji sanitarnej są bezwzględnie związane orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej wydanym w danej sprawie, zatem w ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zebrany w sprawie nie budzi wątpliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Przedsiębiorstwo Produkcyjne "[...]" Spółka z o.o. w C. zarzuciło, że decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w tym – art. 7, 77, 80 i 84 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w stopniu pozwalającym na obiektywną ocenę oraz naruszenia prawa materialnego, w tym – art. 235¹ KP oraz § 8 ust. 2 i § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zdaniem strony skarżącej, mimo zgłoszenia w toku postępowania sugestii o potrzebie przeprowadzenia dodatkowych badań u I. F., jednostka orzecznicza lekarska poprzestała na wykonaniu alergologicznych testów skórnych i na tej podstawie wydano decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej. W ocenie skarżącej orzeczenie lekarskie, na którym oparły swe decyzje organy Inspekcji sanitarnej, winno zostać poprzedzone tzw. testem prowokacyjnym u pacjentki, co pozwoliłoby na rozróżnienie źródła choroby I. F. W danym przypadku istnieje duże prawdopodobieństwo, że przeprowadzone badania nie odzwierciedlają stanu zdrowia I. F. Powołano się na ogólnie dostępne stanowisko krajowych autorytetów lekarskich w tej sprawie. Podkreślono, że zastosowane przez pracodawcę działania ochronne i zapobiegawcze, podjęte w celu ograniczenia i wyeliminowania zagrożeń (proces przetwórstwa wysokiej technologii, wentylacja i klimatyzacja) pozwoliły niemalże w stopniu zupełnym zminimalizować narażenie pracowników produkcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę stwierdzając, że postępowanie organów administracji było zgodne z prawem, a wydane przez organy rozstrzygnięcia zapadły w sposób prawidłowy. Na wstępie Sąd wyjaśnił, że aby uznać określoną chorobę za chorobę zawodową muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze choroba taka musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych (warunek formalny), po drugie musi zostać ona zostać spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia, występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Ponadto osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie, winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do stosownej jednostki orzeczniczej. Następstwem przedmiotowego badania jest wydanie przez lekarza zatrudnionego w w/w jednostce orzeczniczej orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, przy czym, co istotne, jedynie pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Podkreślono, że organ administracji sanitarnej bez wskazanych wyżej opinii, bądź sprzecznie z tymi opiniami nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. W przedmiotowej sprawie organy inspekcji sanitarnej uzyskały od upoważnionej placówki medycznej jasne i jednoznaczne orzeczenie, rozpoznające chorobę zawodową – astmę oskrzelową u I. F. Orzeczenie lekarskie przedstawiało przeprowadzone badania pacjentki i ich wyniki i zostało wyczerpująco uzasadnione. W związku zaś z podniesionymi w odwołaniu zarzutami, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. wystąpił w dniu [...] grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku o uzupełnienie wydanego w dniu [...] listopada 2011 r. orzeczenia lekarskiego przedstawiając podniesione w odwołaniu zarzuty. W uzupełnieniu orzeczenia WOMP w Gdańsku w dniu [...].12.2011 r. wyjaśnił zgłaszane zarzuty i podtrzymał wcześniejsze orzeczenie. W takiej sytuacji brak było podstaw do kwestionowania wydanego orzeczenia lekarskiego bądź istnienia potrzeby jego kolejnego uzupełniania. Uznać zatem należało, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Gdańsku jednoznacznie orzekł o rozpoznaniu u I. F. choroby zawodowej – astmy oskrzelowej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd stwierdził, że stosownie do § 1 i 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest również pogląd, że przepisy rozporządzenia w sprawach chorób zawodowych stanowią lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. w sprawach normowanych rozporządzeniem (np. w kwestii związania organu inspekcji sanitarnej treścią orzeczenia lekarskiego bądź możliwości odwołania się od jego treści jedynie przez pracownika). Istnieją również poglądy przeciwne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.10.2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1318/10: "Rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) nie modyfikuje przepisów k.p.a. i obowiązującej na jego gruncie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), lecz jedynie uszczegóławia i stanowi funkcjonalne uzupełnienie regulacji ustawowej pod kątem specyfiki spraw administracyjnych danego rodzaju"), niemniej jednak powszechnie przyjmuje się, że organy sanitarne nie mogą orzekać wbrew treści orzeczenia lekarskiego. Zatem zarzuty o naruszeniu zasad przeprowadzania postępowania dowodowego, a w szczególności z art. 80 i 84 § 1 k.p.a., sformułowane w skardze, nie są w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu I instancji, uzasadnione. Skoro w orzeczeniu lekarskim WOMP w Gdańsku z dnia [...] listopada 2011 r. wyjaśniono, że "przeprowadzone w WOMP w Gdańsku alergologiczne testy skórne zawodowe z polipropylenem /moplen/ i barwnikiem niebieskim, wypadły dodatnio na moplen", a sama strona skarżąca przyznaje, że "stosowana, wysoka technologia pozwala niemalże w stopniu zupełnym zminimalizować narażenie pracowników produkcji ", to oznacza, iż uczulenie pacjentki na czynnik występujący w środowisku pracy pozwalał z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznać u I. F. chorobę zawodową: astmę oskrzelową", jak ujął to w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2011 r. lekarz-orzecznik. Wobec powyższego Sąd uznał, że postępowanie organów administracji było zgodne z prawem, a wydane przez organy rozstrzygnięcia zapadły w sposób prawidłowy. W związku z tym, na postawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Przedsiębiorstwo Produkcyjne "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w C., reprezentowane przez adwokata, podniosło następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 151 w zw. z art. 134 tej ustawy poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. z naruszeniem: • art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2351 Kodeksu pracy poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u I. F. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego tj. bez dokładnego ustalenia związku przyczynowego między stwierdzonym u pracownicy schorzeniem a warunkami wykonywanej przez nią pracy; • art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2352 Kodeksu pracy poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u I. F. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego tj. bez ustalenia czy między ustaniem okresu narażenia zawodowego a udokumentowaniem pierwszych objawów nie upłynął 1 rok; • art. 80 i 84 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny zebranych w sprawie dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim zawierającym lakoniczne stwierdzenia, bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia; • art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji tj. niewskazanie w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I jak i II instancji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji; • art. 15, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 § 1 i 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie przez Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania, a które to naruszenie uzasadniło uchylenie jej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; • § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez niezwrócenie się do lekarza o dodatkowe uzasadnienie oraz poprzez niewystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację w sytuacji, gdy wydane w sprawie orzeczenie lekarskie poprzedzone jedynie testem skórnym nie może stanowić podstawy do jednoznacznego stwierdzenia choroby zawodowej; • art. 2351 Kodeksu pracy poprzez stwierdzenie choroby zawodowej w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego, niepełnego materiału dowodowego nie można uznać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy; - art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 tej ustawy poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej oraz faktycznej oraz brak jej wyjaśnienia polegające na nieumieszczeniu w uzasadnieniu wyroku argumentów, które przemawiałyby za przyjęciem, iż w przedmiotowej sprawie organ dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga kasacyjna nie posiada uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Zgodzić się należy z oceną dokonaną przez Sąd I instancji, że organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2351 oraz w zw. z art. 2352 Kodeksu pracy, nie dokonano bowiem w sprawie dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego postępowania dowodowego. Podkreślić należy, że za chorobę zawodową w świetle powołanych przepisów Kodeksu pracy uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie zaś choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Podkreślić wypada, że organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma bowiem walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a. Dodać również należy, że jak wynika z ust. 2 § 8 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Powyższe prowadzi jednak do stwierdzenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że Sąd I instancji właściwie przyjął, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej – astmy oskrzelowej - u I. F. została wydana po wykazaniu przez organ ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej przez nią pracy a powstałymi objawami chorobowymi. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej wydano na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku z dnia [...] listopada 2011 r., po uwzględnieniu informacji zawartych w karcie narażenia zawodowego z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz po analizie dodatkowego wyjaśnienia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku udzielonego pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Analiza powyższych dowodów – stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. – została przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zatem w pełni prawidłowo ocenił ustalenie stanu faktycznego w oparciu jednoznaczne orzeczenie jednostki medycznej, uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy. Sąd nie miał też podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak bowiem zostało podkreślone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, organy są związane orzeczeniami jednostek medycznych i wobec braku przeciwdowodów, mogących podważyć te orzeczenia, nie miały podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich. Tym samym stwierdzić należało, że Sąd I instancji oddalając skargę w pełni prawidłowo ocenił ustalenie stanu faktycznego w oparciu o jednoznaczne orzeczenie jednostki medycznej. W tej mierze Sąd dokonał w pełni prawidłowej oceny, wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy oraz zawarte uzasadnienie orzeczenia, dają podstawy do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania wynikające z tego przepisu pozwalając na jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia. W dodatku zawiera ono jasną ocenę prawną Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.