VII SA/Wa 1315/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 kwietnia 2023 r. nr 306/OPON/2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda Mazowiecki zaskarżoną decyzją z 19 kwietnia 2023 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682, dalej: "P.b."), po rozpatrzeniu odwołania P. C. Sp. z o. o. (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 7 listopada 2019 r., nr 1726/19 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego wiaty/namiotu konstrukcji drewnianej na czas użytkowania do 31 grudnia 2023 r. na terenie działki nr ew. [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżąca 26 października 2018 r. złożyła do Starostwa [...] wniosek o pozwolenie na budowę obiektu tymczasowego - wiaty/namiotu konstrukcji drewnianej - czas użytkowania do 31 grudnia 2023 r. Postanowieniem z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], organ I instancji wezwał Skarżącą do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez doprowadzenie przedmiotowej inwestycji do zgodności z zapisami Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 27 września 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...]. Skarżąca pismem z 2 stycznia 2019 r. zwróciła się do [...] o zawieszenie postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji do czasu dokonania stosownych uzupełnień. Starosta [...] postanowieniem z 16 stycznia 2019 r., nr 22/19, zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z 8 marca 2019 r. organ I instancji zwrócił się do Burmistrza G. [...] o odpowiedż udzieloną Skarżącej w zakresie interpretacji zapisów miejscowego planu dotyczących ww. inwestycji. Odpowiedź została przesłana przez Burmistrza [...] przy piśmie z 19 marca 2019 r. Następnie 25 lutego 2019 r. do organu wpłynęło pismo mieszkańców wsi [...] zawierające zastrzeżenia i uwagi odnośnie planowanej inwestycji. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich przesłało do Starostwa [...] skargę mieszkańców wsi [...] związaną z uciążliwościami hałasowymi związanymi z "funkcjonowaniem znajdującego się w tej miejscowości obiektu hotelarsko-restauracyjnego". Organ I instancji postanowieniem z 20 września 2019 r., nr 568/19, wznowił z urzędu "postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego - wiaty w konstrukcji drewnianej na terenie działki nr ew. [...], gmina [...]." Postanowieniem z 22 października 2019 r., nr [...] , organ I instancji uchylił postanowienie Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r., i odmówił zawieszenia postępowania dotyczącego przedmiotowej inwestycji. Starosta [...] decyzją z 7 listopada 2019 r., [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu tymczasowego na czas użytkowania do 31 grudnia 2023 r. Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji. Następnie pismem z 3 stycznia 2020 r. zwróciła się do organu II instancji o zawieszenie przedmiotowego postępowania odwoławczego. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z [...] lutego 2020 r., nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. Tego samego dnia wydal też postanowienie nr [...] w którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Starosty [...] z [...] października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt. VII SA/Wa 682/20, uchylił postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 3 lutego 2020 r., oraz postanowienie Starosty [...] z [...] października 2019 r., i umorzył wznowione postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dniu 6 lutego 2023 r. do organu wojewódzkiego wpłynął wniosek skarżącej o podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2019 r., nr [...] Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 13 lutego 2023 r., podjął na wniosek strony zawieszone postępowanie administracyjne. Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że pierwszym obowiązkiem organu, w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest zbadanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego. Podał, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 27 września 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], działka inwestycyjna znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] (teren zabudowy mieszkaniowo usługowej w parku podworskim). W § 27 ust. 1 miejscowego planu wskazano, że: "W granicy terenu wyznaczonego na rysunku planu specjalnym symbolem MU/UK/ZP objętym ochroną konserwatorską plan ustala przeznaczenie podstawowe - zieleń parkowa zabytkowego parku dworskiego z XIX w. z dworem wpisanym imiennie do rejestru zabytków (pkt 1), przeznaczenie uzupełniające - funkcje mieszkaniowe i usługowe związane i podporządkowane funkcji podstawowej, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji dla potrzeb działki (pkt 2)." Stosownie zaś do § 27 ust. 2 miejscowego planu "Plan dopuszcza lokowanie nieuciążliwych funkcji usługowych (usługi kultury, hotel, gastronomia) w istniejących obiektach, funkcje obsługi turystyki i usług sportu". "W granicach terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] plan ustala: zachowanie istniejącej powierzchni biologicznie czynnej, parku, lasu, cieków wodnych" (§ 27 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu). Zdaniem organu odwoławczego z brzmienia powyższych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż na terenie oznaczonym symbolem [...] nie jest możliwa budowa całkowicie nowego obiektu tymczasowego wiaty/namiotu konstrukcji drewnianej. Tym samym przedmiotowa inwestycja narusza § 27 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu, który jasno wskazuje, iż jakakolwiek ingerencja w istniejącą powierzchnię biologicznie czynną, park, las lub cieki wodne jest niemożliwa. Budowa przedmiotowej inwestycji na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...] stanowi bowiem taką ingerencję. Co prawda § 27 ust. 2 miejscowego planu wskazuje, iż na omawianym terenie możliwa jest realizacja nieuciążliwych funkcji usługowych (usługi kultury, hotel, gastronomia), jednakże pod warunkiem lokowania ich w istniejących obiektach, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, że przeznaczenie danego terenu w miejscowym planie determinuje możliwość wykorzystania nieruchomości wyłącznie na cele w nim wskazane. Jeśli na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to nie ma możliwości wydania pozwolenia na budowę niezgodnego z ustaleniami tego planu. Taki negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Wojewoda podał także, iż w przypadku istniejących niezgodności - na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. - organ może wezwać Inwestorów do usunięcia wskazanych nieprawidłowości (również tych, których organ I instancji nie zauważył). W przedmiotowej sprawie tego nie uczynił, ponieważ okazałoby się to bezcelowe z uwagi na zapisy miejscowego planu, które nie przewidują możliwości budowy nowego obiektu tymczasowego, a także wiązałoby się to z przedstawieniem całkowicie nowego projektu budowlanego, czego organ nie może wymagać, co więcej stałoby w oczywistej sprzeczności z art. 8 K.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz art. 12 K.p.a., czyli zasadą szybkości i prostoty postępowania. Skarżąca na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji jak również o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 35 ust. 3 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 32 ust. 1 P.b. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503, dalej: "upzp") polegające na dokonaniu błędnej ich wykładni przez: - odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, mimo niezaistnienia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 P.b.; - zaniechanie sprawdzenia, czy Skarżąca spełniła przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 P.b.; podczas gdy w przypadku spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; b) art. 6 ust. 2 upzp w zw. z art. 7a § 1 K.p.a., przez dokonanie dowolnej i rozszerzającej wykładni ograniczeń przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że wykładnia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna być dokonywana z uwzględnieniem prawa właściciela do zabudowy, a zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli organ ma wątpliwości co do treści normy prawnej, należy je interpretować w sposób korzystny dla strony; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., przez: zaniechanie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, oraz wydanie decyzji w oparciu o dowolną ocenę materiału dowodowego; niedokonanie analizy postanowień obowiązującego dla nieruchomości objętej wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak dokonania jakiejkolwiek analizy w zakresie spełnienia przesłanek wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 P.b., i zaniechanie przedstawienia jej wyników w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; podczas gdy organ ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, a uzasadnienie faktyczne decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za organ udowodnione i dowodów, na których się oparł, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji; b) art. 8 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, a nadto odmówienie merytorycznego rozpoznania sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie dlaczego; c) art. 15 K.p.a. oraz art. 127 § 1 K.p.a., przez nieprzeprowadzenie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz przyjęcie za własne ogólnikowych stwierdzeń poczynionych przez Starostę G., a w efekcie zanegowanie dwuinstancyjności postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując faktycznym pozbawieniem strony prawa do rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji; d) art. 107 § 3 K.p.a., przez brak sporządzenia należytego, zgodnego z przepisami prawa, uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które w sposób jednoznaczny objaśniałoby stronie tok rozumowania organu odwoławczego prowadzący do zastosowania przepisu w sprawie w zaistniałym stanie faktycznym; e) art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. i w zw. z art. 6 K.p.a., przez ich niezastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty G., podczas gdy zachodziły przesłanki do wydania decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (decyzji kasacyjnej). W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła argumentację mającą na celu wykazania zasadności podniesionych w niej zarzutów koncentrując się przede wszystkim na błędach proceduralnych i przykładowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Mazowieckiego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego wiaty/namiotu konstrukcji drewnianej na czas użytkowania do 31 grudnia 2023 r. na terenie działki nr ew. [...] we wsi [...]. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b. organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 23 kwietnia 2013 r., II SA/Rz 77/13). A contrario, w przypadku niespełnienia chociażby jednego z warunku określonego w ww. przepisie, organ nie może wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego wynika, że jednym z wymogów wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W orzecznictwie wskazuje się, że negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyroki NSA z: 2 października 2015 r., II OSK 215/14; 18 stycznia 2019 r., II OSK 606/18 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 17 stycznia 2018 r., II SA/Gd 634/17). Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie obiektu tymczasowego wiaty/namiotu konstrukcji drewnianej na terenie działki nr ew. [...], znajduje się na terenie objętym ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 27 września 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Inwestycja ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolem UK/MU/ZP (teren zabudowy mieszkaniowo usługowej w parku podworskim). Zgodnie z § 27 mpzp w granicy terenu wyznaczonego na rysunku planu specjalnym symbolem [...] objętym ochroną konserwatorską: 1. Plan ustala: 1) przeznaczenie podstawowe - zieleń parkowa zabytkowego parku dworskiego z XIX w. z dworem wpisanym imiennie do rejestru zabytków, 2) przeznaczenie uzupełniające - funkcje mieszkaniowe i usługowe związane i podporządkowane funkcji podstawowej, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji dla potrzeb działki, 3) dokonanie na wniosek właściciela wpisu do rejestru Konserwatora Zabytków terenu parku w oznaczonych na rysunku planu specjalnym symbolem granicach, 4) plan zachowuje dwór i inne obiekty, 5) obowiązek uzgadniania przez Burmistrza z Konserwatorem Zabytków decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wszelkich inwestycji dla realizacji których wymagane jest uzyskanie decyzji, 6) wydanie pozwolenia na budowę uwarunkowane jest spełnieniem wymagań określonych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, 7) wszystkie roboty budowlane dotyczące dworu, dla których wymagane jest zgłoszenie, należy również uzgodnić z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, 8) zachowanie układu przestrzennego parku, ochronę drzewostanu, drzew pomników przyrody, drzew projektowanych pomników przyrody, zespołu stawów i układu hydrograficznego rzeki [...]. 2. Plan dopuszcza lokowanie nieuciążliwych funkcji usługowych (usługi kultury, hotel, gastronomia) w istniejących obiektach, funkcje obsługi turystyki i usług sportu. 3. W granicach terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]plan ustala: 1) zachowanie istniejącej powierzchni biologicznie czynnej, parku, lasu, cieków wodnych, 2) ogrodzenie terenu sytuowane wzdłuż granicy zespołu parkowo dworskiego wrysowanej na rysunku planu, w sposób umożliwiający migrację drobnych przedstawicieli fauny, w szczególności płazów, gadów i drobnych ssaków, 3) zakaz lokalizacji reklam i innych znaków informacyjno plastycznych bez uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, 4) zakaz parcelacji i podziałów wewnętrznych terenu [...], 5) nakaz stosowania zasad ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego zgodnie z ustaleniami zapisanymi w § 7 dla strefy ochrony urbanistycznej Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, 6) zakaz zasypywania, zanieczyszczania i zmiany układu hydrograficznego stawów i rzeki [...], 7) w stosunku do drzew - lipy drobnolistnej i topoli kanadyjskiej - pomników przyrody - ustalenia jak w § 10, 8) sześć wiązów rosnących w bezpośrednim sąsiedztwie bramy, oznaczone na rysunku planu specjalnym symbolem, plan kwalifikuje do nadania statusu pomników przyrody - ustalenia jak w § 10. Mając na uwadze treść powyższego przepisu za prawidłowe uznać należy stanowisko Wojewody Mazowieckiego, iż na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem [...] brak jest możliwości budowy spornego obiektu tymczasowego. W pkt 2 § 27 mpzp wprost bowiem zostało wskazane że "Plan dopuszcza lokowanie nieuciążliwych funkcji usługowych (usługi kultury, hotel, gastronomia) w istniejących obiektach, funkcje obsługi turystyki i usług sportu". Brzmienie planu nie pozostawia zatem wątpliwości, że na terenie [...] dopuszczone zostały jedynie usługi nieuciążliwe, pod warunkiem, że będą one usytuowane w istniejących już obiektach. Tym samym zezwolenie na budowę nowego obiektu tymczasowego, o funkcji usługowej - organizowanie imprez okolicznościowych czy eventów, byłoby sprzeczne z ustaleniami obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawienie przedmiotowego obiektu w otoczeniu pałacu, nie jest bowiem jednoznaczne z posadowieniem go w istniejącym obiekcie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2021 r., VII SA/Wa 1393/20). Skoro zatem plan wprost warunkuje możliwość lokalizacji usług jedynie w istniejących obiektach, budowę nowego obiektu o tej funkcji uznać należy za niezgodną z ww. zapisem planu. Zasadnie zatem zostało wskazane w zaskarżonej decyzji, iż przeznaczenie danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego determinuje możliwość wykorzystania nieruchomości wyłącznie na cele w nim wskazane. Jeśli na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to nie ma możliwości wydania pozwolenia na budowę obiektu niezgodnego z ustaleniami tego planu. Dokonana przez Wojewoda interpretacja ww. zapisu planu nie narusza art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 7a § 1 K.p.a. jak i zgodna z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2021 r., VII SA/Wa 1393/20. Zastrzeżenia budzi także kwestia, czy obiekt tymczasowy w projektowanej formie (namiot o konstrukcji drewnianej) na organizowanie tak dużych imprez okolicznościowych (na co wskazuje jednoznacznie rozmiar przedmiotowej inwestycji - powierzchnia użytkowania sali 429,19 m2), jest przeznaczony na zlokalizowanie w nim usług nieuciążliwych. Jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 września 2019 r. wątpliwym jest bowiem spełnienie przez ww. obiekt zapewnienia ochrony przed hałasem, który przenika do środowiska – obiekt nie posiada żadnej izolacji przed hałasem. O tym, że przeznaczony jest pod usługi uciążliwe świadczą także skargi okolicznych mieszkańców. Ustosunkowując się do wykazanego w zaskarżonej decyzji naruszenia przez inwestora § 27 ust. 3 pkt 1 mpzp uznać należy, że rozważania organu w tym zakresie są niepełne. Nie odnoszą się bowiem w żaden sposób do ustaleń, jaka była powierzchnia biologicznie czynna na działce inwestora na dzień uchwalenia miejscowego planu. Okoliczność ta nie ma jednakże znaczenia dla prawidłowości wydanego przez Wojewodę rozstrzygnięcia. Przedmiotowa inwestycja nie spełnia bowiem wymagań o których mowa w § 27 ust. 2 mpzp. W konsekwencji powyższego, skoro obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza ograniczenie lokalizowania nieuciążliwych funkcji usługowych (usługi kultury, hotel, gastronomia) jedynie w istniejących już obiektach, organ nie mógł wydać pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego o ww. funkcji. Jak już bowiem wskazano powyżej, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowo zatem Wojewoda utrzymał w mocy decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaznaczenia przy tym wymaga, że z uwagi, iż organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b., organ nie był obowiązany do prowadzenia ustaleń w zakresie spełnienia pozostałych przesłanek warunkujących uzyskanie pozwolenia na budowę (na co wskazuje Skarżąca w złożonej skardze). Już bowiem samo ustalenie sprzeczności inwestycji z miejscowym planem stanowiło wystarczającą podstawę do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Wbrew stanowisku Skarżącej w niniejszej sprawie nie można uznać, iż pozbawiona była została możliwości przedstawienia swojej argumentacji w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze wskazać należy, że Skarżąca wystąpiła się do Wojewody o zawieszenie postępowania odwoławczego m.in. z uwagi na to, iż zwróciła się do Burmistrza [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda uwzględnił ten wniosek i zawiesił toczące się przed nim postępowanie odwoławcze. Ponadto w tym zakresie nie można pominąć okoliczności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1393/20 (który stał się prawomocny 17 czerwca 2021 r.), stwierdził, że Burmistrz G.nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwagi, iż nie spełnia on warunku, o którym mowa w § 27 ust. 2 mpzp. Mając zatem na uwadze, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewoda, po podjęciu zawieszonego postępowania, nie miał podstaw do wezwania Skarżącej do przedstawienia dokumentu potwierdzającego zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika bowiem z ww. wyroku odmowa wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącą treści, tj. w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem, była prawidłowa. Zatem Skarżąca nie ma możliwości uzyskania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem. Tym samym nie można uznać, aby przy wydawaniu decyzji organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy pozwalał na wydanie w niniejszej sprawie decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do załączonego do skargi pisma Burmistrza G.z 19 maja 2023 r., podniesienia wymaga, że odnosi się ono do możliwości rozbudowy pałacu o oranżerię. Ustawodawca wprawdzie nie zdefiniował pojęcia oranżerii, jednakże zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oranżeria to ogrzewany budynek z dużymi oknami lub o oszklonym dachu i ścianach, w którym przechowuje się albo hoduje rośliny ozdobne (por. wyroki NSA z: 28 marca 2019 r., II OSK 1225/17; 27 sierpnia 2014 r., II OSK 450/13; 7 kwietnia 2011 r., II OSK 586/10). W przedmiotowej zaś sprawie nie mamy do czynienia z budową oranżerii ale z budową tymczasowego obiektu budowlanego, na organizowanie imprez okolicznościowych czy też eventów. Tym samym pismo to nie może mieć znaczenia dla niniejszej sprawy. Na marginesie istoty problemu należy wskazać, że w niniejszej sprawie, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt. VII SA/Wa 682/20, postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 3 lutego 2020 r., oraz postanowienia [...]z 22 października 2019 r., i umorzeniu wznowionego postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu tymczasowego – postępowanie to nie zostało przez organ I instancji skutecznie podjęte. Uchybienie to nie miało jednakże znaczenia dla prawidłowości wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia i nie mogło stanowić podstawy do jego uchylenia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdzie Skarżąca wnosząc o podjęcie zawieszonego postępowania przed Wojewodą wskazała, że sprawa wymaga przywrócenia możliwości wykazania, że projekt jest zgodny z przepisami prawa, brak jest podstaw do uznania, iż nieuchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji z uwagi na uchybienie procesowe, stanowi istotne naruszenie prawa. Organ odwoławczy mógł bowiem samodzielnie dokonać oceny, czy przedmiotowa inwestycja zgodna jest z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przekazanie sprawy organowi I instancji jedynie w celu formalnego podjęcia postępowania, prowadziłoby do przedłużenia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.