VII SA/Wa 1337/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez J. S. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Starosta [...], w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. P. pozwolenia na budowę budynku usługowego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. P.[...] w J.Przyjął, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ww. ustawy, obejmuje tylko działkę inwestycyjną. Pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. J. S. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty [...], powołując się na przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Wskazał, że jest właścicielem działki o nr ew. [...], obręb [...] w J., bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją, a "wnioskując po skali wykopów, oczywistym jest, że obszar oddziaływania tego obiektu i niezbędnej do jego obsługi infrastruktury wykracza poza granice działki objętej pozwoleniem na budowę". Podał, że o kwestionowanej decyzji Starosty dowiedział w dniu 15 grudnia 2015 r., ze strony internetowej Starostwa, w oparciu o Biuletyn Informacji Publicznej, Rejestr decyzji pozwoleń na budowę "P". Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...], Starosta [...] na podstawie art. 149 i art. 150 § 1, w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wnioskiem J. S., wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowego na terenie działki nr ew. [...], obr. [...] przy ul. P. [...] w J. Następnie, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ ten odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] wskazał, że planowane zamierzenie to budynek usługowy na terenie działki o nr ew. [...] przy ul. P. [...] w J.Przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta J. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. pn. Centrum M. – Etap A, gdzie ustala się, że przeznaczeniem podstawowym jednostki terenowej jest zabudowa jednorodzinna realizowana w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej i usługi z zakresu usług podstawowych, a zarzut J. S., który wnioskuje po skali wykopów, że oczywistym jest, iż obszar oddziaływania obiektu i niezbędnej do jego obsługi infrastruktury wykracza poza granice działki objętej pozwoleniem na budowę, jest bezpodstawnym, ponieważ nie można ocenić obszaru oddziaływania obiektu po skali wykopów. Oceniając przymiot strony J. S., Starosta [...] dodał, że projektowany budynek usytuowany jest w sposób, który nie narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a mianowicie oddalony jest od granicy działki wnioskodawcy o 3,04 m do 3,06 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. J. S. skorzystał z przysługującego mu prawa i w terminie złożył odwołanie od ww. decyzji do Wojewody [...]. We wniesionym środku zaskarżenia zarzucił, iż organ nie rozstrzygnął sprawy co do istoty po myśli art. 149 § 2 k.p.a., i nie zbadał, czy inwestycja jest zgodna ze wszystkimi ustaleniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił także naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie przedłożenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z wniosku w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, tj. działki o nr ew. [...] i [...] – obręb [...] w J., a także poprzez uniemożliwienie zgłoszenia wniosku o przeprowadzenie oględzin nieruchomości. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wydał decyzję zgodną z obowiązującymi przepisami prawa. Podał, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania, organ rozstrzyga istotę sprawy administracyjnej w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. Skarżący w niniejszej sprawie powołał jako przesłankę wznowienia postępowania fakt nie brania w nim udziału bez własnej winy, a więc art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ wskazał dalej, że o tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest oparty na żadnym konkretnym przepisie prawa. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę interes prawny danego podmiotu wynika z art. 28 Prawa budowlanego, który jednoznacznie wskazuje, kto jest stroną w procesie inwestycyjnym. Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści oraz zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym zgodnie z art. 3 pkt 20 powołanej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przywołując wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1221/05, organ II instancji wskazał, że właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, także w trybie szczególnym, muszą podać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Wskazując na stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 stwierdził, że w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony, tj. na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Wyjaśnił przy tym, że zamierzeniem ustawodawcy wprowadzającym art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane było zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego do wymienionych w przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. I dalej, wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę. Decyzja stała się ostateczna w dniu 19 listopada 2015 r. Organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z wniosku Jacka Sekuły, w stosunku do właściwej decyzji. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia, oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy wydał prawidłową decyzję o odmowie uchylenia ww. decyzji, gdyż nie występuje przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.pa., co wypełnia dyspozycję art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3 powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Przy czym § 12 ust. 2 i 3 powołanego przepisu wskazuje odległości mniejsze niż wskazane w ust. 1 ww. przepisu, odpowiednio: 4 m z otworami okiennymi i drzwiowymi, i 3 m bez otworów okiennych i drzwiowych. Z treści powołanego przepisu wynika, że objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, następuje co do zasady w sytuacji, gdy obiekt budowlany zostanie usytuowany w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej. W rozpatrywanej sprawie budynek usługowy na działce nr ew. [...], został usytuowany w odległości 3,04 m - 3,06 m, od granicy działki nr ew. [...] J.S., ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Brak jest przepisu prawa pozwalającego uznać, że omawiana inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącego. Z uwagi na fakt, że nieruchomość - działka nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku usługowego, usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości J., odwołujący nie jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W świetle powołanego wyżej przepisu, organ I instancji trafnie ustalił strony postępowania i wpisał je w rozdzielniku decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpatrując zarzuty zawarte w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że w świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie nie zasługują one na uwzględnienie. J. S. nie jest stroną ww. postępowania, gdyż nie wykazał w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu, do którego ma tytuł prawny. Przede wszystkim nietrafiony jest zarzut J. S., który wnioskuje po skali wykopów, że obszar oddziaływania obiektu i niezbędnej do jego obsługi infrastruktury wykracza poza granice działki objętej pozwoleniem na budowę. Z akt sprawy nie wynika ponadto, aby istniał spór graniczny między "działką nr [...], a działką nr [...]". Organ I instancji w niezaskarżalnym postanowieniu wznowił postępowanie w ww. sprawie, tym samym umożliwił wnioskodawcy zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie i zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania wznowieniowego. Z akt spawy nie wynika, aby organ I instancji pozyskiwał nowe dokumenty, o których powinien zawiadomić strony postępowania. W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], skarżący – J.S. zarzucił naruszenie przepisów procesowych, tj.: art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., z uwagi na to, że organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązany był na podstawie art. 77 § 1 k.p.a., przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy jak tego wymaga art. 7 k.p.a. i w konsekwencji nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a., art. 149 § 2 k.p.a., z uwagi na to, że organ administracji po wznowieniu postępowania nie przeprowadził postępowania, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, art. 10 § 1 k.p.a., z uwagi na to, że organ uniemożliwił skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania; art. 136 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo nie zlecenie przeprowadzenia tego postępowania Staroście [...]. Skarżący wskazał także na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.; -art. 35 ustawy - Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez sprawdzenia m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki łub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, -§ 31 uchwały nr [ Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. pn. C. - Etap A., w szczególności w związku z § 13 ust. 2 pkt 1 i 2 tej uchwały. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. P. pozwolenia na budowę budynku usługowego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. P. [...] w J. W ocenie Sądu, decyzja ta nie narusza prawa. Zważyć trzeba, iż ww. decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r., została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, wszczętego z wniosku skarżącego – J. S., opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 k.p.a.), kolejny zaś -mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu- dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia. Gdy organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje dopiero po ustaleniu czy inaczej - stwierdzeniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146), stosując wówczas nowy stan prawny. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznego oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowanie) nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną (a to – w granicach stwierdzonej podstawy wznowienia i w celu usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane (prawidłowo bowiem wznowiono postępowanie przyjmując, iż zachowano termin miesięczny uregulowany w art. 148 § 2 k.p.a. oraz, że badanie przesłanki wznowienia określonej we wniosku może mieć miejsce tylko w toku postępowania, po jego wznowieniu), a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji przepisu art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rację mają bowiem organy orzekające, iż w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. Tym samym, brak było podstaw do dokonywania dalszych ocen merytorycznych i ponownego ustalania (tym razem we wznowionym postępowaniu), czy inwestycja jest zgodna z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (wobec zarzutów w tym kontekście formułowanych przez wnioskodawcę postępowania). Odnośnie oceny organów dotyczącej wystąpienia w sprawie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (a więc: pozbawienia strony udziału w postępowaniu bez jej winy), Sąd zauważa, iż ważnym w tym zakresie było wyjaśnienie, czy skarżący winien być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2015 r. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, iż w postępowaniu zakończonym tą decyzją skarżący nie brał udziału, a organ uznał, że wyłączną stroną tego postępowania jest inwestor. Dokonanie ustaleń we wskazanym zakresie wymagało uwzględnienia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który to stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., wprowadzając ograniczenia podmiotowe przez wskazanie podmiotów uprawnionych do bycia stroną w postępowaniach w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę (także, zgodnie z dominującym orzecznictwem, prowadzonych w trybach nadzwyczajnych), uzależniając dodatkowo ich status od tego, czy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 ww. ustawy budowlanej (co oczywiście nie wyklucza zastosowania art. 28 k.p.a., por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06). I tak, w myśl ww. przepisów, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na których to skoncentrowały się organy orzekające w niniejszej sprawie, ale też przepisy dotyczące na przykład ochrony środowiska (m. in. dotyczące ochrony przed hałasem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów prawa w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia. W tym też kontekście należało przeprowadzić postępowanie i wyjaśnić, czy skarżący ma interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Takie też postępowanie miało miejsce w niniejszej sprawie. Uwzględniono w tym zakresie charakter inwestycji (budynek usługowy) oraz jego usytuowanie na nieruchomości, w tym - względem granicy działki skarżącego o nr ew. [...]. Wzięto przy tym pod uwagę przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W efekcie, zasadnie stwierdzono, iż brak jest przepisu prawa, w związku z którym należałoby przyjąć, że nieruchomość skarżącego (działka o nr ew. [...]), znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Prawidłowo przy tym przyjęto, iż samo usytuowanie działki skarżącego w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej, jeszcze nie oznacza, że ta pierwsza znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji (a potwierdzeniem tego jest choćby przepis § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia, na który to wskazał również organ II instancji). O interesie prawnym właściciela nieruchomości nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki graniczą ze sobą bezpośrednio, lecz to, że jedna z nich -na podstawie przepisu prawa materialnego- znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce. W tym przypadku, nie sposób stwierdzić, aby projektowana inwestycji mogła wpływać negatywnie na zagospodarowanie działki skarżącego. Nie wskazuje na to ani funkcja zamierzenia inwestycyjnego (dopuszczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego), ani usytuowanie projektowanego obiektu (jak i projektowanych miejsc postojowych) względem jego nieruchomości, ani wysokość projektowanej zabudowy, jeśli zważy się (w tym ostatnim kontekście) na sposób zagospodarowania działki skarżącego o nr ew. [...] (objętej projektem zagospodarowania terenu) oraz odległość zamierzenia od granic tej nieruchomości (w najwęższym miejscu wynosi ona 3,04 m, a projektowany budynek zwrócony jest w tym miejscu do działki skarżącego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, w najszerszym zaś, na wysokości zabudowy skarżącego - ponad 12 m). Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż ocena organów w niniejszej sprawie jest prawidłowa. Należy zgodzić się bowiem z tymi organami, że obszar oddziaływania inwestycji objętej decyzją ostateczną Starosty [...] nie obejmuje działki skarżącego. Skoro zaś skarżący nie ma interesu prawnego w rozumieniu ww. art. 28 ust. 2, to uzasadniona jest ocena organów, iż przesłanka wznowienia wskazana we wniosku nie wystąpiła. Taka ocena uniemożliwiła zaś ponowną, merytoryczną ocenę sprawy załatwionej decyzją ostateczną, i skutkować w efekcie musiała orzeczeniem o odmowie uchylenia (w I instancji) decyzji ostatecznej na zasadzie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Tym samym nie sposób zarzucić wskazanym organom naruszenia art. 149 § 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, z przyczyn już powyżej wyjaśnionych, a związanych ze specyfiką postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Nie sposób z tego samego powodu zarzucić tym organom naruszenia art. 35 Prawa budowlanego oraz § 31 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. pn. C. – Etap A. Sąd nie podzielił także (z podobnych przyczyn) zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, czy art. 77 § 1 k.p.a. Odnośnie tych zarzutów Sąd stwierdza, iż wynikają one z niezrozumienia trybu nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe, które wbrew ocenie skarżącego nie umożliwia wzruszenia każdej decyzji ostatecznej, nadto - nie daje podstaw do przeprowadzenia ponownie postępowania dowodowego (czynienia nowych ustaleń faktycznych i prawnych) w sytuacji, gdy przesłanka wznowienia nie wystąpiła. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu zgłoszenia przed organem I instancji wniosków dowodowych, dotyczących jego pisma stanowiącego żądanie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, tj. działki o nr ew. [...] i [...], oraz przeprowadzenia oględzin nieruchomości, Sąd zauważa, iż wprawdzie organ I instancji nie informując o zakończeniu postępowania, uniemożliwił skarżącemu ich sformułowanie oraz zgłoszenie na etapie I instancji, niemniej skarżący mógł, i tak też zrobił, zgłosić je w postępowaniu odwoławczym (wznowionego postępowania), a organ II instancji kwestie te orzekając miał na uwadze i odniósł się do nich w wydanej decyzji, stwierdzając w efekcie, iż nie mogły one w zasadniczy sposób wpłynąć na dokonywaną ocenę sprawy. Stanowisko to Sąd także uznaje za prawidłowe. Sąd wyjaśnia bowiem, iż ustalając przymiot strony skarżącego w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organy zobligowane były wziąć pod uwagę projekt budowlany i wynikające z tego projektu zamierzenie inwestycyjne, w tym – projekt zagospodarowania terenu przedstawiający m. in. granice działki inwestycyjnej o nr ew. [...]. Samo wszczęcie postępowania w sprawie rozgraniczenia działki o nr ew. [...] i [...], nie wskazuje zaś, aby stan w ww. materii (co do przebiegu granic) przedstawiał się inaczej. Dodać należy, iż zawarty w projekcie budowlanym, projekt zagospodarowania terenu sporządzono na mapie do celów projektowych, aktualnej w dacie sporządzenia projektu (tj. z datą sporządzenia: 14.05.2015 r.) i zaewidencjonowanej. Z tych samych przyczyn, za niemający istotnego znaczenia w sprawie należało ocenić wniosek skarżącego o przeprowadzenie oględzin nieruchomości. W sprawie ważnym bowiem był projekt budowlany, a nie jego realizacja. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.