VII SA/Wa 1292/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Gminy [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze z dnia 12 maja 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca – Gmina [...] wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem, organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., znak [...], zawieszające z urzędu postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] nakazującej Gminie [...] rozbiórkę budowli: utwardzenia (kostka betonowa o wym. 60,60 m x 21,30 m wraz z krawężnikiem) wraz z podbudową piaskowo-betonową (o wys. 2-5 m) usytuowanych na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Wnioskodawca wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, spowoduje konieczność rozpoznania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołania skarżącej wniesionego od decyzji nakazującej rozbiórkę. Rozpoznanie ww. odwołania zgodnie z wytycznymi Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stosownie do których kwestia przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego nie jest dla postępowania o legalizację samowoli budowalnej rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., mogłoby skutkować trudnymi do odwrócenia konsekwencjami. Ze względu na toczące się postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy nieruchomościami położonymi w [...] stanowiącymi: działkę o numerze ewidencyjnym [...] (działka będąca własnością Gminy [...], na której znajduje się budowla, co do której decyzją nieostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego został orzeczony nakaz rozbiórki) oraz działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Skarżąca nie ma możliwości sporządzenia projektu budowlanego, a tym samym wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...], warunkującego możliwość legalizacji samowoli budowlanej. W tej sytuacji istnieje możliwość wydania przez organ II instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji utrzymującej w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę budowli, co jednocześnie uniemożliwi skorzystanie przez skarżącą z uprawnienia do legalizacji samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki wskazane powyżej nie zachodzą w niniejszej sprawie przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie uchylające postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, nie wykreowało również nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie rodzi po stronie jego adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków. Zatem w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.