VII SA/Wa 1331/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E. M. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić przyznania E. M. prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego W dniu 10 września 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek E. M. o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący nie oznaczył przedmiotu żądania. W związku z tym skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez oznaczenie, o co wnosi, oraz do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, poprzez wskazanie wysokości jego emerytury oraz wysokości miesięcznych wydatków, a także nadesłanie kserokopii decyzji o waloryzacji emerytur skarżącego i jego żony oraz ostatniego odcinka renty syna skarżącego. W dniu 10 października wpłynął kolejny formularz, w którym skarżący zaznaczył, iż wnosi o ustanowienie radcy prawnego. Do wniosku dołączone były m.in. odcinek renty (w kwocie 569,80 zł) syna skarżącego za wrzesień 2014 r. oraz odcinek emerytury (w kwocie 954,23 zł) żony skarżącego, również za wrzesień 2014 r. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, wskazując, że skarżący nienależycie wykonał wezwanie do uzupełnienia wniosku oraz nie podał wysokości własnej emerytury, przez co sytuacja majątkowa skarżącego nie może być zweryfikowana. Skarżący złożył w dniu 13 listopada 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) pismo, uznane za sprzeciw od tego postanowienia, któremu nadano bieg po uzupełnieniu braków formalnych. Pismo to nie zawierało żadnych informacji, które byłyby istotne z punktu widzenia przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z treścią art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skarżący, znając powody odmowy przyznania prawa pomocy, w sprzeciwie nie uzupełnił braków, do których uzupełnienia został wezwany zarządzeniem z dnia 26 września 2014 r. Wciąż zatem nie jest wiadome, w jakiej wysokości skarżący otrzymuje emeryturę, przez co dokonanie pełnej oceny możliwości finansowych skarżącego nie jest możliwe. Strona winna wniosek o przyznanie prawa pomocy uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 140/09). W ocenie Sądu, wniosku skarżącego do rzetelnych nie sposób zaliczyć, albowiem pomija on istotne informacje dotyczące źródła utrzymania. Ponadto, jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 718/11, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, to strona dodatkowo jest zobowiązana złożyć na wezwanie sądu dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Uwzględniając powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.