VII SA/Wa 1338/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi L. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez L. W. jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2010 r., znak: [...], utrzymujące w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 2, art. 144 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2010 r., Nr [...]. Postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zainicjowane zostało przez skarżącego – L. W., reprezentowanego przez adwokata M. P., który pismem z 25 stycznia 2010 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o doprowadzenie (w stosunku do niego) zapisów w ewidencji, prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), do stanu zgodnego z prawem, wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż liczba punktów ostatecznych (dotyczącego jego jako kierującego), wpisanych do ewidencji (o której mowa powyżej), nie przekroczyła 24 na dzień 29 grudnia 2009 r., tj. na dzień złożenia wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem oraz, o cofnięcie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu omawianego pisma skarżący wskazał, iż ewidencja prowadzona przez Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] zawiera bądź zawierała błędne wpisy w przedmiocie liczby punktów ostatecznych, które zostały mu przypisane. W jego ocenie, faktycznie i prawnie nie zaszła bowiem sytuacja przekroczenia przez niego liczby 24 punktów wpisanych ostatecznie. Skarżący podał, iż zgodnie z zapisami ewidencji miał przypisaną wartość punktową za naruszenie z 12 lipca 2007 r. - 2 kpt., za naruszenie z 23 października 2007 r. – 4 pkt. oraz za naruszenie z 29 maja 2008 r. – 24 pkt. Zaznaczył przy tym, iż punkty za naruszenia z 2007 r. miały status punktów ostatecznych, natomiast punkty przypisane za naruszenie z 29 maja 2008 r. – status punktów tymczasowych, gdyż sprawa o to naruszenie została skierowana na drogę postępowania sądowego (i zakończyła się prawomocnym orzeczeniem dopiero w dniu 7 października 2009 r., wyrokiem Sądu Okręgowego w [...]). Powołując się na przepisy ww. rozporządzenia skarżący stwierdził, iż wprowadzony do ewidencji wpis dotyczący naruszenia z 29 maja 2008 r. podlegał usunięciu po upływie roku od dnia naruszenia, o ile przed upływem tego okresu kierowca nie dopuścił się innych naruszeń oraz o ile naruszenie objęte tym wpisem tymczasowym nie zostało w tym okresie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądowym. Okoliczności takie (tamujące usunięcie wpisu tymczasowego z ewidencji) w tym przypadku nie zaistniały, a to oznacza, że prawidłowe postępowanie organu prowadzącego ewidencję winno doprowadzić do usunięcia z dniem 30 maja 2009 r. z ewidencji punktów wpisanych tymczasowo za naruszenie z 29 maja 2008 r. Usunięcie z ewidencji tych punktów winno zaś -zdaniem skarżącego- w dalszej kolejności doprowadzić do usunięcia punktów wpisanych ostatecznie za naruszenia z 2007 r. Mając powyższe na względzie skarżący stwierdził, iż brak było podstawy normatywnej do wydania wobec niego decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Po rozpatrzeniu wniosku L. W. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż liczba punktów ostatecznych przypisanych wnioskodawcy w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, według stanu na dzień wystosowania wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie przekroczyła dozwolonej liczby, postanowieniem z [...] marca 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący zwrócił się o wydanie zaświadczenia o treści niezgodnej z ustalonym w toku przeprowadzonego postępowania stanem faktycznym, co musiało skutkować odmową wydania zaświadczenia. Organ wskazał, iż w ewidencji za naruszenia przepisów ruchu drogowego w dniu 12 lipca 2007 r., 23 października 2007 r. i 29 maja 2008 r. przypisano skarżącemu 30 punktów, które skutkowały skierowaniem wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami. Organ stwierdził jednocześnie, że nie zaistniała podstawa faktyczna do usunięcia z ewidencji wpisu tymczasowego za wykroczenie z 29 maja 2008 r., a jego utrzymanie stanowi wykonanie dyspozycji § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. I dalej organ wskazał, że skoro L. W. począwszy od 12 lipca 2007 r. dopuścił się w ciągu roku trzech wykroczeń skutkujących przekroczeniem dozwolonej liczby punktów w ruchu drogowym, istniała podstawa prawna i faktyczna do utrzymania wszystkich wymienionych wpisów, w tym tymczasowego za wykroczenie z 29 maja 2008 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie z 29 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie § 6 ust. 1 pkt 3 i § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 4 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w brzmieniu na dzień 30 maja 2009 r., poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż punkty tymczasowe nie ulegają usunięciu po upływie jednego roku od dnia naruszenia, nawet w sytuacji braku jakichkolwiek dalszych naruszeń w ciągu roku od dnia zdarzenia. Powołując się na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż liczba punktów ostatecznych dotyczących kierującego L. W. wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie przekroczyła 24 na dzień złożenia wniosku -o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem- z dnia 29 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, iż L. W. w okresie od 29 maja 2008 r. przez kolejnych 18 miesięcy nie dopuścił się żadnego naruszenia w ruchu drogowym. Naruszenie z dnia 29 maja 2008 r. nie zostało również w okresie roku, tj. od dnia 29 maja 2008 r. do dnia 29 maja 2009 r., stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Wyrok Sądu Okręgowego w [...] (sygn. akt [...]) zapadł dopiero w dniu [...] października 2009 r. Pełnomocnik skarżącego stwierdził w konsekwencji, że wpis dotyczący naruszenia z 29 maja 2008 r. miał charakter wpisu tymczasowego, zatem na podstawie § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. podlegał usunięciu z ewidencji. Usunięcie z ewidencji punktów wpisanych tymczasowo, winno następnie skutkować usunięciem punktów wpisanych ostatecznie. W efekcie pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż brak jest podstawy normatywnej do odmowy wydania żądanego zaświadczenia. W niniejszej sprawie nie było bowiem w ogóle sytuacji, aby punkty wpisane ostatecznie przekroczyły liczbę 24. Ewidencja na datę wyroku Sądu Okręgowego z [...] października 2009 r. wskazywać winna stan zerowy. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu zażalenia, w dniu [...] maja 2010 r. wydał postanowienie, którym utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ II instancji przede wszystkim wskazał, iż wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. jest jedynie czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Odrębną jest kwestia zasadności przypisania punktów w ewidencji i nie może być ona rozstrzygana w drodze wydania zaświadczenia o żądanej treści. Powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, iż organ może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeżeli miałoby to prowadzić do poświadczenia stanu prawnego niezgodnego z danymi wynikającymi z prowadzonej przez niego ewidencji. Dodał również, iż całkowicie błędne jest stanowisko, jakoby w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. organ wydający zaświadczenie był umocowany i obwiązany badać podstawy dokonania wpisu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Z punktu widzenia postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia -odzwierciedlającego dane z ewidencji organu- nie ma znaczenia, czy wpisy te wprowadzone zostały zasadnie. W dalszej części uzasadniania, Komendant Główny Policji w pełni podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], iż brak było podstaw do usunięcia punktów, a tym samym nie było możliwe wydanie zaświadczenia, o które wnoszono. Zdaniem organu II instancji, w sytuacji gdy kierowca dopuścił się naruszeń skutkujących przypisaniem punktów w liczbie przekraczającej 24, wobec których zapadły prawomocne rozstrzygnięcia i stały się tym samym punktami ostatecznymi, drugorzędne znaczenie będzie miał sposób postępowania tejże osoby w późniejszym okresie czasu. W takiej sytuacji organ prowadzący ewidencję zobowiązany jest do sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, niezależnie od daty uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił naruszenie w sprawie przepisu art. 217 § 1 i 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 tej ustawy i w zw. z art. 130 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r., poprzez odmowę wydania zaświadczenia mającego potwierdzać stan prawny wynikający z przepisów prawa i danych znajdujących się w posiadaniu organu oraz poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Skarżący podniósł, że w przypadku, w którym wydanie zaświadczenia wymaga podjęcia działań wyjaśniających, a treść zaświadczenia ma dotyczyć stanu prawnego na określony dzień, organ nie może się uchylić od ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. Fakt, iż organ prowadzi ewidencję nie zwalnia go od ustalenia w oparciu o dane pozostające w jego dyspozycji, jaki jest rzeczywisty stan prawny choćby miałby być inny niż wynikający z prowadzonej przez niego ewidencji. Zdaniem skarżącego okoliczność, iż dane źródłowe wskazują odmienny stan prawny bądź faktyczny od ujawnionego w ewidencji jest podstawą do sprostowania zapisów ewidencji, a nie do odmowy wydania zaświadczenia. W przedmiotowej sprawie wszystkie dane do ustalenia stanu prawnego znajdują się w dyspozycji organu administracji, który winien wydać zaświadczenie. Ponadto, L. W. ponownie wskazał na to, że w okresie od 29 maja 2009 r. przez kolejnych 18 miesięcy nie dopuścił się żadnego naruszenia w ruchu drogowym. Naruszenie z 29 maja 2008 r. nie zostało również w okresie od 29 maja 2008 r. do 30 maja 2009 r. stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądowym. Wyrok Sądu Okręgowego zapadł dopiero w dniu 7 października 2009 r. Organ prowadzący ewidencję miał więc obowiązek usunąć z ewidencji punkty wpisane tymczasowo, co powinno -zdaniem skarżącego- doprowadzić do usunięcia punktów wpisanych ostatecznie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Komendanta Głównego Policji wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to jest prawidłowe, tj. nie narusza prawa. Kwestię wydawania zaświadczeń uregulowano w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanym "Wydawanie zaświadczeń", począwszy od art. 217. Artykuł 217 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1). Zaświadczenie wydaje się również wtedy, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1). W wyroku z 24 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 88/06 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż zaświadczenie (o którym mowa w art. 217-220 k.p.a.), jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Przy jego pomocy organ administracji publicznej stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. W wyroku z 22 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 377/09 Naczelny Sąd Administracyjny również wskazał, iż -w świetle art. 217 § 2 k.p.a.- celem zaświadczenia jest (jedynie) urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. I dalej NSA w tym samym wyroku zaznaczył, że w żadnym przypadku zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko potwierdza istnienie stanu, faktu bądź uprawnienia lub obowiązku uprzednio przyznanego lub potwierdzonego odpowiednio w konstytutywnej lub deklaratoryjnej decyzji administracyjnej lub w innym indywidualnym akcie administracyjnym. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej. W omawianym wyroku NSA stwierdził także, iż całkowicie błędne jest stanowisko, jakoby w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. organ wydający zaświadczenie był umocowany i obowiązany badać podstawy dokonania wpisu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Mając na względzie powyżej przytoczone przepisy jak i wskazane orzecznictwo, Sąd za prawidłowe uznał zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie, zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 25 stycznia 2010 r., decydujące znaczenie miał przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 218 stanowiący jego doprecyzowanie. L. W. zwrócił się bowiem -z uwagi na swój interes prawny- o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż liczba punktów ostatecznych, dotyczących jego a wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, nie przekroczyła 24 na dzień 29 grudnia 2009 r., tj. na dzień złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż wnioskiem z 29 grudnia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] Wydziału Komunikacji o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazano, że w okresie od 12 lipca 2007 r. do 29 maja 2008 r. skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, otrzymując łącznie za te naruszenia 30 punktów. Zatem, skoro skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., to Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 218 tej ustawy obowiązany był wydać zaświadczenie o treści żądanej, o ile treść zaświadczenia byłaby zgodna z posiadanymi przez ten organ danymi ujętymi w prowadzonej przez niego ww. ewidencji. Przed załatwieniem żądania skarżącego dotyczącego wydania zaświadczenia, Komendant Wojewódzki Policji w [...] podjął czynności sprawdzające, czego wyrazem są m.in. pisma tego organu skierowane do pełnomocnika skarżącego z 9 lutego 2010 r. i 17 marca 2010 r. -zawierające analizę wpisów znajdujących się w ww. ewidencji (z uwzględnieniem stanu prawnego), dotyczących L. W.- oraz uzasadnienie postanowienia tego organu z 29 marca 2010 r. Ze wskazanych pism oraz postanowienia wydanego w sprawie w I instancji wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie podzielił argumentów przedstawionych przez pełnomocnika strony w piśmie inicjującym to postępowania co do momentu, w którym winno dojść do wykreślenia z ewidencji wpisu tymczasowego za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 29 maja 2008 r. oraz wpisów ostatecznych za zdarzenia mające miejsce w 2007 r. W konsekwencji organ nie stwierdził błędów w prowadzonej przez siebie ewidencji i uznał, że w dacie skierowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdem, w ewidencji wpisanych było łącznie 30 punktów. Tym samym organ uznał, iż wydanie zaświadczenia w sprawie o treści żądanej przez L. W. jest niemożliwe, albowiem byłoby ono niezgodne z pozostającymi w jego dyspozycji danymi. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organu I instancji, podzielone w całości przez Komendanta Głównego Policji w zaskarżonym postanowieniu, jest całkowicie prawidłowe i uzasadnione w okolicznościach sprawy. Skoro z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wynikał (na datę wskazaną w żądaniu) inny stan faktyczny, to tym samym nie było możliwe wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącego. Zauważyć zaś trzeba, iż taka dokładnie sytuacja miała w tym przypadku miejsce, albowiem w ewidencji kierowców w odniesieniu do skarżącego w dacie 29 grudnia 2009 r. widniały trzy wykroczenia, za które otrzymał on łącznie 30 punktów. Z tej też przyczyny organ musiał orzec w oparciu o art. 219 k.p.a. (co też i uczynił). Jednocześnie zauważyć trzeba, iż -w świetle powyżej przedstawionego orzecznictwa- w sprawie niniejszej, dotyczącej wydania zaświadczenia -w oparciu o ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego- nie ma znaczenia, czy Komendant Wojewódzki Policji w [...] zasadnie przypisał skarżącemu ww. liczbę punktów za naruszenia. Kwestia zasadności przypisania kierowcy punktów w ewidencji nie może być bowiem rozstrzygana w drodze zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 k.p.a. Dlatego też istotne w tym przypadku jest jedynie to, iż na dzień skierowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdem punkty w ilości 30 widniały w ewidencji i nie zostały w przepisanym trybie usunięte. Z tych też powodów Sąd nie podzielił zarzutów skargi i argumentacji w niej przedstawionej. Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd nie dopatrzył się w szczególności naruszenia art. 218 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z przekazanych akt sprawy jak i z uzasadnień obu rozstrzygnięć wydanych w sprawie w sposób bezsporny wynika, iż postępowanie, o którym mowa w cyt. przepisie zostało przez organ I instancji przeprowadzone (na co Sąd zwrócił już uwagę powyżej). Pomimo podjęcia czynności zmierzających do ustalenia, czy zachodziły przesłanki do usunięcia punktów z ewidencji, o co wnosił pełnomocnik skarżącego, organ nie dopatrzył się żadnych błędów w ewidencji, a to musiało skutkować wydaniem negatywnego dla wnioskodawcy postanowienia. Na koniec i niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż skarżący w pierwszej kolejności w piśmie z 25 stycznia 2010 r. zwrócił się o doprowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego do stanu zgodnego z rzeczywistością, a Komendant Wojewódzki Policji w [...] odpowiedział w tym zakresie pismem z 9 lutego 2010 r. Dostrzegając powyższe Sąd wskazuje, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo w sprawie ustalenia punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego należy traktować jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), (v. postanowienie NSA z 9.03.2010 r., sygn. akt I OSK 329/10). Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153m poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.