VII SA/Wa 1253/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez Fundację [...] z siedzibą w W. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z 2[...]6 kwietnia 2010 r., znak: [...], wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] października 2009 r. i orzekające co do istoty sprawy poprzez przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu Fiat 126p, nr rej. [...], za okres od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 30 maja 2009 r. w kwocie 957,78 zł brutto (stawka 7,70 zł netto + 22% VAT za dobę przechowywania), w następujący stanie faktycznym: Pojazd będący przedmiotem dozoru został usunięty z drogi w dniu 11 sierpnia 2008 r. i zabezpieczony na parkingu przy ul. S. [...] w W. Pismem z 13 lutego 2009 r. (data nadania w placówce pocztowej 18 lutego 2009 r.) Fundacja [...] zawiadomiła Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji, że pojazd marki Fiat 126p nr rej [...] jest przechowywany na terenie parkingu od dnia 11 sierpnia 2008 r. Zawiadomienia wpłynęły do powyższych organów odpowiednio w dniach 20 i 26 lutego 2009 r. Następnie, przy piśmie z 2 marca 2009 r. Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w [...] przekazał akta sprawy powyższego pojazdu do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...]. Pismo wraz z aktami sprawy wpłynęło do urzędu w dniu 9 marca 2009 r. W dniu 17 kwietnia 2009 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] wydał decyzję o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Dalej, akta sprawy przy piśmie z 18 maja 2009 r., skierowano w ramach zlecenia rekwizycji do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (data wpływu 21 maja 2009 r.). W dniu 5 czerwca 2009 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wpłynął wniosek Fundacji [...] z siedzibą w W. o przyznanie wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu w wysokości 1.976,40 zł. W toku postępowania, mającego na celu określenie stawki wynagrodzenia za dozór pojazdu za dobę, w dniu 7 sierpnia 2009 r. odbyła się rozprawia administracyjna z udziałem organu egzekucyjnego i Fundacji [...]. W wyniku porozumienia uczestników rozprawy ustalono stawkę za dozór pojazdu za dobę w wysokości 7,70 zł netto (9,39 zł brutto), która miała dotyczyć pojazdów, za które zostały wystawione przez dozorcę faktury od dnia 20 lipca 2009r. i która miała obowiązywać do końca grudnia 2009 r. Następnie, postanowieniem z [...] października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], na podstawie art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. a) i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągania stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 50, poz. 449) oraz na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), przyznał Fundacji [...] z siedzibą w W. wynagrodzenie za dozór pojazdu Fiat 126p, nr rej [...] za okres od dnia 20 lutego 2009 r. do dnia 30 maja 2009 r. w kwocie 939,40 zł brutto (przyjmując stawkę w wysokości 7,70 zł netto za dobę przechowywania, plus VAT). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż organ likwidacyjny pokrywa wydatki związane z przechowaniem pojazdu od dnia przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Warunkiem takiego naliczania kosztów jest jednak wywiązanie się dozorcy z obowiązku uregulowanego w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377) oraz poprzedzającego go rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 134, poz. 1133). Organ zauważył, iż powyższy przepis nakłada na dozorcę obowiązek powiadomienia w terminie 3 dni właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, o upływie 6 miesięcy od dnia wstawienia pojazdu na parking. Niewypełnienie przedmiotowego obowiązku jest podstawą do przyjęcia innego terminu, od którego przyznane jest wynagrodzenie. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że pismo z 13 lutego 2009r. zawierające informację o upływie 6 miesięcznego terminu Fundacja nadała w placówce pocztowej w dniu 18 lutego 2009 r. Do urzędu Skarbowego [...] wpłynęło w dniu 20 lutego 2009 r. W konsekwencji tego organ uznał, że powiadomienie nastąpiło w dniu wpływu pisma do urzędu i od tego dnia należy liczyć okres, za który przysługuje dozorcy wynagrodzenie. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] podkreślił, iż spełnienie obowiązku nałożonego na dozorcę przez ustawodawcę ma rzeczywisty wpływ na wysokość przyznanego wynagrodzenia, bowiem im później dozorca zawiadomi odpowiednie organy, tym później podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu przekaże akta sprawy do właściwego urzędu skarbowego. A to opóźni tym samym przeprowadzenie procedury postępowania likwidacyjnego pojazdu, za które koszty parkowania ponosi Skarb Państwa. Organ powołał się przy tym na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 569/07. Fundacja [...] z siedzibą w W. nie zgodziła się z powyższym postanowieniem, wnosząc zażalenie. Zarzucając naruszenie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów poprzez przyjęcie, iż na podmiot przechowujący pojazd można nałożyć sankcję za niedotrzymanie 3-dniowego terminu w postaci przyjęcia przez organ orzekający innego (późniejszego) terminu, od którego przyznane zostanie wynagrodzenie, Fundacja wniosła o jego uchylenie i orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenie za dozór pojazdu za okres od dnia 12 lutego 2009 r. do 30 maja 2009 r. Fundacja stwierdziła, iż terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-cio miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Zdaniem skarżącej, dla ustalenia początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponieść opłaty za parkowanie, nie ma znaczenia, kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Brak należytego współdziałania w tego rodzaju sprawach między podmiotami wskazanymi w tym rozporządzeniu nie może mieć wpływu na ustalenie początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił zaskarżone postanowienie i orzekając, co do istoty przyznał Fundacji [...] wynagrodzenie za dozór w okresie od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 30 maja 2009 r. w kwocie 957,78 zł brutto (również przyjmując stawkę w kwocie 7,70 zł netto + 22 VAT). W uzasadnieniu wskazał, iż zasadniczy spór sprowadza się do ustalenia, czy termin do złożenia powiadomienia, o którym mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów ma wpływ na czasookres, za który należy się zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż zapis § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia nakłada na podmiot prowadzący parking strzeżony, a takim podmiotem jest Fundacja [...] obowiązek polegający na tym, że w przypadku nieodebrania przez uprawnioną osobę pojazdu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, należy powiadomić właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Do dokonania tej czynności Minister zastrzegł termin nie dłuższy niż 3 dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ zauważył, iż powiadomienie pochodzące od podmiotu prowadzącego parking strzeżony, jest pierwszą informacją, jaką uzyskuje urząd skarbowy w zakresie pojazdu, który z mocy prawa - art. 130a ust. 10 przeszedł na rzecz Skarbu Państwa. Informacja ta ma decydujące znaczenie w sprawie wszczęcia postępowania dotyczącego przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa - § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów jak i dalej, na przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i przyznania wynagrodzenia za ten dozór. Dodał, iż w przypadku powiadomienia urzędu skarbowego w terminie wskazanym w § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, urząd ten ma możliwość odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego i przemieszczenia go np. na swój parking, za który nie będzie ponosił kosztów dozoru. Każda zwłoka - poza termin wskazany w ww. rozporządzeniu, z jednoczesnym dochowaniem terminu dla przyznawanego wynagrodzenia jako dzień przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa powoduje, że dozorca w celu otrzymania wyższego wynagrodzenia mógłby dążyć do jak najpóźniejszego powiadomienia urzędu skarbowego i podmiotu usuwającego. To zaś miałoby bezpośredni wpływ na ponoszone przez Skarb Państwa wydatki związane z dozorem i mogło prowadzić do naruszenia przez naczelnika urzędu skarbowego dyscypliny finansów publicznych. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1768/06, organ wskazał, iż w jego ocenie, regulacja zawarta w § 7 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że należy przyjąć taki tryb postępowania w sprawie wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, aby wszystkie podmioty uczestniczące w takiej sprawie działały bez zbędnej zwłoki w celu niedopuszczenia do ponoszenia przez Skarb Państwa nieuzasadnionych kosztów przechowywania pojazdów. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócić również uwagę na treść art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Podniósł, iż dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Zaznaczył, iż w zakresie dochowania staranności przez dozorcę mieści się również konieczność dochowania terminów, które nakładają na niego przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów, a mających wpływ na sposób, okres i zakres sprawowanego dozoru, a pogląd powyższy znajduje uznanie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ wskazał m.in., iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 26 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 43/09 rozpatrując tożsamą pod względem przedmiotu sprawę stwierdził że: "nieuprawniony jest zarzut, że organ egzekucyjny nie przyznał należności za okres 6 miesięcy od daty usunięcia przedmiotowego pojazdu z drogi, bowiem skarżący nie dopełnili swojego obowiązku informacyjnego, uniemożliwiając podjęcie stosownych działań. (...) Trafnie zatem organy uznały, że dopiero wywiązanie się przez dozorcę ze swoich obowiązków uzasadnia domaganie się od tej daty wynagrodzenia związanego z przechowywaniem pojazdu stanowiącego własność Skarbu Państwa. (...) Nie ma podstaw do ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów zwłoki w postępowaniu wywołanym przez dozorcę, który opóźnia się z wykonaniem swoich obowiązków". W tym kontekście organ stwierdził, iż dla ustalenia właściwego okresu, za który należy przyznać wynagrodzenie za dozór istotne jest ustalenie, czy podmiot przechowujący pojazd wykonał swoje obowiązki z zachowaniem trzydniowego terminu, przy czym wskazał, iż dla ustalenia tego terminu należy odwołać się do treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Uznając, iż w rozpatrywanym przypadku doszło do uchybienia 3-dniowego terminu, określonego w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji w sprawie usuwania pojazdów, organ naliczył zwrot wydatków nie od dnia upływu 6 miesięcznego terminu, lecz od dnia powiadomienia urzędu skarbowego, tj. od dnia 18 lutego 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] kwietnia 2010 r., Fundacja [...] z siedzibą w W. wniosła o stwierdzenie jego nieważności, ewentualnie o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., poprzez działanie organu nie znajdującego oparcia w obowiązującym prawie; naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej; naruszenie art. 7, 75 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez niepodanie przesłanek jakimi organ kierował się podczas wydawania rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez niepodanie na jakiej podstawie prawnej odmówił uznania przyznania wynagrodzenia ograniczając się jedynie do wskazania terminu w jakim skarżąca była zobowiązana do doręczenia zawiadomienia oraz naruszenie § 7 ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ww. przepis nakłada na podmiot przechowujący pojazd sankcję za niedotrzymanie 3-dniowego terminu, o którym mowa w przepisie w postaci przyjęcia przez organ orzekający innego terminu, od którego przyznane zostanie wynagrodzenie za przechowanie pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2010 r. Zaskarżonym orzeczeniem Dyrektor Izby działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił postanowienie organu I instancji i orzekając co do istoty postanowił o przyznaniu skarżącej Fundacji wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 30 maja 2009 r. w kwocie 957,78 brutto, jednocześnie odmawiając przyznania wynagrodzenia za dozór w okresie od dnia 12 lutego 2009 r. do dnia 17 lutego 2009 r. Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowił art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr z 205 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), na podstawie którego możliwy jest zwrot wynagrodzenia za dozór. Przepis ten został zastosowany w sprawie na podstawie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), wskazującego, iż przepisy art. 100-103 ustawy o mają zastosowanie do przechowywania ruchomości. Kontrolowane orzeczenie jest w ocenie Sądu prawidłowe, tj. oparte na prawidłowo poczynionych ustaleniach faktycznych i prawidłowo zastosowanych przepisach prawa. Sprawa dotyczy ustalenia wynagrodzenia należnego za dozór pojazdu, który przeszedł na własność Skarbu Państwa na podstawie art.130a ust.10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz.908 ze zm.). Dlatego też, dokonując oceny zaskarżonego postanowienia należało odwołać się również do przepisów wymienionej ustawy, normującej zagadnienie usuwania pojazdu z drogi. Zgodnie z tymi przepisami (art. 130a), pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Nieodebranie zaś tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (ust. 10). Wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 130a ust. 11 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377, zwanego dalej "rozporządzeniem"), stanowią, że w przypadku nieodebrania w terminie pojazdu z parkingu jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 2), a o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie zaznacza się, iż z przedstawionej powyżej regulacji prawnej wynika, że po pierwsze - pojazd usunięty z drogi i nieodebrany staje się własnością Skarbu Państwa w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z mocy samego prawa, a po drugie, że decyzja właściwego urzędu skarbowego o stwierdzeniu nabycia z tą chwilą własności pojazdu nie ma charakteru konstytutywnego, lecz wyłącznie deklaratoryjny, skoro potwierdza tylko to, co nastąpiło z mocy prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważa się także, iż początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winna być data, w której upłynął 6-miesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu i wchodzi w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela. Podkreśla się jednocześnie, że dla ustalenia początkowego terminu, od którego Skarb Państwa ponosi koszty za sprawowanie dozoru nie ma żadnego znaczenia moment, w którym urząd skarbowy otrzymał dokumenty umożliwiające wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu przejścia na Skarb Państwa własności pojazdu. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 325/07 (lex nr 5055377) oraz w wyroku z 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07. W tym ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazując powyższe (tj. podzielając powyżej przedstawiony pogląd), zwrócił uwagę na to, iż nie bez znaczenia dla kwestii wysokości wynagrodzenia dla dozorcy mają ustalenia co do wywiązania się dozorcy z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usunięcia pojazdu. Zajmując takie stanowisko NSA orzekał na tle poprzedniego rozporządzenia w sprawie usunięcia pojazdu, przy czym trzeba zaznaczyć, iż wskazany przez NSA przepis pozostał niezmieniony w rozporządzeniu z dnia 16 października 2007 r. (który miał zastosowanie w niniejszej sprawie). Warto w tym miejscu przypomnieć, iż zgodnie z jego treścią w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 2). Dostrzegając powyższe, w tym stanowisko NSA (na tle spraw analogicznych do niniejszej), przypomnieć trzeba, iż skarżąca występując o przyznanie wynagrodzenia za dozór wniosła o wypłatę tego wynagrodzenia od dnia 12 lutego 2009 r., tj. od dnia następnego po upływie 6 m-cy, o których mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Dyrektor Izby orzekając w sprawie zgodził się z tym, iż co do zasady terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment wskazany we wniosku przez skarżącą. Jednocześnie, powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (powyżej powołany o sygn. akt II OSK 569/07), zauważył, iż nie bez znaczenia dla ustalenia terminu ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest także to, czy dozorca wypełnił obowiązek powiadomienia przewidziany w powyżej cyt. § 7 ust. 2 rozporządzenia. Tym samym spór w sprawie nie dotyczy zasadności przyznania wynagrodzenia za dozór, czy stawki przyjętej do wyliczenia tego wynagrodzenia, ale okresu za jaki wynagrodzenie to winno zostać przyznane. Przed rozstrzygnięciem powstałego sporu wskazać należy, iż przedmiotowy w sprawie pojazd (usunięty z drogi), przeszedł na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 12 lutego 2009 r. Dozorca o nieodebranym samochodzie powiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego pismem z 18 lutego 2009 r. (data nadania w UP), które wpłynęło do organu w dniu 20 lutego 2009 r., a więc niewątpliwie po terminie, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia. Zaistniałe opóźnienie w przekazaniu informacji powstało bez winy organu egzekucyjnego, a z przyczyn leżących po stronie dozorcy. Powyższe ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy i takie też ustalenia zostały przyjęte przez organ przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd nie dopatrzył się w działaniu Dyrektora Izby takich nieprawidłowości, które świadczyłyby o naruszeniu przez ten organ art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. (jak wywiedziono w skardze), i błędnym ustaleniu w sprawie podstaw faktycznych. Dalej, zauważyć trzeba, iż powiadomienie przewidziane w § 7 ust. 2 rozporządzenia stanowi pierwszą informację, jaką uzyskuje urząd skarbowy w zakresie pojazdu, który z mocy prawa przeszedł na rzecz Skarbu Państwa. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, iż z żadnego przepisu powszechnie obowiązującego nie wynika wprost, od jakiej daty należy liczyć przysługujące dozorcy wynagrodzenie. Przy czym, niewątpliwie (i zgodnie z orzecznictwem) moment, w którym pojazd z mocy ustawy staje się własnością Skarbu Państwa, co do zasady jest terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania. Wcześniej koszty te ponosi dotychczasowy właściciel pojazdu, co w świetle ww. art. 130a cyt. ustawy jest bezsporne. Dokonując oceny sprawy należy także mieć na względzie, iż wprowadzenie ww. regulacji zawartej w § 7 ust. 2 rozporządzenia wskazuje na potrzebę przyjęcia takiego trybu postępowania w sprawie wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, aby wszystkie podmioty uczestniczące w takiej sprawie działały bez zbędnej zwłoki w celu niedopuszczenia do ponoszenia przez Skarb Państwa nieuzasadnionych kosztów przechowywania pojazdów. W postępowaniu dotyczącym usunięcia pojazdu, przechowania, a następnie przejęcia pojazdu, każdy podmiot pełni określoną przepisami prawa rolę i nie wywiązanie się przez jeden z podmiotów z nałożonego nań obowiązku (dozorcy), nie może przenosić odpowiedzialności finansowej na inny podmiot (Skarb Państwa), pozostający w niewiedzy co do nabycia uprawnień właścicielskich do tego pojazdu. W przypadku powiadomienia urzędu skarbowego w terminie wskazanym w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, urząd ten ma możliwość odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego i przemieszczenia go np. na swój parking, za który nie będzie ponosił kosztów dozoru. Zauważyć także trzeba, iż przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej. Współdziałanie, o którym mowa w tym przepisie obejmuje więc także działanie jednostki prowadzącej parking strzeżony w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia i polega na powiadomieniu o tym we właściwym, tj. 3- dniowym, terminie właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. W wyroku z 10 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Sz 894/09), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie słusznie wskazał, iż wyznaczenie tak krótkiego terminu na powiadomienie, miało na celu zminimalizowanie kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa związanych z przechowywaniem ruchomości do czasu jej likwidacji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższych względów (na które zasadnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonym orzeczeniu), przy ustalaniu początkowego terminu, od którego należy przyznać wynagrodzenie za dozór pojazdu, należy mieć na uwadze także uregulowanie zawarte w § 7 ust. 2 rozporządzenia, w którym na podmiot prowadzący parking nałożono obowiązek niezwłocznego - w terminie 3 dni - powiadomienia właściwego miejscowo urzędu skarbowego o nieodebraniu pojazdu przez jego właściciela. Taki pogląd znajduje potwierdzenie w powyżej przytoczonym wyroku NSA z 9 kwietnia 2008 r., w którym Sąd kasacyjny zwrócił uwagę na opieszałość podmiotów przechowujących pojazdy, tj. na potrzebę uwzględniania przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia za dozór wywiązania się dozorcy z obowiązku przewidzianego w ww. przepisie rozporządzenia. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że Skarb Państwa powinien ponosić koszty parkowania pojazdów od momentu jego przejścia na rzecz Skarbu Państwa bez względu na terminowość wykonania przez dozorcę nałożonego na niego obowiązku. Trzeba dostrzec, iż w interesie podmiotu prowadzącego parking strzeżony byłoby jak najpóźniejsze wykonanie powiadomienia przewidzianego w rozporządzeniu. Wykładnia celowościowa wskazanego wyżej przepisu § 7 ust. 2, dokonana w związku z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w pełni potwierdza więc pogląd organu, że dopiero wywiązanie się z obowiązku określonego w tym przepisie uzasadnia domaganie się (od daty wykonania tego obowiązku) wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu należącego do Skarbu Państwa. Reasumując, chociaż w niniejszej sprawie z dniem 12 lutego 2009 r. Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu, wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu mogło zostać naliczone nie wcześniej niż z momentem dowiedzenia się przez Skarb Państwa o nabyciu własności przedmiotowego pojazdu, tj. z dniem 18 lutego 2009 r., a więc dniem nadania powiadomienia przewidzianego w § 7 ust. 2 rozporządzenia w placówce operatora pocztowego (w związku z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., na który to przepis prawidłowo zwrócił uwagę Dyrektor Izby). W konsekwencji Sąd uznał, że organy ustalając wysokość wynagrodzenia za dozór w oparciu o art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i z uwzględnieniem § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, działały na podstawie i zgodnie z prawem. Wobec powyższego, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6 k.p.a. oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a. stwierdzając, iż uzasadnienie skarżonego orzeczenia spełnia wymogi art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., w tym zawiera szeroką argumentację uzasadniającą wydane rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę oddalił.