VII SA/Wa 1091/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. W. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. i W. W. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2009 r. znak: [...], utrzymująca w mocy -na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- decyzję Wojewody [...] z [...] września 2009 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2005 r., w następującym stanie faktycznym: Powołaną powyżej decyzją z [...] stycznia 2005 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. M. pozwolenia na przebudowę garażu na lokal usługowy – warsztat mechaniki pojazdowej, rozbudowę o garaż z częścią socjalną oraz nadbudowę pomieszczeń mieszkalnych budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...] przy ul. [...], działka nr ewid. [...], obręb [...]. Pismem z 7 maja 2005 r., uzupełnionym pismem z 22 czerwca 2005 r. E. W. i W. W. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2005 r. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2005 r., Nr [...], po rozpatrzeniu powyższego wniosku E. i W. W., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] stycznia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. i W. W., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. i W. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po jej rozpoznaniu, wyrokiem z 14 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego rozważając kwestię przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym pozwolenia na budowę w sposób niedostateczny rozważyły zasięg obszaru oddziaływania obiektu budowlanego i związaną z tym kwestię przymiotu strony skarżących. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku i ponownej analizie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] czerwca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z [...] lipca 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z [...] sierpnia 2006 r. Wojewoda [...] ponownie orzekł o odmowie wszczęcia na wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. GINB decyzją z [...] stycznia 2007 r. uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał raz jeszcze sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku z powyższym Wojewoda [...] pismem z 14 maja 2007 r. zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2005 r., a następnie pismami z 17 maja 2007 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we [...] - Delegatura w [...] o zajęcie stanowiska poprzez wyrażenie opinii dotyczącej określenia zakresu uciążliwości dwustanowiskowego warsztatu mechaniki pojazdowej, usytuowanego przy ul. [...] w [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z 1 czerwca 2007r. wyjaśnił, że nie jest kompetentny do wyrażania opinii jeszcze nie użytkowanego warsztatu samochodowego. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we [...] - Delegatura w [...], pismem z 12 czerwca 2007 r. poinformował, iż w wyniku przeprowadzonej wizji na terenie nieruchomości objętej zamierzeniem gdzie prowadzone są roboty budowlane, wobec wskazań inwestora ustalono, iż perspektywiczna działalność usługowa zamierzenia będzie polegała wyłącznie na wykonywaniu prac związanych z naprawą zawieszenia, hamulców, ustawianiem geometrii podwozia, wymianą olejów. Może ona stanowić dla mieszkańców sąsiednich budynków uciążliwość ze względu na emisję hałasu do środowiska, nie mniej jednak w chwili obecnej organ ochrony środowiska nie jest w stanie określić pomiarowej wielkości emisji hałasu do środowiska. Orzekając w oparciu o tak zebrany materiał dowodowy Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2007 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wskazana decyzja GINB była poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 28 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/ Wa 370/08, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. W następstwie powyższego wyroku organy orzekające w przedmiotowej sprawie wydały decyzje, które w efekcie końcowym doprowadziły do wydania przez Wojewodę [...] decyzji z [...] września 2009 r., którą to decyzją organ umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że działka skarżących, tj. działka o nr ew. [...] nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością objętą spornym zamierzeniem inwestycyjnym (działka nr ewid. [...]), które oddalone jest o ok. 20 m. Dodał ponadto, że powyższe nieruchomości są oddzielone działką nr ew. [...], stanowiącą ogrody działkowe oraz działką nr ew. [...], stanowiącą ulicę [...]. Następnie organ zauważył, że z opisu technicznego wynika, iż w zaprojektowanym pomieszczeniu warsztatowym wykonywane będą "obsługi techniczne pojazdów oraz naprawy bieżące" obejmujące wymianę uszkodzonych bądź zużytych podzespołów i części samochodowych oraz badania polegające na sprawdzeniu hamulców, świateł, zbieżności kół, sprawności układu kierowniczego oraz zawieszenia pojazdów. Tym samym organ stwierdził, iż analizowana inwestycja nie ma charakteru uciążliwego. Mając na uwadze odległość tej inwestycji od nieruchomości skarżących stwierdził natomiast, że inwestycja ta nie narusza norm zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i nie wpływa ujemnie na możliwość zagospodarowania w przyszłości nieruchomości skarżących. Wskazując na przepis § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), organ wskazał, że do tego typu inwestycji jak spornej w sprawie nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ podał również, że brak oddziaływania omawianej inwestycji, w postaci emisji hałasu, na etapie jej realizacji, na sąsiednie nieruchomości potwierdził Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we [...] Delegatura w [...] (pismo z 12 czerwca 2007 r., znak: [...]) oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (pismo z 1 czerwca 2007 r., znak: [...]). W konsekwencji GINB uznał, iż zaskarżona decyzja organu I instancji umarzająca postępowanie o stwierdzenie nieważności jest prawidłowa, albowiem wszczęcie tego postępowania nastąpiło na wniosek osób nie mających przymiotu strony w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r., skarżący – E. i W. W., wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 323 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili, że zaskarżona decyzja nie wnosi nic nowego do toczącego się od wielu lat postępowania, a nadto, że organ powiela tę samą błędną argumentację ignorując prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2006 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1572/05, w którym Sąd stwierdził, że przed ponownym rozstrzygnięciem organ winien przeprowadzić odpowiednie ustalenia. Skarżący podnieśli, że brak jakichkolwiek nowych ustaleń w tym zakresie, stanowi zanegowanie wskazań i oceny Sądu, wiążących organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Skarżący stwierdzili również, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż Wojewoda [...] powielił w postępowaniu nic niewnoszące opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - Delegatura w [...]. Podnieśli w efekcie, że wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, nie pozwalają przyjąć (jak uczyniły to organy badające dotychczas tę sprawę), że brak jest oddziaływania obiektu w postaci warsztatu samochodowego na sąsiednie nieruchomości. Skarżący zaznaczyli, że w istocie do chwili obecne nie są im znane przesłanki, na podstawie których Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł swoje twierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji o braku oddziaływania warsztatu samochodowego na sąsiednie działki. Jednocześnie skarżący zauważyli, że jest oczywistym, iż z faktem prowadzenia warsztatu samochodowego wiążą się emisje do otoczenia hałasu, spalin, nieprzyjemnych zapachów, pyłów i odpadów, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd wyroku z 14 marca 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie z przyczyn, które zostały w niej podniesione. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r. Powyższym rozstrzygnięciem organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2009 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2005 r. Decyzją badaną w tym postępowaniu, Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A. M., tj. na przebudowę garażu na lokal usługowy – warsztat mechaniki pojazdowej, rozbudowę garażu z częścią socjalną oraz nadbudowę pomieszczeń mieszkalnych budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji zainicjowane zostało wnioskiem E. i W. W., a powodem wydania ww. rozstrzygnięć było uznanie przez organy orzekające w sprawie, iż żądający stwierdzenia nieważności nie mają przymiotu strony, stąd wszczęte postępowanie należało umorzyć. Postępowanie nieważnościowe zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone jest od 2005 r. i na różnych jego etapach podlegało kontroli sądowo-admnistracyjnej. W spawie tej zapadły bowiem dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tj.: wyrok z 14 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1572/05 oraz wyrok z 28 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 370/08, i oba są prawomocne. Okoliczność ta jest istotna dla oceny kontrolowanej obecnie przez Sąd decyzji, albowiem zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, zatem moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przy czym, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Nadto, bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 691/08, lex nr 574442). Zwrócenie uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. w okolicznościach sprawy Sąd uznał za konieczne. Uzasadnienie skarżonej decyzji wskazuje bowiem na to, iż GINB orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie zastosował się w pełni do wskazań zawartych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1572/05. W tym miejscu należy zauważyć, że w uzasadnieniu powyższego wyroku, uchylającego poprzednią decyzję GINB z [...] września 2005 r. (wydaną w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności), Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organy rozważając kwestie przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym pozwolenia na budowę w sposób niedostateczny rozważyły zasięg obszaru oddziaływania obiektu budowlanego i związaną z tym kwestię przymiotu strony skarżących. Sąd wskazał, iż decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2005 r. nie wytyczyła obszaru oddziaływania dla przedmiotowej inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, zatem w postępowaniu w sprawie nieważności decyzji należało ponownie rozważyć na podstawie art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), jakie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i jakim osobom można przypisać w związku z tym prawo strony. W omawianym wyroku Sąd w konsekwencji wskazał, że rozważenia wymaga, czy usytuowanie inwestycji - warsztatu mechaniki samochodowej - wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu skarżącego. Sąd dostrzegł przy tym, iż wprawdzie warsztat mechaniki samochodowej objęty pozwoleniem na budowę nie jest zaliczany do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz.2573 ze zm.), nie oznacza to jednak, iż nie będzie obiektem uciążliwym, a tym samym oddziaływującym na sąsiednie nieruchomości. W efekcie Sąd przyjął, że bez zbadania w tym konkretnym przypadku stopnia uciążliwości warsztatu wynikającego z planowanej ilości usług, możliwej emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów, nie można ustalić kręgu osób, którym przysługuje z mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przymiot strony. Orzekając ponownie, po wskazanym wyroku Sądu, organy obu instancji obwiązane były więc powyższe wytyczne Sądu wykonać i m.in. ustalić stopień uciążliwości warsztatu mechaniki pojazdowej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż stosując się do tych wytycznych Wojewoda [...] -po zawiadomieniu pismem z 14 maja 2007 r. o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] na wniosek- zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we [...] - Delegatura w [...] o zajęcie stanowiska poprzez wyrażenie opinii dotyczącej określenia zakresu uciążliwości dwustanowiskowego warsztatu mechaniki pojazdowej, usytuowanego przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na powyższe, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z 1 czerwca 2007r. wyjaśnił, że nie jest kompetentny do wyrażania opinii jeszcze nie użytkowanego warsztatu samochodowego. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we [...] - Delegatura w [...] pismem z 12 czerwca 2007 r. poinformował natomiast, iż działalność usługowa zamierzenia będzie polegała wyłącznie na wykonywaniu prac związanych z naprawą zawieszenia, hamulców, ustawianiem geometrii podwozia, wymianą olejów. Może ona stanowić jednak dla mieszkańców sąsiednich budynków uciążliwość ze względu na emisję hałasu do środowiska, ale w chwili obecnej nie jest możliwe określenie na drodze pomiarowej wielkości tych emisji. W zaskarżonej decyzji GINB powołał się na powyższą korespondencję stwierdzając, że brak oddziaływania omawianej inwestycji -na etapie jej realizacji- na sąsiednią nieruchomość potwierdził Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we [...] - Delegatura w [...] i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]. Organ odwoławczy nie dostrzegł zupełnie, że orzeka kilka lat później (a to może mieć wpływ na okoliczności faktyczne sprawy, które mogły ulec zmianie na skutek choćby realizacji inwestycji, a tym samym na opinie wyrażone przez ww. organy, które mogły stracić na swej aktualności), jak również, że w ww. piśmie z 12 czerwca 2007 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we [...] Delegatura w [...] nie wykluczył, iż zamierzenie może być uciążliwe dla otoczenia. Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy orzekał więc w oparciu o zebrany przeszło kilka lat temu materiał dowodowy nie biorąc pod uwagę, że stan faktyczny mógł ulec zmianie, a nadto - nie odnosząc się zupełnie do wytycznych Sądu zawartych w wyroku zapadłym w sprawie. W uzasadnieniu decyzji GINB nie wskazał na wyrok Sądu z 14 marca 2006 r., nie wskazał też na uwagi Sądu w nim poczynione i wytyczne co do dalszego postępowania, i -co istotne- nie określił stopnia uciążliwości warsztatu mechaniki pojazdowej wynikającej z ilości usług, emisji hałasu, pyłu, nieprzyjemnych zapachów i odpadów, do czego w świetle ww. wyroku i treści art. 153 p.p.s.a. był zobligowany. Postępowania w takim zakresie organ zupełnie nie przeprowadził, czym naruszył w stopniu istotnym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bo co najmniej przedwcześnie przyjął, iż prawidłowym jest umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na jego wszczęcie na wniosek osób nie mających przymiotu strony. Powyższe musiało skutkować uznaniem przez Sąd, iż wytyczne zawarte w wyroku z 14 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1572/05 nie zostały wykonane w całości. To zaś uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Oceniając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie uwzględnić poczynione powyżej uwagi Sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.