VII SA/Wa 1331/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk ( spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z/s w [...] - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...]o stwierdzeniu u H Z choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że wobec zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej dokonanego przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] , Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] dokonał oceny narażenia zawodowego w przebiegu zatrudnienia H Z. Sporządzoną Kartę oceny narażenia zawodowego wraz z załącznikami przesłał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] . Ww. jednostka orzecznicza [...].11.2014 r. wydała orzeczenie lekarskie Nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej u H Z: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Na podstawie orzeczenia lekarskiego Nr [...] z [...].11.2014 r. oraz dokonanej oceny narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] [...].02.2015 r. wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu u H Z choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Od powyższej decyzji odwołanie [...] Sp. z o.o. w [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po dokonaniu analizy odwołania, podzielił argumentację organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podejrzenie choroby zawodowej u H Z było rozpatrywane przez uprawnioną do orzekania jednostkę orzeczniczą I stopnia tj. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] . Jak wynika z treści orzeczenia lekarskiego Nr [...] z [...].11.2014 r. jednostka ta rozpoznała u ww. schorzenie pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka oraz potwierdziła z przeważającym prawdopodobieństwem zawodową etiologię rozpoznanego schorzenia. Z ustaleń dokonanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] dotyczących przebiegu i warunków zatrudnienia H Z wynika, że w Spółce [...] Sp. z o.o. w [...] była ona zatrudniona od 25.07.1997 r. do 31.03.1998 r. na 1/2 etatu i od 1.04.1998 r. do 30.09.1998 r. na cały etat. Fakt ten potwierdza również pełnomocnik Spółki w odwołaniu. Natomiast przed zatrudnieniem u ww. pracodawcy w latach 1974 - 1993 H Z pracowała w Zakładach [...] S.A., a po ustaniu zatrudnienia w Odwołującej się Spółce, tj. w latach 1999 - 2012 w [...] S.A. Odnośnie sposobu wykonywania pracy w ww. zakładach Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zebrał szczegółowe dane zarówno od pracodawców jak i samej zainteresowanej. W dokumentacji sprawy znajdują się informacje odnośne sposobu wykonywania pracy: rodzaj wykonywanych czynności, sposób ich wykonywania, liczba wykonywanych operacji w jednostce czasu, co jest zgodne z § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika Spółki dokumentacja zgromadzona w sprawie świadczy o szczegółowej analizie narażenia zawodowego H Z u wszystkich Jej pracodawców. Z dokonanej oceny narażenia zawodowego jednoznacznie wynika, że we wszystkich ww. zakładach sposób wykonywania pracy przez H Z mógł spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, co potwierdziła jednostka orzecznicza w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego Nr [...] z [...].11.2014 r., której znane były ustalenia dokonane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Fakt stosunkowo krótkiego okresu narażenia w [...]Sp. z o.o. w [...] był dodatkowo wyjaśniany z ww. jednostką orzeczniczą. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się w piśmie z 19.11.2014 r. z pytaniem, czy zasadne jest zaliczanie okresu zatrudnienia w firmach [...] Sp. z o.o. oraz Zakładach [...] S.A. i uzyskał odpowiedź, iż analiza danych o narażeniu zawodowym wykazała, że zakres czynności wykonywanych przez H Z w całym okresie zatrudnienia począwszy od 1974 r. wiązał się z obciążeniem układu mięśniowo - szkieletowego, w tym kończyn górnych w zakresie nadgarstków (monotypia, zginanie i prostowanie w stawach nadgarstkowych, zginanie łokciowo promieniowe stawów, dźwiganie, wymuszone tempo pracy) i mógł się przyczynić do powstania zespołu cieśni nadgarstka. Powyższe stanowisko jednostki orzeczniczej zostało przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Powołując się na aktualnie obowiązujące przepisy organ wskazał, że orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki ochrony zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ zaś ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonująco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Posiadają oni doświadczenie, kompetencje i wiedzę merytoryczną do oceny wpływu sposobu świadczonej pracy na powstanie choroby, dokonując analizy sposobu i stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometrażu czynności, które mogły powodować nadmierne obciążenie układu mięśniowo - szkieletowego, w tym kończyn górnych w zakresie nadgarstków. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 229 § 4 Kodeksu pracy poprzez pominięcie przez organ I instancji okoliczności, że cyt.: "podejmując pracę u kolejnego pracodawcy, po zakończeniu zatrudnienia u Odwołującej się H Z powinna mieć przeprowadzone badania lekarskie stwierdzające przeciwwskazania do wykonywania pracy, [...] praca u odwołującej się nie mogła mieć negatywnego wpływu na jej stan zdrowia, skoro mogła bez przeszkód zdrowotnych pracować przez kolejne 13 lat u nowego pracodawcy" organ wskazał, że zespół cieśni w obrębie nadgarstka należy do grupy chorób będących przewlekłymi chorobami obwodowego układu nerwowego wywołanymi sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozwój takich chorób związany jest z wieloletnim narażeniem zawodowym. Organ nie zgodził się również z interpretacją zawartą w odwołaniu, jakoby fakt wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych u H Z w okresie dłuższym niż 1 rok od czasu zakończenia świadczenia pracy w [...]Sp. z o.o. (czyli okresie wskazanym w wykazie chorób zawodowych jako okres uprawniającym do rozpoznania choroby zawodowej), przemawia za tym, że odwołującą się spółkę należy wykluczyć z postępowania. Ocenę powyższych zagadnień, w tym wskazanie miejsc zatrudnienia lub wykonywania pracy, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej ustawodawca powierzył wyspecjalizowanym jednostkom orzeczniczym. Opinia strony odwołującej się, która nie posiada wiedzy specjalistycznej, nie może być przez Państwowego Inspektora Sanitarnego traktowana jako kontrargument dla opinii medycznej lekarzy specjalistów zatrudnionych w jednostkach diagnostyczno-orzeczniczych upoważnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Organ wyjaśnił, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy spowodowały wystąpienie u pracownika choroby zawodowej, gdyż nie taka jest jej rola. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała. Wniosek taki płynie również z treści § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych stanowiącego, że państwowy inspektor sanitarny przesyła decyzję wydaną w przedmiocie choroby zawodowej pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia tej choroby. W omawianym przepisie chodzi więc o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnieniu w warunkach, które te skutki spowodowały. Ewentualna odpowiedzialność pracodawcy będąca następstwem stwierdzenia choroby zawodowej u osoby świadczącej na jego rzecz pracę w narażeniu zawodowym stanowi natomiast zupełnie odrębną kwestię. Pogląd, że dla uznania danego schorzenia za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że to właśnie takie warunki ją spowodowały był wielokrotnie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z przytoczonej na wstępie definicji choroby zawodowej zawartej w art. 2351 Kodeksu Pracy wynika, że warunkiem uznania schorzenia za chorobę zawodową jest m.in. stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Podsumowując, organ zauważył, że odwołujący się pracodawca nie skorzystał z przysługującego mu prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, mimo że o takiej możliwości został pouczony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Natomiast w odwołaniu od przedmiotowej decyzji nie wskazał żadnych nowych faktów w sprawie mogących mieć wpływ na zmianę ustaleń dokonanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] . Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] podjął wszelkie konieczne i możliwe czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego, przeprowadził wnikliwą ocenę narażenia zawodowego, na podstawie której lekarz orzecznik uznał, iż genezę zdiagnozowanego u HZ schorzenia należy wiązać również z pracą u strony odwołującej się. Zastosował się równiej do wymogu zawartego w § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym państwowy inspektor sanitarny winien przesłać decyzję pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Przesłanie decyzji nie stanowi wskazania zakładu pracy, w którym doszło do zachorowania, gdyż organy inspekcji sanitarnej mają jedynie kompetencje do ustalenia, gdzie występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia. Zakład pracy, będący adresatem decyzji, nie staje się automatycznie zobowiązanym do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, gdyż zagadnienie odpowiedzialności odszkodowawczej pozostaje poza właściwością organów inspekcji sanitarnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] kwietnia 2015 r. złożyła [...] Sp. z o.o. z/s w [...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej Skarżącej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: -art. 2351 k.p., poprzez jego błędne zastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, iż praca u Odwołującej się mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej u H Z, zamiast jednoznacznego rozstrzygnięcia , czy praca ta przyczyniła się do powstania przedmiotowej choroby czy też nie, -art. 229 § 4 k.p., poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, iż praca u Odwołującej się mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej u H Z, -załącznika Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, t.j. Dz.U.2013.1367, pt. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, co doprowadziło do przyjęcia, iż praca u Odwołującej się mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej u H Z, oraz naruszenie przepisów postępowania, tj.: -art. 6, 7 i 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak analizy wszystkich okoliczności sprawy i nie ustalenie prawdy obiektywnej, brak działania na podstawie przepisów prawa, -art. 124 § 2 oraz 126 w związku z 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów i wniosków Strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] kwietnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję organu powiatowego orzekającą o stwierdzeniu u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka - wymienionej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2013 r., poz. 1367). W aktualnym stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, przesłanki i procedurę stwierdzenia chorób zawodowych regulują przepisy art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 235-2371 ustawy z 26 czerwca 1976 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2013 r., poz. 1367). Do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika z art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, trzy warunki: 1) choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2) choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, 3) wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia. Stosownie zaś do § 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przez orzeczenie lekarskie należy traktować nie każde orzeczenie ale takie, które zostało wydane przez właściwego lekarza, tj. lekarza, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", i czyni to na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Organ inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie ma również prawa do dokonywania własnych ustaleń i samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a. Jak wynika z § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Postępowanie w tym zakresie ma jednak charakter jedynie uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich, stanowiących zasadniczy materiał dowodowy w tego rodzaju sprawach (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 107806 i wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2337/12). Uznanie danego schorzenia za chorobę zawodową może zatem nastąpić przy jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków. Po pierwsze musi to być choroba wymieniona w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Po drugie konieczne jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Ustalenia w powyższym zakresie wymagają wiedzy specjalistycznej z zakresu medycyny pracy, stąd rozporządzenie wykonawcze powierzyło orzecznictwo w zakresie chorób zawodowych lekarzom, posiadającym określone odrębnymi przepisami kwalifikacje, zatrudnionym w jednostkach orzeczniczych, określonych w rozporządzeniu. Z powyższego wynika, że organy administracji są związane ustaleniami orzeczenia/orzeczeń lekarskich. Inspektor sanitarny nie posiada kompetencji do rozpoznania choroby zawodowej, lecz jest właściwy wyłącznie do stwierdzenia choroby zawodowej, bądź orzeczenia o braku podstaw do jej stwierdzenia. W tym zakresie zobowiązany jest on uwzględnić treść orzeczenia lekarskiego oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Aby więc mogło nastąpić stwierdzenie choroby zawodowej, po pierwsze musi istnieć narażenie na tę chorobę, wynikające z wykonywania pracy zawodowej. Dla stwierdzenia choroby zawodowej decydujące jest jednak jej rozpoznanie przez lekarza orzecznika i zawarcie w orzeczeniu. W okolicznościach niniejszej sprawy ww. przesłanki zostały spełnione. Zdaniem Sądu organy sanitarne wydając badane w tym postępowaniu decyzje w sposób należyty wyjaśniły stan faktyczny sprawy, czyniąc zadość wymaganiom zawartym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś wydane decyzje prawidłowo uzasadniły. Należy zgodzić się z organami obu instancji, że wykonywane przez H Z czynności w ramach zatrudnienia również u skarżącej Spółki w charakterze rozciągacza taśm, pomocy, natykacza wątku, tkacza, pakowacza, sprzedawcy, kasjera, układacza towaru, w tym z palet, spowodowała powstanie u niej dolegliwości, skutkujących koniecznością stwierdzenia choroby zawodowej. H Z została poddana badaniom w uprawnionej do orzekania jednostce orzeczniczej I stopnia, tj. w [...] Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. W orzeczeniu nr [...] wydanym w dniu [...]listopada 2014 r., lekarz orzecznik jednoznacznie stwierdził, że z przeważającym prawdopodobieństwem rozpoznano u badanej zawodową etiologię obustronnego zespołu cieśni w obrębie kanału nadgarstka: "Przeprowadzona analiza dokumentacji medycznej, badania wraz z konsultacją neurologiczną i badań dodatkowych potwierdziły stan po operacyjnym leczeniu lewostronnego zespołu cieśni nadgarstka u osoby leworęcznej, zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego, uszkodzenie włókien ruchowych nerwu pośrodkowego prawego typu aksonalnego (nie można wykluczyć komponentu uszkodzenia na poziomie korzeniowym) oraz dyskretne zmiany w nerwie pośrodkowym lewym na poziomie nadgarstka. Sposób wykonywania czynności zawodowych przez H Z wiązał się z obciążeniem układu mięśniowo-szkieletowego, w tym kończyn górnych w zakresie nadgarstków (monotypia, zginanie, prostowanie w stawach nadgarstkowych, zginanie łokciowo-promieniowe stawów, dźwiganie, wymuszone tempo pracy)." Zatem organy sanitarne orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż na podstawie powyższego orzeczenia [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] z [...] 11.2014 r. Nr [...] istnieją podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u HZ. W ocenie Sądu, organy sanitarne stwierdzając u H Z chorobę zawodową: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, prawidłowo oceniły - sporządzone na użytek toczącego się postępowania - orzeczenie lekarskie [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] z [...].11.2014 r. Nr [...] za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o stwierdzeniu u badanej choroby zawodowej. W ocenie Sądu, będące podstawą stwierdzenia choroby zawodowej u H Z orzeczenie lekarskie jest przekonywujące i wyjaśnia wszystkie aspekty sprawy. Nadto orzeczenie to zostało podjęte przez określoną w § 5 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, jednostkę orzeczniczą I stopnia. Orzeczenie lekarskie jest zgodne w swej treści i jednomyślnie stwierdza przedmiotową chorobę zawodową u HZ. Z tych wszystkich przyczyn Sąd skargi nie uwzględnił i nie podzielił podniesionych w niej zarzutów. Jak słusznie zauważył organ zespół cieśni w obrębie nadgarstka należy do grupy chorób będących przewlekłymi chorobami obwodowego układu nerwowego wywołanymi sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozwój takich chorób związany jest z wieloletnim narażeniem zawodowym. Trudno zatem jednoznacznie określić, w którym dokładnie momencie rozpoczął się bieg choroby - jednak analiza całokształtu pracy zawodowej badanej H Z jednoznacznie wskazuje, że mogło do tego dojść na każdym etapie pracy zawodowej, również zatem podczas świadczenia pracy dla skarżącej. Jednocześnie za niezasadny należy uznać argument, że odwołującą się spółkę należy wykluczyć z postępowania z uwagi na fakt wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych u H Z w okresie dłuższym niż 1 rok od czasu zakończenia świadczenia pracy w [...] Sp. z o.o. (czyli okresie wskazanym w wykazie chorób zawodowych jako okres uprawniającym do rozpoznania choroby zawodowej). Jak już wyżej wskazano skarżąca przez cały okres pracy zawodowej wykonywała podobne czynności z takim samym narażeniem zawodowym nadgarstków. Z kolei ocenę i wskazanie miejsc zatrudnienia lub wykonywania pracy, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej ustawodawca powierzył wyspecjalizowanym jednostkom orzeczniczym, które w niniejszej sprawie uwzględniły wpływ pracy zawodowej badanej na powstanie u niej choroby zawodowej u kilku pracodawców, w tym skarżącej Spółki. Opinia medyczna została zaś wydana przez lekarzy specjalistów zatrudnionych w jednostkach diagnostyczno-orzeczniczych upoważnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Za organem należy jednak podkreślić, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy spowodowały wystąpienie u pracownika choroby zawodowej, gdyż nie taka jest jej rola. Organy Inspekcji Sanitarnej nie są zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała (§ 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych). Chodzi o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnienie w warunkach, które te skutki spowodowały. Ewentualna odpowiedzialność pracodawcy będąca następstwem stwierdzenia choroby zawodowej u osoby świadczącej na jego rzecz pracę w narażeniu zawodowym stanowi zupełnie odrębną kwestię i podlega rozpoznaniu w drodze postępowania cywilnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z powołanymi przepisami, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.