VII SA/Wa 1301/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sek. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. W. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego T. I. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, zaś tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. M. pozwolenia na przebudowę garażu na lokal usługowy - warsztat mechaniki pojazdowej, rozbudowę o garaż z częścią socjalną oraz nadbudowę pomieszczeń mieszkalnych budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...], przy ul. [...], działka nr ewid. [...], obręb [...]. Od decyzji tej E. i W. W. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego. U podstaw decyzji organu odwoławczego legło stwierdzenie, iż odwołujący się nie posiadają legitymacji, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), do żądania zbadania w trybie nieważnościowym zgodności z prawem decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], albowiem działka E. i W. W. nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością objętą sporną inwestycją, która nie stanowi usług uciążliwych mogących pogorszyć stan środowiska. Ponadto wskazano, iż przepisami odrębnymi, w których możliwe byłoby odnalezienie przepisu prawa materialnego wprowadzającego ograniczenie w swobodnej zabudowie działki odwołujących się nie są regulacje wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, iż brak oddziaływania inwestycji, w postaci emisji hałasu, na etapie jej realizacji, na sąsiednie nieruchomości potwierdził Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we [...] Delegatura w [...] (pismo z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...]) oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (pismo z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...]). Z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], nie zgodzili się E. i W. W., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1091/10 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się w pełni do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, w którym stwierdzono, że "wprawdzie warsztat mechaniki samochodowej objęty pozwoleniem na budowę nie jest zaliczany do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko", jednakże "nie oznacza to, iż nie będzie obiektem uciążliwym, a tym samym oddziaływującym na sąsiednie nieruchomości". Powołując się na ww. orzeczenie Sąd wskazał, iż bez zbadania w tym konkretnym przypadku stopnia uciążliwości warsztatu wynikającego z planowanej ilości usług, możliwej emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów, nie można ustalić kręgu osób, którym przysługuje z mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przymiot strony. Obowiązkiem organów obu instancji było "ustalić stopień uciążliwości warsztatu mechaniki pojazdowej". Dostrzegając stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we [...] Delegatury w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Sąd stwierdził, że "organ odwoławczy nie dostrzegł zupełnie, że orzeka kilka lat później (co może mieć wpływ na okoliczności faktyczne sprawy, które mogły ulec zmianie na skutek choćby realizacji inwestycji, a tym samym na opinie wyrażone przez ww. organy, które mogły stracić na swej aktualności), jak również, że w piśmie z 12 czerwca 2007 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we [...] Delegatura w [...] nie wykluczył, iż zamierzenie może być uciążliwe dla otoczenia", a tym samym "nie określił stopnia uciążliwości warsztatu mechaniki pojazdowej wynikającej z ilości usług, emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów". W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/10, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu odwołania E. i W. W., decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej K.p.a.) - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę garażu na lokal usługowy - warsztat mechaniki pojazdowej, rozbudowę o garaż z częścią socjalną oraz nadbudowę pomieszczeń mieszkalnych budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...], przy ul. [...], działka nr ewid. [...], obręb [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż realizując wskazania Sądu pismami z dnia 6 lipca 2011 r., znak: [...]; zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatury w [...] z prośbą o zbadanie i "określenie stopnia uciążliwości warsztatu mechaniki samochodowej wynikającej z ilości usług, emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów". Organ wskazał także, że następnie, pismami z dnia 10 sierpnia 2011 r., znak: [...], zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatury w [...] z wnioskiem o przeprowadzenie ponownej kontroli warsztatu mechaniki samochodowej, zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., w zakresie ochrony powietrza, a także Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z prośbą o przesłanie dokumentacji poprzedzającej wydanie decyzji dopuszczającej sporne zamierzenie inwestycyjne do użytkowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że przy piśmie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we [...] z dnia 18 sierpnia 2011 r., znak: [...], przekazano: kopię protokołu kontroli spornej inwestycji z dnia 7 oraz 14 maja 2008 r., Nr [...]; kopię zarządzenia pokontrolnego z dnia 16 maja 2008 r., znak: [...]; kopię informacji o ustaleniach kontroli z dnia 20 maja 2008 r., znak: [...]; kopię informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył także, że przy piśmie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 19 sierpnia 2011 r., znak: [...], wpłynęła dokumentacja dotycząca pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji, zaś w dniu 26 sierpnia 2011 r. wpłynęło pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 sierpnia 2011 r., znak: [...], dotyczące spornej inwestycji. Dodatkowo, w dniu 27 września 2011 r. przy piśmie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we [...] z dnia 23 września 2011 r., znak: [...], przekazano protokół kontroli spornej inwestycji z dnia 5 oraz 8 września 2011 r., Nr [...]/11. Następnie organ II instancji wskazał, iż dodatkowo, w celu uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego pismami z dnia 10 lutego 2012 r., znak: [...], zwrócił się do: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we [...], Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], Starostwa Powiatowego w [...] z prośbą o przesłanie odpowiednio: kopii protokołu z rozpoznania przeprowadzonego na terenie inwestycji; wykazów o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza; zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, sposobach gospodarowania odpadami oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów; informacji o sposobie postępowania z wytworzonymi odpadami niebezpiecznymi i innymi niż niebezpieczne, a także wezwał inwestora do przesłania kopii kart ewidencyjnych wytwarzanych odpadów oraz kart przekazywania odpadów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że w dniu 1 marca 2012 r. do organu wpłynęły kopie kart ewidencyjnych wytwarzanych odpadów oraz kart przekazywania odpadów za lata 2008-2011. Następnie, przy piśmie z dnia 27 lutego 2012 r., znak: [...], Starostwo Powiatowe w [...] przekazało informację o sposobie postępowania z wytworzonymi odpadami niebezpiecznymi i innymi niż niebezpieczne. W dniu 6 marca 2012 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęły: wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowisk oraz wysokości należnej opłaty za 2011 r. (pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we [...] z dnia 2 marca 2012 r., znak: [...]) oraz protokół kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 28 lipca 2011 r., Nr [...] (pismo z dnia 1 marca 2012 r., znak: [...]). Przy piśmie z dnia 5 marca 2012 r., znak: [...] Urząd Marszałkowski Województwa [...] przesłał zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów za lata 2008-2011. Organ odwoławczy zauważył również, że w dniu 29 marca 2012 r. do organu wpłynęło pismo E. i W. W. z dnia 27 marca 2012 r., zawierające wniosek o przesłanie kopii materiału dowodowego. Wniosek ten został rozpatrzony postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...]. Następnie, argumentując swe rozstrzygnięcie z dnia [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zgodnie art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny, o którym mowa wyżej, ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będący przepisem szczególnym względem przywołanego wyżej art. 28 K.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy natomiast rozumieć - zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane - teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że E. i W. W. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...]. Legitymują się oni prawem własności działki nr ew. [...], położonej w [...] przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr [...], nie sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ew. [...] (projekt zagospodarowania działki), oddzielonych od siebie działkami nr ew. [...],[...] oraz [...]. Działka nr ew. [...] oddalona jest od budynku spornej inwestycji o 24,11 m, natomiast budynek E. i W. W. oddalony jest od analizowanego zamierzenia budowlanego o 37,28 m oraz 33,63 m. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] wynika, iż sporne zamierzenie inwestycyjne obejmowało rozbudowę o garaż z częścią socjalną od strony wschodniej do istniejącego budynku (rys. nr A-3 - inwentaryzacja budowlana, rzut parteru; rys. nr A-7 - rzut parteru), nadbudowę poddasza z pomieszczeniami mieszkalnymi (rys. nr A-8 - rzut poddasza; Opis techniczny,), przebudowę istniejącego garażu na pomieszczenie warsztatowe, w którym przewidziano dwa stanowiska robocze: diagnostyczne i obsługowe, które miały służyć obsłudze technicznej pojazdów oraz naprawom bieżącym obejmującą: powiększenie drzwi w ścianie zewnętrznej szczytowej od strony elewacji południowej; wykucie (wewnątrz) dwóch otworów drzwiowych (Opis techniczny; rys. nr A-7 - rzut parteru), Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na odległość dzielącą nieruchomość inwestora i odwołujących się nie jest możliwe naruszenie norm zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu odwoławczego niewątpliwie nie jest możliwe, aby sporna inwestycja (o wysokości 8,98 m - rys. nr A-11 - przekrój pionowy B-B) naruszała § 12, 13, 60 oraz 271 ust. 1 (Opis techniczny, pkt 8.0. Ochrona przeciwpożarowa), ww. rozporządzenia. Z tych samych przyczyn oddziaływanie spornej inwestycji na działkę odwołujących się nie może wynikać także z § 29 oraz § 126 rozporządzenia, z uwagi na brak robót ziemnych mogących spowodować zmianę naturalnego spływu wód opadowych, a także zaprojektowanie systemu rynien spławnych (rys. nr A-9 - rzut dachu). Sporna inwestycja nie oddziałuje na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na, nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.), ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150), ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.); ustawą z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (Dz.U. z 2004 r. nr 161, poz. 1689), ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. nr 204, poz. 2086), ustawą z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2003 r. nr 86, poz. 789); nie emituje pól elektromagnetycznych o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883) oraz nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 98, poz. 1067 ze zm.). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak było podstaw, do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Organ II instancji podkreślił, że obszar, na którym realizowana jest sporna inwestycja (oznaczony symbolami [...] i [...]) objęty był postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 1998 r., Nr [...] zatwierdzającej Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla "[...]" - "[...]" - "[...]" - "[...]" w [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., Nr [...], poz. [...]) - pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...]. Dla obszaru oznaczonego symbolem [...] miejscowy plan, jako podstawowe przeznaczenie wskazał mieszkalnictwo jednorodzinne oraz dopuścił przeznaczenie części pomieszczeń na nieuciążliwe usługi (przy zachowaniu odpowiednich norm i przepisów), z wyłączeniem lokalizacji inwestycji, których "budowa i funkcjonowanie może pogorszyć stan środowiska". Przechodząc do oceny uciążliwości spornej inwestycji wynikającej z ilości usług, emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów, którą nakazał Sąd uznając, iż na ocenę posiadania/braku posiadania przymiotu strony może mieć wpływ "choćby realizacja inwestycji", Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż ocena w tym zakresie zawarta jest w protokole kontroli z dnia 5 września 2011 r. oraz z dnia 8 września 2011 r., Nr [...], w zakresie spełnienia wymagań dotyczących: 1) ochrony powietrza; 2) gospodarki odpadami; 3) ochrony przed hałasem oraz protokole z kontrolnego pomiaru hałasu przenikającego do środowiska z dnia 8 września 2011 r., Nr [...]. Organ wskazał, że z treści protokołu Nr [...] wynika, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonywane są wyłącznie związane z naprawą pojazdów usługi: 1) naprawy zawieszeń; 2) naprawy hamulców; 3) laserowej diagnostyki podwozia; 4) ustawiania geometrii zawieszeń; 5) wymiany tłumików; 6) naprawy silników, głowic; 7) powypadkowych pomiarów płyty podłogowej. Czynności, o których mowa wyżej wykonywane są wewnątrz budynku "w pomieszczeniu usługowym na dwóch stanowiskach (kanał naprawczy i podnośnik dwukolumnowy [...] 2,5 T)". W trakcie kontroli ustalono nadto, iż sporadycznie w ramach powyższych usług dokonywana jest wymiana olejów silnikowych oraz prowadzone są prace spawalnicze, przy wykorzystaniu spawarki elektrycznej w osłonie dwutlenku węgla. Według wyjaśnień inwestora złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy "ilość dokonywanych napraw w ciągu miesiąca waha się od 25 do 40 samochodów, średnio w ciągu jednego dnia wykonywane są naprawy 2 samochodów". Jednocześnie A. M. oświadczył, że "nie wykonuje prac blacharskich oraz lakierowania pojazdów samochodowych w ramach prowadzonej działalności", co potwierdza treść protokołu, zgodnie z którą "w trakcie kontroli nie twierdzono prowadzenia prac blacharskich oraz lakierniczych oraz materiałów i urządzeń wskazujących na ich prowadzenie". Ponadto ustalono, że woda na potrzeby warsztatu, wyłącznie na cele socjalno-bytowe, pobierana jest z miejskiej sieci wodociągowej, do której również odprowadzane są ścieki socjalno-bytowe. Podobnie jak tereny sąsiednie, również działka inwestycyjna nie jest wyposażona w kanalizację wód opadowych, które odprowadzane są do ziemi. Ogrzewanie budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza zapewniają: kocioł produkcji rzemieślniczej o mocy cieplnej 17kW - opalany węglem kamiennym oraz kocioł gazowy (typu JUNKERS) o mocy cieplnej ok. 20kW pracujący naprzemiennie z kotłem węglowym, które to kotły wykorzystywane są głównie do ogrzewania budynku mieszkalnego, podgrzewania wody oraz ogrzewania w sezonie zimowym pomieszczenia biurowego, warsztatu, magazynu i warsztatu podręcznego. Z kolei ogrzewanie pomieszczenia usługowego zapewnia nagrzewnica olejowa opalana olejem opałowym, na zakup którego inwestor przedstawił dowody zakupu, a także którego pozostałości stwierdzono w zbiorniku nagrzewnicy, nie stwierdzając natomiast obecności przepracowanych olejów (pkt XII, s. 5). Stwierdzono także, że "podmiot nie należy do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż w zakresie spełnienia wymagań dotyczących ochrony powietrza nie stwierdzono wymogu posiadania pozwolenia na wprowadzanie pyłów lub/i gazów do powietrza oraz źródeł emisji wyłączonych z eksploatacji i użytkowanych w okresie objętym kontrolą wymagających pozwolenia. Jako źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza, nie wymagających pozwolenia, ani zgłoszenia wskazano nagrzewnicę olejową opalaną olejem opałowym oraz spawarkę elektryczną. Jednocześnie wskazano, że prowadzona jest ewidencja ilości i rodzajów gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, która jest aktualizowana i wskazuje wszystkie źródła emisji oraz wszystkie substancje, która to ewidencja zawiera wiarygodne wskaźniki emisji, obliczone w oparciu o prawidłowe wyliczenia i rzeczywiste ilości zużytych paliw w źródłach energetycznych, zaś wykazy ilości i rodzajów gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza są przedkładane właściwym organom w terminie i zgodnie ze wzorami. Okoliczności te potwierdzają półroczne zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za 2011 r., które jako źródło wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza wskazują kotły o nominalnej mocy cieplnej do 5 MW opalane węglem kamiennym, koksem, drewnem, olejem lub paliwem gazowym, dla których nie jest wymagane pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenie zintegrowane. Z analizy ww. dokumentów wynika, że w pierwszym półroczu kocioł opalany był olejem opałowym (przy zawartości siarki nie większej niż 1%) przy zużyciu 0,10 m3, zaś tabela za II półrocze wskazuje zużycie oleju napędowego w ilości 0,075 m3. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że protokół kontroli Nr [...], przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w dniu 28 lipca 2011 r. potwierdził ustalenia w zakresie zakresu czynności wykonywanych w warsztacie, ilości dokonywanych napraw, czasu pracy. Z analizy ww. dokumentu wynika również, iż inwestor przeprowadził przegląd oraz modernizację przewodów kominowych w celu usunięcia kumulowania się spalin w obrębie sąsiednich budynków mieszkalnych. Natomiast odnośnie do przestrzegania wymagań ochrony środowiska w zakresie gospodarki odpadami ustalono, że kontrolowany podmiot jest wytwórcą odpadów niebezpiecznych (w ilości nie przekraczającej 0,1 Mg w ciągu roku) i innych niż niebezpieczne (w ilości nie przekraczającej 5 Mg w ciągu roku). Rodzaje odpadów oraz ich ilość w okresie 2008-2010 przedstawione zostały w tabeli zamieszczonej w protokole. Wytworzone odpady były przekazywane uprzednio sprawdzonym, w zakresie posiadania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami, podmiotom, z wyłączeniem innych podmiotów, zaś dane zawarte w zestawieniach o odpadach są zgodne z danymi zawartymi w prowadzonej ewidencji odpadów. Postępowanie z wytworzonymi odpadami szczegółowo obrazuje "Informacja o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami" z dnia 20 sierpnia 2007 r., zaktualizowana w dniu 12 sierpnia 2011 r., z których wynika że sporna inwestycja wiązać się będzie z powstawaniem następujących odpadów niebezpiecznych: 1) sorbentów, tkanin do wycierania i ubrań ochronnych zanieczyszczonych substancjami niebezpiecznymi; 2) filtrów olejów; 3) świetlówek (s. 7). Z zestawienia przewidywanej rocznej ilości wytwarzania ww. odpadów wynika, iż jest ona niższa, aniżeli ilość wytworzona rzeczywiście (sorbenty przewidywana: 0,07 Mg - rzeczywista: w 2008 r. - 0,02 Mg, w 2009 r. - 0,01 Mg, w 2010 r. - 0,005; filtry olejów: przewidywana: 0,02 Mg - rzeczywista: w 2008 r. - 0,005 Mg, w 2009 r. - 0,01 Mg, w 2010 r. - 0,009 Mg; świetlówki: przewidywana: 0,007 Mg - rzeczywista: w 2008 r. - brak, w 2009 r. - brak, w 2010 r. - 2 sztuki). Odbioru ww. odpadów niebezpiecznych dokonuje wyspecjalizowana jednostka, jednocześnie są one magazynowane w sposób selektywny w szczelnie zamykanych, opisanych pojemnikach, w miejscu niedostępnym dla osób postronnych, nie stanowiąc zagrożenia dla środowiska wodno-gruntowego. Z kolei z analizy aktualizacji "Informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami" wynika również, że przewidywana ilość do wytworzenia sorbentów wynosi 0,009 Mg (wcześniej 0,07 Mg); filtrów olejowych 0,01 Mg (wcześniej 0,02 Mg); świetlówek 0,001 Mg (wcześniej 0,007 Mg); olejów silnikowych, przekładniowych i smarowych 0,07 Mg. Ilość wytworzonych odpadów oraz ich przekazywanie wyspecjalizowanej jednostce potwierdzają karty ewidencyjne wytwarzanych odpadów oraz karty przekazywania odpadów za lata 2008-2011 oraz zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów za lata 2008-2011, które są wewnętrznie spójne i nie zawierają sprzeczności w ilości wytwarzanych poszczególnych rodzajów odpadów. Zestawienie pozostałych odpadów również wykazuje, iż ich przewidywana ilość jest znacznie mniejsza aniżeli ilość rzeczywiście wytwarzanych (metale żelazne: przewidywana ilość: 3,0 Mg - rzeczywista: w 2008 r. - 0,10 Mg, w 2009 r. - 0,15 Mg, w 2010 r. - 0,30 Mg; metale nieżelazne: przewidywana ilość: 3,0 Mg - rzeczywista: w 2008 r. - 0,008 Mg, w 2009 r. - 0,006 Mg, w 2010 r. - 0,005 Mg). W aktualizacji do "Informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami" wskazano odpowiednio: metale żelazne 1,0 Mg; metale nieżelazne 0,02 Mg; filtry powietrza 0,005 Mg. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, iż ostatni element poddany kontroli stanowiło przestrzeganie wymagań w zakresie ochrony przed hałasem. Wśród źródeł hałasu wskazano: 1) szlifierkę kątową (urządzenie przenośne); 2) wiertarkę (urządzenie przenośne); 3) sprężarkę powietrza znajdującą się pod warsztatem; 4) klucz pneumatyczny; 5) podnośnik dwukolumnowy. Ponadto wskazano, iż pomieszczenie usługowe, w którym prowadzone są prace naprawcze wyposażone jest w instalację wentylacyjną (nawiewno-wywiewną) składającą się z wentylatora nadmuchowego (zainstalowanego w kanale do napraw pojazdów) oraz wentylatorów wywiewnych (zainstalowanych w ścianie warsztatu od strony posesji przy [...]), które to urządzenia, według oświadczenia inwestora, pracują średnio ok. 1 godziny dziennie, w zależności od potrzeb. Organ zauważył, że z protokołu z dnia 8 września 2011 r., Nr [...] z kontrolnego pomiaru hałasu przenikającego do środowiska wynika, że badanie zostało przeprowadzone w dniu 5 września 2011 r., w godzinach 10.27-11.17, przy temperaturze otoczenia 22,7°C, bez opadów, podczas pracy wiertarki, instalacji wentylacyjnej oraz podnośnika. Pomiar wykonany został na granicy posesji przy ul. Różanej 6, tj. punkcie najbardziej narażonym na hałas i wykazał wartości od 52,7 do 53,8 dB. Pomiar tła akustycznego, przy wyłączonych urządzeniach znajdujących się na terenie warsztatu wykazał wartości od 49,4 do 50,1 dB. W odniesieniu zaś do posesji przy ul. [...] powstający podczas prowadzonych prac w warsztacie w trakcie wykonywania pomiarów hałas był niesłyszalny - nie odróżnialny od tła. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono równocześnie realizację zarządzenia pokontrolnego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we [...] z dnia 15 maja 2008 r., znak: [...] nie stwierdzając w toku kontroli naruszeń lub okoliczności wskazujących na popełnione wykroczenia. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pomimo upływu czasu od daty sporządzenia protokołu kontroli Nr [...] (7 miesięcy) zawarte w nim ustalenia pozostają aktualne i zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego stanowią miarodajne źródło oceny uciążliwości spornej inwestycji dla sąsiednich nieruchomości. Nie budzi w ocenie organu wątpliwości, że przeważająca liczba napraw samochodowych realizowana jest w okresie letnim, również przy otwartych drzwiach garażowych (czy na zewnątrz budynku) z uwagi na sprzyjające warunki atmosferyczne. W tym też okresie niewątpliwie znaczący jest udział w produkcji odpadów. Konkludując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie stanowi usług uciążliwych, a co za tym idzie odwołujący się nie mogą skutecznie wywodzić przymiotu strony z postanowień miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, skoro niniejsze postępowanie nie wykazało, aby nieruchomość E. i W. W. znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji, sam zaś fakt, że - w ocenie odwołujących się - sporna inwestycja jest sprzeczna z planem, nie potwierdzony w jakikolwiek sposób nie przesądza o prawie żądania stwierdzenia nieważności decyzji. Odpowiadając na zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowe w dwóch przypadkach. Po pierwsze, w przypadku braku decyzji, której nieważność miałaby być stwierdzona, a po drugie, niedopuszczalności weryfikacji decyzji w tym trybie postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie zachodzi druga z ww. przesłanek, gdyż merytoryczne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu nadzorczym po rozpoznaniu wniosku podmiotu nie będącego stroną stanowiłoby rażące naruszenie zasady trwałości decyzji (art. 16 K.p.a.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415 ze zm.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że nie jest organem właściwym w sprawach związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Tym samym powyższy zarzut pozostaje bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do argumentacji zawartej w pismach E. W. z dnia 25 lipca 2011 r. oraz W. W. z dnia 25 lipca 2011 r. dotyczącej działalności warsztatu "urągającej wszelkim przepisom łącznie z pozbawieniem ludzkiej godności" organ wskazał, iż przeprowadzona w toku niniejszego postępowania analiza oddziaływania spornej inwestycji nie potwierdziła jakichkolwiek uciążliwości dla nieruchomości odwołujących się. W szczególności o przymiocie strony nie może decydować wskazywana okoliczność dotycząca ruchu samochodów i związanych z tym "awantur i pomówień", albowiem w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego zwiększenie ruchu na ulicy, czy szereg utrudnień dla otoczenia, w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji (hałas, utrudnienia komunikacyjne) dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Zdaniem organu II instancji bez znaczenia dla oceny przymiotu strony jest podnoszony zarzut naruszenia art. 23, 24, 51 ust. 1, 3, 53 ust. 4 pkt 9 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 10 oraz 106 § 5 K.p.a., albowiem niniejsze postępowanie nie ma na celu weryfikacji planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do kwestii usytuowania budynku odwołujących się w depresji, co przy braku kanalizacji, powoduje zalewanie stanowiącej ich własność działki, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż wynika to z naturalnego ukształtowania terenu obniżającego się w kierunku północnym, co potwierdza projekt zagospodarowania terenu z którego wynika, że rzędna terenu przy budynku inwestora wynosi 98,4, a następnie maleje i kolejno wynosi: 99,48 - 98,33 - 98,4 - 97,96 zaś na działce odwołujących się 97,1 (różnica U3m na odległości 24,11 m), zaś prace budowlane nie obejmowały robót ziemnych. Zdaniem organu odwoławczego, próba wykazania uciążliwości związanej z nieprzyjemnymi zapachami i pyłami po wyeksploatowanych olejach, wyziewami metali ciężkich, spalinami nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż sporna inwestycja nie wiąże się z wytwarzaniem pyłów i gazów wymagających pozwolenia. Ponadto przedmiotowe postępowanie nie potwierdziło tych okoliczności. Organ zwrócił uwagę, że fakt "immisji pośrednich" w postaci nieprzyjemnych zapachów, z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia, przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, albowiem z definicji "obszaru oddziaływania obiektu" wynika, że chodzi o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu będące skutkiem obowiązywania tych, odrębnych przepisów. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zawartego w piśmie z dnia 29 sierpnia 2011 r. stanowiska dotyczącego "zobligowania GUNB do wydania opinii o uciążliwości warsztatu mechaniki pojazdowej" organ II instancji wskazał, iż wbrew powyższemu pogląd taki nie został wyrażony przez Sąd w wyroku z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/10. W wyroku tym Sąd wskazał jedynie na konieczność określenia stopnia uciążliwości spornej inwestycji, nie zaś wydania opinii. Odnosząc się do treści pisma z dnia 23 stycznia 2012 r., w którym odwołujący się wskazują, że "swoich praw domagają się zgodnie z ratyfikacją Konwencji Europejskiej z dnia stycznia 1993 r." organ II instancji wskazał, że również Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) nie tworzy bez podstawy prawnej w Umawiającym się Państwie żadnych nowych praw lecz tylko gwarantuje, według przyjętych w niej, a zaakceptowanych przez sygnatariuszy standardów, ochronę praw już przyznanych w prawie krajowym, których elementem są prawa i wolności zapisane w Konwencji (art. 1). Z mocy wskazanego artykułu na państwie sygnatariuszu (jego władzach publicznych, także sądach) ciążą prawne obowiązki zapewnienia każdemu człowiekowi, podlegającemu jego jurysdykcji praw i wolności gwarantowanych Konwencją. Niewątpliwie sporna inwestycja nie narusza prawa do życia (ochrony przed umyślnym pozbawieniem życia - art. 2); zakazu tortur (art. 3); nie wiąże się z nałożeniem na odwołujących się obowiązku pracy przymusowej czy niewolnictwem (art. 4); nie powoduje również pozbawienia wolności W. i W. W. (art. 5). Skutkiem zatwierdzenia projektu budowlanego nie jest także pozbawienie prawa do rzetelnego procesu sądowego (art. 6); czy nałożenie kary bez podstawy prawnej (art. 7); jak również naruszenie prawa do prywatności i życia rodzinnego (art. 8); wolności myśli, sumienia i wyznania (art. 9); wyrażania opinii (art. 10); swobodnego gromadzenia się i stowarzyszania (art. 11); prawa do małżeństwa (art. 12); czy prawa do skutecznego środka odwoławczego (art. 13). Sporna inwestycja w żaden sposób odwołujących się nie dyskryminuje (art. 14). Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] odpowiada prawu, stąd też należało utrzymać ją w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. złożyli E. W. i W. W., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, polegające na uznaniu że skarżącym nie przysługują prawa strony w sprawie pozwolenia na budowę; 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. przepisów Rozdziału IX Ochrona przed hałasem i drganiami § 323 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnie 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie; 3) naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do wszystkich wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/10; 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, w szczególności art. 10 § 1 K.p.a. polegające na braku możliwości zapoznania się przez skarżących z zebranymi w sprawie dowodami i materiałami. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżących zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...]września 2009 r. i decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. zarzucił: a) następujących przepisów postępowania i prawa procesowego: (i) art. 7 i art. 75 K.p.a. wobec nie przeprowadzenia przez żaden z organów wskazanych powyżej dowodów niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia niniejszej sprawy, (ii) art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nie zapewnienie Skarżącym możliwości udziału w postępowania zakończonym wydaniem zaskarżonej Decyzji Starosty [...], wobec przyjęcia przez każdy z organów wskazanych powyżej, że Skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej Decyzji Starosty [...], oraz przyjęcie przez Wojewodę [...] i GINB, że nie przysługuje Skarżącym przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji, (iii) art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. wobec nie rozpatrzenia przez żaden z organów wskazanych powyżej w sposób wnikliwy wszystkich dowodów w niniejszej sprawie i dokonanie sprzecznych ustaleń odnośnie do stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, (iv) art. 81 K.p.a. wobec uznania przez każdy z organów wskazanych powyżej za udowodnione okoliczności, odnośnie do których Skarżący nie mieli możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych na ich okoliczność dowodów, (v) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 K.p.a. poprzez wydanie Decyzji Wojewody [...] oraz Decyzji Ostatecznej GINB umarzającej postępowanie, wobec braku przesłanek do jego umorzenia, (vi) art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez GINB wskazań co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1091/10, zgodnie z wytycznym tego Sądu określonymi w wyroku z 14 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, tj. nie zbadanie stopnia uciążliwości warsztatu mechaniki samochodowej wynikającego z planowanej ilości usług, możliwej emisji hałasu, pyłu oraz nieprzyjemnych zapachów i odpadów, b) następujących przepisów prawa materialnego, (vii) art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez nie ustalenie obszaru oddziaływania Spornej Inwestycji i bezzasadne przyjęcie, że nieruchomość Skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania Spornej Inwestycji, (viii) art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko poprzez nie dokonanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego Spornej Inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, tym samym uznanie, że Sporna Inwestycja nie może stanowić przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, oraz zaniechanie ustalenia obowiązku co do wymogu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny jej oddziaływania na środowisko, (ix) § 5 ust. 1 w pkt 7, § 7 oraz § 11 ust. 2 pkt 5 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla "[...]" - "[...]" - "[...]" - "[...]" w [...] (Dz.U. Woj. [...] z 1998 r., Nr [...], poz. [...]), poprzez wydanie Decyzji Starosty [...], i odpowiednio nieuwzględnienie tego faktu w Decyzji Ostatecznej GINB oraz Decyzji Wojewody [...], zezwalającej Inwestorowi na przeznaczenie części pomieszczeń w jednorodzinnej zabudowie mieszkalnej na uciążliwe funkcje usługowe (bez zachowania odpowiednich norm i przepisów), tj. na realizację Spornej Inwestycji, której budowa oraz funkcja mogły pogorszyć stan środowiska, a uciążliwości związanych z nią usług przekroczyły granicę terenu jej lokalizacji wobec naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d), e) pkt 2 lit. b) oraz pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez wydanie Decyzji Starosty [...], i nieuwzględnienie tego faktu w Decyzji Ostatecznej GINB oraz Decyzji Wojewody [...], bez zapewnienia (1) spełniania przez Sporną Inwestycję podstawowych wymagań w zakresie odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, a także ochrony przed hałasem i drganiami, (2) warunków użytkowych Spornej Inwestycji zgodnych z przeznaczeniem tego obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów, oraz co się z tym wiąże (3) bez poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w związku z: - naruszeniem przepisu § 28 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), wobec pominięcia konieczności wyposażenia działki Inwestora, na której jest posadowiona Sporna Inwestycja, w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, zapewnienie odprowadzania wód opadowych na nieutwardzony własny teren Inwestora, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych, - naruszeniem przepisu § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia w pozwoleniu budowlanym konieczności przeprowadzenia robot ziemnych na terenie Spornej Inwestycji w celu jej utwardzenia (wykonanych przez Inwestora mimo niespełnienia przepisanych prawem wymogów), skutkujących likwidacją naturalnego drenażu na terenie Spornej Inwestycji, czego skutkiem było kierowanie wód opadowych m.in. na teren nieruchomości Skarżących, naruszeniem przepisu § 123 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by instalacja kanalizacyjna budynku Spornej Inwestycji, do której są wprowadzane ścieki nieodpowiadające warunkom dotyczącym ochrony ziemi i wód oraz odprowadzania ścieków do sieci kanalizacyjnej, określonym w przepisach odrębnych, była wyposażona w urządzenia służące do ich oczyszczania do stanu zgodnego z tymi przepisami, czego skutkiem było zalewanie ściekami zawierającymi w szczególności detergenty i ropopochodne m.in. terenu nieruchomości Skarżących, - naruszeniem przepisu § 140 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by przewody (kanały) kominowe w budynku: spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, miały wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz by spełniały wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów, czego skutkiem było zadymianie m.in. terenu nieruchomości Skarżących, naruszeniem przepisu § 309 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by Sporna Inwestycja była zaprojektowana i wykonana z takich materiałów i wyrobów oraz w taki sposób, aby nie stanowiła zagrożenia dla higieny i zdrowia sąsiadów, w tym Skarżących, w szczególności w wyniku zanieczyszczenia lub zatrucia wody lub gleby nieprawidłowego usuwania dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów w postaci stałej lub ciekłej, czego skutkiem było niezgodne z niniejszym przepisem oddziaływanie Spornej Inwestycji m.in. na teren nieruchomości Skarżących, naruszeniem przepisu § 323 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by Sporna Inwestycja i urządzenia z nią związane były zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, w tym Skarżący, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, czego skutkiem było niezgodne z niniejszym przepisem narażanie m.in. Skarżących na hałas uniemożliwiający im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, - naruszeniem przepisu § 324 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania wobec pominięcia konieczności zapewnienia, by Sporna Inwestycja była zabezpieczona tak, ze względu na prowadzoną w niej działalność i sposób eksploatacji, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń warsztatu samochodowego i posesji na której jest posadowiona Sporna Inwestycja nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska, czego skutkiem było niezgodne z niniejszym przepisem narażanie m.in. Skarżących na hałas - zdaniem Skarżących - przekraczający wartości dopuszczalne, określone w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska. Pełnomocnik skarżących wniósł o: 1) uchylenie w całości Decyzji Ostatecznej GINB oraz utrzymanej nią w mocy Decyzji Wojewody [...] na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., 2) stwierdzenie nieważności Decyzji Starosty [...] na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wobec rażącego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, 3) zasądzenie kosztów procesu na rzecz Skarżących, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w niniejszej sprawie organy nadzorcze obu instancji prawidłowo uznały, że działka nr ew. [...], położona w [...] przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr [...], której właścicielami są skarżący, nie mieści się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, która została zlokalizowana na działce nr [...]. Nie ulega wątpliwości, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., w niniejszej sprawie zarówno organy administracyjne, jak i Sąd rozpoznający przedmiotową skargę, związani zostali oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, jaka została wypowiedziana w zapadłych dotychczas wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który już trzykrotnie wypowiadał się w niniejszej sprawie. A zatem w postępowaniu prowadzonym w następstwie dokonania takiej oceny zarówno organ administracyjny, jak i sąd administracyjny nie mogą formułować nowych ocen, czy też odmiennych ocen, które zostały zawarte w wyroku zapadłym w tej samej sprawie. Ponadto w związku z okolicznością prawną, że ww. orzeczenia stały się prawomocne, to zgodnie z art. 170 p.p.s.a. wiążą także strony postępowania. Oznacza to, że również strony, w tym strona skarżąca, nie mogą formułować oceny sprzecznej z tą, jaka została zawarta w prawomocnych orzeczeniach. Dlatego w pierwszej kolejności zaakcentowania wymaga ocena prawna Sądu zawarta w wyroku z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, zgodnie z którą przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co nie oznacza, że nie będzie warsztat obiektem uciążliwym. Z uwagi na wyrażoną tak ocenę prawną ani Sąd, ani organy, ani strony postępowania, w tym skarżący, nie mogli wypowiedzieć odmiennej oceny prawnej, tym bardziej, że stan faktyczny sprawy, w jakim została owa ocena wypowiedziana nie uległ zmianie. Mamy bowiem do czynienia z tym samym projektem budowlanym, który podlegał stosownej ocenie pod katem, czy jest to inwestycja, która może znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu wszystkie zarzuty sprowadzające się do kwestii związanych z koniecznością przeprowadzenia postępowania środowiskowego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz błędnej kwalifikacji przez organy tej inwestycji, nie zasługują na uwzględnienie. Po drugie, w ww. wyroku Sąd zawarł wskazania, co do dalszego postępowania, zgodnie z którymi bez zbadania w tym konkretnym przypadku stopnia uciążliwości warsztatu wynikającego z planowanej ilości usług, możliwości emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów nie można ustalić kręgu osób, którym przysługuje z mocy art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przymiot strony. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na kontekst sprawy, a mianowicie to, że mamy do czynienia z postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem przedmiotem ustaleń mogą być tylko konkretne rozwiązania projektowe zawarte w projekcie budowlanym, i czy te przyjęte rozwiązania projektowe są gwarantem tego, że w przedmiotowym warsztacie samochodowym możliwe jest prowadzenie działalności usługowej nieuciążliwej. Nie chodzi więc tu o to w jaki sposób faktycznie wykonywana jest ta działalności na działce inwestora, tylko to czy projekt budowlany w pełni gwarantuje nieuciążliwość wykonywanej w tym konkretnym warsztacie usługi. Przeprowadzenie takich ustaleń niewątpliwie wymagało wszczęcia postępowania nieważnościowego celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 1572/05 miało polegać na ustaleniu ilości usług, możliwości emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów. Ustalenia te miały posłużyć temu, czy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła strona, która legitymuje się interesem prawnym, a co za tym idzie, czy możliwe jest rozpoznanie takiego wniosku pod względem merytorycznym, tj. rozważenia czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest obarczona kwalifikowanymi wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a. A zatem tak ukształtowany sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na obecnym etapie postępowania wynikał z tego, że przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę winien być analizowany na podstawie art. 28 K.p.a., w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który wprowadza określone modyfikacje wobec ww. przepisu K.p.a. w zakresie sposobu ustalenia interesu prawnego konkretnego podmiotu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W niniejszej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę dot. przebudowy garażu na lokal usługowy - warsztat mechaniki pojazdowej na terenie działki nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...], wystąpili E. i W. W. - właściciele sąsiedniej (choć niebezpośrednio) działki nr ew. [...]. Jednak dla ustalenia interesu prawnego E. i W. W. w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie wystarczy wskazanie, że są oni właścicielami ww. działki (nawet jeżeli jest to działka sąsiednia), ponieważ zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, konieczne jest wykazanie, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, co w związku z wyrokiem sygn. akt VII SA/Wa 1572/05 winno polegać na ustaleniu stopnia uciążliwości przedmiotowego warsztatu dla nieruchomości skarżących. Takie ustalenia miały z kolei zdecydować, czy działka skarżących zalicza się do "obszaru oddziaływania obiektu", a więc terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (por. art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane). W zależności od charakteru inwestycji może ona powodować z uwagi na jej usytuowanie, gabaryty, a także immisje ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniego terenu, a w związku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istotne tez były ustalenie stopnia uciążliwości wykonywanej usługi. W tym miejscu należy wskazać, że organy nieważnościowe prawidłowo oceniły, że planowane zagospodarowanie terenu działki nr [...] nie ma żadnego wpływu na kwestię negatywnego oddziaływania na działkę skarżących nr [...], która jak wynika z akt sprawy nie sąsiaduje bezpośrednio z działką, na której zlokalizowano przedmiotowy warsztat. Nie może więc tu być mowy o jakimkolwiek niedochowaniu odpowiednich odległości względem granicy działki nr [...] oraz problematyki zacieniania, które to kwestie wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W zakresie dotyczącym odprowadzenia wód opadowych, z projektu budowlanego wynika, że planowania inwestycja posiada zaprojektowane odprowadzenie wód opadowych z budynku mieszkalno-usługowego za pomocą orynnowania. A więc z uwagi na przyjęte rozwiązania projektowe oraz usytuowanie działki nr [...] nie może być mowy o odprowadzaniu wód opadowych z budynku na działce nr [...] na teren działki [...], która znajduje się do drugiej sprawy ulicy. W zakresie spływu wody z działki nr [...], wskazania wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i zatwierdzony nią projekt budowlany w związku z planowaną inwestycją nie przewidują jakichkolwiek prac ziemnych związanych z podwyższeniem terenu działki nr [...], czy też wykonaniem jakiegokolwiek utwardzenia powierzchni działki nr [...]. W projekcie zagospodarowania działki nr [...] wskazano na istniejące utwardzenie z kostki "Pol-bruk", nie przewidując nowego utwardzenia działki. A zatem kwestia spływu wody opadowej z działki nr [...] nie mieści się w granicach niniejszej sprawy, ponieważ projekt budowlany w tym względzie nie ingerował ani w podwyższenie terenu działki, ani dotychczasowy sposób odprowadzania wód opadowych z tej działki. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia w tym zakresie uchybień z § 28 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co mogłoby przemawiać za uznaniem interesu prawnego skarżących. Na uwagę zasługuje, że działka nr [...] posiada naturalne nachylenie w kierunku północnym, tj. w kierunku działki nr [...]. Jednak należy mieć na względzie, że zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Oznacza to, że de facto może nastąpić spływ wody opadowej z terenu działki nr [...] na teren działki nr [...], co jednak w związku z treścią § 29 ww. rozporządzenia nie oznacza, że w związku z naturalnym spływem tej wody istnieje po stronie skarżących interes prawy, przemawiający za przyznaniem im przymiotu strony. Z projektu budowlanego wynika ponadto, że budynek położony na działce nr [...] posiada podłączenie o kanalizacji miejskiej, co też potwierdza umowa nr [...] z dnia 22 maja 2006 r. o zaopatrzeniu w wodę i odprowadzenie ścieków. Natomiast dwa stanowiska warsztatowe nie przewidują odprowadzania ścieków ani z podłogi warsztatu, ani z kanału, jaki przewiduje projekt budowlany, który został określony jako bezodpływowy. Nie może zatem być mowy o jakimkolwiek odprowadzeniu środków ropopochodnych do kanalizacji, czy też wód gruntowych, skoro projekt budowlany żadnych w tym względzie rozwiązań technicznych nie przewiduje. Brak zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia § 123 ww. rozporządzenia. W tym miejscu wskazania wymaga, że w trakcie kontroli ustalono, że środki niebezpieczne przechowywane są w bezodpływowych pojemnikach, a zatem obawy skarżących co do możliwości odprowadzania ich do kanalizacji i wód gruntowaych należy uznać za bezzasadne. Przechodząc do kwestii związanej z "uciążliwością" warsztatu, wskazania wymaga, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1572/05. W tym miejscu też wskazania wymaga, że przedmiotem oceny jest zatwierdzony (decyzją, której dotyczy wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności) projekt budowlany. W projekcie tym zostało jednoznacznie wskazane, gdzie dokładnie przewidziane są miejsca do wykonywania działalności usługowej warsztatu mechaniki pojazdowej. Jak wynika z akt sprawy, działalności ta ma być prowadzona w budynku warsztatowym, na przewidzianych dwóch stanowiskach znajdujących się w garażu. Projekt nie przewiduje więc możliwości wykonywania takiej działalności poza murami warsztatu, bowiem takich stanowisk brak poza budynkiem warsztatu. Jest to kwestia oczywista, bowiem inwestor posiada pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatowego, a nie terenu działki jako stanowiącego teren warsztatu (decyzja Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...]). To jak faktycznie inwestor wykonuje działalność usługową, tj. poza budynkiem warsztatu nie ma wpływu na ocenę tego, czy przedmiotowy budynek warsztatowy, jaki przewiduje projekt budowlany, jest gwarantem wykonywania w nim w sposób nieuciążliwy działalności usługowej mechaniki pojazdowej. Poza tym projekt budowlany przewiduje w tym warsztacie tylko określony zakres tej działalności, tj. zgodnie z opisem technicznym w warsztacie tym na ww. dwóch stanowiskach wykonywane są obsługi techniczne pojazdów oraz naprawy bieżące. W warsztacie przewidziano naprawy polegające na wymianie uszkodzonych bądź zużytych podzespołów i części samochodowych. W pomieszczeniu można przeprowadzać badania polegające na sprawdzeniu hamulców, świateł, zbieżności kół, sprawdzalności układu kierowniczego oraz zawieszenia pojazdów. Jak wynika z akt sprawy, projekt budowlany nie przewiduje aby w przedmiotowym warsztacie można było wykonywać naprawianie podzespołów i części samochodowych. A zatem projekt w tym względzie nie przewiduje żadnej działalności, do której miałyby służyć jakiekolwiek urządzenia, które dodatkowo miałyby powodować uciążliwości. Przedmiotowy warsztat został zaprojektowany pod konkretną działalność, która jak się okazało w wyniku przeprowadzenia konkretnych ustaleń w związku z wykonywaną w tym warsztacie działalnością nie powoduje żadnych uciążliwości. Jeżeli właśnie kontrola i stosowne pomiary były przeprowadzone w związku z wykonywaniem działalności w budynku warsztatu i przy zamkniętych wrotach, to tylko tak prowadzona działalności mogła być przedmiotem stosownej oceny, jako miarodajna dla uzyskania odpowiedzi, czy wykonywanie takiej działalności usługowej w zaprojektowanym do tego specjalnie obiekcie (warsztacie) nie powoduje żadnych uciążliwości dla okolicznych mieszkańców. Właśnie przeprowadzenie dowodów w taki sposób miało wykazać, że budynek warsztatu spełnia m.in. warunki o jakich mowa w § 309 pkt 4 i 5, § 323 oraz § 324 ww. rozporządzenia. Z tego względu nie może być mowy o błędnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Brak jest zatem podstaw do uznania, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 75, art. 77 K.p.a., a wszystkie ustalenia organ szczegółowo zawarł w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Jak się okazało ani w zakresie hałasu, ani w zakresie pyłu, ani w zakresie nieprzyjemnych zapachów i odpadów, wykonywana działalność usługowa w budynku warsztatowym nie powoduje żadnych uciążliwości. Jak wynika z akt sprawy w trakcie pomiarów hałasu pracowała szlifierka, wiertarka, instalacja wentylacyjna oraz podnośnik; ustalono, że nieczystości przechowywane są zamykanych pojemnikach i wywożone przez służby oczyszczania miasta, na którą to okoliczność została do akt sprawy przedstawiona stosowna umowa. Jak ustalił organ administracyjny wykonywana w warsztacie działalność nie powoduje zapylenia ani nieprzyjemnych zapachów. Wszystkie te kwestie zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz przytoczone przez Sąd w relacji stanu faktycznego. Na uwagę zasługuje też, że pomimo przeciwnych twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła w tym względzie żadnych dowodów. Jest to więc stanowisko gołosłowne nie poparte żadnymi dowodami. W tym miejscu wskazania wymaga, że okoliczność spalania w piecu odpadów, np. zużytego oleju, czy też oleju silnikowego stanowi nie element wykonywania planowanej działalności usługowej, lecz niezgodnych z prawem działań osoby wykonującej proceder spalania niedopuszczonych do tego celu środków ropopochodnych. Z tych względów kwestie te nie mogą stanowić przedmiot niniejszego postępowania, ponieważ należą do kompetencji organów ścigania lub organów administracyjny zajmujących się problematyką ochrony środowiska. Odnośnie przewodów kominowych wskazania wymaga, że w aktach sprawy znajduje się opinia kominiarska nr [...] z dnia 14 maja 2008 r. dotycząca przeprowadzonych oględzin urządzeń grzewczo-kominowych w przedmiotowym budynku, z której wynika, że osoba posiadająca wymagane uprawnienia mistrza kominiarskiego w zakresie przewodów kominowych nie dopatrzyła się żadnych uchybień, w tym niewłaściwego wymurowania kominów, czy też wielkości przekroju przewodów kominowych, czy też brak ciągu. Ponadto z projektu budowlanego wprost wynika, że przewody kominowe zaprojektowano o wielkości przekroju 14 x 14 cm, co daje wielkość 0,0196 m2, a więc został spełniony minimalny wymóg o jakim mowa w § 140 ust. 5 ww. rozporządzenia dotyczący przekroju przewodów kominowych. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaprojektowane przewody kominowe w budynku nie spełniają wymogów o jakich mowa w § 140 ust. 1 ww. rozporządzenia, skoro z przeprowadzonej kontroli przez uprawnionego mistrza kominiarskiego nie wynikają żadne uchybienia. O wszystkich ww. działaniach oraz uzyskanych dowodach strona skarżąca była informowana przez organ administracyjny, jak również została poinformowana o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia, żądając jedynie stosownych odpisów, którego to żądania organ administracyjny nie uwzględnił. W tych warunkach brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ administracyjny nie wywiązał się z obowiązków, jakie ciążyły na nim w związku z treścią art. 10 K.p.a. Dlatego też skoro skarżący mieli możliwość wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, to nie można w konsekwencji stwierdzić, że okoliczności faktyczne wynikające z zebranych dowodów nie zostały udowodnione. Brak zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 81 K.p.a. W związku z postawionym zarzutem dotyczącym art. 10 § 1 K.p.a. wskazania wymaga, że w tym zakresie jest bez znaczenia, czy skarżący zostali pozbawieni udziału w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Na obecnym etapie mamy do czynienia z nowym postępowaniem, tj. postępowaniem nieważnościowym, i tylko w tym zakresie Sąd władny jest się wypowiedzieć, co też uczynił w ww. wywodzie, nie dopatrując się w tym względzie żadnych uchybień. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro we wszczętym postępowaniu nieważnościowym przeprowadzonym zgodnie ze wskazaniami Sądu Administracyjnego nie wykazano, że skarżący posiadają interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, to dla tego postępowania de facto oznacza, że ustalono brak istnienia przesłanki podmiotowej do merytorycznego rozpoznania wniosku E. i W. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. M. pozwolenia na przebudowę garażu na lokal usługowy - warsztat mechaniki pojazdowej, rozbudowę o garaż z częścią socjalną oraz nadbudowę pomieszczeń mieszkalnych budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...], przy ul. [...], działka nr ewid. [...], obręb [...]. Z tego względu, organy obu instancji zasadnie zastosowały art. 105 § 1 K.p.a., umarzając wszczęte postępowanie nieważnościowe. Należy mieć na względzie, że ostateczne decyzje administracyjne, korzystają z ochrony prawnej gwarantowanej przez zasadę trwałości aktu administracyjnego, wynikającą z art. 16 K.p.a. Dlatego skutecznie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może wystąpić jedynie strona postępowania, a więc podmiot posiadający zgodnie z art. 28 K.p.a. interes prawny. W innym wypadku winna nastąpić odmowa wszczęcia postępowania w przypadku oczywistego braku przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych warunkujących wszczęcie postępowania, natomiast w przypadku braku takiej oczywistości, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, z uwagi na konieczność ustalenia czy mamy do czynienia z "uciążliwością" warsztatu, konieczne było w pierwszej kolejności wszczęcie tego postępowania a następnie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy skarżącym przysługuje przymiot strony. W przypadku negatywnego ustalenia w tym zakresie organy nadzorcze władne były zastosować art. 105 § 1 K.p.a., co też w niniejszej sprawie nastąpiło. Nie można zatem dopatrzeć się w tym względzie żadnych uchybień, ponieważ pod ustalony stan faktyczny sprawy organy dokonały prawidłowo subsumcji art. 105 § 1 K.p.a. Dlatego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł swoje rozstrzygnięcie o prawidłową podstawę prawną, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...]. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.