VII SA/Wa 1323/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej : "[...]WINB", "organ I instancji"), postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej : "k.p.a.") po analizie wniosku A. M. ( dalej: "skarżąca") z dnia [...] grudnia 2017 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 roku nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...], nakazującą A. M. oraz L. B. - współwłaścicielom działki nr [...] w miejscowości W. - rozbiórkę obiektu o wymiarach 3,0 m x 6,10 m na działce o numerze ewidencyjnym [...] w W. W uzasadnieniu powyższego postanowienia, organ I instancji, omówił przesłanki wznowienia postępowania. Organ I instancji, podkreślił, że po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania organ ma obowiązek zbadać, czy podanie spełnia wymogi formalne, tj. czy pochodzi od strony postępowania, czy strona wykazała zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 145 § 1, 145a § 1 lub 145b § 1 k.p.a., a także zachowanie terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a. dla skutecznego złożenia takiego podania. Wskazał też, że po weryfikacji wniosku o wznowienie pod względem formalnym i ustaleniu wystąpienia jednej z wyżej wymienionych przesłanek obligujących do odmowy wznowienia postępowania w sprawie, organ winien w oparciu o treść art. 149 § 3 k.p.a., odmówić z przyczyn formalnych wznowienia postępowania. W ocenie [...]WINB analiza złożonego wniosku pod względem formalnym, wykazała, że skarżąca, nie dochowała miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 k.p.a., bowiem decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2017 roku, została doręczona jej pełnomocnikowi A. W., w dniu [...] marca 2017 roku, natomiast podnoszone we wniosku okoliczności (tj. współwłasność majątkowa czy też ewentualny brak stanowiska gminy), musiały być znane stronie już w momencie jej otrzymania. Podsumowując, organ I instancji stwierdził, że termin dla A. M. na złożenie wniosku o wznowienie postępowania minął [...] kwietnia 2017 roku, co obligowało do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...]WINB nr [...] z dnia [...] lutego 2017 roku. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, złożonego przez jej pełnomocnika A. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 2598/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"), wskazał, że odmowa wznowienia postępowania następuje z przyczyn formalnych, natomiast merytoryczne badanie przyczyn wznowienia następuje już po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Oczywistym jest jednak, że aby doszło do wszczęcia postępowania wznowieniowego i badania przesłanek wznowienia, przesłanki te muszą zostać wskazane we wniosku o wznowienie postępowania. Badanie przesłanek wznowienia postępowania po jego wszczęciu oznacza badanie, czy przesłanki wskazane we wniosku spełniają hipotezę normy prawnej określonej w art. 145 § 1 k.p.a., która stanowi zamknięty katalog przesłanek zastosowania nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji ostatecznej, jakim jest wznowienie postępowania. Oznacza to, że jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania, nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze postanowienia odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty czy też zarzuty mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie zostały wskazane (przeszkoda formalna). W ocenie organu odwoławczego, analiza złożonego wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2017 r. i podniesionych w nim zarzutów, wskazuje na oczywisty brak podstaw do wznowienia postępowania. Skarżąca zarzuca ww. decyzji naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Organ wskazał, że wnioskodawczyni, uzasadniając naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazała, że okolicznością faktyczną nie braną przez organ pod uwagę, a istniejącą w chwili wydania decyzji, jest wspólny majątek małżonków, do którego należy przedmiotowa budowa objęta postępowaniem. Zarzuciła również naruszenie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wskazując, że "w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest stanowiska organu gminy w zakresie przeznaczenia gruntu na którym posadowiono obiekt". Zdaniem GINB, o powyższych dowodach skarżąca miała wiedzę w dacie otrzymania decyzji drugoinstancyjnej, którą jej pełnomocnik otrzymał w dniu [...] marca 2017 r. Zatem nie zachowała ona terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Odpowiadając na zarzut skarżącej naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, poprzez pominięcie jej męża jako strony w postępowaniu, organ wojewódzki wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu, zależy czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia. Zasadą jest bowiem, że prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym, nie wniesie zażalenia, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. WSA w Olsztynie z dnia 18 maja 2017 r. II SA/Ol 252/17, dostępny w CBOSA). W przypadku pominięcia w postępowaniu strony, tylko ten podmiot może wnieść o wznowienie postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, argumenty uzasadniające wniosek o wznowienie, nawet bez głębszej analizy prowadzą do konstatacji, że okoliczności, na które powołuje się skarżąca, nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Organ odwoławczy, wspomniał także, że skarżąca, do zażalenia z dnia [...]stycznia 2018 r., dołączyła pismo z dnia [...] grudnia 2017 r., w którym oświadcza, że "wiadomość o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, tj. o współwłasności majątkowej i braku stosownego stanowiska innego organu, powzięła w dniu [...] listopada 2017 r. wraz z informacją o decyzji ostatecznej". Organ odwoławczy, zwrócił uwagę na fakt, że decyzja [...]WINB z dnia [...] lutego 2017 została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] marca 2017 r. i podkreślił powołując się na orzecznictwo, że wiedza pełnomocnika o decyzji administracyjnej jest tożsama z wiedzą strony, a dzień, w którym pełnomocnik dowiedział się o decyzji również odnosi się do reprezentowanej przez niego strony, (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2011 r. II SA/Kr 43/11, dostępny w CBOSA). Podsumowując, organ odwoławczy, stwierdził, ze organ wojewódzki, zasadnie ocenił, że skarżąca nie dochowała miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Nie zostały zatem spełnione przez skarżącą wymagania formalne, dające podstawę do wznowienia postępowania, dlatego też na podstawie 149 § 3 k.p.a., należało odmówić wznowienia postępowania. Organ odwoławczy, stwierdził, że wobec odmowy wznowienia postępowania, brak jest podstaw do oceny zarzutów natury merytorycznej, jakie zostały zawarte w zażaleniu. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. zostało doręczone bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, GINB wyjaśnił, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pełnomocnik odebrał postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. w dniu [...] stycznia 2018 r. Skargę na postanowienie GINB, wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: • art. 148 § 1 i 2 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i nie rozróżnienie przez organ różnic treści przepisów w zakresie terminów i okoliczności co do złożenia podania, o wznowienie postępowania; • art. 145 § 1 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i nie przyjęcie przez organ, że treść art. 145 § 1 k.p.a. nakłada na organ obowiązek wznowienia postępowania w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 k.p.a.; • art. 146 § 1 w zw. art. 145 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie przez organ, iż doszło do uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania; • art. 148 § 1 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie przez organ, iż terminem wskazanym w powyższym przepisie w zakresie podstaw z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., jest termin miesiąca od doręczenia decyzji i nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie terminu, w którym strona dowiedziała się, o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania; • art. 145 § 1 w zw. z art. 147 k.p.a., poprzez brak ich zastosowania i przyjęcie przez organ, że wznowienie postępowania nie może nastąpić z urzędu przy zaistnieniu okoliczności wskazanych w składanym wniosku; • art. 75 § 1 w zw. z art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez błędne ich zastosowanie i nie przyjęcie przez organ, że treść oświadczenia strony z dnia 14.12.2017 roku stanowi dowód na istnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 k.p.a.; • rażące naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej i niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; • art. 9 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz brak czuwania nad tym. aby strona postępowania nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i nie udzielaniu stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; • art. 7 w zw. z art. 35 § 1 k.p.a., poprzez brak podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; • art. 77 w zw. z art. 123 § 2 k.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia przez organ wszystkich wniosków i zarzutów zgłoszonych przez stronę postępowania i tym samym dopuszczenia przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; • art. 7 i art. 9 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, a co za tym idzie brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; • nierozpoznanie nierozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty i zakresu zgłoszonego w zażaleniu żądania, wskazując na okoliczności zawarte w treści niniejszej skargi. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według spisu kosztów złożonego na rozprawie. W skardze zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę GINB, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte zaskarżonym rozstzrygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarzone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...]WINB z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Na wstępie należy wskazać, że organy obu instancji, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Podjęły wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Szczegółowo także wyjaśniły motywy swoich rozstrzygnięć, zaś uzasadnienia postanowień spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, odniósł się do wszystkich podstaw wznowienia wskazanych we wniosku skarżącej. Wziął także pod uwagę i ocenił treść jej oświadczenia z dnia [...] grudnia 2017 r. dołączonego do zażalenia. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, dzieli się na dwa etapy wstępny i rozpoznawczy. Na etapie wstępnym, przedmiotem postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, czy został zachowany termin do złożenia takiego wniosku i czy wnoszący żądanie wskazał którąkolwiek z przesłanek wznowienia enumeratywnie wyliczoną w art. 145 i 145 lit. a i b) k.p.a. Dopiero na kolejnym etapie, organ rozstrzyga, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe i czy rzeczywiście wystąpiły. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca niewątpliwie była stroną postępowania, zakończonego ostateczną decyzją [...]WINB z [...] lutego 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB w Ś. z dnia [...] czerwca 2016 r. nakazującą rozbiórkę wskazanego w decyzji obiektu. Jak wynika z analizy złożonego przez nią wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r., wskazała w nim przesłanki wznowienia postępowania, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. – decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Sąd zauważa jednak, że wniosek skarżącej zawiera uzasadnienie, jedynie w zakresie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia wniosku o wznowienie, stroną, która bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu, był małżonek skarżącej. Nawiązując do kolejnej zawartej we wniosku przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazać należy, że przepis ten może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy warunki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Po drugie musza istnieć "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, aby "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję" (wyrok NSA z 17 grudnia 1997 r., III SA 77/97, LEX nr 32672). W uzasadnieniu wniosku, nie wskazano żadnych argumentów przemawiających za spełnieniem tej przesłanki. Skarżąca nie wskazała nowych dowodów lub okoliczności faktycznych nie znanych organowi w dacie wydania decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie. Odnośnie do kolejnej wymienionej we wniosku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., wskazać należy, że będzie ona spełniona wtedy, gdy wydanie decyzji powinno nastąpić w wyniku współdziałania dwóch organów administracji, a przed wydaniem decyzji nie uzyskano stanowiska organu współdziałającego. We wniosku o wznowienie wskazano jedynie, że w zgromadzonym materiale dowodowym, brak jest stanowiska organu gminy, w zakresie przeznaczenia gruntu, na którym posadowiono obiekt ( objęty decyzją rozbiórkową). W realiach rozpoznawanej sprawy oraz objętej wnioskiem decyzji, której przedmiotem była rozbiórka budynku, stanowisko takie nie było wymagane. Istotne natomiast były: informacja Starostwa Powiatowego w Ś. z dnia [...] marca 2016 r., z której wynikało, że nie wydawano pozwolenia na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia dla obiektów budowlanych zrealizowanych w W. na działce nr [...] oraz postanowienie PINB w Ś. z dnia [...] marca 2016 r. nakładające na współwłaścicieli działki nr [...], w tym na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 49b ust. 2 pr. bud. z pouczeniem, że niezłożenie ich w terminie skutkować będzie wydaniem nakazu rozbiórki. W zakresie powyższych dwóch przesłanek, należy w pełni zaakceptować pogląd wyrażony w przytoczonym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 2598/10, dostępnym w CBOSA), zgodnie z którym jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze postanowienia odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Już z tego powodu, w odniesieniu do powyższych dwóch przesłanek, uzasadnione było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Ponadto co istotne, wniosek skarżącej złożony został z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś stosownie do § 2 tego przepisu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 k.p.a., organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. doręczona została ustanowionemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu[...]marca 2017 r., a wiec termin na złożenie wniosku o wznowienie, upłynął w dniu [...] kwietnia 2017 r. Wniosek o wznowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. wpłynął do organu powiatowego w dniu [...] grudnia 2017 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Organ wbrew zarzutom skargi, nie pominął treści złożonego przez skarżącą oświadczenia z dnia [...] grudnia 2017 r., z którego wynika, że o okolicznościach mogących stanowić podstawy do wznowienia, tj. o wspólności majątkowej oraz braku stosownego stanowiska innego organu, skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu [...] listopada 2017 r. wraz z informacją o decyzji ostatecznej wydanej przez organ II instancji. Organ w swoim rozstrzygnięciu, odniósł się do treści powyższego oświadczenia i dokładnie wyjaśnił dlaczego, nie stanowi ona w jego ocenie argumentu przemawiającego za stwierdzeniem, że termin do złożenia wniosku o wznowienie, został zachowany. Dla porządku wskazać należy, że kwestia braku stosownego stanowiska innego organu, nie była poruszana w decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Odnośnie do wskazanej w oświadczeniu kwestii, że wiadomość o wspólności majątkowej , powzięła w dniu [...] listopada 2017 r. wraz z informacją o ostatecznej decyzji, wydanej przez organ II instancji, to argumentacja skarżącej w tym zakresie, jest zdaniem Sądu nie do zaakceptowania. Trudno bowiem uznać, że skarżąca dopiero zapoznając się z ostateczną decyzją, powzięła wiadomość o łączącej ja z mężem wspólności ustawowej, a co za tym idzie, że powinien być on stroną postępowania. Ponadto w kwestii zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, istotne jest, że decyzję organu II instancji, otrzymał w dniu [...] marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej. Sąd w pełni akceptuje, przytoczone przez organ orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym wiedza pełnomocnika, jest z tożsama z wiedzą strony, a dzień, w którym pełnomocnik dowiedział się o decyzji również odnosi się do reprezentowanej przez niego strony, ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2011 r. II SA/Kr 43/11, CBOSA). Organ zatem słusznie w ocenie Sądu przyjął, że data doręczenia ostatecznej decyzji pełnomocnikowi, jest także datą powzięcia przez skarżącą wiadomości o podstawach wznowieniowych. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie, by pełnomocnik, poinformował skarżącą o treści decyzji, Przyjąć zatem, że powyższą wiedzę skarżąca posiadała już w dniu [...] marca 2017 r., nie zaś jak wskazuje w oświadczeniu w dniu 20 listopada 2017 r. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, opierającego się na tym, że decyzja nie została skierowana do wszystkich stron postępowania i pominięto w nim małżonka skarżącej, należy podkreślić że jak słusznie wskazał organ odwoławczy, tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu, zależy czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2015r. (sygn. akt II OSK 1880/13) przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu, zależy czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Zasadą jest bowiem, że prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10 oraz z 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 277/10 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 maja 2017 r. II SA/Ol 252/17, wyroki dostępne w CBOSA). Wskazać także należy, że "przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a." ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1837/17, LEX nr 2486317 ). Podsumowując, organ słusznie w ocenie Sądu wskazał, że nie zostały spełnione wymagania formalne, dające podstawę do wznowienia postępowania i zasadnie na podstawie 149 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.